nigdy nie mów nigdy, nie bądź taki dziwny!

Wiecie co chcę powiedzieć w ramach podsumowania?

nigdy nie mów nigdy, nie bądź taki dziwny!

Ten rok mógł być bardziej szalony. Mogłam iść na więcej (*wincyj) koncertów, mogłam częściej mówić "tak" na spontaniczne propozycje. Ale jest dobrze. Jest świetnie wręcz.
Jeżeli nie jesteś sam, to wiedz, że naprawdę jest dobrze.

I standardowo.

W styczniu przeżywałam swoją pierwszą sesję, zrobiłam pierwszy tort w życiu (ale za to jaki dobry, tiramisu, prawda Dominiko?) i zostałam starostą. To ostatnie zapoczątkowało lawinę. Wydarzeń oczywiście.

Dalej był  luty, który był intensywny (bo sesja), szalony (bo te udane wypady) i chillujący (bo Gliwice i Malff i w ogóle).

W marcu filozofowałam.O Boże, za co mnie pokarałeś naturą filozofa ? A i chyba zaczął się nowy semestr. A nie, to w lutym jeszcze.

A w kwietniu przeszłam totalną metamorfozę, która była milowym krokiem w wielu kwestiach. Był też kapitalny koncert.

Pisałam w maju. I to wiele.. Zaliczyłam pierwsze Juwenalia (chociaż tylko jeden koncert był interesujący), zaczęłam powolne poznawanie lżejszej muzyki a no i miałam te 20ste urodziny. Tragedia.

Czerwiec upłynął pod znakiem pisania, zaliczania chemii i sesyjnego dowcipu. A i zmiany pracy, jakże mogłabym zapomnieć o tym drobnym fakcie!

W lipcu niańczyłam dzieciaki . I miałam okres Komaruu'owej alienacji.
No i pierwszy raz od kilku lat nie pojechałam do Starej Wsi.

Sierpień to był miesiąc jednej z największych prób w moim życiu. Ale przynajmniej nauczyłam się sprzątać po psach.  Pojechałam do Warszawy, a w międzyczasie praktykowałam ciąg dalszy alienacji.

We wrześniu przeżyłam niezwykle ironiczną "September campaign" .I pojechałam do mojego najukochańszego Wrocławia. Taki dobry czas z Malwiną i wybitnie dobrego chillu.

W październiku zaczęła się ta intensywniejsza część studiów, ta emanująca nauką i imprezami. I ja naprawdę nie narzekam. Było dobrze.

Listopadowa depresja doszła i do mnie. Potem dostałam zjazd od Mamy a potem zaczęłam się ogarniać.

Energia, zapiernicz i czerwone włosy. To symbole grudnia. A i oczywiście cienie pod oczami. I jedna z najbardziej niespodziewanych rzeczy w tym roku.


Naprawdę. Było dobrze.
Chociaż jakby mi ktoś powiedział, że dojdę do tego poziomu, że nie umiem wyjść z domu bez makijażu (jak to słowo strasznie brzmi!), że zrobię to co zrobiłam w tym roku i, że tacy a nie inni ludzie będą obok mnie, to bym wyśmiała.

Ale cieszy mnie to. Zwłaszcza to ostatnie.

A na ten rok życzę przede wszystkim tego, aby nie był gorszy od tego poprzedniego. I więcej wiary w to, że sami możemy coś zdziałać. I co by wszystkie plany wyszły a te postanowienia, które mamy poukładane w głowie były zrealizowane w 100%.

I sobie życzę sobie tego szaleństwa. Które jest, aby trwało, nawet jak najdłużej.

jest dobrze, bo umiemy żyć,a mogliśmy nie umieć nic!

prepostanowienia

Lubię blogi, które mówią o motywacji, szukaniu inspiracji i pokazują co i jak warto robić. Stawiają nieraz bardzo trudne pytania  (nie, nie jest to kryptoreklama), zmuszają do myślenia i do mobilizowania się do robienia wielu rzeczy.

Ale nie multi. Kończymy z multi w tym roku. Tzn. nic nie odbierze mi czerpania przyjemności z jednoczesnego picia ananasowego* Liptona, czytania Jodi Picoult bądź Robina Cooka i leżenia. A i jedzenia.

Ale w rzeczach wielkich nie chodzi o multi. Multi tylko rozprasza, sprawia, że mamy kilka rzeczy na raz otwartych, rozgrzebanych i sprawia, że nie umiemy skończyć czegoś, co może być naprawdę fajne, wartościowe i pożyteczne.

Nikt poza mną nie wie, ile wpisów nie powstało tutaj, bo właśnie byłam taka multi. Rozmawiałam jednocześnie z kilkoma osobami, robiłam notatki na uczelnię (swoją drogą nie lubię określenia "notatki", muszę znaleźć jakieś inne na to, co wtedy piszę), często też jadłam.
I mimo, że chciałabym, to często nie pamiętam, co to były za wpisy, co to były za rozmowy, albo co jadłam.

Głupie. Niepoprawne. NieKomaruu'owe.


Dość z byciem multi w tym roku. Chwilami się nie da. Chwilami, trzeba będzie przerywać różne rzeczy.
Ale bycie multi mnie męczy. I nie mówię tu, o elementarnych czynnościach. Najlepsze ciasta będą powstawać tylko wtedy, gdy będę śpiewała z całych sił z radiem WAWA.

Dlatego też bardzo ładnie proszę o wybaczenie Marcysię. Wiem, że nagle zniknęłam w trakcie rozmowy, ale sama mnie poniekąd zainspirowałaś do napisania tego. Bo nie zmusiłaś, ja sama wyrwałam się z hangouta i resztkami sił pisałam.


_______________________________________________________________________________

A teraz chcę wspomnieć o rzeczy związanej z tytułem.

W tym roku zrealizowałam tylko 2 postanowienia (tak w stu procentach, jedno nawet w stu pięćdziesięciu) na 11. A częściowo 5. Słabiutki wynik.

Nie stawiałam sobie celów na miarę moich możliwości. Na kij ja stwierdziłam, że zdam matmę w pierwszym terminie, skoro byłam zbyt leniwa, by robić zadania domowe na bieżąco? Ale twardo wmawiałam sobie, że to zrobię.

Czemu nie kupiłam sobie laptopa? Bo nie ustaliłam konkretnego terminu. Czemu nie poszłam na tyle koncertów? Bo się nie zawzięłam na tyle, aby się przełamać by iść samej? Chociażby na listopadowe Eluveitie i Arkonę?

Zupełnie inaczej patrzy się na listę tego wszystkiego z napisanymi datami. Może nie co do dnia i godziny, ale cel pt. "kupię sobie laptopa do urodzin" brzmi i wygląda zupełnie inaczej niż "kupię sobie laptopa".
To jest inny rodzaj motywacji.

Tak samo jak to, że chcę robić regularnie badania krwi pod kątem tarczycy. Nieważne są koszta. Już nie mówiąc o strachu przed igłami ("jeżeli Pani nie wie, gdzie wbić igłę, to ja mogę pokazać Pani taką żyłę, fajna jest, bo ładnie z niej leci krew, na drugiej ręce też mam taką, a nawet dwie" . tak, jestem chora psychicznie w tym aspekcie). Ważne, że już wiem, że w okolicach 15 (tzn.  w przedziale 14-17)  dnia każdego miesiąca będę sobie spacerować do laboratorium. I, że będę pokazywać te fajne żyły.
I nawet o wiele lżej się patrzy na to wszystko, kiedy się widzi, że ma się konkretne plany. Że to się tak nie rozmywa.

Ogólniki są fajne. Ale nie pod względem najważniejszych rzeczy w naszym życiu. W sumie pod względem każdej rzeczy.

O wiele przyjemniej wygląda napisane postanowienie pt. "kupię sobie białą/ecru sukienkę, bo chcę w końcu porządnie wyglądać na święta Wielkanocne" niż to, że "kupię sobie białą kieckę i to nie na swój ślub".


A i chciałabym mocno pozdrowić Lidkę z tego miejsca- rozwijamy gust muzyczny, rozwijamy.

lustro

Poudaję jedną z tych lajfstajlowych blogerek czyli zacznę od zdjęcia. Wykonanego kalkulatorem udającym mój telefon.
Prezent świąteczny. Taki dla siebie. No i dla jeszcze reszty fantastycznej czwórki. I dla niezwiązanych z przemysłem chemicznym- tak, to jest zlewka (na 400ml) i bagietka. A no i oczywiście pierniczki.
Koniec udawania lajfstajlowej blogerki, którą nigdy nie byłam i nie będę. Wracamy do starej formy pisaniny.

Miesiąc nieobecności. Miesiąc tworzenia wpisów w głowie i ani jednego nie napisanego tutaj. Straszne.
Zamiast pisać tutaj układałam rymowanki o polimerach i wiosełkach. W międzyczasie pijąc dla przyjemności soczki owocowe, które pełnią u mnie funkcję energetyków, pisząc jednocześnie kolejne sprawozdania i rysując te obłąkane wzory segmentów giętkich i sztywnych.
Jak fantastycznie, że został nam jeden semestr z hakiem patrzenia się na mieszadło magnetyczne. Życie od razu nabiera o wiele większego sensu.

Chodząc wczoraj po mieście uświadomiłam sobie, że podsumowanie tego roku zbliża się nieuchronnie. Że tylko czekam na wielkie przeglądanie każdego miesiąca, szukanie muzy, która mi towarzyszyła i zastanawianie się, czy to wszystko miało sens.

Wiem, że ten rok, to jedna wielka niespodzianka. Robiłam rzeczy, których by nikt nie powiedział, że zrobię. Przesuwałam granice swojej wytrzymałości, walczyłam z tarczycą, testując ją i wypróbowując ją na wiele różnych sposobów. Weszłam do świata innego, niż w którym funkcjonowałam przez okres Magisu.
Do innego świata. Nie lepszego, ani gorszego, ale innego.
Ale podoba mi się w nim. Jest ciekawie, niespodzianki potrafią zburzyć nawet najbardziej misternie ułożony plan.

Przestaję planować. Mam szkic, który i tak zostanie wywrócony do góry nogami.
Ale to jest o wiele fajniejsze doświadczenie niż planowanie wszystkiego na ostatni guzik.
Życie bez wizji siebie zbudowanej od A do Z jest inne. Daje dużą dozę wolności, którą ostatnio wykorzystuję jak mogę?
Przejście na czerwonym świetle na placu Kościuszki o 21? Czemu by nie. Tak samo jak spontaniczne wypady, spacer czy nawet nauka. Wbrew pozorom nauka też daje dużo, dużo wolności. Przynajmniej tak ktoś kiedyś powiedział mi w liceum.

Chwilami patrzę w lustro i nie poznaję tej rudoblond dziewczyny z pełnym makijażem, która tam stoi.
Ale z drugiej strony, czy też nie o to chodzi? Aby cały czas iść do przodu i podejmować decyzje, które czasem zaskakują nas samych?

I fakt. Grudzień jak zawsze podniósł poziom mojej kondycji psychicznej. O kilka oczek w górę, ale jednak.
Nawet strupy od uderzeń pobitej biurety powodują we mnie salwy śmiechu. A kiedyś bym się rozpłakała z żalu i głupoty.

nie patrzę na tekst. patrzę na dawkę energii, którą to mi daje.

harakiri

Z jednej strony chcę zapewnić stabilność sobie i ludziom. Zawsze byłam twarda, zawsze byłam w pewien sposób opoką dla innych. Nie mogłam, nie chciałam i nie umiałam inaczej.

A teraz.
A teraz zastanawiam się nad tym, jak mogę być dla kogoś jakimkolwiek wsparciem, gdy sama przebywam w swoim własnym, sinusoidalnym świecie, gdzie emocje i nagłe zrywy potrafią z chwili na chwilę zburzyć jakiekolwiek podstawy, jakąkolwiek pewność odnośnie jutra.

Nigdy nie można być niczego pewnym, ani siebie, ani jakichkolwiek myśli. Nigdy nie będziemy w stanie przewidzieć wszystkiego do końca. Kontrola czegokolwiek to naprawdę złudne wyobrażenie tego, że panuje się nad sytuacją; nigdy nie będziemy w stanie przewidzieć czegoś w stu procentach.

Wydaje Ci się, że stąpasz po pewnym gruncie, że nikt nie chce z Tobą walczyć, dopóki nie zobaczysz przyjaciela wychodzącego zza rogu., który w pochwie trzyma katanę, którą chce Cię pokonać, która ma Ci pomóc w wykonaniu rytualnego harakiri. Ów człowiek nie pomoże Ci, wręcz pomoże Ci się odrzeć z godności, aby tradycji stało się zadość, aby żadna część tego tradycyjnego sposobu samobójstwa nie została pominięta.


_________________________________________________________________________________

Nie leży mi  nic.
Mam ochotę zawinąć się pod kołdrą i mieć w nosie wszystko.
Listopad jest beznadziejny jak zawsze.

Chwilami żałuję, że nie mogę sobie pozwolić na jawne piżamowe szaleństwo. Że ciągle coś.

Nie umiem już prosić o pomoc. Jest mi wstyd, że jej znowu potrzebuję.
Bo niby nie jest źle. No ale jednak jest.

Nie mówiąc już o absurdalnych wymaganiach co samej siebie.
I o bólu, który przeszywa moje ciało, gdy o nich myślę.

I nie, to nie jest tak, że nic nie robię.
Ja nie mam ochoty robić tego ze śpiewem na ustach. I z niczym.
Pusta muszla i te klimaty.

I'm not myself, I'm a replica of me...

a w tych sprzecznościach jestem i ja

Świat jest pełny paradoksów. Co wchodzę na jedne z nielicznych blogów, które czytam regularnie, to widzę hasła, że trzeba spełniać marzenia, że nie można żyć według schematów i, że najlepiej byłoby podbić kosmos, niezależnie od obecnej sytuacji w naszym życiu.

Z drugiej moja Mama mi powtarza, że nie mogę podbić kosmosu, jeżeli nie mam podbitego kolejnego dnia (wszystko co mi mówi, sprowadza się do tego podsumowania).

Dopiero Mama zauważyła, że żyję sobie w konflikcie wewnętrznym, który trwa od jakiegoś czasu i, który się nieustannie pogłębia, bo ja nie mam ochoty tego posprzątać.

I nie wiem jak to jest, ale znowu ma rację.

Świat bombarduje nas milionami bodźców. Niektóre bodźce są fajne, bo zwracają naszą uwagę na rzeczy dobre i nam potrzebne.
Na przykład dzięki tym bodźcom jutro idę sobie na dobry koncert. Luxtorpeda takim smacznym, muzycznym kąskiem.

A niektóre są o kant tyłka rozbić (żem się tak kolokwialnie wyrażę). Niektóre zmniejszają zasoby naszej motywacji, powodują, że czujemy się jak idioci itp. Na przykład takie laboratoria z chemii organicznej.

I niby to jest takie oczywiste, ale nie do końca.

Nazywam pomału swój konflikt wewnętrzny, odkrywam co za potwory spowodowały w moim mózgu papkę.

Dlatego chwilami leżę i gapię się w te moje zielono-żółte ściany, a innymi siedzę nad Odrą i gapię w się w te wszystkie elitarne wieżowce zbudowane dla tych firm i ludzi, którzy jakoś powoli (chyba) docierają do naszego pięknego Szczecina.

A chwilami w szaleńczym tempie wpisuję w klawiaturę słowa sprawozdań (fuj) i mejli do wykładowców.

Wydaje mi się, że nie warto popadać ze skrajności w skrajność.

Dlatego najpierw chcę zająć się tym moim codziennym kosmosem, a potem dopiero pojadę do Australii.

<3

PS i tak, tamten dzień był idealny, aby zdać matematykę!

bez tytułu

Ludzie są przezabawni.
Wszyscy jesteśmy hipokrytami, którzy zachorowali na chorobę tych czasów. W mniejszym, lub większym stopniu, ale zachorowali.
Nawet moja mama mi to dzisiaj powiedziała, jak stałyśmy rytualnie na balkonie, Ona paliła papierosa, a ja trzęsłam się z zimna w letniej sukience.

Nie umiemy być spontaniczni, nie umiemy już wielu rzeczy, które kiedyś były normalne. Brakowało mi rozmowy z Mamą, a dzisiaj rano nadrobiłyśmy sporo zaległości. I opowiedziała mi krótką historię- kiedyś padało hasło, że spotykają się na rogu, pod kinem czy z prawej strony kiosku.
I się spotykali.
Nie szukali miliona wymówek, że muszą coś zrobić. Potrafili na tyle ogarnąć się w tej rzeczywistości, że mieli czas na wszystko. A nie wiem czy mi uwierzycie, ale kiedyś szkoła nie opierała się na gotowcach i tablicach wzorów, tylko na czymś innym (błogosławię to, że moi rodzice są nieco starsi i wbrew pozorom jest mi z tym naprawdę dobrze).

Umieli wyjść, umieli się zorganizować i nie zawsze musieli kończyć spruci jak szmaty.
Oni po prostu rozmawiali.
I cieszyli się swoim towarzystwem. Czasem nie trzeba mówić, aby cieszyć się z obecności drugiego człowieka.
Czasem wystarczy siedzieć i chociażby jeść. Na przykład kubełek hot wingsów na pół.
Albo milczeć. Milczenie to złoto. Milczenie to rozumienie drugiego człowieka bez słów.  To dobre milczenie, to zaczynanie zdania gestem jednej osoby, a kończenie go wyrazem twarzy drugiej. Albo na odwrót, zależnie od tego, jak układa się ten dialog.

Ostatnio jestem przepełniona frustracją w stosunku do świata. Do rzeczywistości, która mnie otacza. Do tego, że niemalże ciągle muszę grać i udawać. Do tego, że niewiele rzeczy ostatnio sprawia mi dużo radości. I naprawdę, nikt nie dał mi prawa do narzekania.
Ale jestem przepełniona tymi złymi myślami, tymi niepoprawnymi emocjami, ilością gniewu i frustracji, które się we mnie urodziło.
Bo widzę coraz ostrzej rzeczy, które wcale mi się nie podobają. Zawsze byłam pełna wiary w stosunku do świata, do ludzi, do wszystkiego. Do ludzi zwłaszcza. A ostatnio tę wiarę coraz więcej rzeczy rozkrada i zaczynam już wątpić w pewne mechanizmy.

Nie chcę stracić tę wiary. Chcę ją odzyskać.

Wyłączam myślenie powoli. Jeżeli są we mnie jakieś kruchości, jakieś niestabilne miejsca, to nikt nie musi o tym wiedzieć. W sumie i tak nikogo to nie interesuje tak naprawdę.

Ważne, że Mama to widzi. I, że w porę umie powstrzymać mnie od tego, abym nie straciła równowagi. A przynajmniej próbuje.
I byłabym bardzo niesprawiedliwa, jeżeli powiedziałabym, że Kociu ma to w nosie. Chociaż po wzmiance o hot wingsach powinnaś zauważyć, że doceniam ostatni czas.

I chciałabym podziękować sobie samej za jedną rzecz. Za posprzątanie tego syfu, który kisił mnie, przez ostatnie kilka lat. Brawo Komar!

I’m the one who had to learn to build a heart made of armor

to idealny dzień, aby... zdać zadania z matematyki!

"Ostatnie 36h do ostatniego podejścia do zadań.
Ogólnie jestem bardzo spokojnym człowiekiem w kwestii zaliczeń, kolokwiów i egzaminów.
A teraz drugi raz w życiu się denerwuję. Niedobrze.
Drugi raz na tych studiach w sumie, nie w życiu.

Nigdy nie skręcało mi tak wnętrzności przed jakimś egzaminem. Smutne.
Cały dzień nie mogłam znaleźć sobie miejsca w mojej dziupli, cały dzień roznosi mnie, nie mogę zrobić ani jednego przykładu, ledwo co skupiam się na książkach i nawet nie chce mi się poszukać nowej farby do włosów. Ani tym bardziej zdecydować o tym czy rudy, czy też rudoblond.
Nawet kupiłam cukierki melisowe, które nie bardzo pomagają."

To miał być wpis, a raczej fragment wpisu, który miałam opublikować w sobotę. Tytuł brzmiał "to idealny dzień, aby... pouczyć się matematyki!".

Z tym, że jak w końcu się zmobilizowałam to blisko przez cztery godziny siedziałam i robiłam. I nawet rzucałam notatkami po pokoju. Czyli były jakieś uczucia. Czyli był jakiś progres.

I w sumie jest. To takie dziwne, czuć się przygotowanym na egzamin.
Ostatnio tak się czułam przed ostatnim podejściem do podstaw chemii. Czyli albo teraz, albo nigdy.

Z drugiej strony ostatnio znowu nie marzę o niczym innym, niż o wyłączeniu mózgu. O tym, aby za dużo nie myśleć,  aby nie być aż tak wyczuloną na najdrobniejsze zmiany, które następują w środowisku wokół mnie, w tej złożonej mieszaninie relacji międzyludzkich. Nie chcę za dużo o tym myśleć, ale jednak to robię.
Chciałabym też nie widzieć pewnych rzeczy.

Boli mnie ostatnio to, że wszyscy jesteśmy tak bardzo zarobieni. Brakuje chwili na spontaniczny spacer, szkoda nam każdej bezcennej minuty, chcemy iść ciągle do przodu i do przodu nie bacząc na innych ludzi.

Przyjaźnie się spłycają. Dni, w które po smsowym komunikacie o tym, że zaraz będzie się pod czyjąś klatką druga osoba była już gotowa, mijają bezpowrotnie. Chcę tych czasów. Chcę beztroskiego spotkania się na pół godziny, aby po prostu pogadać.
Chciałabym, aby tak nie było. Aby te niegdyś mocne relacje nie zmieniały się. Chyba, że to mi wydaje się, że się zmieniają, a tak naprawdę wszystko jest w porządku.

Chyba, że taka jest brutalna kolej rzeczy, a wszyscy prędzej czy później będziemy zdani tylko na siebie.

Sama nic z tym nie zrobię.

Sama też jestem zarobiona. Ale wydaje mi się, że drugi człowiek powinien być ważniejszy niż pewne rzeczy.
Albo ja nie pasuję do tych czasów zapchanych technologią i wirtualnymi relacjami.
I nie tylko relacjami. Na przykład też głupim e-indeksem.

Ale nie będę się rozgadywać na temat wad e-indeksu. Twierdzę po prostu, że jak znajdzie się jakiś wariat na wydziale informatycznym to wszystkie dane ZUT-u pójdą do kosza. Albo w inną czarną dziurę.


You´re going to see myself the fairy of your secret dreams

orzech.

Chciałabym, aby mój przyszły luby tak cieszył się na mój widok, jak mój ulubiony doktor matematyki, gdy tylko weszłam w jego progi dzisiejszego, absorbującego dnia. I aby miał taki uśmiech jak dr Kalifornia.

Szukam tych ramion. Idę mając nadzieję, że prędzej czy później spotkam te, do których pasuję idealnie.
Zwiewne sukienki i obcasy płynnie przechodzą w powyciągane swetry i glany. I krążą, wymieniając się między sobą dodatkami.

Pewne granice dążą ku nieskończoności. Nie ma momentów pustki, są momenty, które znajdują się w pobliżu zera, w pobliżu tych wszystkich dni pełnych smutku i jakże chwilowej rozpaczy, która mnie przesyca bez ani chwili oddechu. Te zera przy, których wypłakuję się, kiedy nerwy mi puszczają są ostatnio krótkie i intensywne. Wierzę w tych dobrych ludzi, dostaję naprawdę niesamowite relacje, ale ciągle mi ich mało.

Ciągle jestem głodna tego wszystkiego. To taki odruch, nad którym my ludzie nie umiemy zapanować.

Ja naprawdę dostaję dużo dobra.  Chwilami mam wrażenie, że na nie nie zasługuję.
Chociaż to może ta namiastka normalności. Namiastka tego, co niektórzy nazywają życiem.
Z jednej strony pluję sobie w brodę, że nie doceniam tego, że wciąż mi nie wycięli tarczycy, że mam naprawdę wspaniałych Przyjaciół (pisanych caps lockiem w sumie), których kocham nad życie (i wierzę, że z wzajemnością) i kilkoro znajomych, z którymi zawsze mogę iść na koncert, spacer czy po prostu popróbować jakieś eksperymentalne drinki (czekam na pewien przelew na konto i nasze małe duże plany odnośnie miksu Karmi z czystą). Ja naprawdę nie mam w życiu źle.
Zły dzień nie oznacza złego życia. Mamy tendencję do zapominania o tym.

Jednym z najwspanialszych uczuć, przez, które wczoraj płakałam jeszcze intensywniej, to była ta świadomość, ze w sumie, zawsze mam komu zalać łzami sweter.
I fakt, że zawsze wracam zasłodzona- "bo cukru sypie się od serca. kakao też się sypie od serca".

Na mojej tablicy wiszą zdjęcia. Z paroma naprawdę wspaniałymi ludźmi. Jedno znajduje się tam już od kilku lat.
Jacek Kaczmarski zanuciłby tutaj, że z tej mąki nie będzie już chleba i, że z tej męki nie będzie już ksiąg. Smuci mnie to.
Ale ja nie będę się zmieniać pod czyjeś dyktando. Nie będę się prosiła o namiastkę koleżeństwa z ludźmi, których nie interesuję jako człowiek i nie jestem w jakimś tam stopniu ważna.

Orzechowe chemoccino w minimalny sposób mnie rozgrzewa.
Jeszcze tylko odrobina i idę, aby łóżkowe potwory i senne zawirowania mnie pochłonęły i zmusiły do stuprocentowej koncentracji nad nimi.

Jutro jest nowy dzień. Nie mam ambicji po raz kolejny zmarnować dnia.

Nie wiem jak pogodzę to wszystko. Nie wiem. Wierzę, że uda mi się to prędzej czy później ogarnąć na ponad 100%/.
Czekam z utęsknieniem na chwilę. Chwilę tylko dla siebie.
A jednocześnie tak boję się tych kradzionych chwil, podczas, których zajmuję się tylko sobą.
Paradoks.

But we're never gonna survive, unless. We get a little crazy

jesień

Idę. Bose stopy wsunęłam w baleriny, sweter narzuciłam na cienką sukienkę i idę.
Przed siebie.

Lubię tę porę roku. Bo mogę pod przykryciem z płaszcza nosić cienkie rajstopy do krótkich spódnic i balerin. Bo mogę jednocześnie założyć swoją najcieńszą czapkę i biegać praktycznie boso* po chodnikach.
Lubię jesień.
Mimo, że teraz jest mi niesamowicie zimno.
I, że z tego zimna się trzęsę.

Zmieniam powoli baleriny na botki. Ja i botki. W dodatku na obcasie. Widział to ktoś kiedyś? Ano widziałam. W lustrze.
I w witrynach.
I podoba mi się to.

Zmiany, które wprowadza się wraz z początkiem roku szkolnego czy akademickiego są fajniejsze. Są wyraźniejsze.
Zmieniam swoje nastawienie. Ten semestr będzie ciężki. Ale będzie wprost bajeczny.
Bo będzie wymagał ode mnie ogromu siły, energii i wszystkiego co możliwe.
A i jednocześnie wracam do życia.

To zabawne, że nie lubię wakacji. Mimo, że lipcowa alienacja od ludzi bardzo mi się podobała i była fantastyczna.
Lubię ten szum wiatru, lubię ten niespokojny bieg sukienki wokół kolan i fale swetra ocierające się o ten tor.

Moje nastawienie chyboce. Jest bardzo niestabilne.
Chciałabym być pewna w tym co robię. Pragnę widzieć, że kroki, które stawiam są w stronę dobra.
Mimo wielu negatywów to czuję to dobro.
Czasem wystarczy chwila, aby poczuć, że jest się w domu. Nie potrzeba wiele, aby być szczęśliwym człowiekiem.

Chcę pozytywów. Podoba mi się plan na najbliższy czas. Brakuje mi tylko chwil spędzonych z najbliższymi mi na świecie ludźmi.

Wracam do studyjnego trybu życia.
I nawet podoba mi się to, że ten semestr będzie taki intensywny.
Nawet bardzo.
Nie umiem usiedzieć w miejscu i nie usiedzę.

Chociaż chwilami tęsknię. Za powiewem tej niby zwykłej miłości, która nas otacza. Dostaję jej naprawdę dużo, ale jestem jej głodna.
W sumie jak każdy.
Ale nie lubię generalizować. Dlatego mówię, za czym ja tęsknię.
Nie tylko za tym. Też za odrobiną wyciszenia. I za sagą w dobrym towarzystwie.

Nie obiecuję regularności. Nic już nie obiecuję.
Obiecuję tylko to, że zadbam o siebie.


I’m the one who had to learn to build a heart made of armor

półnotka 7- wrocławskie dziewczęta!

Miała być długa.
Taki wał, mimo zmęczenia itp ociekam tak szczęściem i radością, że humoru nie zepsuły mi nawet całki Ewerta, których nie umiem rozwiązać.
Bo w sumie rzuciłam nimi w podłogę, zanim zdążyły mnie do końca zdenerwować i byłam dzisiaj niezwykle zbuntowana w kwestii nauki.

Wystarczy tylko ściągnąć klapki z oczu.
A no i zobaczyć ile mocy jest wokół. Wystarczy obrócić się.
Obracamy się, ale w niewłaściwą stronę.

Wczoraj już płakałam. Zmęczenie wyciekało z każdego otworu w moim ciele, miałam bardzo nieprzytomny wzrok i cudem doszłam domu.
W międzyczasie zachwycałam się Merci, tym, że mamy z Nusią kolejny powód do spróbowania nowych piw. A i, że jest dobrze.

A i jestem zachwycona geniuszem moim i Malwiny. Wrocław będzie nasz! A kiedyś będziesz jeździć do mnie (przez Opole) na herbatę i muffiny do mnie. W sumie zrobię muffiny na nasze spotkanie. Tylko napisz mi jakie chcesz. Wiesz, że kuchnia to jedyne miejsce, w którym nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych.

Cieszę się jak głupia. To trochę niepoprawne jak na kampanię wrześniową, zapracowanie i cienie pod oczami (o avonowskie zamówienie nadchodź!).
W sumie po co trzymać się reguł. Łamanie niektórych, oraz tworzenie nowych jest takie fascynujące.

Zwłaszcza jak pod pretekstem nauki będziemy pić jakieś nowe dla nas piwa. Albo łazić po wrocławskich lumpach i cieszyć się sobą, wyłączonymi telefonami i różowym (na takowy oczywiście liczę) pokojem w hostelu.

Życie jest piękne.
Mimo, że boli. Zwłaszcza fizycznie.

A ciebie nie moge do końca / (kseeerooo)

.

Zaszywam się w niezwykle ponętnej i kobiecej polarowej bluzie. Z błękitną opaską, która powstrzymuje grzywkę przed wpadaniem mi w ślepia (lubię moją grzywkę, ale jak chcę poudawać zrobienie czegoś konstruktywnego to wiesz, no słabo jak nic nie widzę), która powinna być zielona (bo zielona bardziej by pasowała do rudego, ale ta błękitna to jedyna opaska na włosy, której nie miałam serca wyrzucić). A i oczywiście ubzdurałam sobie teraz, że na egzaminy z matmy pójdę w butach na obcasach (bo chłopacy z elektrotechniki są wysocy, a to ja mam największą siłę przebicia i dyplomatyczną w stosunku do Doktora i muszę być zauważona [przez Doktora, nie przez chłopaków z elektrotechniki] w tym męskim tłumie układającym się w czarnokolorową mozaikę) i z tej racji moje 3 pary leżą porozwalane po pokoju a ja płaczę bo w czerwonych nie umiem chodzić, czarne powinny być pół rozmiaru większe a szare nie pasują mi do delikatnej, pomarańczowej koszuli, którą chciałam założyć na ustny egzamin.
O ile zostanę dopuszczona do tego ustnego egzaminu. Na co poniekąd liczę.

Herbata ananasowa w moim pomarańczowym, potłuczonym kubku smakuje przepysznie. Jeszcze lepiej by smakowała gdybym zapaliła te kadzidełka, które przywiozłam z Warszawy (swoją drogą ciekawe, gdzie moja siostra rzuciła zestaw do ich odpalania). W sumie dziwne, że uzależniłam się od czarnej, aromatyzowanej herbaty. Mimo obłędnego smaku (o ironio kiedyś mi nie pasowała..) nie umiem nie chcieć jej pić.

półnotka 6- Taylor, pastuszkowie reniferów

#przyjacieletacycudowni
#zawszekończysięnarozmowachokupie
#kochamWasdwienadżycie
#będziemypastuszkamireniferów
#dbacieomojąprzemianęmateriiwpychającwemnieorzeszki
#niemaniclepszegopomaratonienaukiusiąśćzWaminaherbacie

#Warszawatakakochana
#spotkaniazestarymiprzyjaciółmityż
#Łazienkitakiebrzydkie
#szybkiebarytakiedobre
#kebabkingnawracającynakebaby

#jestemtrollem
#Nusiamnienienawidzi
#smuteczek
#lubięwywoływaćprzypadkowezawałyserca
#niedługoznowurazemsięuczymy
#najwyższyczaspoudawaćpiratkilubportowedziwki

#wrześniowakampaniatakajużterazzaraznatychmiast
#matmatakaprostailogiczna
#aleprzykładyodEwiegojużnie
#Taylotakitradycyjny
#uczsięczegopółdniaśusłyszpotemżetegoniebyłonaegzaminie
#Hrabinatakakrólewskainieodpisującanamejle

#łóżkotakiekochane
#romansznimtakinieudanybomatma
#znowukujędefinicjęmolairegułyfazGibbsa
#życietakieupokarzające

#tabakatakanarozbudzenie
#ananasowaherbatatakacudowna
#czekamnarumimojeciastka

#jachcęnadobrykoncert
#ispać
#ewentualniebutelkęstarovara

#niewiemocochodzi
#alelubięzbieraćtakielajkiodtakichosób
#życieemocjonalnetakiedziwne
#zagadajdomnieanietylkoprzyznajeszsięnakażdejmożliwejspołecznioścówcedomnie
#ocosięrozchodzitojaniewiem

#gratulacjeprzeczytałeś/aśtenpost!

#starealejare #nielubięHappysadualetojedenzwyjątków

półnotka 5- kij w bombki strzelił!

Prostownica, klucze i full notatek zaśmiecają mi biurko, wokół biurka (na podłodze) są poukładane działami notatki z matmy, gdzieś tam leżą skarpetki do wyrzucenia do praca i plecak, do którego mam się spakować. A i uświadomiłam sobie, że połowę tych ciuchów, które chcę spakować mam na sobie, a są zbyt fajne i wyglądam zbyt szafiarsko (he he he), aby się przebierać.
A i oczywiście plany wyspania się poszły w pizdu, przecież remont mojej klatki i zrzucanie cegłówek o 7 rano z naszego dachu to jeden z najfajniejszych pomysłów naszej remontowej ekipy!


A najgorsze jest to, że chyba będę musiała zasilić konto ZUT-u opłatami innymi, niż za kawałek zielonego plastiku z chipem i za granatowe świadectwo moich ocen!
Czyli jestem ewenementem, który zdaje prawie wszystko (nieważne, w których terminach, ważne, że zdaje), zdał nawet egzamin z chemii nieorganicznej z pierwszym terminie, a nie może przejść przez głupią powtórkę z matury rozszerzonej z chemii!
Życie jest brutalne, a wiedźmowy system niezwykle chory.
I nie bulwersowałabym się, gdybym nie zostawała usadzana pół punkta przez trzy poprawki. To nie jest przypadek.
To też tylko irytacja okraszona czarnym śmiechem. Ile można! Trudno, zamiast odłożyć 200zł na Australię, będę musiała wpłacić na konto mej cudownej uczelni!
Moje szalone plany na tym ucierpią. Boże, 1/6 wypłaty pójdzie w pizduu! :D

Dość ironii, trzeba ją przerobić na inne, ważniejsze i bardziej pożyteczne rzeczy.
Na przykład na pracę. Pieczenie muffin i takie tam.

tak się tylko im wydaje!

półnotka 4- brace yourself the September Campaign is coming!

-Nusia, Ty wiesz, że za 2 tygodnie masz poprawkę ćwiczeń z nieorgany?
-2 TYGODNIE?! ŻARTUJESZ?! ŁEEEEEEEE!
-no 2 września....
-ja myślałam, że tydzień
-...  masz ćwiczenia?
-pff to co ja się martwię?!
-SERIO? to ja panikuję matmą, a Ty się nie martwisz?!*
-LUZ BLUES OGARNIEEEMYY!

Umarłam ze śmiechu, oplułam monitor i takie tam. Kocham Cię Nusieńko, zwłaszcza, za takie rozmowy. W sumie to za wszystko.
Nawet za to, że pamiętasz rzeczy, których ja nie pamiętam z naszych co po niektórych spotkań.

Ryża się grzecznie uczy matematyki, w międzyczasie skończyła książkę, zrobiła ciasto "dziwoląga" i spotkała się z Gabrysiem.
W dodatku stara się zapanować nad obezwładniającą ją paniką. Ten czas na serio zaczął lecieć o wiele szybciej niż w gimbazie i liceum. Chwilami leci za szybko. Zdecydowanie za szybko.

Lubię ludzi, dzięki którym się tak uspokajam i nie panikuję.
Lubię patrzeć jak to, w co włożyłam mnóstwo energii i czasu daje owoce.
Lubię zapach olejku arganowego na mojej skórze.
A i lubię to, że w końcu się wzięłam do pracy. Teoretycznie. W końcu całkoplany na niedzielnoponiedziałkową noc zapowiadają się niezwykle intensywnie.

W sumie ostatnio sporo tych niedzielnoponiedziałkowych nocy jest intensywna...


Czekamy na koncert w Szczecinie. Przecież Wrocław jest za daleko, prawda Nusieńko? :*

półnotka 3

Jasnobrązowa przemieniła się w Platynę z malinowym posmakiem, po czym ta ewoluowała w Ryże Kudełki!

Marzeniom z dzieciństwa oddaję pokłon, stałam się Krótkowłosą Wersją Pippi Lansztrung.
I nawet umiem sobie zrobić włosy a'la lata 20-ste. Czas zainwestować w czerwoną szminkę.

I te Ryże Kudełki są cudowne. Śmiałam się do lustra w trakcie farbowania, śmiałam się do Pieseła jak mnie zobaczyła i śmiałam się do ludzi jak łaziłam z Piesełem.

I mimo, że Platyna była okej, to czuję, że Ryża pozostanę. Na pewno na ten czas szaleństw.

Poza tym bardzo lubię przychodzić do Agi. Celtycka muzyka naprzemiennie ze śpiewami wyznawców Hare Kriszny działa niezwykle dobrze na mój układ nerwowy. Tak samo rozmowy o potędze Wszechświata, tym, że mój syn będzie miał na imię Miłosz i, że jej córeczka jest cudownym i niezwykle rozumnym dzieckiem.

Lubię do niej przychodzić. Nieważne zostawianie u niej fortuny, ważne, że zaraża. Zaraża tym spokojem. I tą odrobiną szaleństwa. 

Lubię z nią rozmawiać. Po prostu. Jej wprawne dłonie tańczą z nożyczkami i innymi cudami na mojej głowie, a w tym czasie dociera do nas, ile siły jest w każdym z nas a ile jej nie wykorzystujemy.

Jestem zachwycona. Po prostu.

Nieważne komentarze innych. Ważne, że dobrze się czuję i, że to widać.

A tymczasem idę poromansować z Moniką Szwają i moim łóżkiem.

Życie jest takie piękne i pełne niespodzianek.

https://www.youtube.com/watch?v=R-PmyAfQ5xY

półnotka 2- zdanie z definicji

Jak ciężko jest zacząć. O Boże.
Miałam zacząć całkować w lipcu i ni opcji mi to nie wyszło. Dzisiaj jest 17 a ja za 3 tygodnie mam 3 niezwykle trudne i pełne wyzwań randki ociekające całkami, Fourierem i trajektoriami.
W tym miejscu zastanawiam się też dlaczego mamy matmę aż tak rozszerzoną.
Odpowiedź niewątpliwie brzmi "z definicji matematyki z kierownikiem SM".

Iść bez planu czy z planem? Wyłożyć na tworzenie kolejnego schematu, którego nie zrealizuję, czy po prostu robić jak najwięcej, do krwi, do bólu?
Bo teraz na kolejny przykład lnxlnxlnx mam ochotę zawyć.
Ale nie mogę. Luna zacznie szczekać i nic mi wycie nie da.
Swoją drogą nie sądziłam, że to powiem, ale przywiązałam się do niej (TFU TFU).

Na razie daję sobie czas.
W środę czeka mnie jawne szaleństwo, oby mój pomysł wypalił.
A potem chillujemy. Po warszawsku.
A w międzyczasie sącząc kolejne Somersbee z Budnałą i gapiąc się w niebo z Gabisiem.


mniam mniam

półnotka

Kobiecość cechą ulotną.

Czasem czuję się super kobieco w dziurawych dżinsach (nie powiem gdzie dziurawych bo nie wypada) i przetartej koszuli w kratę.

A czasem ulubiona sukienka i pełny makijaż mi tego nie dają.

Jak?

I teraz pora zdradzić mały sekret.

Jeżeli stwierdzam, że dzisiaj będę się czuła fantastycznie, to niezależnie od tego co na siebie włożę będzie to widać.

Jeżeli mam beznadziejny humor i jestem sfrustrowana to niezależnie od ilości perfum, kredki na powiekach i stopnia wyprasowania tej cudownej oliwkowej koszuli, będzie po mnie to widać.

Czyli nawiązując do poprzedniego wpisu- wystarczy CHCIEĆ czuć się piękną, wspaniałą i niesamowicie kobiecą.

 Czasem wystarczy po prostu coś na siebie włożyć, aby wiedzieć, że "TO JEST TEN JEDEN JEDYNY NAJLEPSZY itp" ciuch.

A czasem ból pleców spowodowany źle dobranymi ubraniami powoduje, że piękno zewnętrzne jest ostatnią rzeczą, o której się myśli.


Pozdrawiam z zieloną pandą pod oczami (po co znaleźć waciki...) i powyciąganym swetrze i legginsach. Teraz czuję się prze kobieco. Zważywszy na to, jak upojna noc na mnie czeka.

just believe in me

Siedzę. W mieszkaniu, które nie należy do mnie, popijam moją ukochaną ananasową herbatę z nie swojego kubka, obok mnie szaleje nie mój pies a gdzieś tam klimat ludzi, u których teraz mieszkam zadziałał i leżą notatki na wrześniowy egzamin.

Pies na szczęście nie mój, nie lubię robić krzywdy niewinnym stworzeniom a biednej L. i tak się dostaje za mój depresyjny poziom umiejętności w opiekowaniu się zwierzętami.

Mając tak dużo czasu na rozmyślania, rozstrzygam kwestie przyszłości, rozważam różne opcje, zwłaszcza te, które zakładają spełnianie moich największych marzeń, tych, które są jednocześnie ogromnymi wyzwaniami.

Mam wiele takich prywatnych marzeń, pragnę ich tak mocno, a jednocześnie szukam wymówek, które są tak słabe i nie powinny psuć moich wizji.

Wizji, które mogą wydawać się zbyt abstrakcyjne. Które się nie podobają moim bliskim (i już wiem, że Dominika wie o co mi chodzi i szykuje na mnie i na mojego przyszłego Johanesa baty!) i nie tylko im.

Ostatnio prawie wcisnęłam "publikuj" pod pewnym swoim tekstem. Tekstem na temat tego, że "ten typ tak ma".

Ten typ ma to do siebie, że lubi raz na jakiś czas się wyalienować. Czasem przepada na całe tygodnie, czasem tylko na godziny, ale zawsze wraca. Ma też niesamowite szczęście, bo ma tak wyrozumiałych przyjaciół, którzy chyba już dawno na to wpadli, albo się po prostu do tego przyzwyczaili.

I ten typ ma to do siebie, że tak czy siak zrobi coś po swojemu. I wierzę, że stopniowo uda mi się ułożyć plan, dzięki, któremu dojdę tam, gdzie chcę. Niezależnie czy wyjdzie mi wariant A, czy wariant B, czy też wariant C (którego na dobrą sprawę nie mam).

I ten typ tak ma, że jest niezwykle impulsywny. Chce zachować pełną kontrolę, ale jednocześnie tego nie robi, zdaje się na Boga i na to, co przyniosą kolejne dni. 

Mówi A, robi B a w myślach wyzywa się od najgorszych i wie, że musi pokornie wrócić do C, jest znane tylko temu typowi.

Świadomość tego, że to ja przeżywam swoje życie spadła na mnie jak grom z jasnego nieba. Niby oczywista oczywistość i takie to logiczne jest, ale jednak nie. Jednak trzeba to sobie dość boleśnie uświadomić.

Co ja potem będę opowiadała dzieciom? Że byłam na tyle głupia i nie spełniałam swoich marzeń i nie realizowałam swoich talentów i, że stałam w miejscu? Że przegrałam walkę z ciągotami do szlugów (w przeliczeniu pieniądze, za które kupiłabym 2 paczki winstonów jagodowych* + najtańszą zapalniczkę przeznaczyłam na bilet do Warszawy, za kolejne niecałe 3 paczki pall malli mam bilet powrotny, taka fajkowa matematyka jest dobra!), że spędzałam full godzin na facebooku zamiast rozwijać swoje hobby (które nie musi robić wrażenia bo co tam gotowanie i pisanie znaczy np. przy fanach żeglowania czy ludziach o plastycznych uzdolnieniach). Że zamiast stawać się coraz lepszym człowiekiem ja popadałam w swój marazm, przez który czas przelatywał mi przez palce? Że byłam na tyle głupia, że nie wierzyłam w siebie, w swoje możliwości, w swój potencjał i w swój charakter?

Czuję się fantastycznie widząc te perspektywy, to morze możliwości. 

Lubię widzieć wersję A z urozmaiceniami (Johanes!) i wersję B z tymi co weekendowymi kawkami w Gliwicach. Wersja C i D się tworzą.

A jeszcze bardziej lubię to, że to są moje wizje. Że to moje plany.

Przypomniał mi się teraz wpis o rudej sukience. Mnożą się te kiecki, krok staje się coraz szybszy i pewniejszy a w powietrzu pachnie czymś takim nowym. Nie do określenia w sumie, czymś fantastycznym i świeżym.

I mimo, że mogłabym sobie teraz znaleźć full powodów do umartwiania się to pytanie brzmi: po co?

Irytuje i doprowadza mnie do szału wiele rzeczy.

Ale po co się tym dobijać.

Jest dużo więcej radości nawet takich drobnych. To nie jest łatwa droga, często mam ochotę zawrócić, ale po co...?

Idę. Dopijam moją ananasową herbatę w czerwonym kubku nescafe i biorę się do działania.

I'll get you everything you wanted , I'll get you everything you need

dziennik!

Mam dwie pięty achillesowa. Pierwsza to ogromna fascynacja połączona z mąceniem w głowie i różnymi, dziwnymi dla otoczenia układami.

Druga to zwierzęta.

Nie byłam fanką zwierząt. Wyssałam to z mlekiem matki. Obrzydzeniem napawały mnie żaby i ropuchy, świnki morskie miały adhd a psy atakowały. Tolerowałam koty, tchórzofretki (mimo nieziemskiego smrodu) i rybki. Zwierzęta były sobie, a ja dopóki nie musiałam ich pilnować byłam naprawdę szczęśliwa.

A tymczasem na najbliższe 10dni otwieram serię pt. "z dziennika wybitnie niedoświadczonej psiej niańki".

Na wstępie zaznaczam. że zrobiłam to tylko dlatego, że poprosiła mnie o to bliska przyjaciółka. Ale to i tak pierwszy i ostatni raz ;)

Państwo wyjechali, zgasiłam światło i nagle łubudubudu słyszę szczekanie nad uchem. Zaczęło się cudownie...

I oczywiście ten ryk następnego dnia o 6:40. I całe zadrapane moje nogi w drodze na śniadanie (a do pracy na temperaturę 30 stopni nadaje się tylko spódnica :) ). Już nie mówiąc o tym cudnym spacerze, w dodatku niezwykle nieprzytomnym. Wracamy, teraz moja pora na śniadanie. W przeciągu 20minut usiłowałam zjeść jabłko. Ale nie, nie pykło, najbardziej burżujskie jabłka rodem z Biedronki za 6zł za kg muszą poczekać. 

Po jakichś 4 seriach naprzemiennego lizania mnie po nogach i rękach oraz gryzienia gdzie popadnie poddaję się. Rzucam młodej karmę (wieczorem doszłam do wniosku, że było jej zdecydowanie za dużo) i wodę (tej było zdecydowanie za mało).

Koło 20.30 wracam styrana i zastaję efekty wybuchu bomby nuklearnej. Błogosławię odświeżacz powietrza. A nawet dwa.

Dzień następny. Dzisiejszy.

Ok 1 w nocy Pieseł chciał się zaprzyjaźnić na nowo po wczorajszych fochach. Po godzinie głaskania itp. znowu szczeka i idzie na legowisko.

Koło 6 rano dostaję pobudkę. Znowu atak w trakcie śniadania. W dodatku nie mogę nawet na spokojnie umyć zębów bo słyszę żałosne wycie za drzwiami łazienki.

Po powrocie z porannego obchodu po dzielnicy mam ochotę strzelić sobie w kolano. I to tak mocno. Jakiś karabin maszynowy byłby akurat.

O 7 się poddałam. Szukam po internecie artykułów o psychologii psów. Próbuję wcielić w życie jakieś wskazówki i o dziwo są efekty!

Pół godziny później przysypiam na krześle a Pieseł na podłodze. Później biorę ją na tapczan i budujemy zaufanie. Letarguję przez ponad godzinę i jednocześnie głaszczę po brzuch/plecach itp.

W nagrodę dostaję koncert szczekania. Jedyna myśl, która przyszła mi do głowy to "ŁOTAFAK?!".

Poddaję się. Znowu. Idziemy w teren. I odkrywam, że jak przychodzi co do czego, to w moim Staruszku też mam niesamowite wsparcie. Kto by pomyślał. Co prawda okraszone wyśmianiem mnie, ale naprawdę doceniam. I są efekty internetowej lektury. Bomba zrobiona, ale na dworze. Wygrałam życie dzisiaj póki co i mam nadzieję, że jak wrócę po 4 urodzinach Poli i wizycie u lekarza to nie znajdę resztek wybuchów.

I nie pogryzła mnie dzisiaj. Tylko to ja przesiąkam jej zapachem. Brr. Dobrze, że mam nowe perfumy z AVON-u...

A tymczasem z Nusią się napalamy na Wrocław!  

Jesteśmy na etapie szukania strojów i noclegów we Wro. Tzn. wstępnie. A jak coś, to stroje zawsze się nam przydadzą :)

są tacy ludzie

Siedzimy.
Ty się już nie krępujesz, niczym się nie przejmując zakładasz piżamowe spodnie w groszki (jest godz. 19.40( do zadrukowanej koszulki i owijasz się moim (prawie Twoim) kocem w różowobiałą kratę.
W sumie spodnie chyba nie były w groszki, pamiętam, że jakieś wzorzyste.
Wiem, że jak zwykle pasowały do koszulki jak pięść do oka!

Nigdy nie sądziłam, że powiem, że tęsknię za liceum. I tęsknię w jednym aspekcie. Brakuje mi tutaj osoby, która tak doskonale mnie rozumiała.
Która po moich minach wiedziała już co się dzieje.
Brakuje mi wielu rzeczy. Chociażby naszych Magic Boxów, chociażby tego, że zawsze wiedziałyśmy, która przyniesie którą część biologii na fakultety.

I mimo, że nie jestem wzorem, bo się nie odzywam (nie chcę Ci przeszkadzać w przeprowadzce, chociaż mam nadzieję, że kuchnię zrobicie do 9 sierpnia bo nie chce mi się gotować na kuchence turystycznej przez tydzień).

Ale w sumie jak przychodzi co do czego to nieważne gdzie. Ważne, że zawsze razem czujemy się jak u siebie w domu.
Poważnie. Nie zdziwię się jak za którymś razem rozwalimy się z nogami na krzesłach w KFC. Albo usiądziemy po turecku w Yan Tea (to tak się nazywa? nieważne w sumie).

Staram się tutaj chodzić naokoło, operować słowami tak, abyśmy tylko my pojęły te słowa klucze. Bez klucza nikt nie wejdzie w to, nikt nie będzie mógł rozszyfrować tego, co chcę przekazać. Czasem jedno słowo wystarczy, aby przywołać wiele wspomnień, myśli i skojarzeń. Chociażby takie proste i niby banalne słówko jak Bajeczki.
Tak, ja też właśnie kwiczę i leżę ze śmiechu. Zajechało tu elipsą i inwersją i takimi różnymi (a tutaj masz peryfrazę. Jednak pewnych rzeczy nigdy się nie wyrzuci z pamięci! :D ).

W sumie przy takich tekstach się rozpisuję.
Przy tym chcę zachować intymność więzi, chcę mieć pewność, że pewne rzeczy nigdy nie wypłyną, chociażby pokryte głębokimi metaforami, które i tak tylko my zrozumiemy.
Nie muszę pisać ani mówić dużo. Ty wiesz co mi siedzi w głowie.
To jest takie naturalne.


Są tacy ludzie, w których domach czujemy się jak u siebie. Wiem, że mogę bez skrępowania usiąść na poduszkach leżących na łóżku, że nawet jak wyleję coś na podłogę to zostanę wyśmiana przez właściciela, a jak jest jakaś impreza to sama sobie dosypuję lodów do drinków bo wiem, gdzie leży jego zapas.
Z drugiej strony, wiem, że są ludzie, którzy nie potrzebują zachęty by rozłożyć się na moim całym łóżku, nie trafić do śmietnika workiem po chipsach, czy też wziąć tabakę, bo wiedzą, gdzie leży.

A do napisania tego tekstu zainspirowała mnie Moja Trawa.
Miałam takie mega deja vu jak przeczytałam ten tekst, ze wohoo...!

ziuuum

czego się nauczyłam od czterolatki

-Ciocia ciocia! A nas w przedszkolu uczą angielskiego! Łan, tu, trii, fołr, fajw, siiik, sewen, ejk...

-Pola a chciałabyś mieć jeszcze rodzeństwo?
-Tak, ale siostrę, wtedy Albercik nie byłby potrzebny....

-Ciocia, ale trzeba się dzielić! *

-Noo a jak przejdę do Motylków, potem do Żabek a potem do Pczczółek ** to potem pójdę do szkoły! A po szkole pójdę na studia!

-A jak będę mieć dzieci to nazwę je MalcysiOlka!
-Chyba nie, Marcysia i Olek?
-Malcyś i Olka!

-*pokazuje palcem na płytę z piosenkami z Akademii Pana Kleksa* Ciocia bo ta płyta jest chłopakowata!
-a która jest nasza?
-nasza jest księżniczkowa!

-Ciocia nie leż tylko śpiewaj!
(tak, mam zdarte gardło od tego wokalu naszego, mam nadzieję, że moja siostra ma wyrozumiałych sąsiadów)

*w tym momencie dostałam cudownie obślinione chrupki od Poli. Nie mogłam jej odmówić.
** wymowa oryginalna

Od lat 9  miesiąca jednego i 29 dni jestem dumną ciocią. Najpierw był Szymek,  5 lat później wbrew w ogóle jakimkolwiek przypuszczeniom pojawiła się Pola a rok temu szeregi wnuków moich rodziców zasilił Bercik.
A co do tekstów powyżej. Te teksty są tylko z dzisiaj.

W sumie miałam inne plany, ale więzy krwi mimo wszystko wygrały i pojechałam do siostry. I te 4h w towarzystwie tych małych Robaków (generalnie jedynej dziewczynki w wyżej przedstawionym gronie, Bercik męczył mnie tylko przez chwilę, ale jak już to domagał się noszenia na rękach oczywiście wtedy gdy Pola wisiała mi na plecach) było cudowne.

Dzieciaki mogą nauczyć nas o wiele więcej niż się nam wydaje. Dlatego w przypływach samouwielbienia stwierdzam, że bycie najmłodszym dzieckiem w rodzinie miało jednak jakieś zalety (i to tez dla Marcina i Agi). I, że zostanie ciocią w wieku lat 11 też.

Idąc w dorosłość zapominamy o takich chwilach wolności. Dzieciaki nie są aż tak ograniczone, One mówią to co myślą, robią to na co mają ochotę (znowu zostałam przygwożdżona pod ciężarem łaskotek, jakim prawem te Robaki wiedzą gdzie je mam?!) i przede wszystkim niczym się nie przejmują.

Tekst o Berciku wypowiedziany z pełną powagą ustami Poli... Takie rzeczy robią wrażenie. I nieważne, że nie będzie o tym pamiętała za 14 lat. Za 14 lat Bercik będzie biegał jak szalony za jej koleżankami.

Kiedyś na fb pod którymś foto Poli rozgorzała dyskusja przyjaciół mojej siostry, że Mała wygląda tak jak ja, jak byłam mała ( gwoli wyjaśnienia jeżeli ktoś jest niezorientowany to Marcin i Aga są starsi ode mnie o 15 i 14lat).

I rozwaliła mnie poniekąd świadomość, że jak byłam mała to byłam taka jak Pola. Że w sumie miałam wyłożone, gadałam dużo (w sumie zostało mi to do tej pory...) i się niczego nie bałam. A później zdziadziałam.
A później przyszły studia i pozwoliłam, aby pewne rzeczy będące typowe tylko dla dzieciaków wyszły na wierzch.

Dzieci są niewinne. Są też najbardziej obiektywnymi obserwatorami świata. Są nośnikami ogromnych pokładów energii, radości i pozytywnego spojrzenia na świat. Nawet taki wredny Szymek potrafi umilić dzień wrzaskiem "ciocia wstawaj jest jasno, nie można spać!" (powinien się cieszyć, że w okolicach łóżka nie mam nic ostrego a szkoda mi książek na rzucanie w niego nimi).
I najlepsze jest to, że potrafią tym zarażać. Że potrafią do Ciebie podbiec, przytulić się tak, że brak Ci tchu i przekazać Ci w ten sposób jak najwięcej tej swojej energii.

Poza tym nie są w żaden sposób ograniczone. Nikt im nie zabrania mówić na głos tego co myślą, nie muszą się krępować i robią to, co uważają za słuszne.
A i co najważniejsze. To mówią, to, co tak naprawdę myślą.
W sumie jak widać na załączonych wyżej cytatach.

Pola przypomniała mi dzisiaj o paru rzeczach.
Przede wszystkim o tym, że odrobina radości nikomu nie zaszkodziła (zwłaszcza w dniu, w którym ma ochotę się wszystkich pomordować).
Że trzeba mówić to, co się myśli.

A przede wszystkim trzeba być sobą. Nawet wtedy, gdy atakuje Cię szalona dwójka domagając się cospotkaniowej porcji czułości i przytulania się, bo przecież "nikt tak jak ciocia Asia nie umie zabawiać się z dwójką Robaków na raz".
W sumie to z trójką.

I apropo tych życiowych mądrości.
W końcu zrobiłam słoik (firmową dużą szklankę pepsi) dobrych chwil.
Jeszcze tylko znajdę coś w tym rodzaju na marzenia i mogę uznać, że lekcje wynoszone od dzieciaków coś dają i nie idą na zmarnowanie.

Miałam zacząć dzisiaj całki. Jest 21. Mam jeszcze czas :)

A i najmocniej chciałabym pozdrowić i podziękować Malffu za cudowny, epicki i w ogóle urodzinowy prezent. Nieważne, że spóźniony, ważne, że w 120% wyjątkowy <3

A teraz zgodnie z tym, co powiedziała dzisiaj Pola- śpiewam (w sumie to krzyczę) na całe gardło.

napisałam

Napisałam długi post ze strumieniem moich myśli.
I go nie opublikuję. A co mi tam!
Nikt nie musi wiedzieć, co siedzi mi w głowie tak naprawdę.
Tylko mam nadzieję, że nikt mi nie shakuje blogspota i się do tego nie dorwie.

Nie wiem jak przeżyję następny miesiąc z taką śladową ilością gotówki na koncie.
Nie wiem, jak uda mi się zatem zrealizować plany odtruwania się (o tarczycowa dieto, czemu jesteś taka burżujska?! ).
Nie wiem też jak uda mi się zwalczyć lenistwo i chęć nadrabiania tylko i wyłącznie zaległości filmowych  (po co oglądać klasyki, lepiej dwusetny raz obejrzeć Dirty Dancing 2!).

Napisałam w tym strumieniu, że potrzeba mi więcej spontaniczności. Takich wyjść po prostu z domu.
Przed siebie, czasem z książką w torbie a czasem po prostu, by się zrelaksować.

Rok temu zrobiłam wiele kilometrów po mieście. Czasem sama, czasem z Gabrysią szukając fajnych kształtów chmur na niebie i obserwując zmieniające się kolory nad nami.

W tym roku dużo piekę. Moi chłopcy są zadowoleni, moi rodzice też.
W sumiie miałam ochotę napisać teraz coś filozoficznego, ale po co?

Trzeba czasem pocieszyć się prostotą, tym, że brownies wyszły mi cudownie, tym, że w końcu przestała mnie boleć głowa i, że złapałam lekką opaleniznę.

I w sumie nie chcę myśleć o bólu tyłka, który miałam cały dzień w związku z tym, że Magis jedzie na rekolekcje.
Tylko staram się cieszyć tym, że mogą jechać, że mają taką możliwość.
I pamiętać, że podjęłam decyzję rok temu o odejściu i, że muszę być konsekwentna.

Jest 23:32. Powinnam iść spać, bo jutro praca znowu na 12h. Może jednak plan naukowy wdrożę już jutro w życie? I może pojadę do pracy na rowerze?

Ile można się kisić i gnić.
Sama się zapętliłam w tych głupich myślach, a teraz muszę się odnaleźć i wyzwolić jakieś pozytywy.

I kurde idę na ten rower. Idę, chcę, muszę, coś we mnie mnie nakręca, że pora się wziąć za siebie i powrócić do tych małych, dużych przyjemności. Sobota rano to będzie idealna pora. Tzn, jeżeli wstanę, a jak znam życie, to zapomnę wyłączyć budzika, to za pewne ruszę się. Jakie masło maślane mi wyszło.

musimy wierzyć, że naprawdę uda się

a razem podbijemy nanoChiny

I już wiesz, że teraz piszę do Ciebie. Że chcę sformułować to, co mówiłam Ci w nocy, kiedy obudziłaś mnie wrzaskiem, że dostałaś się na swoje wymarzone studia a ja zerwałam się z łóżka a po chwili opadłam na poduszki przez ten cudowny zawał serca i radość.
I teraz chcę Ci dopowiedzieć to, czego otulona dziwnymi snami nie umiałam powiedzieć.

Po pierwsze jestem z Ciebie naprawdę dumna. Bo jesteś mądra. Bo dostałaś się na te studia, które wybrałaś na takiej a nie innej drodze. Bo wiem, że nawet jak będziesz płakać i rzucać w ściany fiszkami ze słówkami i jęczeć w bólu i krwi, że mogłaś iść na socjologię, to będzie Ci przyświecała jedna myśl "co z tego, że byłoby łatwiej, skoro byłoby nudniej?". Bo nie oszukujmy się- nie idziesz na TiR, żeby mieć pseudosesję 2x w roku, tylko idziesz na kierunek na moim poziomie trudności jak nie trudniejszy.
Bo ja w życiu nie poradziłabym sobie na takiej filologii. Tej Twojej.
Ale Ty sobie poradzisz. Bo chcesz tego i pragnęłaś od długiego czasu.

Uwierz mi, że jak się czegoś naprawdę chce, jeżeli jest się pewnym wyborów, to da się wytrzymać. Wiesz ile razy chciałam rzucić w cholerę to wszystko przez matmę i traktowanie mnie jak śmieć. Ale trzymała mnie motywacja, że na serio chciałam iść na te studia. Że to nie był przypadek, że na czele mojej listy była akurat nanotechnologia.
I wierzę w Ciebie i w to, że u Ciebie będzie podobnie. Nie wiem co będzie powodem Twojego wkurzania się i rzucania bluzgami, ale wierzę, że nie stracisz swojego celu sprzed oczu.
A jak stracisz, to pamiętaj, że wiem gdzie mieszkasz! I, że kiedyś wynajdę teleporter!

Po drugie chcę Ci powiedzieć, że życzę Ci, abyś nie zmarnowała tego czasu. Który będzie czasem szalonym, pełnym niespodzianek, na które być może nie jesteś jeszcze gotowa. Daj się temu ponieść, pamiętaj, że raz na jakiś czas możesz stracić kontrolę.
Będzie się działo wokół Ciebie tysiąc rzeczy na raz.
Ale to jesteś Ty i wierzę, że się odnajdziesz.

Jeżeli coś zacznie się w Tobie rodzić to pozwól na to. Nawet nie wiesz, jakie skarby są w Tobie ukryte. Studia to fantastyczny czas, aby je odkryć, aby je wyzwolić.
Może nagle Ci odbije tak jak mi. Wyobrażałaś sobie mnie jako starostę roku, z pełnym makijażem (poza podkładem, który pomożesz mi dobrać jak do Ciebie wbiję w sierpniu) i urabiającą wszystkich wykładowców, na czele z Ewim Groźnym? Bo ja nie.
I jak poczujesz, że zaczyna coś iść w nie tę stronę co zwykle, to może będzie to dobry znak?
A i pamiętaj, że jak coś, to zawsze możesz zawrócić. I, że Ci w tym pomogę. I myślę, że nie tylko ja.

A po trzecie... Mam cichą nadzieję, że nie zapomnisz o mnie, jak już wkręcisz się w te angielskochińskie konwersacje.
To taki mały potwór we mnie.
W sumie ostatnie 3 lata udowodniłyśmy, że można mieć mocną, babską relację na odległość. Można będąc na drugim końcu Polski (dobra, 600km od siebie) doradzać sobie, w co mamy się ubrać na coś tam.
Podobno przyjaźnie mogą przetrwać całe życie, jeżeli przetrwały 7lat. Nam zostały 4/7, idzie nam dobrze.
Poza tym pamiętaj, że przez ostatni rok udowodniłaś sobie, G. i całemu światu, że można jak się chce mieć większość tych najbliższych relacji na odległość. Jesteś moim Mistrzem na tym polu.

I jakby nie patrzeć, życie bez Ciebie byłoby zdecydowanie nudniejsze. I mam nadzieję (potwór zarozumiałości), że jest to na zasadzie vice versa.

Poradzisz sobie. Mimo, że czeka Cię teraz szalony czas, że nie zawsze będziemy miały czas do siebie pisać (chyba, że na nudnych wykładach złapiemy wifi), to pamiętaj, że odległość to nie kilometry. To stan umysłu.
I ja będę. Mentalnie zawsze.

Poradzisz sobie.
A i proszę Cię o jedno.
Nie zmarnuj tego czasu!

I uświadom sobie jakie jesteśmy stare, a kiedy się poznałyśmy. Niezależnie od pory, czasy są piękne!

I tak Malff. To było do Ciebie to wszystko. Tak na wszelki wypadek to mówię, gdyby Twoja humanistyczna dusza była zbyt zmęczona świętowaniem tego pięknego dnia.

But I needed one more touch

Ostatnio dużo spaceruję po blogach. I na dwóch takich fajnych trafiłam na pierwszy ogarnięty tag, na który mogłam poświęcić czas. Nie czytałam odpowiedzi Venili Kostis ani Miss Ferreiry, aby moje odpowiedzi były autentyczne.
Ciekawe jak jutro je zinterpretuję ;)

pracuję: nad tym, aby do reszty nie zwariować
jem: zdecydowanie bardziej niezdrowo niż powinnam. i oczywiście za dużo.
czytam: dużo. codziennie. najlepiej thrillery medyczne naprzemiennie z lajtowymi babskimi książkami.
marzę: o pracy w zawodzie, w dobrym, fajnym i rozwijającym się centrum nanotechnologii. o rodzinie i, abym kiedyś jednak spotkała faceta swojego życia.
przyglądam się: jak bliscy mi ludzie zmieniają się, jak ja sama się zmieniam i chwilami nie mogę za tym zmianami nadążyć.
słucham: Mamy. No i muzyki. dobrej, ujętej w wiele gatunków muzy. poza hiphopem.
marnuję: czas na fejsowanie i kasę na szeroko pojęte jedzenie. I chyba jakieś tam talenty. Nie wiem.
życzę sobie: aby ta wiara i pewność siebie były stabilniejsze niż są teraz, aby niezależnie od sytuacji malały, ani skakały hen wysoko.
cieszę się: z drobnych rzeczy. chociażby śmiesznej rozmowy przed radio w pracy, albo z tego, że mimo zaimprowizowanych przepisów to moje jedzenie i tak wychodzi przeepickie.
czekam: na kogoś wyjątkowego. kogoś, kto mnie nie skrzywdzi. nie powinnam mówić, że czekam, ale w tym czekaniu coś jednak jest.
uwielbiam: siedzieć z moją Mamą. jest najlepsza. i oczywiście pisać. i gotować. i jeść. i takie tam.
mam nadzieję: że we wrześniu rozprawię się z Doktorkiem. a i, że ukończę studia ze świadomością "veni vidi vici"
dziwię się: że są ludzie, którzy umieją się nie przejmować niczym. I temu, że niektórzy są tak bierni.
potrzebuję: snu. i czasu na odetchnięcie i uspokojeniu pewnych uczuć, emocji i stanów.
jestem: świadoma, że zmieniłam się na lepsze. to nie jest istotne co inni mówią, ja to wiem. niezależnie od tego, jak odbiera mnie świat, mam świadomość zmian i tego, że poprawiają i zmieniają mnie i moje życie na to lepsze. No i, że odkrywam powoli swój styl, jeżeli chodzi o ciuchy, wygląd i takie tam.
wiem: że w końcu moja tarczyca działa normalnie a ja muszę zrobić wszystko, aby ten stan podtrzymać.
myślę: że moje życie emocjonalne i świat wewnętrzny jest czasem często zbyt przeładowany
śmieję się: razem z solidowską ekipą, gdy mamy fale czarnego humoru. czyli zawsze.
czuję: się czasem jak piąte koło u wozu. I, że zaraz usnę i będę miała problem, aby ogarniać jutro na spotkaniu z prof. EM.
zastanawiam się: czy A. z pracy mnie zastrzeli w niedzielę czy nie. A i kiedy idę z Nuu gdzieś przed siebie. No i kiedy dotrę do Pobierowa.
lubię: jeść. i czuć faktury materiałów, trawy, piasku itp. pod stopami.
nie wierzę: gdy ktoś wmawia mi, że aborcja jest dobra. straciłam naturalnymi siłami Brata i dziękuję z góry, za każdą gadkę, o zaletach aborcji. Ich po prostu dla mnie nie ma. I tak, w tej kwestii jestem bardzo radykalna i stronnicza.

wieje

Ciepłe powietrze wdziera się do mojego pokoju. Wieczorem da się jeszcze przeżyć. O tej porze marzę, aby nagle spadł ciepły deszcz, by to powietrze zelżało chociażby odrobinę.
Z drugiej strony w tym upale wena sama mnie ponosi, moje palce zamiast opleść długopis i przerobić jeszcze raz jutrzejszy egzamin wolą tańczyć po klawiaturze i dać upust temu  co gra mi w niemalże we wszystkich jądrach komórkowych mojego ciała.

To co opublikowałam wczoraj napisałam ze dwa dni temu. Nie wiedziałam czy publikować, nie wiem, czy czytasz tego bloga czy nie. Aż w końcu uznałam, że co z tego, że ten tekst jest skierowany do Ciebie. Skoro jest jedną z moich literackich (o ile moje myśli ubrane w słowa można nazwać literackimi) perełek. I, że jestem dumna z siebie, bo odważyłam się to pokazać światu.
Widzisz, uczucia i zamieszanie w głowie też można ubrać w poetyckie metafory. A gdybyś zapomniał to studiuję kierunek ścisły.
A i chcę dopowiedzieć jeszcze jedną rzecz. Chyba ostatnią.
Że się wycofuję.

Cieszę się tymi wakacjami. Tym, że dają mi takie niespotykane, w dużej mierze spontaniczne możliwości. Nie wiem co będzie, jak jutro po egzaminie, jak wsiądę do tej Skody i pojadę na Bezrzecze. Wiem, że będzie to miły czas, wypełniony przede wszystkim rozmową z fantastycznym człowiekiem, który mnie po prostu rozumie. Nie wiem czy to pierwsze i ostatnie spotkanie po grudniu, czy też pierwsze z wielu następnych. W sumie ta niewiedza nie jest taka zła, po prostu pokazuje możliwości, które mogą mieć miejsce w najbliższej przyszłości.
Cieszę się, że w ogóle mam taką możliwość. Nie nastawiam się na nic, chcę po prostu cieszyć się tymi rzeczami, które zaczynają i w sumie dzieją się wokół mnie.

Nie chcę być już tak zamroczona jak ostatnio. Dzieje się wokół mnie dużo, dużo dobra. Niezależnie od tego, czy są to moje kapitalne wyniki badań krwi (we wtorek ludzie na ulicy się dziwnie na mnie patrzyli jak wyszłam z przychodni, ale w sumie to i dobrze! ) czy też to, że moja praca zmieniła się w moją prywatną psychoterapię.

Nie wymagam za dużo od tego lata. Chcę po prostu pomału realizować swoje bliżej nieokreślone (takie jak oglądanie dobrych filmów. Tylko jakie to są dobre?) jak i bardziej konkretne (Pobierowo 19.07!) cele i plany.

Może to zabrzmi niewiarygodnie, ale chcę wrzucić na luz. Jutro jak wyjdę z budynku nowej chemii będę mogła to zrobić.
A co, jak i gdzie mnie potem poniesie... Zobaczymy.

I wanna contact the living

mącisz

Jesteś obrazem, którego nie umiem wyrzucić z umysłu.
Niezależnie od tego czy jestem w pracy, czy próbuję się uczyć, czy też po prostu śpię, jesteś wrzodem na moim tyłku, guzem w mózgu i wredną żmiją, która robi wszystko aby mnie ukąsić.

To jest dla Ciebie normalne.
Przecież mącenie w głowie i manipulowanie mną to jedna z Twoich ukochanych gierek.

Chciałabym, abyśmy w tej partii obydwoje byli na równi. Aby nie było wśród nas kogoś młodszego i kogoś starszego. Kogoś mniej i kogoś bardziej pokrzywdzonego przez los. Kogoś, kto zakłada subtelniejszą maskę i kogoś, kto używa na raz kilku odcieni, które zlewają się w nowy, niezwykle twardy i oschły pancerz. Kotka i myszki, mrówki i mrówkojada.
Byśmy stali na równi i z tej perspektywy potrafili rozmawiać.
I wiem, że jestem teraz ściętą głową, która pragnie, aby jej marzeniom udało się spełnić.
Ale to nie nasz typ funkcjonowania. My nie możemy działać normalnie. Zawsze będzie jakieś ale, zawsze będzie coś nie do końca ze sobą współgrało.

I najtrudniejszą zasadą tej gry jest to, że ona się nie kończy. Żadne z nas nie jest zdolne do tego, aby ją zakończyć. Wywracamy planszę, ustawiamy pionki od nowa. Przerywamy, uciekamy od tego stołu z wizualnymi elementami tej gierki. Ale coś zawsze przyciąga nas z powrotem, zawsze, któreś ruszy z kopyta i nie pozwoli, aby to drugie stało w miejscu. Będzie ciągnąć je za sobą. Nieważne, że poleje się pot, krew i łzy.
Chociaż Ty chyba nigdy nie widziałeś moich łez.

Nie wiem czy wiesz, ale kryje się we mnie wiele sprzeczności.
Z jednej strony chcę być silna, a z drugiej płaczę sama ze sobą i wysmarkując się w koc owinięty wokół moich kolan.
Chcę rzucić się w wir zapomnienia z Tobą, ale jednocześnie wiem, że ten wir może nas całkowicie pochłonąć i nie pozwoli nam od siebie uciec. Moglibyśmy się zawsze odbijać się od siebie, być po dwóch skrajnych stronach, ale będziemy w nim razem.
Chcę Cię prowokować na tyle, abyś zaczął w końcu ruszać głową we właściwą stronę, ale jednocześnie się tego obawiam.
Ciekawe by było, gdybyś w końcu padł przede mną na kolana, ale co z tego, jeżeli nie wykrzesałabym z siebie chociażby odrobiny zapału?

I w ogóle... Padniesz kiedyś w końcu? Czy może duma zeżre Cię na tyle, że nie będziesz w stanie spojrzeć na siebie i będziesz sobie pluł w brodę, bo miałeś tyle okazji i szans?

I tak jesteś tchórzem. Oboje jesteśmy. Bo nie umiemy skręcić w żadną stronę. Brniemy w ten ocean, nawet nie wiemy tak naprawdę na jakim jesteśmy kursie i w, którą stronę uderzamy. Fale rzucają nami, błyskawice o mały włos w nas nie trafiają a góry lodowe rodem z Titanica są tak blisko nas.
Zamiast w końcu zdecydować się czy płyniemy razem czy nie, próbujemy być jedną nogą na swoich prywatnych statkach a drugą twardo grzęźniemy u siebie. Zamiast zbudować coś wspólnego, oboje się coraz bardziej pogrążamy.
Nawet jeślibyśmy polegli to razem. Zawsze byłoby potem łatwiej powstać.
Ale nie. My jesteśmy uparci i tkwimy. Każde w swoim świecie, raz na jakiś czas wskakujemy i próbujemy mieszać u tego drugiego, a potem uciekamy czym prędzej do swojego kąta.
Bo tak łatwiej.
Po co podejmować decyzje i brać odpowiedzialność za życie. Lepiej bawić się w kotka i myszkę.

Chcesz czegoś więcej a jednocześnie uciekasz. Albo wmawiasz mi, że chcesz, nabijasz się ze mnie, w sumie to nie byłoby nic nowego.
Przecież swojego wysublimowanego poczucia humoru czasem sam nie rozumiesz. A co dopiero  ja miałabym pojąć.
Przecież pewnego rodzaju gierki słowne są bardzo zabawne. Zwłaszcza, gdy do mnie docierają dopiero, gdy zmulona przeglądam to, za pomocą czego niby Cię prowokowałam. I w tej chwili nienawidzę Cię za to, że pozwoliłeś, aby mój mur, za którym się chowałam runął i abyś mógł odsłonić jedną czy dwie cegły. I, że podejrzałeś co nie co.
I zobaczyłeś rzeczy, których nie powinieneś widzieć.
Jak dobrze, że resztki instynktu samozachowawczego kazały mi kończyć i iść spać.

Albo to Bóg działał. I nie pozwolił mi do reszty rozebrać się z prawdy o samej sobie. Z tej prawdy, którą chowam przed całym światem.

A Ty i tak jesteś okropny i mącisz mi w głowie. A ja dalej pozwalam, żebyś to robił, licząc na to, że kiedyś się ogarniesz i, że skorzystasz chociażby z jednej mojej rady czy wskazówki.

https://www.youtube.com/watch?v=E6MSkG5txAA&feature=kp

konsekwencje dnia następnego

Czasem zapominam jak bardzo lubię się zapominać. Robić różne rzeczy, mówić różne rzeczy ("bo Ty jesteś jego pochodną a sama lubisz się całkować!" jakoś tak to było. chyba), pisać różne rzeczy. No i oczywiście spożywać różne rzeczy. Zwłaszcza takie, których nie powinno się (teoretycznie) łączyć.

Nigdy nie będę typem imprezowobaletowym. Poza tym moja wierna kompanka przekonała mnie, że wychodzenie z domu a'la żul jest ciekawsze i bezpieczniejsze. I w sumie służy zdecydowanie wyższym celom, niż kręcenie różnymi częściami ciała w Patio czy gdzie tam się u nas chodzi na balety i inne imprezy, na które z Nuu niekoniecznie byśmy trafiły.

Tylko przy okazji zapominam o konsekwencjach dnia następnego. O tym, że trzeba odnaleźć resztki godności po głupim smsowaniu w stanie wstawienia. I przy okazji tego szukania nie spalić się ze wstydu..
O tym, że najlepszym lekiem na ból żołądka jest litrowy dzbanek miętowej herbaty. A i, że nie rzuca się setki o 8, tylko nieco później. Na przykład ok 12. jak zrobiłam to dzisiaj.

A i oczywiście, zapominam też o tym, że potem trzeba wstać, doprowadzić się do ładu i iść pełnić swoją nieszczęsną dolę. Starosty, pracownika. Przyjaciółki, kumpeli z pracy. Pasjonatki (tak, obiecałam urodzinowe ciasto, trzeba się wywiązać z tego, mimo wszystko). I oczywiście trzeba grzecznie udawać przed Rodzicami, że aż tak dużo się nie wypiło.
Nie mówiąc już o paleniu.

Wygląd względnie elegancki, pendrive z podaniami gotowy (przecież drukarka też ma okres...) , włosy wyprostowane i można iść.
Udawać, że wcale mój żołądek nie wariuje a w głowie kołowrotek aż tak nie szaleje.
I wciskać wszystkim, że nigdy więcej nie kupuję fajek do piwa. Chcę ograniczać blefowanie, nie wypada aż tak ściemniać. Bo zapewne kupię.

A i trzeba iść. Przecież to nie WE, że dziekanat jest czynny do 15. to ten cudowny wiitch, gdzie po 13.01 potrafią wyrzucić, niezależnie od tego, że jest się starostą i takie tam.

I parafrazując jedną z moich ulubionych blogerek- muszę sobie przypomnieć, jak bardzo lubię pisać, bo ostatnio mam małe problemy z pamięcią.

adiemus

dać się, czy się nie dać?

Oczyścić umysł i wypluć to wszystko co we mnie siedzi, czy iść się pouczyć na mega ważny egzamin z chemii?

Pozwolić, by zeszło napięcie, które nieustannie odczuwam, czy może jednak wytrzymać z nim do końca tego tygodnia, a następnie wyzwolić je 1 lipca? (zdecydowanie jestem winna niejakiemu Mateuszowi piwo)

Dać się porwać temu, co we mnie tak naprawdę siedzi, czy może jednak nie? Pozwolić by palce sprawnie biegały po klawiaturze i wyzwalały ze środka to, co jest skrywane i nie odkryte nawet przeze mnie? A może zwłaszcza przeze mnie?

Wykazać się weną i tymi wszystkimi niezwykle ważnymi i konstruktywnymi zdaniami, które we mnie siedzą, których często nie umiem przelać ani na papier ani do worda, ani nawet tutaj?
Czy może dać sobie spokój, bo wiem, że długo będę pracowała, aby osiągnąć taki poziom ubierania życia w słowa, który posiada niejaka Tattwa, która stała się moim nowym autorytetem w pisaniu po prostu?

Na razie sobie bimbam. Palcami po klawiaturze, pozwalam tym płytkim i ulotnym myślom szaleć po internetach.

Obiecałam sobie, że w wakacje więcej będzie tego stukotu i szurania długopisami po kartkach.
To taki jeden z moich celów.
Kolejny to obejrzeć wszystkie odcinki Wikingów. Nie wiem, kto będzie mi zatykał japę jak będę się darła na scenach rzezi (czyli 75% serialu), ale trudno.
A i jest jeszcze kilka. Ciekawych, innych. Nie wiem.
Siedzą i plączą mi się po głowie.
I chwilami nieźle mi w niej mącą.

A ja usiłuję się nie złamać. I ogarnąć w końcu o to tak naprawdę mi samej chodzi.

mniam mniam

Get outta my face or give it you best shot

Ruda sukienka leży idealnie. Dzięki niej wygląda elegancko ale nie galowo. Nie może dzisiaj wyglądać galowo, Doktorek wyśmiałby ją na wejściu, a tak będzie mogła znowu opleść Go wokół palca. Nie wie jak to robi. I chyba nigdy się nie dowie. Ważne, że jej się to udaje. Nie jest istotne to, że znowu zapewnił jej zdawanie egzaminu w drugich, trzecich, piątych terminach. Ważne, że umie oczarować Go na tyle, by grupa dostała  to, co jest dla niej najlepsze z tego wąskiego menu, które Doktor serwuje. Menu, które dziwnym trafem i tak zostało poszerzone w tym roku. Przy okazji odrobi domową pracę charytatywną dla kolegów z drugiego kierunku. Nie muszą jej tego mówić, Ona doskonale o tym wie.

Wiatr rozsypuje blond włosy dookoła twarzy co powoduje, że misterna trzyminutowa zabawa prostownicą poszła na marne. Nieważne. Ważne, że z ten rozwiany włos i tak dodaje jej pewności siebie. Mimo, że wmawia wszystkim, że jest zupełnie na odwrót.

Dodatkowo lekkie kreski na powiekach i odrobina korektora pod oczami. Fioletowe wory są seksowne, ale nie sięgające do połowy policzków. 

Jedna torba jest wypchana indeksami, sprawozdaniami i listą wykładowców i rzeczy, które Ona po prostu MUSI ogarnąć. Druga przypomina, że bez portfela, kosmetyczki z korektorem 4w1 i butelki wody, ten dzień ją pokona.

Żadne dni, niezależnie od tego jak bardzo mogły wydawać się złe nie pokonywały jej. To Ona, czasem skamląc i krztusząc się łzami wygrywała walki z nimi.

Wersja "MUSI" jest przeznaczona dla roku. Wersja "CHCE" jest przeznaczona dla niej. Bo Ona nigdy nie powie, że lubi to co robi. Ona będzie wmawiać każdemu, że może z tego zrezygnować w każdej chwili. 

Ale to nie jest prawda. Ona nie zrezygnuje. Chociaż brzmi to groteskowo w kontekście tego, że nikt nie chce jej tego zabrać. Poza jedną osobą, która została pokonana przez to wszystko i wiele innych czynników zewnętrznych.

Idzie. Lekko zgarbiona od ciężaru wszystkich  kart i ocen. Ale kieruje nią pewność. To, że wie co robi. Mimo, że jest to kolejna rzecz, którą musiała sama objąć i praktycznie nikt, poza M. jej nie pomógł i nie wskazał jakiegoś konkretnego kierunku. Mimo, że nie wszyscy z Cudownej 24 wierzą, że Ona do końca wie co robi. Ale nie muszą.

Po owocach poznacie.

Nie musi zaliczać wszystkiego od razu. Robi często głupie błędy, tak głupie, że aż wstyd się jej do tego przyznać.

Ale, żeby posiąść życiową mądrość, wcale nie trzeba od razu załapać o co chodzi w prawie Gaussa dla prostoliniowych przewodników. 

I czasem trzeba się namęczyć, aby w końcu zrozumieć, że minus razy minus równa się jednak plus a nie minus. 

Don't make demands I don't take none

nikt nie powiedział, że

Jestem otulona Jego zapachem. Czuję bezpieczeństwo, usiłuję nasycić się uczuciem, którego ostatnio mi tak brakowało. Po prostu leżymy, rozmawiamy i gdyby nie sesja i ograniczenie czasowe ta chwila mogłaby trwać. Leżę z głową na jego brzuchu i jest mi po prostu dobrze. Przez ten cudowny moment nie muszę myśleć o tym co mnie czeka po powrocie do domu. Masie nauki, papierów to załatwienia i modlitw o siły na ten czas.

Z drugiej strony cały czas się waham. Boję się, że jestem zbyt oziębła, że nie umiem docenić Jego serca i troski, którą chce mnie otoczyć. Tego, że po prostu chce. Nie wiem czy to kwestia tego, że ostatnio oziębłość i dystans stały się moim środkiem na przetrwanie.

Moja intuicja mnie zwodzi. Nie wiem, nie umiem określić. Szarpie mną strach a jednocześnie chęć bycia blisko. Oschłość i takie bliżej nieokreślone pragnienia. Dawno się tak nie szarpałam.
Nawet wtedy gdy ktoś ciągle próbuje namawiać mnie do palenia szlugów.


Nie umiem sama siebie określić. Nie wiem co myślę, nie wiem co czuję.
Czasem wolałabym wyjść ze swojej głowy i do niej nie wracać. Tak po prostu.

Powietrze pachnie bezpieczeństwem i spokojem. Tylko dlaczego ja się tego tak boję?

Nikt nie powiedział, że dobre uczucia mają zawsze jeden schemat. Że droga do szczęścia musi zawsze wyglądać w ten sam sposób, że to zawsze muszą być praktycznie takie same osoby, ujęte w takich samych schematach postępowania.



Ewentualnie mam też wymęczony mózg. Sesją. I tymi dziwnymi ludźmi i sytuacjami wokół mnie.
Chcę moich przyjaciół, spędzania co drugiego wieczoru z Gabi gapiąc się w chmury, picia z Karoliną kolejnej owocowej herbaty, filozofowania z Malwiną,  obżerania się lubisiami z Dominiką i picia miszela z Nuśką.
Chcę się wyspać.
I chcę w końcu zrobić coś dobrego w kuchni. Coś innego niż szybkie 20minutowe muffiny.

And you know time will always find a way
 To let your heart believe it's true

bubblebubblebubble

Truskawkowy koktajl powoli zmierza przełykiem do mojego żołądka. Dzienną porcję witamin (po bubble tea i boxem z kfc) zaspokajam właśnie w ten sposób.
Jak są chęci by ruszyć się do biedronki/carfura to są i bananowotruskawkowe albo kiwibananowe. Mniam. Mogłabym żywić się tylko tym.
Naprzemiennie z szarlotką.

Zaskakujące jest to, że kiedy bucha ode mnie szczęściem, kiedy czuję się naprawdę... Generalnie nie umiem tego opisać (ja nie umiem czegoś opisać, wróżę sobie szybki koniec mojej pseudo kariery pisarskiej).
Po prostu mimo, że uczelniany świat mi się wali, znowu mam dość wszystkich ludzi i nie wiem na czym stoję w kwestii pracy, czuję się stabilnie. Czuję, że tym razem nie runę, że teraz zmierza ku czemuś naprawdę dobremu i fascynującemu.
Nie skończyłam myśli. Zaskakujące jest to, że mimo, że mam dużo do powiedzenia, to nie umiem ubrać tego we właściwe słowa
Myśli biegają mi wokół zupełnie innych tematów niż powinny.

Jedyny poradnik dotyczący miłości jaki przeczytałam (poza "Miłość i miłość czyli sztuka chodzenia ze sobą autorstwa małżeństwa Jaroszów, z którym na chwilę obecną polemizowałabym ;) ) to "Randkowanie wg Jane Austen" (wakacje z Austen i chemią, mniam mniam). I czuję taki fajny stan.
Nie wiem co to.
Ale czuję taką stabilność, taką pewność. Sama się plączę we własnych słowach.
Dla bloga to źle.
Dla mnie to niezwykłe.

Dzisiejsze 2,5godzinne wagary od życia były cudowne. Reset,  cudowny czas, głupie teksty i jeszcze głupsze skojarzenia i dławienie się galaretkami z bubble tea. I nawet mam jakby mniejsze wory pod oczami.
I nawet byłam w stanie porzucić moje wieczne skąpstwo. Na chwilę, ale jednak.

Jeszcze 18 dni. Oby zleciały. I obym nie umarła w sesji z tęsknoty.
I oby się udało. Bycie solidarną i jak najwięcej wpisów w tym granatowym wyznaczniku moich studenckich osiągnięć.
Tym razem jestem cierpliwa. Tym razem poczekam. I wierzę, że się to opłaci.

niech to co złe weźmie cholera

fruwam

Kolejny dzień w pracy. Jeszcze z założenia lekko skacowany bo dzień wcześniej z Nusią chciałyśmy się dowiedzieć co wyniknie z wymieszania wybornego Miszela z jeszcze wyborniejszymi Corneliusami, muffinami z czekoladą i ostrymi chipsami.
Takie niepozorne kilkanaście minut.
I ja sobie fruwam. Z radości, ekstazy i ogólnego uniesienia.

W tygodniu był wieczny dół, poza przebłyskami. A bo zaliczyłam ceramiki i wpadły 2 bezcenne ectsy (hihihihi). Albo zdarłam gardło na turnieju międzywydziałowym na AZS i bieganie w fartuchach po sali gimnastycznej niezwykle mnie doładowało. A to tego samego dnia co AZS spotkałam się z Dominiką (jakby to ująć: w końcuuuu!). Aż przyszłam sobie w sobotę do pracy będąc na granicy załamania nerwowego (w sumie jestem na tej granicy od jakiegoś czasu).
I znowu sobie fruwam.
W sumie to nie jest fruwanie. To jest coś takiego, że nie da się tego opisać w żaden sposób.
Bo to i zwiększona wiara w siebie, bo to wiele wiele różnych rzeczy.
W każdym razie nie chcę aby ten stan się skończył. Wierzę, ze to dopiero początek. Co ma być to będzie, ale wierzę, że będzie lepiej. I, że ten przebłysk nie jest chwilowy. I, że będzie trwać. W taki czy inny sposób, ale będzie.

To my rzucamy sobie kłody pod nogi.
Może być naprawdę ciężko, ale są chwile, które motywują by się uśmiechać, by cieszyć się (cytując moją Mamę) jak debil i w sumie funkcjonować.
Może Ci się zwalić ogrom rzeczy na głowę. Ale jeżeli uśmiechniesz się do tego, będzie o wiele łatwiej.

I w sumie jak się uśmiechnęłam to nagle zaczęłam zaliczać pewne rzeczy (audytoria z Hrabiną walcie się na ryj, tak samo jak moja prawdopodobna wrześniowa poprawko <3 ) , łatwiej jest po prostu łatwiej.

Już nie mówiąc o stanie totalnego rozpuszczania się.
Chociażby na widok pięknych 64% z kolokwium zaliczeniowego.
Czy też na wspomnienie. (Nie) Zwykłych cieszących się oczu.

Za radość nie karzą.
Dlatego chcę władować teraz tyle tego w moje życie ile się da.

I z góry przepraszam mój rok za to, ze starosta buja trochę w obłokach. Kiedyś też musi.

There's no other place where you belong

arcsin

Szeregi takie zbieżne.
Całki takie niewłaściwe.
Kolokwium takie poprawione
Matma taka czterogodzinna.
Równania różniczkowe takie rozwiązywalne.

Tak bardzo  bardzo kocham ją, że w nocy kiedy wszyscy śpią ja nie śpię kując ją <3  (Terefere)

Hydroliza taka kationowo-anionowa.
Stopień taki zdysocjowany.
PeHa takie kwasowe.
Osad taki wytrącony.
Karbonyl taki węglowy.

Jesteś idolem, wielbi Cię chemiczny tłum, gdzie się pojawisz słychać rozeźlonych głosów szum.

Sweter taki prehistoryczny.
Grafika taka inżynierska.
Trójnik taki narysowany.
AutoCad 2000 taki włączony.
Szowinizm taki szerzący się.

Chciałabym by moje prace zostały uznane, żeby moja ciągła nauka nie szła na marne.

Gardło takie zdarte.
Rysiu taki sportowy.
Belki takie wyzerowane.
Teoria taka sama.
Sprawozdania takie napisane.
Rozdział taki skończony.
Typek taki naukowy.
Nano takie małe.
Ceramiki takie krzemionkowoglinowe.
Wf taki cudowny.
Dziekanat taki najwspanialszy na świecie i zasługujący na uznanie.

No i ZUT taki wspaniały!

mam na to wszystko wyjebaneeeee!

lina

Ostatnie podejście. Zdam i będę miec najwspanialszą tróję w moim indeksie albo nie zdam i będę wisieć ZUT-owi 210zł za analizę i będę mogła mieć max 18pktów kredytu a nie 20.
Skórki przy paznokciach pięknie mi się zagoiły. Każdy, kto chociaż w pewnym stopniu mnie zna to wie, jak potrafią wyglądać. Rozdrapane, z zaschłą krwią.
Co z tego, skoro przed egzaminem Kinga zaczęła mnie prawie bić po łapach, gdy zobaczyła 2 strupy. Jak nie 3. W sumie jest ich coraz więcej.
A było tak dobrze. Było bez ran. I szlag to wszystko trafił.

Ale za to mam w indeksie tróje. 2 najpiękniejsze (póki co) oceny dostateczne, z podpisem najlepszego wykładowcy na świecie. I nie ma co się doszukiwać ironii, Doktor jest cudowny mimo, że za pewne teraz też mnie usadzi. Chociaż staram się wierzyć, że tym razem mi się uda.


Balansuję na granicy. Granicy totalnego załamania nerwowego, dużo głębszego niż po 1 klasie lo.
Jedna część mnie mówi mi, że mam się ogarnąć. Że dam radę, że muszę po prostu wyjść z tego kieratu. Że nie powinnam podduszać każdego, nawet najmniejszego promienia radości i nadziei.
Druga część mówi, że jestem na tyle beznadziejna, że sobie z tym nie poradzę. I, że po co podejmuję jakiekolwiek próby walki z tym.
Balansuję na linie. O wiele łatwiej byłoby mi dosłownie przechylić się i zlecieć. Przecież dojście do celu wymaga stawiania uważnych kroków.

Chciałabym tak operować słowami jak twórczynie moich ukochanych blogów.
Byłoby wtedy łatwiej.

Idę po tej linie. Czasem z niej spadam ale jakimś cudem nie lecę w tej przepaści, pełnej nieokiełznanych duchów.
Czasem mam ochotę  z niej skoczyć i zobaczyć jak to jest tam, w niebycie.

Czasem po tej linie skaczę. Tak jak ostatnio. Sprawdzam jej maksymalne naprężenie (niczym okna w CNBN) i jestem ciekawa czy kiedyś na serio się rozerwie.
Tyle, że w przeciwieństwie do CNBN nie mam wielu tych lin. Mam jedną.


Beztroski uśmiech nowo poznanego człowieka. Po 5 minutach rozmowy stwierdził, że ja wcale nie jestem taka narwana jak twierdzę.
Może nie jestem. Ja może tylko taką siebie samą kreuję.


Dzisiejszy tekst to wymieszanie moich wszystkich stylów, w których się poruszam.
Jeden wielki chaos.
Chaos w mojej głowie ma przełożenie na chaos na blogu. Tragedia. A może i nie tragedia. Nie wiem już.


Bednarki itp mogą im czyścić buty <3

muzyczna historia. moja historia.

A w te swoje cholerne 20ste urodziny chcę życzyć sobie przede wszystkim tego, abym nigdy więcej nie musiała się o nic prosić.
Bym nie musiała błagać kogokolwiek o cokolwiek, o jakieś zakichane najmniejsze gesty, o rozmowę, o cokolwiek.
A i by ludzie, których mam większą lub zdecydowanie mniejszą przyjemność spotykać, aby nie byli takimi zasranymi egoistami jakimi są.

No to, idę zdychać dalej. Miejscówa na podłodze z oparciem głowy o łóżko/tapczan i zapas papieru toaletowego jest taka idealna na urodzinową wegetację!

zniknąć by nie widziano mnie

A może już zniknęłam.
Nie wiem.
I nie wiem czy chcę wiedzieć.

Wszystko dzieje się obok mnie. Jestem w centrum, załatwiam, ogarniam, ale nic poza tym.
Wszystkie emocje, uczucia są obok. Nie wchodzą we mnie, ja nie odczuwam ich aż tak mocno, ani też nie nalegam na nic.

To jest chyba ten etap, że wszystko mi zwisa.
Tworzenie swojego świata jest chwilami tak żmudne, takie niemalże bezowocne. Czasem frustrujące.

Nie wiem z czego wynika ten st. Ze zmęczenia fizycznego? A może z chęci wagarów od życia?

Jednak udało mi się wydobyć z siebie jakieś uczucia. Łzy smakują chlorkiem sodu. Jestem pod ogromnym wrażeniem.

Staram się. Cieszyć itp. Ale coś każe wygaszać to. Dzisiejsza ekscytacja z powodu dobrego poranka z Mamą przeminęła dosłownie po chwili. A nic nie daje mi tyle radości co gotowanie i pisanie.

Chcę się wyrwać z tego otępienia. Trójjodotyna buzuje, zmęczenie i to ogromne zmęczenie czy co to cholery jest.
Nie wiem. Ale trzyma mnie swoimi mackami, z których nie umiem się wyplątać. To wszystko staje się coraz ciaśniejsze. Coraz bardziej oślizgłe.

A może powinnam przestać się winić. Za to wszystko. Za te wszystkie, wszystkie co do jednego problemy.


Chciałabym też nie wiedzieć tyle o życiu. Mieć może mniej doświadczenia, ale nie patrzeć na wszystko przez pryzmat tej odpowiedzialności.
Musiałam dorosnąć gdzieś w wieku 15/16 lat.  I mam dość.

Za oknem burza. Błagam o to, aby w moim życiu też coś tak trzasnęło.
By lunął deszcz.
I aby ta duchota, która ostatnio jest odeszła w niepamięć, ku czci świeżego, czystego, postburzowego powietrza.


żeby moja ciągła praca nie szła na marne
Ten tekst to esencja.  Esencja mojego myślenia. Tego myślenia na chwilę obecną.