No właśnie!
Ten ostatni tydzień minął mi tak, że nic nie ogarnęłam na uczelnię (nadal wierzę w to, że się uda mi się zrobić wszystko w 3dni), nie napisałam ani linijki (ale zaczęłam już coś tworzyć, więc robię postępy!) i mimo, że śpię ostatnio po 4/5godzin to jeszcze jestem żywa.
W sumie wczoraj miałam napisać iście poetycki post na pewien temat, ale z racji różnych czynników, nie miałam siły na nic (poza ofkors tapetowaniem paznokci i odpaleniem Dirty Dancing).
Mam w swoim zwyczaju podsumowywać ten rok. Z tymże, z racji zmiany formy bloga, podsumowanie też będzie inne. Po prostu pod nazwą każdego miesiąca jest ukryta nuta, która mi się kojarzy z jakimś ważniejszym wydarzeniem, sytuacją, osobą (tak jak w przypadku czerwca <3 ). Nie podsumowuje całości, ale jest skojarzeniem dla mnie i dla osób związanym z takim a nie innymi motywami przewodnimi.
styczeń- za wiele to ja nie pamiętam z tego stycznia, bo po pierwsze zmieniłam kalendarz po 3miesiącach (ten pierwszy był niezbyt funkcjonalny jak na moje pismo i ilość notatek itp) a po drugie pamiętam jedynie, że wtedy był chyba najgorszy okres w XIV, kminienia nad tym, czy dobrze, że zdaję takie a nie inne przedmioty na maturze itp.
luty- każdy gadał, że studniówka jest ważna itp itd, jak dobrze pamiętam, wraz z Dominiką uznałyśmy, że chcemy ją po prostu przeżyć i mieć później w nosie, dlatego też, wyłamałam się ze schematu ubioru i wiem, że wtedy wyszło to na plus. poza tym jazda z włosami i ścięcie na krótkiego boba (kolejny studniówkowy bunt) i o ile wiem, to była jedna z najlepszych decyzji w tym roku :)
marzec- 'co chcę' znalazłam niedawno dość, ale idealnie obrazuje moje podejście do matury i XIV; ilość godzin biologii, które wraz z Dominiką spędziłyśmy na, jakby to ładnie ująć, obijaniu się, niszczeniem sobie mózgów (tu pada standardowe pytanie- czego?), tworzeniem wielu bajeczek i innych takich, oraz wyklejania sobie kalendarzy. rzucanie cytatami i odnajdywanie tych świstków sprawia mi nie lada uciechę,
i oczywiście 13 marca przeżyłyśmy najbardziej epicką biologię w życiu. Przynajmniej tak mam wpisane do kalendarza :D
kwiecień- bibliografia, pisanie prezentacji od początku, 18stka Karoliny, ślub kuzyna marynarza, impreza Dominiki, ta ostatnia biologia. To tak w skrócie. Poza tym moje bankructwo z racji powyższych imprez. Mimo tego, że był intensywny to był epicki, ostatnie godziny w XIV i ogólnie taki dreszcz podniecenia i ogromnego stresu pamiętam. I też to, że spędzałam sporo czasu z Hawaii.
maj- tak, matury to tam pikuś, ważne, że zaliczyłam swój I koncert życia (dobra, może niektórzy mnie wyśmieją, ale jednak!) czyli Sabaton, ostatnie naście zaczęło mi się odliczać i wróciłam do pracy, gdzie zostałam przywitana tak, że uświadomiłam sobie, że na serio, stęskniłam się za paroma ludźmi.
czerwiec- proszę się nie śmiać, jest to zdecydowanie jeden z hiciorów naszego epickiego weekendu z Malffu, gurby daj pan 5 itp. Maraton Harrego Pottera skończył się właśnie w ten sposób i tyle :) Od tamtej pory nigdy więcej nie tknęłam bosmana, za to, coraz bardziej rozkochałam się w somersbie i śliwkowych winach. Wyniki matur owszem były, mimo ogromnego wkurzenia na samą siebie (awww) to to, że zdałam z polskiego uspokoiło mnie na tyle, że wiedziałam, iż rekrutacją na ZUT się przejmować już nie muszę.
lipiec- kto pierwszy mówi kocham przegrywa! (kurde, za późno...) . W każdym razie takie rekolekcje dobre i IDM! Wisienka na Magisowym torcie, życzę wyjazdu na IV stopień każdemu Magisowiczowi ;) Poza tym oczywiście okazało się, że dostanie się na nanotechnologię nie było aż takim wyczynem, ale tak czy siak, wyniki mnie usatysfakcjonowały.
sierpień- jeden z kawałków zespołu promowanego na IDM, chyba najbardziej podszedł mi do gustu z ich całej płyty. Miesiąc spędzony na bulwarach z Gabrysią i gapieniu się w chmury. I oczywiście w pracy. Ale te chmury i tak były kapitalne :)
Magis - wiem, że po sierpniu jest wrzesień, ale tu chodzi mi o coś zupełnie innego. Magis, bo po pierwsze we wrześniu formacja Magisowa się nam zakończyła. Po drugie- każde spotkanie przez ten czas Czwórki było naprawdę dobre, wiem, że włożyłyśmy dużo, dużo serca i pracy w to, aby wypracować w Grupie harmonię i ład. I mimo, tego, że ciągle o tym mówię- jestem z NAS naprawdę dumna. Bo się nam udało stworzyć coś naprawdę fantastycznego, na dobrą sprawę z niczego. I wierzę, że nie zostaniemy hipokrytkami :)
wrzesień- małe uzależnienie od Spotify, rozkochanie się w Końcu Świata i innych takich, poza tym pożegnanie się oficjalne z Magisem (ożesz, ale z nas Dinozaury się zrobiły!), wyjazd do Wrocławia i kolejna pełna radości wizyta u endokrynologa. I rozpoczęcie pewnej przygody.
październik- tu to się dopiero działo, czas studencki zacząć, pomijając dziwne przygody (specyficznego starostę mieć...) to studia zaczęły się dość przyjemnie.
listopad- matma mną się "zajęła", doigrałam się zapalenia barku (TAAAAK!), przebrnęłam przez I kolokwium (oczywiście niezaliczone :) ) i byłam na koncercie Luxtorpedy. I motałam się bardzo, zgubiłam też.
grudzień- przeminęło z wiatrem i pracą, ambitna Wigilia Magisowa, rzucenie pewnych rzeczy w cholerę i jeszcze mocniej i oczywiście dużo pracy. Nawet nie wiem kiedy mi ten grudzień minął. Minął mi na pewno w oparach zmęczenia i bezsenności, ale tak to nie potrafię za dużo powiedzieć nawet na ten temat.
Się rozpisałam.
Ten rok nauczył mnie mocy prawdziwej, płynącej prosto z serca i duszy Przyjaźni. Jesteście wszystkie wielkie i wierzę, że to co się działo i jak się działo w tym roku, naprawdę nas umocni, a nasze dziwne zdjęcia wiszące u mnie na tablicy korkowej, nie będą musiały być zdjęte, dopóki się nie wyprowadzę :)
To jest jedno z najważniejszych. Resztę zostawię dla siebie.
Poza takim, że jak tyłek odmarza na spacerze (ewentualnie w wersji letniej się gotuje) to się o wiele lepiej myśli.
Ale muszę przyznać rację Karolinie. Kurde, tym razem masz rację- w każdym dniu spotyka nas nawet najmniejsze dobro. Wczorajsza wieść o koncercie Indios Bravos w walentynki udowodniła mi, że nawet najbardziej kijowy i beznadziejny dzień, może czasem obrócić się o 180 stopni.
Dzisiejsze upokorzenia mam nadzieję, że przypadną jeszcze na 2013 rok a nie na ten zaczynający się od jutra ;) A nawet jeśli to trudno, raz się żyje :)
Nowy rok zaczynam z limem pod okiem, zakatorzona, zasinglowana, w pracy (no tak, za pół godziny muszę się wyturlać z domu) i ze znowu blond włosami (uhuhuhuhu) i w doborowym gronie w postaci Karoliny i Gabrysi. To, że formacja Magisowa dobiegła końca, nie oznacza, że wszystko inne się skończyło. To wszystko inne się dopiero rozpoczyna :)
A na ten rok życzę sobie wiary w to "że się nie zmienię nagle w kogoś, kim nigdy nie chciałabym być'. I tego też Wam życzę.
Bless :)
wtorek, 31 grudnia 2013
środa, 25 grudnia 2013
ukryć Dziecię, bezcenny skarb
Do napisania tej notki zainspirowały mnie 2 artykuły na deonie. Pierwszy o. Jakuba Kołacza a drugi Arka Recława. Nie, to nie jest kryptoreklama deonu, raczej zademonstrowanie siły inspiracji i tego, jak niby "zwykłe" teksty mogą nas (a przynajmniej mnie) poruszyć i dać coś, cokolwiek do myślenia.
Po pierwsze- w tym grudniowym pędzie, który miał być dla mnie inspirującym, zabrakło czegoś. Zabrakło chodzenia na roraty, tego, żebym zrealizowała wszystkie postanowienia adwentowe. Żebym chociaż raz zmobilizowała się do wstania przed 6. Lenistwo, zakłócenia początkowogrudniowe i miałam wystarczający stek wymówek by nie iść. Śmiać mi się z tego teraz chce ;) Ale takie ludzkie myślenie "na teraz, na chwilę obecną, olać przyszłość, spróbuj lajtowej wersji carpe diem" i wyszło to co wyszło. Nie zmienię tego, ale mam nauczkę. Kolejną zresztą ;)
Niby nie powinno tak być. Ale gdy człowiekiem władają emocje (nie uczucia, emocje) to wtedy się nie zastanawia, tylko dalej robi to co mu w danej chwili przychodzi do głowy. Nie myśli bardziej przyszłościowo, bo po co w sumie. Z tym, że życie bez celu, mija się z celem ;)
Po drugie- tak. Bóg Nas zaskakuje. Coraz bardziej tego doświadczam u siebie w życiu i na podstawie tego, co mówią mi moi bliscy. Coraz bardziej uwrażliwiam się na naturę drugiego człowieka (Boże, czemu nie znajdę pracy w zawodzie nr 1, który jest mi pisany i muszę tzn. chcę studiować by mieć zawód nr 2, który też [chyba] jest mi pisany?) i te odkrycia i obserwacje, których doświadczam, są coraz bardziej zaskakujące. Niektóre mnie przerażają, a niektóre wręcz przeciwnie- są balsamem dla mojej duszy.
Coraz bardziej Go doświadczam, widzę, czemu dzieje się tak a nie inaczej. I dobrze. Mam wrażenie, że moja wiara powoli się tak krystalizuje. Zresztą nie tylko wiara. Ale też parę innych, bardzo fajnych relacji, rzeczy i sytuacji. I mam pewność, że większość z nich jest z grafenu* a nie z grafitu ;)
Po trzecie- teraz nie odwołując się do żadnego z tych tekstów, tylko do moich przemyśleń. Jeżeli dojdzie się do szczęścia a przynajmniej do względnej i całkiem przyzwoitej równowagi psychicznej, nagle dostrzegamy, że coś jest nie halo. Jak to, przecież musi dziać się coś w naszym życiu, coś, co nie pozwoli utrzymać nam tej równowagi! Przecież to jest takie nienaturalne, że jesteśmy szczęśliwi i zadowoleni z życia i, że śmiejemy się sami do siebie na ulicy (tak, a ludzie idący obok mają nas za wariatów, jakie to dziwne, co nie? :D ). Ile razy sama usiłowałam sobie wciskać jakieś smutki, żale i powody do zmartwień, mimo, że nie było ich naprawdę tak dużo, albo nie były takie poważne? Ale teraz dość. Co tam, że palce mam zalane spirytusem gencjanowym ( klik! ), że kombajn z matmy i, że (o zgrozo!) muszę zacząć uczyć się na egzamin z informatyki bo nie chcę mieć tej macareny w plecy (Boże ześlij mi jakiegoś dobrego, znajomego programistę, co bym miała na przyszłość jakieś znajomości). Wydaje mi się, że obecnie media i w ogóle nasze otoczenie, tak nas nakręca, abyśmy starali się szukać dziury w całym. Nie zaprzeczam, są często duże dziury, które musimy załatać, ciągle napotykamy kamienie i kamyczki na swojej drodze, no ale... Chodzi mi o to, że nie można dawać sobie wciskać kitu, że jest się nieszczęśliwym, gdy tak naprawdę, jest całkiem na odwrót. Czasem może nie całkiem, ale mało jest ludzi, którzy mają po 100% wszystkiego. I ja sama taką osobą nie jestem. Z tym, że te mniejsze stawki procentowe trzeba przyjąć, czasem niestety się z nimi pogodzić (odstawienie teiny i kofeiny było bolesne, tak samo jak parę innych wyrzeczeń, ale za to wzorcowe wyniki tsh i ft były znacznie bardziej bezcenne!) albo pozwolić sobie pomóc.
O tym i tak pójdzie notka cała, bo teraz chciałam tylko tak krótko do tego nawiązać.
Po czwarte- odwołując się do artykułu Recława- te święta uświadomiły mi jaką magię mają naprawdę symboliczne prezenty. Czy jest to taki amulet (działający <3 ) i kartka z Norwegii, czy też epickie skarpety (a w dodatku jakie ciepłe <3 ) i przepyszna owocowa herbata, z czego to wszystko okraszone lakierami do paznokciami (coście się uparły na te czerwone i bordowe to nie wiem, ale i tak Was kocham i będę rozkminiać czemu takie a nie inne) i przecudnym misiowatym swetrem. Olać iphony i tablety, takie symbole (jak i również columbus z Hawaii, na który czekam z utęsknieniem) są o wiele piękniejsze. I uświadomiły mi w tym roku, jak mocno kocham Was jak siostry i to, jak dobrze mnie znacie, i to, że jesteście najwspanialsze. I tak już pozostanie. I koniec kropka, bez dyskusji!
Cytat w tytule pochodzi z mojej najukochańszej kolędy. Nie jest to standardowa, należąca do kanonu, tylko ta z Metra. Wspaniały tekst i wykonanie. I mimo, że może być lekko spoganiona, to i tak ją uwielbiam. Zdecydowanie.
Ale moja miłość do Metra jest bezkrytyczna, więc to może też dlatego ;)
Jeszcze nie wiemy, co nam przeznaczone
I choć przeczucia czasem dręczą złe
Ojciec Niebieski weźmie nas w obronę
I znowu Anioł zjawi się we śnie.
uciekamy, uciekamy
*grafen- nie mogłam się powstrzymać od nanoaluzji. Jest to czwarta, "najmłodsza" odmiana alotropowa węgla; jedna cienka warstwa (o grubości rzędu jednego atomu) jest o wiele mocniejsza niż stal i o wiele bardziej wytrzymała, ale też elastyczna i umożliwiająca robić różne fajne dla nanotechnologów rzeczy. Nie jest tak krucha i miękka jak grafit i bardzo dobrze przewodzi prąd.
I nie znajdziecie o nim info na ściągach.pl itp. Tylko ewentualnie w wykazie noblowskim z 2010 roku ;)
Po pierwsze- w tym grudniowym pędzie, który miał być dla mnie inspirującym, zabrakło czegoś. Zabrakło chodzenia na roraty, tego, żebym zrealizowała wszystkie postanowienia adwentowe. Żebym chociaż raz zmobilizowała się do wstania przed 6. Lenistwo, zakłócenia początkowogrudniowe i miałam wystarczający stek wymówek by nie iść. Śmiać mi się z tego teraz chce ;) Ale takie ludzkie myślenie "na teraz, na chwilę obecną, olać przyszłość, spróbuj lajtowej wersji carpe diem" i wyszło to co wyszło. Nie zmienię tego, ale mam nauczkę. Kolejną zresztą ;)
Niby nie powinno tak być. Ale gdy człowiekiem władają emocje (nie uczucia, emocje) to wtedy się nie zastanawia, tylko dalej robi to co mu w danej chwili przychodzi do głowy. Nie myśli bardziej przyszłościowo, bo po co w sumie. Z tym, że życie bez celu, mija się z celem ;)
Po drugie- tak. Bóg Nas zaskakuje. Coraz bardziej tego doświadczam u siebie w życiu i na podstawie tego, co mówią mi moi bliscy. Coraz bardziej uwrażliwiam się na naturę drugiego człowieka (Boże, czemu nie znajdę pracy w zawodzie nr 1, który jest mi pisany i muszę tzn. chcę studiować by mieć zawód nr 2, który też [chyba] jest mi pisany?) i te odkrycia i obserwacje, których doświadczam, są coraz bardziej zaskakujące. Niektóre mnie przerażają, a niektóre wręcz przeciwnie- są balsamem dla mojej duszy.
Coraz bardziej Go doświadczam, widzę, czemu dzieje się tak a nie inaczej. I dobrze. Mam wrażenie, że moja wiara powoli się tak krystalizuje. Zresztą nie tylko wiara. Ale też parę innych, bardzo fajnych relacji, rzeczy i sytuacji. I mam pewność, że większość z nich jest z grafenu* a nie z grafitu ;)
Po trzecie- teraz nie odwołując się do żadnego z tych tekstów, tylko do moich przemyśleń. Jeżeli dojdzie się do szczęścia a przynajmniej do względnej i całkiem przyzwoitej równowagi psychicznej, nagle dostrzegamy, że coś jest nie halo. Jak to, przecież musi dziać się coś w naszym życiu, coś, co nie pozwoli utrzymać nam tej równowagi! Przecież to jest takie nienaturalne, że jesteśmy szczęśliwi i zadowoleni z życia i, że śmiejemy się sami do siebie na ulicy (tak, a ludzie idący obok mają nas za wariatów, jakie to dziwne, co nie? :D ). Ile razy sama usiłowałam sobie wciskać jakieś smutki, żale i powody do zmartwień, mimo, że nie było ich naprawdę tak dużo, albo nie były takie poważne? Ale teraz dość. Co tam, że palce mam zalane spirytusem gencjanowym ( klik! ), że kombajn z matmy i, że (o zgrozo!) muszę zacząć uczyć się na egzamin z informatyki bo nie chcę mieć tej macareny w plecy (Boże ześlij mi jakiegoś dobrego, znajomego programistę, co bym miała na przyszłość jakieś znajomości). Wydaje mi się, że obecnie media i w ogóle nasze otoczenie, tak nas nakręca, abyśmy starali się szukać dziury w całym. Nie zaprzeczam, są często duże dziury, które musimy załatać, ciągle napotykamy kamienie i kamyczki na swojej drodze, no ale... Chodzi mi o to, że nie można dawać sobie wciskać kitu, że jest się nieszczęśliwym, gdy tak naprawdę, jest całkiem na odwrót. Czasem może nie całkiem, ale mało jest ludzi, którzy mają po 100% wszystkiego. I ja sama taką osobą nie jestem. Z tym, że te mniejsze stawki procentowe trzeba przyjąć, czasem niestety się z nimi pogodzić (odstawienie teiny i kofeiny było bolesne, tak samo jak parę innych wyrzeczeń, ale za to wzorcowe wyniki tsh i ft były znacznie bardziej bezcenne!) albo pozwolić sobie pomóc.
O tym i tak pójdzie notka cała, bo teraz chciałam tylko tak krótko do tego nawiązać.
Po czwarte- odwołując się do artykułu Recława- te święta uświadomiły mi jaką magię mają naprawdę symboliczne prezenty. Czy jest to taki amulet (działający <3 ) i kartka z Norwegii, czy też epickie skarpety (a w dodatku jakie ciepłe <3 ) i przepyszna owocowa herbata, z czego to wszystko okraszone lakierami do paznokciami (coście się uparły na te czerwone i bordowe to nie wiem, ale i tak Was kocham i będę rozkminiać czemu takie a nie inne) i przecudnym misiowatym swetrem. Olać iphony i tablety, takie symbole (jak i również columbus z Hawaii, na który czekam z utęsknieniem) są o wiele piękniejsze. I uświadomiły mi w tym roku, jak mocno kocham Was jak siostry i to, jak dobrze mnie znacie, i to, że jesteście najwspanialsze. I tak już pozostanie. I koniec kropka, bez dyskusji!
Cytat w tytule pochodzi z mojej najukochańszej kolędy. Nie jest to standardowa, należąca do kanonu, tylko ta z Metra. Wspaniały tekst i wykonanie. I mimo, że może być lekko spoganiona, to i tak ją uwielbiam. Zdecydowanie.
Ale moja miłość do Metra jest bezkrytyczna, więc to może też dlatego ;)
Jeszcze nie wiemy, co nam przeznaczone
I choć przeczucia czasem dręczą złe
Ojciec Niebieski weźmie nas w obronę
I znowu Anioł zjawi się we śnie.
uciekamy, uciekamy
*grafen- nie mogłam się powstrzymać od nanoaluzji. Jest to czwarta, "najmłodsza" odmiana alotropowa węgla; jedna cienka warstwa (o grubości rzędu jednego atomu) jest o wiele mocniejsza niż stal i o wiele bardziej wytrzymała, ale też elastyczna i umożliwiająca robić różne fajne dla nanotechnologów rzeczy. Nie jest tak krucha i miękka jak grafit i bardzo dobrze przewodzi prąd.
I nie znajdziecie o nim info na ściągach.pl itp. Tylko ewentualnie w wykazie noblowskim z 2010 roku ;)
poniedziałek, 23 grudnia 2013
najlepszy wstęp do świąt ever!
Bo:
po pierwsze nie było aż tyle tej hołoty w pracy i nie musiałam się użerać z ludźmi (pomijając jutro), tylko z nowymi kasjerami (tak, też kiedyś byłam nowa, ale bez jaj, aż tak skrajnej tępoty nie wykazywałam).
po drugie dostałam najlepszy prezent ever, takiego ataku chomiczego śmiechu, który skończył się turlaniem po podłodze i huczeniem sobie w telefon, dawno nie miałam, Malffu, jesteś najlepsza, pamiętaj! <3 sweter mam już na grzbiecie, rzemykowaty 'amulet' jest już na nadgarstku (w przerobionej formie ale jest) a jeden z lakierów dosycha na paznokciach :D
po trzecie pojawił się taki mały promyczek na horyzoncie, taki bardzo bardzo fajny (dlatego Malffowy amulet został przerobiony :D ) i co by tu nie zapeszać, będzie co ma być.
po czwarte jako szanowany (podobno) dinozaur zostałam zaproszona na Wigilię mojej wspólnoty i nie powiem, było przyzwoicie i dawno nie jadłam tak dobrego ciasta czekoladowego (brawo Mart!) i nie rozmawiałam na tzw. rogu.
po piąte ostatnio niewiele mi potrzeba do szczęścia. Niezależnie od tego, czy jest to tzw. popracowe piwo od przystanku do przystanku, czy zwykłe uśmieszki, czy to nawet coraz większa świadomość samej siebie.
Metaforyczne podejście dlaczego akurat takie 2 a nie inne lakiery do pazurów dostałam. Sama się proszę o takie rozmyślania, ale lepsze to jest, niż inne bzdurki, które ostatnio wpadały mi do głowy.
I tak. Powracam do mojej równowagi. Do tej równowagi, którą nazywamy szczęściem. Tak. Tak bardzo się cieszę, tak bardzo mam tyle powodów do radości. Takich drobnostek. Bo na te duże, składają się właśnie te drobne, niby nic nie znaczące gesty, słowa, czyny. I nie jest istotne to, że wróciłam do stanu panny, to, że mam kombajn z matmy i to, że jestem cholernie zmęczona. Istotne jest to, że czuję się coraz lepiej sama ze sobą, to, że mam naprawdę kochanych przyjaciół i dobrych ludzi wokół siebie (niezależnie od tego, jak irytują mnie inni) i, że jest po prostu dobrze. Mimo takich kamyczków po drodze (powinno być wózków i koszyków, co by ładnie się odnieść do mej pracy) to i tak wiem, mam motywacje, by te kamyczki rozgniatać, przeskakiwać nad nimi, lub obchodzić.
Także jest dobrze :)
Pomijając farbę, która udając ciemny brąz (bardzo ciemny) po 3tygodniach stała mi się kilka tonów ciemniejszym moim ciemnym blondem, wpadającym w jasny brąz. Tyle przegrać </3
I wypada napisać jakieś życzenia. Większość dostanie osobiste (bardzo osobiste) życzenia a dla tych, do których nie dojdą, życzę przede wszystkim jak najwięcej Wiary. Wiary to, że można zmieniać nieustannie swoje życie na lepsze, że można odnajdywać, niemalże co krok, oznaki dobroci i szczęścia; tego, aby Miłość Wam nieustannie towarzyszyła w życiu (i nie chodzi mi tu wcale stricte o tę partnerską) i, aby w Waszych sercach nie zabrakło radości! :)
Lubię to wykonanie, chociaż ktoś może zarzucić mi, że jest to profanacja. Trafiłam przypadkiem i od razu wpadło mi to w ucho.
hej hej wstawaj i walcz!
Bless!
po pierwsze nie było aż tyle tej hołoty w pracy i nie musiałam się użerać z ludźmi (pomijając jutro), tylko z nowymi kasjerami (tak, też kiedyś byłam nowa, ale bez jaj, aż tak skrajnej tępoty nie wykazywałam).
po drugie dostałam najlepszy prezent ever, takiego ataku chomiczego śmiechu, który skończył się turlaniem po podłodze i huczeniem sobie w telefon, dawno nie miałam, Malffu, jesteś najlepsza, pamiętaj! <3 sweter mam już na grzbiecie, rzemykowaty 'amulet' jest już na nadgarstku (w przerobionej formie ale jest) a jeden z lakierów dosycha na paznokciach :D
po trzecie pojawił się taki mały promyczek na horyzoncie, taki bardzo bardzo fajny (dlatego Malffowy amulet został przerobiony :D ) i co by tu nie zapeszać, będzie co ma być.
po czwarte jako szanowany (podobno) dinozaur zostałam zaproszona na Wigilię mojej wspólnoty i nie powiem, było przyzwoicie i dawno nie jadłam tak dobrego ciasta czekoladowego (brawo Mart!) i nie rozmawiałam na tzw. rogu.
po piąte ostatnio niewiele mi potrzeba do szczęścia. Niezależnie od tego, czy jest to tzw. popracowe piwo od przystanku do przystanku, czy zwykłe uśmieszki, czy to nawet coraz większa świadomość samej siebie.
Metaforyczne podejście dlaczego akurat takie 2 a nie inne lakiery do pazurów dostałam. Sama się proszę o takie rozmyślania, ale lepsze to jest, niż inne bzdurki, które ostatnio wpadały mi do głowy.
I tak. Powracam do mojej równowagi. Do tej równowagi, którą nazywamy szczęściem. Tak. Tak bardzo się cieszę, tak bardzo mam tyle powodów do radości. Takich drobnostek. Bo na te duże, składają się właśnie te drobne, niby nic nie znaczące gesty, słowa, czyny. I nie jest istotne to, że wróciłam do stanu panny, to, że mam kombajn z matmy i to, że jestem cholernie zmęczona. Istotne jest to, że czuję się coraz lepiej sama ze sobą, to, że mam naprawdę kochanych przyjaciół i dobrych ludzi wokół siebie (niezależnie od tego, jak irytują mnie inni) i, że jest po prostu dobrze. Mimo takich kamyczków po drodze (powinno być wózków i koszyków, co by ładnie się odnieść do mej pracy) to i tak wiem, mam motywacje, by te kamyczki rozgniatać, przeskakiwać nad nimi, lub obchodzić.
Także jest dobrze :)
Pomijając farbę, która udając ciemny brąz (bardzo ciemny) po 3tygodniach stała mi się kilka tonów ciemniejszym moim ciemnym blondem, wpadającym w jasny brąz. Tyle przegrać </3
I wypada napisać jakieś życzenia. Większość dostanie osobiste (bardzo osobiste) życzenia a dla tych, do których nie dojdą, życzę przede wszystkim jak najwięcej Wiary. Wiary to, że można zmieniać nieustannie swoje życie na lepsze, że można odnajdywać, niemalże co krok, oznaki dobroci i szczęścia; tego, aby Miłość Wam nieustannie towarzyszyła w życiu (i nie chodzi mi tu wcale stricte o tę partnerską) i, aby w Waszych sercach nie zabrakło radości! :)
Lubię to wykonanie, chociaż ktoś może zarzucić mi, że jest to profanacja. Trafiłam przypadkiem i od razu wpadło mi to w ucho.
hej hej wstawaj i walcz!
Bless!
sobota, 21 grudnia 2013
szalony naukowy plan
Naukowy. Nie na zostanie naukowcem. Na to przyjdzie jeszcze czas, najpierw zaliczę ewertowską matmę, a potem, w czerwcu, mogę planować w co dokładnie się zaangażuję na tych moich biomateriałach (innymi słowy, w jaki sposób, z paroma znajomymi nanotechnologami* podbijemy świat).
Wczorajsze wyniki wejściówki z matmy, tak mi podniosły ciśnienie, że wróciwszy do domu niemalże becząc od progu, strzelił mi do głowy głupi pomysł. Niebiosa miały mnie w opiece i na szczęście mój kochany tato szybko mi to wyperswadował, sugerując mi, że są inne sposoby na uspokojenie. I w wyniku tego, powstał tzw. mały, (ciśnie mi się na usta słowo 'szatański' ale lepiej nie będę go używać), konkretny plan, jak wygrać z kampanią styczniowo-lutową. Póki co, wygrywam. Pomijając, że nie rozumiem sensu kucia definicji i twierdzeń z matmy na pamięć (słowo w słowo, POLECAM!), ale niech już będzie. Trzeba przejść przez ten pioruński 1 semestr, a potem wygrać z kampanią czerwcową i będzie po sprawie (Chwała Bogu, że nie będzie chemii fizycznej na drugim semestrze).
Mam nadzieję, że uda mi się. W sumie, dużo zależy od nastawienia, a mi za bardzo na tych studiach zależy. Afirmacje i tworzenie, różnych, bardzo optymistycznych scenariuszy poszło już w ruch z 2 tygodnie temu, to teraz trzeba kupić ten przysłowiowy los.
Bo ile można się modlić o wygraną, bez zrobienia jakiegokolwiek kroku w jej stronę?
nie wyjdzie mi to z głowy, no nie wyjdzie!
nerwy szarpią mnie za rękaw, psia wasza mać!
Wczorajsze wyniki wejściówki z matmy, tak mi podniosły ciśnienie, że wróciwszy do domu niemalże becząc od progu, strzelił mi do głowy głupi pomysł. Niebiosa miały mnie w opiece i na szczęście mój kochany tato szybko mi to wyperswadował, sugerując mi, że są inne sposoby na uspokojenie. I w wyniku tego, powstał tzw. mały, (ciśnie mi się na usta słowo 'szatański' ale lepiej nie będę go używać), konkretny plan, jak wygrać z kampanią styczniowo-lutową. Póki co, wygrywam. Pomijając, że nie rozumiem sensu kucia definicji i twierdzeń z matmy na pamięć (słowo w słowo, POLECAM!), ale niech już będzie. Trzeba przejść przez ten pioruński 1 semestr, a potem wygrać z kampanią czerwcową i będzie po sprawie (Chwała Bogu, że nie będzie chemii fizycznej na drugim semestrze).
Mam nadzieję, że uda mi się. W sumie, dużo zależy od nastawienia, a mi za bardzo na tych studiach zależy. Afirmacje i tworzenie, różnych, bardzo optymistycznych scenariuszy poszło już w ruch z 2 tygodnie temu, to teraz trzeba kupić ten przysłowiowy los.
Bo ile można się modlić o wygraną, bez zrobienia jakiegokolwiek kroku w jej stronę?
nie wyjdzie mi to z głowy, no nie wyjdzie!
nerwy szarpią mnie za rękaw, psia wasza mać!
czwartek, 19 grudnia 2013
.
Taki wniosek z tego tygodnia- egoizm się szerzy, egoizm zbiera coraz większe żniwo, a ludzie, których byśmy o to nie podejrzewali, w jednej chwili pokazują nam swoją prawdziwą twarz.
Czasem (często*) samą siebie oskarżam o egoizm, o to, że sama zbyt często skupiam się na sobie a nie na innych. Że czasem w rozmowach z przyjaciółmi muszę gadać tylko o sobie, zamiast wziąć się w garść i ich posłuchać, czy pisać z Nimi i o Nich. Czasem myślę, że za dużo uwagi skupiam tylko na sobie, zamiast na drugim człowieku.
Popadamy w skrajne postawy. Albo usiłujemy być Miłosiernymi Samarytanami wobec każdego człowieka i istoty (Bogu niech będą dzięki, że aż w taką nie popadłam) i chcemy się skupiać na wszystkim i wszystkich, a nie na sobie. Po co troszczyć się o siebie, ja sobie dam radę, inni są ważniejsi!
A z drugiej strony możemy dostrzec motyw, gdzie ludzie w pędzie za karierą, jakimiś wartościami i stawianymi sobie kolejnymi celami, zapominają o innych. Nie odezwą się sami, tylko w razie potrzeby otworzą książkę telefoniczną w iphonach czy czymś takim (nie wiem, nie znam się, a książka telefoniczna w telefonie to byłoby masło maślane) albo odpalą listę swoich pseudoznajomych na fejsie.
Ewentualnie balansujemy na granicy tych dwóch.
Ja do tej pory nie wiem, po której stronie jestem. Wiem, że chcę uciekać od ludzi preferujących drugie rozwiązanie. Że wolę tę pośrednią i nawet tą drugą skrajną postawę. Ale nie zniosę życia tylko i wyłącznie dla zaspokajania własnych potrzeb. Mam nadzieję, że nie popadnę w ten pęd, który goni tylko dla siebie. Który w życiowych równaniach nie uwzględnia innych ludzi. Który w pewnym momencie zatraca się w kontaktach, tylko wciąż pędzi przed siebie. Nie chciałabym, żeby to się kiedyś stało. Jednocześnie chciałabym, aby moje serce stawało się coraz bardziej pełne dobra, pełne bezinteresowności. I też chrześcijańskiego Miłosierdzia, w które wierzę. Z tym szczegółem, żebym sama dla siebie też stawała się coraz bardziej miłosierna, a nie tak bezlitosna i pełna krytyki, gdy pojawia się jakaś rysa, na tym pancerzu pełnym perfekcji.
Mam to szczęście, że jestem bardzo wyczulona na ludzką naturę. Czasami nie słucham swojej intuicji, tego całego radaru, który każe mi się wycofywać. Ale też przez to wyciągam kolejne nauczki od życia. Miałam teraz niesamowite szczęście, uciec od sporej dawki egoizmu, który ktoś próbował wcisnąć mi w życie, przez co, prawie w ogóle, nie uwzględniałam swoich potrzeb. Głupiaś! Oby nigdy więcej.
niedziela, 15 grudnia 2013
belief
Znowu ucichłam. Znowu matma. Znowu nauka. Zaczęłam się nawet uczyć nanotechnologii i zastosowań. Szaleństwo!
Padam na ryło. Nie mam czasu na tak przyziemne sprawy jak sen. Co nie przeszkadza mi siedzieć po nocach na fejsie. A wręcz przeciwnie, rozmowy są o wiele ważniejsze niż sen. Chociaż mam nadzieję, że kiedyś skończę z tymi złymi nawykami.
Jest taki moment, kiedy jest się po prostu rozdartym. Jedna część Ciebie krzyczy- TAK TAK TAK, druga NIE NIE NIE, a jeszcze trzecia - OGARNIJ SIĘ.
Nie wiem, która część przeważa. Jeszcze tlą sie we mnie jakieś pokłady uczuć, emocji i tego, w co mogą ewoluować.
Dostałam misję, bym się na nic nie nastawiała. Staram się. Ale w sumie, nie byłabym sobą, gdybym nie popodnosiła sobie sama ciśnienia tworząc różne dziwne wersje wydarzeń, które mogą, albo nie mogą nastąpić.
Nie wiem. To jest chyba moja uniwersalna odpowiedź na wszystkie dziwne pytania plączące mi się po głowie.
Odkryłam bardzo fajną stację radiową na Spotify. Zdecydowanie odzyskuję czucie w mięśniach, gdy jej słucham. A poniższy kawałek to taki przykładowy, z tych, które można tam odnaleźć. Który pewnie wszyscy znają, a ja dopiero dzisiaj się dokopałam do niego ;)
.
Padam na ryło. Nie mam czasu na tak przyziemne sprawy jak sen. Co nie przeszkadza mi siedzieć po nocach na fejsie. A wręcz przeciwnie, rozmowy są o wiele ważniejsze niż sen. Chociaż mam nadzieję, że kiedyś skończę z tymi złymi nawykami.
Jest taki moment, kiedy jest się po prostu rozdartym. Jedna część Ciebie krzyczy- TAK TAK TAK, druga NIE NIE NIE, a jeszcze trzecia - OGARNIJ SIĘ.
Nie wiem, która część przeważa. Jeszcze tlą sie we mnie jakieś pokłady uczuć, emocji i tego, w co mogą ewoluować.
Dostałam misję, bym się na nic nie nastawiała. Staram się. Ale w sumie, nie byłabym sobą, gdybym nie popodnosiła sobie sama ciśnienia tworząc różne dziwne wersje wydarzeń, które mogą, albo nie mogą nastąpić.
Nie wiem. To jest chyba moja uniwersalna odpowiedź na wszystkie dziwne pytania plączące mi się po głowie.
Odkryłam bardzo fajną stację radiową na Spotify. Zdecydowanie odzyskuję czucie w mięśniach, gdy jej słucham. A poniższy kawałek to taki przykładowy, z tych, które można tam odnaleźć. Który pewnie wszyscy znają, a ja dopiero dzisiaj się dokopałam do niego ;)
.
środa, 11 grudnia 2013
ha.ha.ha.
Tytuł to mój szyderczy śmiech trolla. To całe studiowanie coraz bardziej mnie przeraża, a jeszcze bardziej przeraża mnie to, że do tej pory ani razu na dobrą sprawę nie siadłam do nauki do p. Ewki lub kochanej ElF. za to spędziłam okropnie dużą ilość nad ewertualnym medytowaniem z matmą. Brrr. Całe moje życie zmienia się w funkcję (albo elipsę, jak mówi filozoficzna i bardziej abstrakcyjna część naszych wykładów z fizy), której nigdy, przenigdy nie lubiłam i nie potrafiłam na 100% ogarnąć. Le fu.
A jeszcze terminy ewertualnych egzaminów też są niczego sobie. Bo przecież sobota o 9 rano to idealny czas na zażywanie validolu i nerwowe chodzenie pod takim pokojem w BMW, przed egzaminem ustnym z matmy. Taaak! Taka jestem dzisiaj usatysfakcjonowana moim kochanym kierunkiem i tym całym sylabusem i planem studiów itp.
A tak na serio, to po prostu przekładam moją frustrację wywołaną wczorajszą wycieczką do OTU, na biedną, niczego tu winną, moją uczelnię.
Wpienia mnie nieziemsko rozszarpywanie takiego fajnego cienkiego naskórka, który pojawił się na dość głębokiej ranie. Wpienia mnie, wyciskanie z niej jak najwięcej krwi i wciskanie mi przez osoby trzecie, że nie powinnam robić pewnych rzeczy. A najbardziej drażni mnie to, że mimo że gojenie ran idzie dość a nawet bardzo dobrze, to i tak są osoby, które to muszą wiercić w nich dziury. Bo to jest przecież takie fantastyczne, przecież Ty robisz masę błędów a ja jestem idealna ;)
Tak samo traktowanie z politowaniem bo niestety jestem na tyle tępa, że zaliczyłam tylko 1/3 koła. Tożto tragedia, nic, tylko się zadźgać i użalać się nad swoją głupotą!
Tylko, że podstawa to nauka na własnych błędach, a ja przez ostatni tydzień wyciągnęłam całą esencję granic ciągów i funkcji i większości pochodnych (tzn. tego, co do tej pory zrobiliśmy), czego nie mogłam zrobić przez ostatnie parę tygodni.
Można? Można. Trzeba chcieć po prostu. I zdaję sobie sprawę, że jeżeli zacznę robić w końcu na bieżąco pewne rzeczy, to mimo, że nie uda mi się teraz raczej zdobyć stypendium naukowego, to wiem, że robię to, bo tego chcę i nie uczę się tego na pamięć, ale na myślenie. Może nie wszystko wejdzie na myślenie (jak to powszechnie wiadomo, nanotechnolodzy i studenci nanotechnologii uczą się wszystkiego 2x- pierwszy raz w skali makro a drugi raz w skali nano ;) ) i też nie o to w tym chodzi.
Wiem, wpis ocieka jadem, złością i cynizmem, ale dzisiaj jakoś nie umiem inaczej. Po prostu ;)
Muzycznie- rozkoszuję się teraz Roxette i ich bardzo sympatyczną muzą, na czele, z kawałkiem, w którym się absolutnie zakochałam od pierwszego usłyszenia <3
poniedziałek, 9 grudnia 2013
szczególna sytuacja bardzo ogólnej sytuacji
Nie, to nie jest moja nowa złota myśl, tylko Stasiowska radosna twórczość na pół godziny przed końcem 4godzinnych ćwiczeń. Pod koniec chyba nawet On miał nas dość. Chociaż nie powiem 4h matmy i tak są fajniejsze, niż wykłady na nowej chemii ;)
Zniknęło mi się na prawie cały tydzień. W weekend chciałam coś naskrobać, ale w sumie skupiłam się tylko i wyłącznie na matmie i pracy (i na nocnych rozmowach z Malffikiem na temat filozofii zera) i mam nadzieję, że uda mi się zrobić tyle pochodnych dzisiaj by pójść spać na tyle wcześniej, by jutro nie wyglądać jak pół zombie. I biję się w pierś za olewanie wszystkich przez te 3noce i 2dni, ale musiałam skumulować sobie ostrą dawkę i nadrobić zaległości.
I są efekty, jeeej, z czego jak z czego, ale z tego jestem baardzo dumna <3
I co robi porządny student nano? Przecież matma jest ciekawsza niż grafen i nanorurki...
Dobra dość dość dość tego pitolenia.
Trzeba wziąć się do dzieła.
Ostatnie parę dni spędziłam z Akuratami, a zwłaszcza z tym.
http://www.youtube.com/watch?v=uXgDHYhX-dk
Zniknęło mi się na prawie cały tydzień. W weekend chciałam coś naskrobać, ale w sumie skupiłam się tylko i wyłącznie na matmie i pracy (i na nocnych rozmowach z Malffikiem na temat filozofii zera) i mam nadzieję, że uda mi się zrobić tyle pochodnych dzisiaj by pójść spać na tyle wcześniej, by jutro nie wyglądać jak pół zombie. I biję się w pierś za olewanie wszystkich przez te 3noce i 2dni, ale musiałam skumulować sobie ostrą dawkę i nadrobić zaległości.
I są efekty, jeeej, z czego jak z czego, ale z tego jestem baardzo dumna <3
I co robi porządny student nano? Przecież matma jest ciekawsza niż grafen i nanorurki...
Dobra dość dość dość tego pitolenia.
Trzeba wziąć się do dzieła.
Ostatnie parę dni spędziłam z Akuratami, a zwłaszcza z tym.
http://www.youtube.com/watch?v=uXgDHYhX-dk
czwartek, 5 grudnia 2013
dzimno.
Tak właśnie. Piździ jak cholera, kończą mi się długie skarpetki (nie ma takiej opcji, że będę biegać w tzw. kostkach do tego mojego sportowego obuwia) i wypłata nagle mi się skurczyła do połowy. Tak, szalone 2dni, nie powiem.
Wczoraj z panną W. stwierdziwszy, iż trzeba zrobić coś szalonego w ramach terapii odstresowującej, mój naturalny blond (który wg niektórych jest już na wymarciu) został pochłonięty przez brązową papkę, która po pół godzinie (*45min, bo trza doliczyć perfekcyjne, pionierskie nakładanie panny W.) dała efekt zdecydowanie ciemniejszy niż na opakowaniu. I tak spierze mi się jej nadmiar tak w przeciągu tygodnia, ogólny efekt jest zadowalający (a nawet bardziej niż zadowalający).
Przed chwilą ktoś wrzucił na fb vimeo do jednego z odcinków rekolekcji adwentowych "Wilki dwa". Mało co ostatnio do mnie trafia, bardzo mało. Nawet nie byłam w stanie się zmotywować do pójścia na roraty w tym tygodniu (bo koło z matmy, bo nie mam siły psychicznej, bo mam doła po rozstaniu, bo panna W. nocowała i po przegadanej nocy nie miałam siły ani chęci wstawać z łóżka, ciekawe co jutro wymyślę?). A tutaj proszę, mocne i dobre słowo o tym, że w sumie człowiek wierzący to ten, który wierzy w niemożliwe. I to dosłownie na wszystkich płaszczyznach.
Dlatego staram się pomóc swojej wierze, w tym, by jeszcze mocniej wierzyła. Nawet w takich pierdołach jak zaliczenie sprawdzianu z matmy, poprawy analitycznej (ahhh <3 ) a kończąc na o wiele poważniejszych sprawach.
Chciałam jeszcze napisać o tym, że znowu obracam się o jakiś tam kąt pod względem podejścia do świata, podejścia do ubioru i samej siebie.
Ale żeby nie było tak wesoło, to i tak tegorocznego sylwestra, spędzę zapewne z dwoma 3pakami desperadosów (jako samotniczka powinnam z winem, ale mimo wszystko, o wiele bardziej wolę ten pierwszy nektar), stosem żarcia i filmami. Jakie to przykre ;)
A teraz czas na kolejną owocną nockę z etrapezem. Jak niewiele trzeba, aby w końcu zrozumieć sens matematycznych przekształceń przy granicach. Szkoda, że nie chciało mi się przysiąść wcześniej.
a my idźmy do źródła samej rzeki, póki jeszcze istnieje cel
Wczoraj z panną W. stwierdziwszy, iż trzeba zrobić coś szalonego w ramach terapii odstresowującej, mój naturalny blond (który wg niektórych jest już na wymarciu) został pochłonięty przez brązową papkę, która po pół godzinie (*45min, bo trza doliczyć perfekcyjne, pionierskie nakładanie panny W.) dała efekt zdecydowanie ciemniejszy niż na opakowaniu. I tak spierze mi się jej nadmiar tak w przeciągu tygodnia, ogólny efekt jest zadowalający (a nawet bardziej niż zadowalający).
Przed chwilą ktoś wrzucił na fb vimeo do jednego z odcinków rekolekcji adwentowych "Wilki dwa". Mało co ostatnio do mnie trafia, bardzo mało. Nawet nie byłam w stanie się zmotywować do pójścia na roraty w tym tygodniu (bo koło z matmy, bo nie mam siły psychicznej, bo mam doła po rozstaniu, bo panna W. nocowała i po przegadanej nocy nie miałam siły ani chęci wstawać z łóżka, ciekawe co jutro wymyślę?). A tutaj proszę, mocne i dobre słowo o tym, że w sumie człowiek wierzący to ten, który wierzy w niemożliwe. I to dosłownie na wszystkich płaszczyznach.
Dlatego staram się pomóc swojej wierze, w tym, by jeszcze mocniej wierzyła. Nawet w takich pierdołach jak zaliczenie sprawdzianu z matmy, poprawy analitycznej (ahhh <3 ) a kończąc na o wiele poważniejszych sprawach.
Chciałam jeszcze napisać o tym, że znowu obracam się o jakiś tam kąt pod względem podejścia do świata, podejścia do ubioru i samej siebie.
Ale żeby nie było tak wesoło, to i tak tegorocznego sylwestra, spędzę zapewne z dwoma 3pakami desperadosów (jako samotniczka powinnam z winem, ale mimo wszystko, o wiele bardziej wolę ten pierwszy nektar), stosem żarcia i filmami. Jakie to przykre ;)
A teraz czas na kolejną owocną nockę z etrapezem. Jak niewiele trzeba, aby w końcu zrozumieć sens matematycznych przekształceń przy granicach. Szkoda, że nie chciało mi się przysiąść wcześniej.
a my idźmy do źródła samej rzeki, póki jeszcze istnieje cel
środa, 4 grudnia 2013
second day
Nie chcę pisać o tym, że mój świat legł wczoraj w gruzach. Bo nie legł. To co się stało, było wypadkową różnych czynników i nie mam prawa nikogo winić za to wszystko.
Nie czuję się za dobrze. Wczorajsze popołudnie, wieczór i noc były koszmarem. I podejrzewam, że raz na jakiś czas dopadną mnie różne dziwne myśli, różne schizy i jazdy rozkładające mnie na łopatki. Wczoraj serce się wykrwawiało, turlanie się z rana po łóżku w kłębie różnych dziwnych myśli też nie dało mi za wiele. I nie będzie dawało. Nie będę się oszukiwać- co jakiś czas będzie to powracało, jak znam życie, to też w tych najmniej przewidywalnych momentach. Staram nie wmawiać sobie, że jestem jakaś poharatana. Bo mimo tego, że nagle zrobiło mi się duużo czasu wolnego, to wiem, że tym razem mam kilka pomysłów jak to zapełnić. I mam nadzieję, że to nie skończy się zajechaniem totalnym, chociaż może wtedy uda mi się odnaleźć jeszcze inną stronę siebie.
Ten czas mi dużo dał. Mogło być lepiej, mogło być gorzej. Ale mimo tego, że jest to wbrew naszej woli, musimy zamknąć ten rozdział. Mimo, że nie jest to takie łatwe, jakbym chciała, żeby było. Takie rzeczy, nigdy nie są łatwe.
Jest przeniesienie, z bólu psychicznego i poranionej duszy, na ból fizyczny. Trzęsie mną, drżę i wiem, że to niestety nie z przenikającego zimna.
Cały czas zachwycam się nad fenomenem mojej najwspanialszych Przyjaciółek, na czele z moją najukochańszą i najwspanialszą Mamą. Japa mi się śmieje dzięki Wam, dzięki Waszemu geniuszowi i tym, że jesteście po prostu najlepsze, kocham Was jak siostry i jestem Wam na serio wdzięczna.
I zgodnie z przykazem Malffu, na teraz mam odpalone Third Day .
wtorek, 3 grudnia 2013
gruudzień!
Tak, tytuł jest niezwykle odkrywczy. Ale szczerze powiedziawszy o wiele bardziej lubię grudzień (mimo tych wszędobylskich mikołajów na wystawach już teraz) od listopada. Z pierwszymi mrozami przychodzi takie otrzeźwienie umysłu i po listopadowym dole, mogę zacząć się wdrapywać po mojej równi, ale w górę, a nie spadać w dół. Powietrze jest takie lżejsze, jakby razem z mrozem i zamarzniętymi nogami i palcami, zamarzały również różne głupie myśli. Przynajmniej takie mam doświadczenie dzisiejszego spaceru po zajęciach z Kinią. I w sumie nawet wolałam wracać z buta praktycznie z Bulwarów niż jechać tramwajem, gdy ruszyła na swoje zadupie.
Jakoś tak, grudzień zawsze dawał mi trochę więcej siły i energii by się ogarnąć. Taki ożywczy mróz i zimno. I łatwiej może jest funkcjonować w takich temperaturach, a na pewno ciężej złapać dołka jakiegoś. Pomijając wychodzenie spod koca, po 40min leżenia i czytania książki.
Łatwiej jest. I nie jestem aż tak drażliwa, pomijając hormonalne huśtawki, będące trochę wbrew mojej woli.
Koło z podstaw chemii elegancko zaliczone, teraz modlę się by zaliczyć albo fizę (eeee?) albo matmę (EEEEEE?) w pierwszym terminie, jednocześnie zaczynam cisnąć granice. I zdecydowanie polecam zadania z całkami, liczbami urojonymi i kropkami nad x oznaczającymi pochodne <3
I coraz bardziej lubię te parę osób z mojej grupy, z którymi idzie naprawdę dobrze koegzystować.
Nadal kminię czy wycieczki do OTU mają sens. Wszystko rozstrzygnie się w przyszłym tygodniu.
Porzuciłam glany. Jakoś wyszło, że i tak myślałam o tym, ale dopiero pewne popchnięcie zmotywowało mnie od tego. Od razu lżej się chodzi (rany, moje pierwsze aż tak sportowe buty od 5lat! nie wliczając oczywiście trampek). Lżej się chodzi i czuję wewnątrz taki powiew świeżości i chęci do zmian na lepsze. Może to też kwestia grudnia, ale jednak.
I cieszę się, że w sobotę wygraliśmy walkę z lenistwem i ruszyliśmy na koncert Luxtorpedy. Było kapitalnie (wiem, że na następnym będzie jeszcze lepiej) i pomijając, że kaleka musiała źle stanąć i połowę koncertu ledwo stała i tak było świetnie.
ja też Cię bardzo kocham, tylko trochę autystycznie
Jakoś tak, grudzień zawsze dawał mi trochę więcej siły i energii by się ogarnąć. Taki ożywczy mróz i zimno. I łatwiej może jest funkcjonować w takich temperaturach, a na pewno ciężej złapać dołka jakiegoś. Pomijając wychodzenie spod koca, po 40min leżenia i czytania książki.
Łatwiej jest. I nie jestem aż tak drażliwa, pomijając hormonalne huśtawki, będące trochę wbrew mojej woli.
Koło z podstaw chemii elegancko zaliczone, teraz modlę się by zaliczyć albo fizę (eeee?) albo matmę (EEEEEE?) w pierwszym terminie, jednocześnie zaczynam cisnąć granice. I zdecydowanie polecam zadania z całkami, liczbami urojonymi i kropkami nad x oznaczającymi pochodne <3
I coraz bardziej lubię te parę osób z mojej grupy, z którymi idzie naprawdę dobrze koegzystować.
Nadal kminię czy wycieczki do OTU mają sens. Wszystko rozstrzygnie się w przyszłym tygodniu.
Porzuciłam glany. Jakoś wyszło, że i tak myślałam o tym, ale dopiero pewne popchnięcie zmotywowało mnie od tego. Od razu lżej się chodzi (rany, moje pierwsze aż tak sportowe buty od 5lat! nie wliczając oczywiście trampek). Lżej się chodzi i czuję wewnątrz taki powiew świeżości i chęci do zmian na lepsze. Może to też kwestia grudnia, ale jednak.
I cieszę się, że w sobotę wygraliśmy walkę z lenistwem i ruszyliśmy na koncert Luxtorpedy. Było kapitalnie (wiem, że na następnym będzie jeszcze lepiej) i pomijając, że kaleka musiała źle stanąć i połowę koncertu ledwo stała i tak było świetnie.
ja też Cię bardzo kocham, tylko trochę autystycznie
piątek, 29 listopada 2013
wygra w Tobie ten wilk, którego nakarmisz
Tydzień straszny, zjechane 2 koła (co się będę przejmować... :) ) i odbijająca mi szajba.
Listopad był jednak dennym miesiącem, jak co roku. Najwięcej bezsensownych afer i kłótni, zmarnowanego czasu (internecie oddaj mi go!) i pieniędzy na pierdoły (no dobra, żarcie poprawiające humor). Z drugiej strony mam miesiąc, w którym zaczęłam intensywną pracę nad sobą. Autentycznie robię postępy, kasując połowę smsów przed ich skończeniem i wysłaniem. Nie wszystko idzie tak jakbym chciała, ale dzięki anielskiej cierpliwości mojego Mężczyzny jakoś, opornie bo opornie, zaczynam walczyć z narwaństwem i byciem nerwusem. Co prawda dar łez uruchamiał mi się chyba o kilka razy za dużo, ale jest z tego morał na następne dni, tygodnie, miesiące. Mam też nadzieję, że nie zdechnie mi to, co krok po kroku, powoli i misternie staram się w sobie zmienić.
Chociaż nie powiem, jest chwilami ciężko. I to bardzo.
Liczę jednak na to, że jutrzejszy koncert Luxtorpedy i ten Adwent wniesie trochę więcej energii w moje życie, więcej chęci, energii i motywacji.
Liczę też na otrzeźwienie. Po prostu.
A teraz o trochę bardziej przyziemnych rzeczach.
Herbata porzeczkowa czeka, książka Jodi Picoult, zaś później romantyczny wieczór w moim ulubionym trójkącie (i niestety nie mam tu na myśli P. mnie i Gry o tron) pt. Asia, pan Stasiu i poniedziałkowe kolokwium z matmy. Bleee.
A i popadamy w paranoję świąteczną, pt karp w carfie za 9zł. Najgorsze jest to, że jutro w dzień wolny od pracy, muszę jechać do molo, właśnie po to coś, o fuj :O Mogłabym się rozpisać o tym (po wczorajszym dniu w pracy) i byłby z tego niezły wywód. Ale to zostawię sobie na później, w grudniu przed świętami i w Wigilię, gdzie będę miała tego po prostu DOOOŚĆ.
Chociaż fakt, wczoraj bombki już się tłukły ;)
I chyba zainwestuję w jakąś mocną szamponetkę ^^
Twoja modlitwa złapała Go w sidła, teraz jestem wolny tak jak Ty
Listopad był jednak dennym miesiącem, jak co roku. Najwięcej bezsensownych afer i kłótni, zmarnowanego czasu (internecie oddaj mi go!) i pieniędzy na pierdoły (no dobra, żarcie poprawiające humor). Z drugiej strony mam miesiąc, w którym zaczęłam intensywną pracę nad sobą. Autentycznie robię postępy, kasując połowę smsów przed ich skończeniem i wysłaniem. Nie wszystko idzie tak jakbym chciała, ale dzięki anielskiej cierpliwości mojego Mężczyzny jakoś, opornie bo opornie, zaczynam walczyć z narwaństwem i byciem nerwusem. Co prawda dar łez uruchamiał mi się chyba o kilka razy za dużo, ale jest z tego morał na następne dni, tygodnie, miesiące. Mam też nadzieję, że nie zdechnie mi to, co krok po kroku, powoli i misternie staram się w sobie zmienić.
Chociaż nie powiem, jest chwilami ciężko. I to bardzo.
Liczę jednak na to, że jutrzejszy koncert Luxtorpedy i ten Adwent wniesie trochę więcej energii w moje życie, więcej chęci, energii i motywacji.
Liczę też na otrzeźwienie. Po prostu.
A teraz o trochę bardziej przyziemnych rzeczach.
Herbata porzeczkowa czeka, książka Jodi Picoult, zaś później romantyczny wieczór w moim ulubionym trójkącie (i niestety nie mam tu na myśli P. mnie i Gry o tron) pt. Asia, pan Stasiu i poniedziałkowe kolokwium z matmy. Bleee.
A i popadamy w paranoję świąteczną, pt karp w carfie za 9zł. Najgorsze jest to, że jutro w dzień wolny od pracy, muszę jechać do molo, właśnie po to coś, o fuj :O Mogłabym się rozpisać o tym (po wczorajszym dniu w pracy) i byłby z tego niezły wywód. Ale to zostawię sobie na później, w grudniu przed świętami i w Wigilię, gdzie będę miała tego po prostu DOOOŚĆ.
Chociaż fakt, wczoraj bombki już się tłukły ;)
I chyba zainwestuję w jakąś mocną szamponetkę ^^
Twoja modlitwa złapała Go w sidła, teraz jestem wolny tak jak Ty
wtorek, 26 listopada 2013
im więcej potu podczas treningu, tym mniej krwi w czasie walki
Moje nowe motto życiowe, którym zainspirował mnie wczoraj P. Ładnie ujmuje moje podejście do życia i jakby nie patrzeć, motywuje do dalszej walki.
Jestem w stanie rozdzierającego i rozkładającego mnie na łopatki szczęścia. Niektórzy określiliby to, stosunkowo niezbyt fortunnie, rzyganiem tęczą. Tęcza jest, ale bardziej można to określić promieniowaniem, chodzeniem z głową w chmurach i cieszeniem się ze wszystkiego, z każdej najmniejszej rzeczy.
Zaczyna budować się we mnie spokój. Taki dobry spokój, który (I hope so) będzie za jakiś czas taki mocny i stabilny, że ciężko go będzie zburzyć. Dzisiejsze koło z fizy uświadomiło mi, te moje wewnętrzne zmiany.
Zmiany na lepsze.
I mam nadzieję, że demonizacja pewnych rzeczy niedługo się skończy, a mój szlaban na picie będzie przez to krótszy.
Kwestia samego szlabanu az tak mnie nie kręci, jak opcja jednak wolnych poniedziałkowych popołudni, zwłaszcza w pierwszej mojej kampanii styczniowo-lutowej.
I lubię takie filozoficzne rozmowy, jak ta popołudniowa z H.
A teraz jazda, przyjemniejsza część tygodnia, koło z chemii i kolejna wejściówka z TI (jakim cudem, mam ich więcej niż zaliczeń z nanotechnologii i takich rzeczy?). Jakby nie patrzeć, po tym kole z fizyki, skończyło się określanie tego tygodnia mianem kijowego i strasznego.
Wystarczy, że wypowiem Twe imię, kiedy wszystko się wali i brakuje mi sił.
Jestem w stanie rozdzierającego i rozkładającego mnie na łopatki szczęścia. Niektórzy określiliby to, stosunkowo niezbyt fortunnie, rzyganiem tęczą. Tęcza jest, ale bardziej można to określić promieniowaniem, chodzeniem z głową w chmurach i cieszeniem się ze wszystkiego, z każdej najmniejszej rzeczy.
Zaczyna budować się we mnie spokój. Taki dobry spokój, który (I hope so) będzie za jakiś czas taki mocny i stabilny, że ciężko go będzie zburzyć. Dzisiejsze koło z fizy uświadomiło mi, te moje wewnętrzne zmiany.
Zmiany na lepsze.
I mam nadzieję, że demonizacja pewnych rzeczy niedługo się skończy, a mój szlaban na picie będzie przez to krótszy.
Kwestia samego szlabanu az tak mnie nie kręci, jak opcja jednak wolnych poniedziałkowych popołudni, zwłaszcza w pierwszej mojej kampanii styczniowo-lutowej.
I lubię takie filozoficzne rozmowy, jak ta popołudniowa z H.
A teraz jazda, przyjemniejsza część tygodnia, koło z chemii i kolejna wejściówka z TI (jakim cudem, mam ich więcej niż zaliczeń z nanotechnologii i takich rzeczy?). Jakby nie patrzeć, po tym kole z fizyki, skończyło się określanie tego tygodnia mianem kijowego i strasznego.
Wystarczy, że wypowiem Twe imię, kiedy wszystko się wali i brakuje mi sił.
niedziela, 24 listopada 2013
But all I can do is hand it to you
Nie sądźcie a nie będzie sądzeni, parafrazując- nie potępiajcie a nie będziecie potępieni.
Ostatnio sie tak czuję. Jakbym była na ostrzu jakiegoś noża, który tylko czeka by mnie zranić.
Masakra.
Każdy ma własne sumienie, to niech pilnuje swojego.
Najważniejsze, że moja najukochańsza Mama nie ma mi nic do zarzucenia i mnie nie potępia. I moje Święte Trio psiapsiół (co prawda H. jeszcze nie miałam okazji nakreślić sytuacji, no ale to sie zmieni :) ) . A przede wszystkim, że mam duże, duże oparcie w P.
I tak, bujam sobie w obłokach, myślę o niebieskich migdałach i modlę się o to by się zmobilizować do tego strasznego tygodnia, zaliczyć fizę i nie zasnąć na żadnym wykładzie.
Wegetuję, ostatnio powoli konam fizycznie. 2 zarwane noce za mną (dzisiaj poddaję się, w końcu mam prawo do 2 poprawek kolokwiów) a od jutra zaczynamy od nowa.
I muszę się zmobilizować w końcu do robienia Mel B.
http://www.youtube.com/watch?v=AKiVttFnqkY
Ostatnio sie tak czuję. Jakbym była na ostrzu jakiegoś noża, który tylko czeka by mnie zranić.
Masakra.
Każdy ma własne sumienie, to niech pilnuje swojego.
Najważniejsze, że moja najukochańsza Mama nie ma mi nic do zarzucenia i mnie nie potępia. I moje Święte Trio psiapsiół (co prawda H. jeszcze nie miałam okazji nakreślić sytuacji, no ale to sie zmieni :) ) . A przede wszystkim, że mam duże, duże oparcie w P.
I tak, bujam sobie w obłokach, myślę o niebieskich migdałach i modlę się o to by się zmobilizować do tego strasznego tygodnia, zaliczyć fizę i nie zasnąć na żadnym wykładzie.
Wegetuję, ostatnio powoli konam fizycznie. 2 zarwane noce za mną (dzisiaj poddaję się, w końcu mam prawo do 2 poprawek kolokwiów) a od jutra zaczynamy od nowa.
I muszę się zmobilizować w końcu do robienia Mel B.
http://www.youtube.com/watch?v=AKiVttFnqkY
czwartek, 21 listopada 2013
taką sobą jak jestem dziś
Pierwszy czwartek od paru tygodni, który autentycznie spędziłam na słuchaniu wykładów z informatyki i fizyki. Fakt, na informatyce jesteśmy (w końcu!) w tej fajniejszej części pt. informatyka w nanotechnologii (bo tego, lepiej mieć znajomego programistę, niż uczyć się programowania, taki wniosek z dzisiejszego wykładu). I nasza zaplanowana z K. rozgrywka jakże zapychaczoczasowej gry w "państwa miasta" spaliła dzisiaj na panewce, chociaż pod koniec i tak się położyłam i już nie mogłam, jakoś nie miałam serca udawać, że mam siły by tu być.
Chemia też miło i przyjemnie (ale to jak co tydzień) zaś na wykładzie u T. dopiero pod koniec odbiło mi i K. i zaczęłam jej wyrysowywać różne arcydzieła w zeszycie.
Przepracowanie, brak odpoczynku i różne takie w końcu dały o sobie znać. Miałam i w sumie nadal mam podejrzenie zapalenia stawu barkowego. Świetnie, cudownie i takie tam. Chociaż pioruńsko drogie plastry pomogły. I oby nie skończyło się to na bieganiu po ortopedach itp bo się wścieknę.
I zauważam w sobie parę, naprawdę dobrych zmian. I to jest niekoniecznie wpływ wycieczek do OTU.
I jestem z tego powodu naprawdę zadowolona.
Zaś szalona zabawa w zmiany statusów na fejsie.. No cóż, domyślałam się, że nam wszystkim (tak moja kochana Mamusiu, Tobie też:) nadejdzie chęć by jednak pokazać nawet tam, to jak jesteśmy szczęśliwi.
A przynajmniej mi.
I to jest kolejna rzecz, bardzo nie w moim stylu.
Tak samo jak to, że chyba jednak zacznę oszczędzać glany na rzecz innego obuwia. Co się ze mną dzieje, nie wiem.
nie zostanę elementem tła
Chemia też miło i przyjemnie (ale to jak co tydzień) zaś na wykładzie u T. dopiero pod koniec odbiło mi i K. i zaczęłam jej wyrysowywać różne arcydzieła w zeszycie.
Przepracowanie, brak odpoczynku i różne takie w końcu dały o sobie znać. Miałam i w sumie nadal mam podejrzenie zapalenia stawu barkowego. Świetnie, cudownie i takie tam. Chociaż pioruńsko drogie plastry pomogły. I oby nie skończyło się to na bieganiu po ortopedach itp bo się wścieknę.
I zauważam w sobie parę, naprawdę dobrych zmian. I to jest niekoniecznie wpływ wycieczek do OTU.
I jestem z tego powodu naprawdę zadowolona.
Zaś szalona zabawa w zmiany statusów na fejsie.. No cóż, domyślałam się, że nam wszystkim (tak moja kochana Mamusiu, Tobie też:) nadejdzie chęć by jednak pokazać nawet tam, to jak jesteśmy szczęśliwi.
A przynajmniej mi.
I to jest kolejna rzecz, bardzo nie w moim stylu.
Tak samo jak to, że chyba jednak zacznę oszczędzać glany na rzecz innego obuwia. Co się ze mną dzieje, nie wiem.
nie zostanę elementem tła
wtorek, 19 listopada 2013
nie nie nie, pomyśl o mnie i sobie
To jest taki moment, gdy masz ochotę uciec z domu, uciec od wszystkiego, od samej siebie, najlepiej do tych ramion, które Cię zawsze przygarną, bez słowa, nic nie wspominając o wcześniejszej awanturze, spowodowanej nadmierną wybuchowością i impulsywnością. To jest ten moment, gdy znowu mam ochotę uciec od samej siebie, nie myśleć, odreagować na rowerze, albo znowu wrócić do tego śmierdzącego cholerstwa w postaci szlugów (nikt mi nie wmówi, że uzależnia się tylko fizycznie, psychiczne uzależnienie jest o wiele, wiele gorsze, nie polecam generalnie), albo cokolwiek. Gdy rozwala Cię to, że mimo wysiłków, pewne sytuacje tak czy siak zataczają krąg i powracają. Zamknięcie się w pokoju nic nie pomaga, zatrzaśnięcie drzwi i zamka też nie. Alkoholowe kółeczko znowu zaczęło swój bieg, a mnie skręca, jak myślę o tym co może się dziać w najbliższym czasie.
I tak, powielamy schemat na innych R3.
Mam pokusę odpalenia czegoś ciężkiego w głośnikach. Ale wiem, że mimo wszystko nie powinnam. Bo w szczycie dzisiejszej irytacji popołudniowej Sabaton wcale mi nie pomógł, dopiero Chris Tomlin raniący moje uszy i łagodzący ścisk w głowie i sercu mnie ogarnął, naprzemiennie z najukochańszym (zaraz po Gutku) Janowskim i Metrem.
Poza tym od naukowej melanchujni, po adhd związanego z powrotem do drobnych przyjemności a kończąc na tym "że nie, że granice fuj?" nauka idzie słabo dzisiaj.
A do koła z fizyki i matmy coraz bliżej.
sobota, 16 listopada 2013
I hear the wind call your name It calls me back home again
Zbieram siły.
Te duchowe rodzą się we mnie od tygodnia. Po kilkutygodniowej suszy, czuję trochę więcej tlenu i chęci w samej sobie, by się modlić, by moja wiara nie była sucha. Nie jest tak fantastycznie jak było koło czerwca- sierpnia, w sumie całego zeszłego roku. Ale nie jest też tak źle, jak było kiedyś, w tych ciemnych czasach.
Aby zabrać się do nauki, mimo, że mi się nie chce. Mimo, że wizja kolokwium z fizyki, przeraża mnie o wiele bardziej niż cotygodniowych sesji z panem S. Muszę się zmobilizować, chyba znowu zainstalować StayFoccused.
Ale też potrzeba mi o wiele więcej siły i chęci do jednego, bardzo istotnego celu. Do tej pioruńskiej zmiany sposobu odżywiania. I wiem, że jeżeli sama nie wykażę chociaż jakiegokolwiek procenta chęci, to tego nie zrobię. Pragnienie pragnienia się kłania.
Zaraz zrobię sobie czekoladowe cappucino z tych resztek Mokate, które mam. Po tym spróbuję ogarnąć tą dzicz (tfu, fizykę na poziomie studiów!) a potem spróbuje zasnąć i nie zwariować jutro w pracy.
Potrzeba mi weekendu za 2 tygodnie. Bardzo mi potrzeba.
I will always return
Te duchowe rodzą się we mnie od tygodnia. Po kilkutygodniowej suszy, czuję trochę więcej tlenu i chęci w samej sobie, by się modlić, by moja wiara nie była sucha. Nie jest tak fantastycznie jak było koło czerwca- sierpnia, w sumie całego zeszłego roku. Ale nie jest też tak źle, jak było kiedyś, w tych ciemnych czasach.
Aby zabrać się do nauki, mimo, że mi się nie chce. Mimo, że wizja kolokwium z fizyki, przeraża mnie o wiele bardziej niż cotygodniowych sesji z panem S. Muszę się zmobilizować, chyba znowu zainstalować StayFoccused.
Ale też potrzeba mi o wiele więcej siły i chęci do jednego, bardzo istotnego celu. Do tej pioruńskiej zmiany sposobu odżywiania. I wiem, że jeżeli sama nie wykażę chociaż jakiegokolwiek procenta chęci, to tego nie zrobię. Pragnienie pragnienia się kłania.
Zaraz zrobię sobie czekoladowe cappucino z tych resztek Mokate, które mam. Po tym spróbuję ogarnąć tą dzicz (tfu, fizykę na poziomie studiów!) a potem spróbuje zasnąć i nie zwariować jutro w pracy.
Potrzeba mi weekendu za 2 tygodnie. Bardzo mi potrzeba.
I will always return
piątek, 15 listopada 2013
jak, jak?
Zastanawiam się jak mam dokonać cudu i to wszystko połączyć.
Jeszcze połączyć tak, aby NIKT, na czele z moim najwspanialszym MMŻ nie poczuł się zaniedbany, aby zaliczać wszystko na bieżąco, aby dawać korki z tej chemii i naprawdę przygotować dziewczynę do matury, by jak najlepiej wykorzystać najbliższe 12tygodniowe wyzwanie, ku któremu zostałam popchnięta przez p. Martę i Bracha, a i przy okazji wbijać 2/3x w tygodniu do Molo. I przy okazji znaleźć trochę czasu na sen.
I mam zacząć jeszcze ćwiczyć.
Jak to ogarnąć.
Jak?
Rezygnacja z KOGO i CZEGOkolwiek odpada.
I po drodze Luxtorpeda jeszcze i hmm, miałoby się ochotę gdzieś ruszyć z K. i T. Uhuhuhuhuhuhuh.
W moim ogrodzie, gdzie strumień źródła , Zastygł w bezruchu, a czas umyka.
Jeszcze połączyć tak, aby NIKT, na czele z moim najwspanialszym MMŻ nie poczuł się zaniedbany, aby zaliczać wszystko na bieżąco, aby dawać korki z tej chemii i naprawdę przygotować dziewczynę do matury, by jak najlepiej wykorzystać najbliższe 12tygodniowe wyzwanie, ku któremu zostałam popchnięta przez p. Martę i Bracha, a i przy okazji wbijać 2/3x w tygodniu do Molo. I przy okazji znaleźć trochę czasu na sen.
I mam zacząć jeszcze ćwiczyć.
Jak to ogarnąć.
Jak?
Rezygnacja z KOGO i CZEGOkolwiek odpada.
I po drodze Luxtorpeda jeszcze i hmm, miałoby się ochotę gdzieś ruszyć z K. i T. Uhuhuhuhuhuhuh.
W moim ogrodzie, gdzie strumień źródła , Zastygł w bezruchu, a czas umyka.
środa, 13 listopada 2013
nadrabianie matmy chemią :3
Tak właśnie. Po wczorajszej kompromitacji przy tablicy u pana Stasia (tak bardzo zadania z zeszłego wykładu, tak bardzo iść pierwsza i tak bardzo się zdenerwować na samo wywołanie!) i zakręconym dniu, który skończył się żaleniem się samej sobie na swój stan konta (tak apropo wizyty w empiku w poszukiwaniu inspiracji prezentowoBożoNarodzeniowych) i zmobilizowaniem się do przeliczenia bodajże 12 czy 14 lim funkcji, dzisiejszy dzień jest zdecydowanie przyjemniejszy (mimo, że wczorajszy też nie był tak kijowy).
Jak w tytule. Wczorajszą niewiedzę na matmie, nadrobiłam wynikiem zaliczenia z chemii (nieważne, że 10 innych osób też miało 5, ważne że JA miałam <3 w sumie to mam...). Mimo, że to podstawy chemii i na chwilę obecną teoretycznie dość proste rzeczy, to i tak jestem z siebie zadowolona, że resztki mojej wiedzy z 2lat rozszerzenia, mi pozostały w tej głowie i, że idzie mi chociaż z tego dobrze.
I mój MMŻ jest najlepszy na świecie. Dzięki sprytnym pdfom mogę w końcu robić Boh. zadania i nie wypalam sobie przy tym oczu, gapiąc się ciągle w ekran mojego biednego, zapyziałego laptopa. A gdyby nie On, to dalej suszyłabym sobie oczy.
Niestety, ostatnio moje reakcje alergiczne, są o wiele intensywniejsze niż kiedyś. Za co się pytam, za co?!
I się cieszę, bo poczta polska nie zawiodła mnie i Malffu a nawet pozytywnie zaskoczyła. Wczoraj wysłałam priorytet o 14 a dzisiaj już dotarł do Gliwic, cóż za szaleństwo i prędkość kosmiczna jak na naszą pocztę polską!
cudne lata 80te <3
Jak w tytule. Wczorajszą niewiedzę na matmie, nadrobiłam wynikiem zaliczenia z chemii (nieważne, że 10 innych osób też miało 5, ważne że JA miałam <3 w sumie to mam...). Mimo, że to podstawy chemii i na chwilę obecną teoretycznie dość proste rzeczy, to i tak jestem z siebie zadowolona, że resztki mojej wiedzy z 2lat rozszerzenia, mi pozostały w tej głowie i, że idzie mi chociaż z tego dobrze.
I mój MMŻ jest najlepszy na świecie. Dzięki sprytnym pdfom mogę w końcu robić Boh. zadania i nie wypalam sobie przy tym oczu, gapiąc się ciągle w ekran mojego biednego, zapyziałego laptopa. A gdyby nie On, to dalej suszyłabym sobie oczy.
Niestety, ostatnio moje reakcje alergiczne, są o wiele intensywniejsze niż kiedyś. Za co się pytam, za co?!
I się cieszę, bo poczta polska nie zawiodła mnie i Malffu a nawet pozytywnie zaskoczyła. Wczoraj wysłałam priorytet o 14 a dzisiaj już dotarł do Gliwic, cóż za szaleństwo i prędkość kosmiczna jak na naszą pocztę polską!
cudne lata 80te <3
poniedziałek, 11 listopada 2013
analityczno moja nowa miłości!
Kiedyś serdecznie nienawidziłam analitycznej. Z całkowitą wzajemnością. Ilość skreśleń w moich zeszytach, ciskanie nimi po ścianach oraz to, ile wyrwałam sobie włosów z głowy medytując nad nią, świadczyły o tym, jakże nie inaczej!
W każdym razie, mimo dzisiejszego ogromnego lenistwa (maraton Harrego Pottera cz.7 z mamą, randkowanie z MMŻ a potem z pou pou) nagle mi się wzięło na matmę. Brrr. I o dziwo po przeanalizowaniu wszystkich zadań stwierdzam, że to nie jest aż takie złe.
A może to wektory mówią do mnie "naucz się mnie, masz niedługo koło z fizyki, na którym na serio Ci sie przydamy, a poza tym jak pan Stasiu weźmie Cię do tablicy to przynajmniej się do Ciebie uśmiechnie a nie wydrze papsko"?
Może. Może.
Ale po ogarnięciu tego, stwierdzam, że prawdopodobieństwo zaliczenia matmy jest o wiele większe niż czarnomagicznej fizyki, gdzie wektory wyjmujemy sobie znikąd, zaś trygonometria, która była moim najukochańszym (bo takim prostym i logicznym działem) matematyki, została mi obrzydzona do reszty.
Dobra, dość, chyba trzeba się zebrać do spania albo do zrobienia czegokolwiek konstruktywnego.
Bless misiaczki!
czwartek, 7 listopada 2013
epistolografia
Dzisiaj na wykładzie z fizyki odkryłam, że brakuje mi kolejnej rzeczy, którą uwielbiam. Czyli tej zawartej w tytule o zacnej nazwie 'epistolografia'. Od dawna miałam chęci by do tego powrócić, ale dopiero na dzisiejszym arcyciekawym wykładzie o ruchu obrotowym (że wzory z całkami? wtf?) uznałam, że czas najwyższy odświeżyć sobie formę listu.
Kupiłam pakiet iluś tam kopert, które z założenia miały być już wtedy (2miesiące temu?) używane, ale coś mi to nie wyszło. Z zamiarem spamowania Malffu (Szczecin-Gliwice, pozdro! <3 ), ale że napatoczył się Mężczyzna Mojego Życia (w skrócie MMŻ), potem zaczęłam się modlić, co by pan Stasiu nie wziął mnie do tablicy i nie miałam czasu ani dla ani na nikogo (włącznie z mą skromną osobą), plan odszedł w pizdu.
Od zawsze uwielbiam, jak ludzie wysyłają mi kartki z miejsc gdzie wyjeżdżają (oczywiście ze wzajemnością, co by nie było :) ), piszą kartki z życzeniami urodzinowymi (osobiście mam manię na tym punkcie i nawet w smsach czy na fejsie w pw baardzo się rozgaduję z tym) itp. Lubię to, bo widać, że ktoś wtedy myślał, pamiętał i wybierał takie a nie inne kartki, dobierał takie a nie inne słowa właśnie dla mnie. I widać, że jednak w pewien sposób jest się ważnym dla kogoś.
Gadałam też raz z jedną koleżanką z Wrocławia na temat wysyłania i pisania listów. I wtedy zgodnie stwierdziłyśmy, że :
1. listy mają duszę- generalnie jeżeli się pisze, to widać wszystko. Czy byliśmy bardzo zdenerwowani, czy radośni, kiedy piszemy, co wtedy czuliśmy etc. Charakter pisma kojarzy mi się z każdą osobą, w pewien sposób da się rozszyfrować ludzi (choćby w minimalnym stopniu) i zobaczyć jacy są tak naprawdę.
2. listy mają zdecydowaną przewagę nad meilami i srejsbukiem- wszelkie rzeczy pisane ręcznie są w znacznej mierze, o wiele bardziej intymne i osobiste niż mejle i suche (no dobra, nie zawsze) komunikaty na fejsie. Wiadomo, że czasem Internet stanowi jedyne źródło komunikacji (if you know what I mean), ale wydaje mi się, że łatwiej jest się nam otworzyć w taki sposób. Papier wszystko zniesie, a klawiatura prędzej czy później się zetrze.
3. listy można napisać zawsze i wszędzie- prawda, prawda i jeszcze raz prawda! I w stanie euforii i w stanie rozpaczy i gdy Ci sie nudzi i gdy masz zapierdziel, ale... papier praktycznie zawsze mam przy sobie a poza tym wydaje mi sie, że gdy piszemy na gorąco, to o czym piszemy, jest bardziej na świeżo i najłatwiej ukazać nam emocje i uczucia, które w nas były.
Myślę, że ta argumentacja mogłaby być jeszcze dłuższa, ale to co napisałam, wydaje mi się taką esencją tego.
Dig in your passions and follow your heart
uwielbiam. pamiętam, że ten tekst stał się jedną z moich inspiracji do jednego ze spotkań grupkowych na IV. i pamiętam, że całą Grupą się zachwycałysmy :)
Kupiłam pakiet iluś tam kopert, które z założenia miały być już wtedy (2miesiące temu?) używane, ale coś mi to nie wyszło. Z zamiarem spamowania Malffu (Szczecin-Gliwice, pozdro! <3 ), ale że napatoczył się Mężczyzna Mojego Życia (w skrócie MMŻ), potem zaczęłam się modlić, co by pan Stasiu nie wziął mnie do tablicy i nie miałam czasu ani dla ani na nikogo (włącznie z mą skromną osobą), plan odszedł w pizdu.
Od zawsze uwielbiam, jak ludzie wysyłają mi kartki z miejsc gdzie wyjeżdżają (oczywiście ze wzajemnością, co by nie było :) ), piszą kartki z życzeniami urodzinowymi (osobiście mam manię na tym punkcie i nawet w smsach czy na fejsie w pw baardzo się rozgaduję z tym) itp. Lubię to, bo widać, że ktoś wtedy myślał, pamiętał i wybierał takie a nie inne kartki, dobierał takie a nie inne słowa właśnie dla mnie. I widać, że jednak w pewien sposób jest się ważnym dla kogoś.
Gadałam też raz z jedną koleżanką z Wrocławia na temat wysyłania i pisania listów. I wtedy zgodnie stwierdziłyśmy, że :
1. listy mają duszę- generalnie jeżeli się pisze, to widać wszystko. Czy byliśmy bardzo zdenerwowani, czy radośni, kiedy piszemy, co wtedy czuliśmy etc. Charakter pisma kojarzy mi się z każdą osobą, w pewien sposób da się rozszyfrować ludzi (choćby w minimalnym stopniu) i zobaczyć jacy są tak naprawdę.
2. listy mają zdecydowaną przewagę nad meilami i srejsbukiem- wszelkie rzeczy pisane ręcznie są w znacznej mierze, o wiele bardziej intymne i osobiste niż mejle i suche (no dobra, nie zawsze) komunikaty na fejsie. Wiadomo, że czasem Internet stanowi jedyne źródło komunikacji (if you know what I mean), ale wydaje mi się, że łatwiej jest się nam otworzyć w taki sposób. Papier wszystko zniesie, a klawiatura prędzej czy później się zetrze.
3. listy można napisać zawsze i wszędzie- prawda, prawda i jeszcze raz prawda! I w stanie euforii i w stanie rozpaczy i gdy Ci sie nudzi i gdy masz zapierdziel, ale... papier praktycznie zawsze mam przy sobie a poza tym wydaje mi sie, że gdy piszemy na gorąco, to o czym piszemy, jest bardziej na świeżo i najłatwiej ukazać nam emocje i uczucia, które w nas były.
Myślę, że ta argumentacja mogłaby być jeszcze dłuższa, ale to co napisałam, wydaje mi się taką esencją tego.
Dig in your passions and follow your heart
uwielbiam. pamiętam, że ten tekst stał się jedną z moich inspiracji do jednego ze spotkań grupkowych na IV. i pamiętam, że całą Grupą się zachwycałysmy :)
środa, 6 listopada 2013
wjadlkajsdkasjdlkasjda czyli pierdyliard myśli na minutę
Począwszy od najbardziej pieprzniętego snu od ostatnich paru tygodni (miejsce pracy, pewien demon przeszłości, który chyba nigdy mi nie odpuści i walka z samą sobą w jednym. Brakowało jeszcze piły mechanicznej i p. Stasia tutaj). Z jednej strony sny mówią o tym, czego się boimy (maderfuker, mam nadzieję, że dzisiejsza noc wyczerpała limit koszmarów na najbliższe 3miesiące) albo o naszych największych pragnieniach, tęsknotach i chęciach. Dzisiejszych nocnych mar, zdecydowanie nie mogę zaliczyć do jakichś moich wybitnie ważnych marzeń, a jedynie do rzeczy, które mam nadzieję, że nigdy nie będą miały miejsca i, które to demony schowają się głęboko i nie będą wyłazić. Najlepiej wcale.
Cały dzień jestem otępiała. Zamieszanie, które jest w mojej głowie od rana, ni cholery nie chce ustąpić. Nic tylko uderzyć głową w biurko, położyć się i olać jutrzejszą eeem wejściówkę (?) z chemii. I najchętniej zaszyłabym się pod kołdrą, z morzem sanbajtsów, z kojącym Gutkiem w uszach i usiłowała nie myśleć. Na razie cel nr jeden jest nierealny (uhuhuh), cel nr dwa tymbardziej (no tak, zdrowe odżywianie i pół kg jabłek dziennie jest lepsze dla mojej biednej tarczycy niż te przepyszne listki) a cel nr trzy realizuje się w stopniu jako tako satysfakcjonującym.
Nie lubię, gdy przez takie rzeczy jak sny, mam zamieszanie w głowie, które nie pozwala mi funkcjonować w takim stopniu, w jakim bym chciała, zaś fakt, że muszę siedzieć na matmie (* wstępie do analizy matematycznej) doprowadza mnie do jeszcze większego gotowania się i mam ochotę wybuchnąć jeszcze większym płaczem, niż wcześniej. Nie lubię samej siebie, gdy jestem w takim stanie.
Bo w sumie, jeżeli chwilami (czasem bardzo długimi) sama nie umiem ze sobą wytrzymać, to jak inni mają to zrobić?
Kojące dźwięki Indiosów to zdecydowane, dzisiejsze top 10/20/X.
I ignore every little, every little, every little scorn you'll see You will see
Cały dzień jestem otępiała. Zamieszanie, które jest w mojej głowie od rana, ni cholery nie chce ustąpić. Nic tylko uderzyć głową w biurko, położyć się i olać jutrzejszą eeem wejściówkę (?) z chemii. I najchętniej zaszyłabym się pod kołdrą, z morzem sanbajtsów, z kojącym Gutkiem w uszach i usiłowała nie myśleć. Na razie cel nr jeden jest nierealny (uhuhuh), cel nr dwa tymbardziej (no tak, zdrowe odżywianie i pół kg jabłek dziennie jest lepsze dla mojej biednej tarczycy niż te przepyszne listki) a cel nr trzy realizuje się w stopniu jako tako satysfakcjonującym.
Nie lubię, gdy przez takie rzeczy jak sny, mam zamieszanie w głowie, które nie pozwala mi funkcjonować w takim stopniu, w jakim bym chciała, zaś fakt, że muszę siedzieć na matmie (* wstępie do analizy matematycznej) doprowadza mnie do jeszcze większego gotowania się i mam ochotę wybuchnąć jeszcze większym płaczem, niż wcześniej. Nie lubię samej siebie, gdy jestem w takim stanie.
Bo w sumie, jeżeli chwilami (czasem bardzo długimi) sama nie umiem ze sobą wytrzymać, to jak inni mają to zrobić?
Kojące dźwięki Indiosów to zdecydowane, dzisiejsze top 10/20/X.
I ignore every little, every little, every little scorn you'll see You will see
wtorek, 5 listopada 2013
nowe miejsce
Po miesiącu z hakiem bez jakiegokolwiek odlewania nadmiaru myśli, nie wytrzymałam i perfidnie kserując biedną Malffu też se założyłam blogspota.
Nie obiecuję tutaj nie wiadomo jakich szczytów mojej kreatywności i weny twórczej. Chociaż myślę, że będą tu się pojawiać częściej, niż będę otwierać swoje pozaczynane wordy (i to niekoniecznie te na "laborki" z technologii informatycznych, informatyki i CAD-a).
Jakby nie patrzeć, brakuje mi zwykłej pisaniny. Moich bzdur, ale jednak MOICH!
Po tym jakże szalonym październiku, który był zdecydowanie najbardziej pełnym niespodzianek, szaleństw i różnych takich, październikiem, stwierdzam, że był jednym z najlepszych październików.
Po miesiącu, na jakże fascynującym kierunku znanym jako nanotechnologia, mogę zdecydowanie stwierdzić, że pójście na ten biedny, niepozorny zut, a w szczególności najbardziej kameralny wtiich, było jedną z najlepszych decyzji mojego życia. Co prawda, niejaki pan Stasiu, co poniedziałek usiłuje mi udowodnić, że jestem (tak samo jak obecnie reszta mojej 32osobowej grupy) za głupia na studiowanie na tak elitarnym kierunku jak nano, jednakże poddanie się jego tyranii, byłoby tak bardzo nie w moim stylu. Tak samo jak przegrana z medytacjami nad fizyką (kochany glanowiec, który z racji naszej głupoty przełożył koło) i powtórką z matury z chemii.
I niezależnie od pana Stasia, wfu (O FUUUU), kerfura, tego, że wyglądam strasznie, zmęczenia i trudnej pracy związanej z co2tygodniowymi spotkaniami u lekarza, jestem naprawdę szczęśliwa.
I niee, wcale to nie jest spowodowane chociażby dziurawą koszulką Ironów znajdującą się właśnie na moim grzbiecie :>
teraz śnię, po prostu śnię,
w zmęczonej wyobraźni
* za wszelkie błędy językowe itp. przepraszać nie będę. w końcu moje wordy, też nie są pozaczynane jakoś bardzo składniowo :)
Nie obiecuję tutaj nie wiadomo jakich szczytów mojej kreatywności i weny twórczej. Chociaż myślę, że będą tu się pojawiać częściej, niż będę otwierać swoje pozaczynane wordy (i to niekoniecznie te na "laborki" z technologii informatycznych, informatyki i CAD-a).
Jakby nie patrzeć, brakuje mi zwykłej pisaniny. Moich bzdur, ale jednak MOICH!
Po tym jakże szalonym październiku, który był zdecydowanie najbardziej pełnym niespodzianek, szaleństw i różnych takich, październikiem, stwierdzam, że był jednym z najlepszych październików.
Po miesiącu, na jakże fascynującym kierunku znanym jako nanotechnologia, mogę zdecydowanie stwierdzić, że pójście na ten biedny, niepozorny zut, a w szczególności najbardziej kameralny wtiich, było jedną z najlepszych decyzji mojego życia. Co prawda, niejaki pan Stasiu, co poniedziałek usiłuje mi udowodnić, że jestem (tak samo jak obecnie reszta mojej 32osobowej grupy) za głupia na studiowanie na tak elitarnym kierunku jak nano, jednakże poddanie się jego tyranii, byłoby tak bardzo nie w moim stylu. Tak samo jak przegrana z medytacjami nad fizyką (kochany glanowiec, który z racji naszej głupoty przełożył koło) i powtórką z matury z chemii.
I niezależnie od pana Stasia, wfu (O FUUUU), kerfura, tego, że wyglądam strasznie, zmęczenia i trudnej pracy związanej z co2tygodniowymi spotkaniami u lekarza, jestem naprawdę szczęśliwa.
I niee, wcale to nie jest spowodowane chociażby dziurawą koszulką Ironów znajdującą się właśnie na moim grzbiecie :>
teraz śnię, po prostu śnię,
w zmęczonej wyobraźni
* za wszelkie błędy językowe itp. przepraszać nie będę. w końcu moje wordy, też nie są pozaczynane jakoś bardzo składniowo :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)