.

Zaszywam się w niezwykle ponętnej i kobiecej polarowej bluzie. Z błękitną opaską, która powstrzymuje grzywkę przed wpadaniem mi w ślepia (lubię moją grzywkę, ale jak chcę poudawać zrobienie czegoś konstruktywnego to wiesz, no słabo jak nic nie widzę), która powinna być zielona (bo zielona bardziej by pasowała do rudego, ale ta błękitna to jedyna opaska na włosy, której nie miałam serca wyrzucić). A i oczywiście ubzdurałam sobie teraz, że na egzaminy z matmy pójdę w butach na obcasach (bo chłopacy z elektrotechniki są wysocy, a to ja mam największą siłę przebicia i dyplomatyczną w stosunku do Doktora i muszę być zauważona [przez Doktora, nie przez chłopaków z elektrotechniki] w tym męskim tłumie układającym się w czarnokolorową mozaikę) i z tej racji moje 3 pary leżą porozwalane po pokoju a ja płaczę bo w czerwonych nie umiem chodzić, czarne powinny być pół rozmiaru większe a szare nie pasują mi do delikatnej, pomarańczowej koszuli, którą chciałam założyć na ustny egzamin.
O ile zostanę dopuszczona do tego ustnego egzaminu. Na co poniekąd liczę.

Herbata ananasowa w moim pomarańczowym, potłuczonym kubku smakuje przepysznie. Jeszcze lepiej by smakowała gdybym zapaliła te kadzidełka, które przywiozłam z Warszawy (swoją drogą ciekawe, gdzie moja siostra rzuciła zestaw do ich odpalania). W sumie dziwne, że uzależniłam się od czarnej, aromatyzowanej herbaty. Mimo obłędnego smaku (o ironio kiedyś mi nie pasowała..) nie umiem nie chcieć jej pić.