nie było mnie miesiąc?

Nie byłam jeszcze u przedświątecznej spowiedzi. Ale dostałam już pokutę na zaś. Dla tak aktywnego człowieka jak ja, to kara boska siedzieć w domu na tyłku, nie móc czytać (tak, akurat ja nie czytałam, ręka do góry ta osoba, która w to uwierzyła!), oglądać tv, siedzieć przed kompem ani z nosem w telefonie. Czyli generalnie nie robić nic. A ile można spać...?

A wspomniałam już, że pielęgniarka w szpitalu chciała mi skonfiskować telefon? A i, ze o tym, że powinnam się przemóc i nosić okulary przeciwsłoneczne dowiedziałam się dopiero, gdy dostałam wypis? *

Zalałam się nauką fizycznej, bawię się w excelu, uczę się robić szalone wykresy w nim, oraz przypominam sobie jak się różniczkuje (gdyby mój ulubiony doktor matematyki to czytał, byłby ze mnie za pewne dumny). Mówiłam już, jak wygodnie śpi się na encyklopedii chemii fizycznej, znanej pod kryptonimem Atkins ?

Ostatnio stałam się takim no-lifem. Nerdem w sumie. Bo nauka, bo nawet czekając na SOR-ze chciałam się uczyć, bratowa musiała mnie siłą powstrzymać, abym tego nie zrobiła. Mam w tyle głowy (poza tym nieco uciążliwym bólem, który tam tkwi) przeświadczenie, że muszę się uczyć, że jest naprawdę sporo do zrobienia. Im dalej w las tym więcej drzew, a w tym semestrze ZUT napuścił na moją grupę fragment lasu pełny jakiś dziwnych krzewów, bardzo wysokich drzew, które z jednej strony zsypują na nas duże i błyszczące liście, a z drugiej atakują nas cieniutkimi i ostrymi igłami, które usiłują przekłuć naszą pewność siebie, które niosą jakieś dziwne plotki i syfy, które chcą narobić fermentu i podstępnie zrobić nanodziurki w naszym płaszczu odporności.

A z drugiej strony zaczynam się odchamiać. Zamykam ten rok jawnego, niezobowiązującego szaleństwa i szumienia. Może niekoniecznie w takim sensie, jakby niektórzy to widzieli, ale fajnie jest mieć świadomość, że można owe jawne szaleństwo przekuć na inne rzeczy. Na przykład na chodzenie do teatru,  Koncerty też.

Swoją drogą polecam pójście na Pidżamę Porno i niech żałują ci, którzy nie byli na Rocket Festiwal. Ilość siniaków, zakwasów, oraz zdarte gardło świadczyło samo o sobie. Reszta tej imprezy niech pozostanie w naszych wspomnieniach, memach oraz zdjęciach w tle.

 

Nasuwa mi się też pewien pomysł, na zrobienie Brata tego bloga. Brata, o konkretnej idei, która kołuje mi się gdzieś po głowie, nowy początek, z okazji końca roku szaleństw i takie tam.

Ale to spokojnie, jak będzie czas, to powstanie,

Będę ich smakować do końca życia i o jeden dzień dłużej

let it shine!

Wpis dedykowany Malwinie L. zwanej powszechnie Malffu. W podziękowaniu za to bardzo motywujące hasło i, za przypomnienie o tym, że przecież jestem pewna siebie i nic nie ma prawa tego zburzyć.

Przypadki istnieją tylko w gramatyce.

W prawdziwym życiu nie ma takich. Nie wierzę w to, że w dniu, w którym natężenie dołowania się było maksymalne, wyszły następujące okoliczności.

Poprawiły mi się wyniki tarczycowe. Nie jakoś super, ale ja jestem zadowolona, że z takich dupnych, jestem już bliziutko osiągnięcia mojej życiówki. Jak zejdę o tyle samo do połowy marca, to aż kupię sobie specjalny kubek do zielonej herbaty i będę parzyła te fusiaste, a nie torebkowe.

Tzn. ja nie mówię, że Teekanne czy Liptony są złe. Ale jednak co prawdziwa fusiasta, to prawdziwa.

Marcysia wrzuciła wpis na swojego bloga. Myślę, że wybaczy mi tę reklamę. Generalnie mocno pomógł mi wykrystalizować swoje plany i postanowienia. 

Dostałam prezent świąteczny od Malff. Spóźniony, ale trafił na idealny moment.

Let it shine to hasło na najbliższy czas. Bo to czas, abym się jeszcze doszumiała. Intuicja mnie nigdy nie zawodzi i wiem, że niedługo skończy się ten szum wokół mnie. Chcę go wykorzystać jak najlepiej. I ja wiem, że to, co  będę robić to będzie stosunkowo niepoprawne.

"Let it shine" to po prostu "idź błyszczeć". I wydaje mi się, że do tego błyszczenia wcale nie jest potrzebna ta zewnętrzna otoczka w stylu kolorowych kosmetyków, dobrze dobranych ciuchów itp. Tu chodzi o ten wewnętrzny blask. O to, aby po prostu błyszczeć, iskrzyć i oślepiać innych. Chodzi o to, aby mieć w sobie ten uśmiech, to coś po prostu, co powali na kolana ludzi wokół Ciebie, od kolegów z pracy, przez kochanego przyjaciela geja, czy też ludzi mijanych na ulicy.

Chodzi o wewnętrzny spokój i dystans do wszystkiego. I  o to, aby go pokazywać na zewnątrz. 

Chociaż nie ukrywam, że ta zewnętrzna otoczka zainspirowała mnie do tego.

Let it shine to też błyszczenie gdziekolwiek. Na uczelni, w pracy. Gdzieś, gdziekolwiek.

I nawet mam na to coraz większą ochotę. Na to let it shine. 

Nie umiem dzisiaj ubrać w słowa tego, co mi naprawdę siedzi w głowie. 

Albo ma po prostu za dużo pootwieranych zakładek na moim chromie. 

Nieważne . To nie jest dzień na wenę. To jest dzień na myślenie.

jestem w nich zakochana coraz bardziej.

dziękuję.

Przez ostatni miesiąc mogłam wykazać się literacko tylko pisząc jakieś dziwne, śmieszne podania do sponsorów Reakcji. Nie wysłałam ich jeszcze, ale to nie jest istotne, moja poczta zutowska musi być włączona na moim haśle a nie na samorządu, mimo, że to takie fajne, takie prawie elitarne mieć hasło do poczty Samorządu mojego ukochanego Wydziału. 

Pisałam również bajki o polimerach, o tym, jak się sieciuje różne rodzaje żywic, tworzyłam niestworzone historie na temat przetwórstwa i zastosowania kwasu tereftalowego czy też polistyrenu. Po czym okazało się, że te bajki to nie były bajki, to były rzeczy, które tak naprawdę mają miejsce w rzeczywistym świecie,

I nawet odkryłam to, że można mieć wstręt do danego przedmiotu a potem skończyć z oceną 4,5 na koniec z niego. Średnia ocen z III semestru, u największej hejterki polimerów na swoim roku, podwyższona właśnie przez polimery  żywice, no kto by pomyślał!

Tworzyłam również niesamowite rysunki ogniw paliwowych, wymyślałam swoje podstawy elektrotechniki oraz zrozumiałam, że przy odrobinie myślenia da się zaliczyć wszystko, trzeba mieć tylko otwarty umysł. Mój ulubiony pan Doktor ze Studium Matematyki byłby ze mnie taki dumny, gdyby zobaczył rozwiązane, bez uprzedniego przygotowania, równania różniczkowe,  po pół roku od egzaminu.

Stałam się mistrzem memów, którymi tak łatwo manipuluję opisując co ważniejsze, co śmieszniejsze i co dziwniejsze sytuacje zaistniałe na roku, wśród mojej kochanej Drużyny Pierścienia czy wokół tego staropolitechnikowskiego bałaganu.

Stałam się po raz kolejny wolnym człowiekiem, wolnym od tych paskudnych demonów przeszłości, które tak bardzo lubią się wkradać i mieszać nam w głowach. Przebaczyłam, odpuściłam i nie wracam myślami do pewnych tematów. Jeszcze nie na 100% ale myślę, że w tej materii na spokojnie osiągnęłam wynik ok. 85%. I to jest jeden z tych wielkich sukcesów stycznia, to jest jedna z tych rzeczy, z których mogę być dumna.

Spędziłam wiele godzin na nauce, szukając wielu rzeczy, które były mi potrzebne na teraz, poprawiając przecinki, w projekcie, który przecież był dobry, któremu niewiele brakowało do ideału (no poza bilansem cieplnym, ale dynamiki sylabusa się nie oszuka i to następny semestr spędzimy z kalkulatorem w ręku i przeliczając te wszystkie dane).

Wiele czasu przeznaczyłam na rozmowy z ludźmi dobrej woli, po raz kolejny przekonałam się co to znaczy hasło "przyjaźń" i "dobre kumpele z roku". Nie ma rzeczy niemożliwych, najbliżsi nie będą od Ciebie wymagać od Ciebie nie wiadomo jak intensywnej pomocy przy przeskakiwaniu swoich przeszkód, Oni wiedzą, że zawsze rzucisz wszystko i im pomożesz, chociażby mentalnie, chociażby pisząc głupie wiadomości czy wysyłając bardzo szalone selfie.

Zobaczyłam też, że warto przyjmować pomoc od innych, że mimo poczucia, że "jest mi głupio prosić Cię o to, wiem, że masz ciekawsze rzeczy do zrobienia itp", nie każdy człowiek będzie miał poczucie straconego czasu, jeżeli Ty też jesteś bezinteresowna to uświadom sobie, że inni też potrafią. Że inni też potrafią dać coś z siebie nie oczekując nic w zamian. I nie zawsze są to to tylko najbliżsi ludzie, często to są  (nie)zwykli koledzy czy też ludzie z pracy. Dzięki tym małym odciskom, które Oni robią w naszym życiu, możemy zmieniać coś na lepsze, możemy wypływać na szersze wody i stawiać czoła ku coraz ciekawszym i bardziej intensywnym wyzwaniom.

Dzięki temu ja sama mogę wejść do projektu naukowego, niby nic, niby nie ma czym się chwalić, ale jestem niezwykle poruszona tym, że mogę zacząć robić coś, co jeszcze jakiś czas temu wydawało mi się to niemożliwe. Sama w głowie stworzyłam te wcześniejsze ograniczenia, sama teraz je z niej wyrzucam.

Skupiłam się na przeżywaniu pewnych rzeczy, na tym, żeby łapać te ulotne chwile, nawet takie jak wyzwania, które rzucam sobie w gronie Drużyny, czy też smak kokosowych cygaretek zapalonych tuż przed koncertem Indios Bravos, już nie mówiąc o tym, że z pewnego lokalu n Wielkopolskiej nigdy nie umiem wyjść i jestem gnana do domu tylko przeczuciem, że muszę iść bo na Śródmieściu można być tak łatwo okradzionym czy też porzuconym w krzaki. 

Chociaż sama tego nigdy nie doświadczyłam, większość życia mam niesamowitego farta w tej materii, dlatego nigdy nie boję się o nasze torby rzucone gdzieś w klubie, bo wiem, że i tak je odnajdę.

Wczoraj po raz kolejny w życiu doświadczyłam Magisu. Po raz pierwszy nowego Magisu, tego po moim odejściu. To cudowne uczucie, gdy ktoś słuchał tego, co mam do powiedzenia.

Byłam w końcu na koncercie Indios Bravos. Nigdy w życiu nie przeżyłam takiego koncertu, takiego ogromu pozytywnej energii, która była wręcz namacalna w lekkiej duchocie Słowianina. Nikt nie odbierze mi tego niemalże katharsis, które panterkowa koszula Gutka tylko wzmocniła i pozwoliła jeszcze mocniej to poczuć.

I jak ja mam nie być wdzięczna?

Czemu tak rzadko dziękujemy?

Ja za ten czas jestem ogromnie wdzięczna. I okej,dalej nie mam tego mocnego ramienia, na którym mogę się wesprzeć, dalej mam takie przeciętne wyniki tarczycowe. Ale i tak mam za co dziękować. Bo to wszystko się samo nie przeżyło i nikt inny nie napisał tego postu za mnie.

jesteś tym, kim być chcesz

zagubiona

Mam w głowie taką szufladkę. Opisaną Twoim imieniem i nazwiskiem. Z nazwiskiem kilkukrotnie podkreślonym, bo nie jesteś jedynym człowiekiem o tym imieniu, którego znam. Wpycham tam na siłę wspomnienia o Tobie, te myśli, zdarzenia i emocje, które po czasie wracają do mnie.

Niektóre działy się wbrew logice. Wbrew temu, co jest powszechnie uważane za mądre, dobre, poprawne. Zwłaszcza to ostatnie słowo tak mocno daje o sobie znać ostatnimi czasy. Nie łączyło nas zbyt wiele poprawnych rzeczy. Gdyby opinia publiczna poznałaby chociaż jedną z takich rzeczy, zostalibyśmy wezwani przed publiczny pręgierz i zostalibyśmy zlinczowani. Zlinczowani za świadomość bycia człowiekiem.

Zlinczowani za to, że pokazywaliśmy swoją kruchość, to, że cierpimy na chorobę zwaną człowieczeństwem. To, że funkcjonując w taki a nie inny sposób, dawaliśmy się porwać namiętnościom, dawaliśmy porwać się bliżej niezidentyfikowanym uczuciom, pragnieniom, emocjom. Większość z nich po dłuższym zastanowieniu można by przypisać pewne określone cechy, pewne rzeczy, które ułatwiłyby wepchnięcie ich do określonych ram, tam i szablonów. Ale po co...

Nieznane jest takie piękne. Nieznane pozwala uniknąć prywatnego krzywdzenia samych siebie, możemy uciec przed samokrytyką. Możemy stłumić ten ledwo tlący się płomień wyrzutów sumienia i tego, co nakazuje nam zachowywać się zgodnie z przyjętymi normami.

Chciałabym, aby to było takie proste. Chciałabym umieć nie zastanawiać się, czy to wszystko było potrzebne. Chciałabym umieć otwierać tę szufladę tylko, gdy dochodzą nowe elementy, które pasują tylko i wyłącznie do niej. Chciałabym, aby to miejsce, zawierało tylko Ciebie i nic poza tym. Aby nie było w nim żalu, wyrzutów sumienia i tego chwilowego wstrętu do samej siebie, który dopada mnie w chwilach największego zwątpienia w samą siebie i niewiary w to, co robię.

Ale od tego nie ucieknę. Z wierzchu bardzo poprawna, gdy w środku znajduje się tyle buntu, tyle rzeczy, które mam ochotę zrobić, a na które nie pozwalają mi nasze nowe społeczne schematy zachowania.

Ta szuflada jest pełna. Pełna wielu ciekawych doświadczeń, które miałam okazję przeżyć. Czasem trudnych, wymagających o wiele więcej, niż mogłoby Ci się wydawać. Wychodzenie ze strefy komfortu jest trudne, niezależnie od tego, czy jesteś takim niespokojnym typem jak jak, który często wybiega. Wybiega i nie patrzy.

Tak jak ostatnio, gdy wracałam do domu z ogromną ilością niebieskich siniaków na moich nogach. Albo jak wracałam nad ranem do domu, oniemiała, będąca w szoku, że jednak istnieją rzeczy niemożliwe, że przekraczanie pewnych barier ma smak nocy, ciężar ekologicznych toreb wypchanych dezodorantem i szczoteczką do zębów i ten bliżej nieokreślony zapach.

Chciałabym, aby w te chwile wolne od nauki, od zobowiązujących myśli, od organizowania zaliczeń i czasu tej wymagającej grupy, nie właził mi w myśli. Aby, kiedy mam tę chwilę dla siebie, w której włączam którąś relaksującą mnie setlistę na Spotify, abyś nie wkradał się i nie otwierał tej szuflady. Abyś siedział tam i najlepiej to milczał.

Ta szuflada nabrała tego Twojego charakteru. I uderza we mnie wtedy, gdy się tego nie spodziewam. Znikąd pojawiają mi się pewne sceny przed oczami.

Rozgrzeszyłam się. Może i zachowywałam się jak zachowywałam.
Ale to, co ja wyciągnęłam z tego wszystkiego, to jest moje. I tego nikt i nic mi nie odbierze.
I nie żałuję.

A gdyby ludzie wiedzieli, to kazaliby mi iść pod pręgierz. Pręgierz swoich opinii, ocen, tego, jak patrzą na świat.
Sęk w tym, że nie rzucę się pod darmowy baty, które dostałabym za moje doświadczenia. Nikt, poza mną, tak naprawdę nie wie, co to dla mnie znaczyło, jak odcisnęły się pewne rzeczy na mnie.

Kto pierwszy jest bez winy, niech pierwszy weźmie bat w ręce i uderzy.Za to, że przeżyłam coś, co z perspektywy czasu jest wielkie i niezapomniane?
Ktoś jest dalej chętny?


Good luck!


To nie był łatwy tekst.
Gratuluję dotarcia do końca.