wygra w Tobie ten wilk, którego nakarmisz

Tydzień straszny, zjechane 2 koła (co się będę przejmować... :) ) i odbijająca mi szajba.
Listopad był jednak dennym miesiącem, jak co roku. Najwięcej bezsensownych afer i kłótni, zmarnowanego czasu (internecie oddaj mi go!) i pieniędzy na pierdoły (no dobra, żarcie poprawiające humor). Z drugiej strony mam miesiąc, w którym zaczęłam intensywną pracę nad sobą. Autentycznie robię postępy, kasując połowę smsów przed ich skończeniem i wysłaniem. Nie wszystko idzie tak jakbym chciała, ale dzięki anielskiej cierpliwości mojego Mężczyzny jakoś, opornie bo opornie, zaczynam walczyć z narwaństwem i byciem nerwusem. Co prawda dar łez uruchamiał mi się chyba o kilka razy za dużo, ale jest z tego morał na następne dni, tygodnie, miesiące. Mam też nadzieję, że nie zdechnie mi to, co krok po kroku, powoli i misternie staram się w sobie zmienić.
Chociaż nie powiem, jest chwilami ciężko. I to bardzo.

Liczę jednak na to, że jutrzejszy koncert Luxtorpedy i ten Adwent wniesie trochę więcej energii w moje życie, więcej chęci, energii i motywacji.
Liczę też na otrzeźwienie. Po prostu.

A teraz o trochę bardziej przyziemnych rzeczach.
Herbata porzeczkowa czeka, książka Jodi Picoult, zaś później romantyczny wieczór w moim ulubionym trójkącie (i niestety nie mam tu na myśli P. mnie  i Gry o tron) pt. Asia, pan Stasiu i poniedziałkowe kolokwium z matmy. Bleee.

A i popadamy w paranoję świąteczną, pt karp w carfie za 9zł. Najgorsze jest to, że jutro w dzień wolny od pracy, muszę jechać do molo, właśnie po to coś, o fuj :O Mogłabym się rozpisać o tym (po wczorajszym dniu w pracy) i byłby z tego niezły wywód. Ale to zostawię sobie na później, w grudniu przed świętami i w Wigilię, gdzie będę miała tego po prostu DOOOŚĆ.
Chociaż fakt, wczoraj bombki już się tłukły ;)

I chyba zainwestuję w jakąś mocną szamponetkę ^^

Twoja modlitwa złapała Go w sidła, teraz jestem wolny tak jak Ty

im więcej potu podczas treningu, tym mniej krwi w czasie walki

Moje nowe motto życiowe, którym zainspirował mnie wczoraj P. Ładnie ujmuje moje podejście do życia i jakby nie patrzeć, motywuje do dalszej walki.

Jestem w stanie rozdzierającego i rozkładającego mnie na łopatki szczęścia. Niektórzy określiliby to, stosunkowo niezbyt fortunnie, rzyganiem tęczą. Tęcza jest, ale bardziej można to określić promieniowaniem, chodzeniem z głową w chmurach i cieszeniem się ze wszystkiego, z każdej najmniejszej rzeczy.

Zaczyna budować się we mnie spokój. Taki dobry spokój, który (I hope so) będzie za jakiś czas taki mocny i stabilny, że ciężko go będzie zburzyć. Dzisiejsze koło z fizy uświadomiło mi, te moje wewnętrzne zmiany.
Zmiany na lepsze.

I mam nadzieję, że demonizacja pewnych rzeczy niedługo się skończy, a mój szlaban na picie będzie przez to krótszy.
Kwestia samego szlabanu az tak mnie nie kręci, jak opcja jednak wolnych poniedziałkowych popołudni, zwłaszcza w pierwszej mojej kampanii styczniowo-lutowej.

I lubię takie filozoficzne rozmowy, jak ta popołudniowa z H.

A teraz jazda, przyjemniejsza część tygodnia, koło z chemii i kolejna wejściówka z TI (jakim cudem, mam ich więcej niż zaliczeń z nanotechnologii i takich rzeczy?). Jakby nie patrzeć, po tym kole z fizyki, skończyło się określanie tego tygodnia mianem kijowego i strasznego.


Wystarczy, że wypowiem Twe imię, kiedy wszystko się wali i brakuje mi sił.

But all I can do is hand it to you

Nie sądźcie a nie będzie sądzeni, parafrazując- nie potępiajcie a nie będziecie potępieni.
Ostatnio sie tak czuję. Jakbym była na ostrzu jakiegoś noża, który tylko czeka by mnie zranić.
Masakra.
Każdy ma własne sumienie, to niech pilnuje swojego.
Najważniejsze, że moja najukochańsza Mama nie ma mi nic do zarzucenia i mnie nie potępia. I moje Święte Trio psiapsiół (co prawda H. jeszcze nie miałam okazji nakreślić sytuacji, no ale to sie zmieni :) ) . A przede wszystkim, że mam duże, duże oparcie w P.


I tak, bujam sobie w obłokach, myślę o niebieskich migdałach i modlę się o to by się zmobilizować do tego strasznego tygodnia, zaliczyć fizę i nie zasnąć na  żadnym wykładzie.

Wegetuję, ostatnio powoli konam fizycznie. 2 zarwane noce za mną (dzisiaj poddaję się, w końcu mam prawo do 2 poprawek kolokwiów) a od jutra zaczynamy od nowa.

I muszę się zmobilizować w końcu do robienia Mel B.

http://www.youtube.com/watch?v=AKiVttFnqkY

taką sobą jak jestem dziś

Pierwszy czwartek od paru tygodni, który autentycznie spędziłam na słuchaniu wykładów z informatyki i fizyki. Fakt, na informatyce jesteśmy (w końcu!) w tej fajniejszej części pt. informatyka w nanotechnologii (bo tego, lepiej mieć znajomego programistę, niż uczyć się programowania, taki wniosek z dzisiejszego wykładu). I nasza zaplanowana z K. rozgrywka jakże zapychaczoczasowej gry w "państwa miasta" spaliła dzisiaj na panewce, chociaż pod koniec i tak się położyłam i już nie mogłam, jakoś nie miałam serca udawać, że mam siły by tu być.
Chemia też miło i przyjemnie (ale to jak co tydzień) zaś na wykładzie u T. dopiero pod koniec odbiło mi i K. i zaczęłam jej wyrysowywać różne arcydzieła w zeszycie.

Przepracowanie, brak odpoczynku i różne takie w końcu dały o sobie znać. Miałam i w sumie nadal mam podejrzenie zapalenia stawu barkowego. Świetnie, cudownie i takie tam. Chociaż pioruńsko drogie plastry pomogły. I oby nie skończyło się to na bieganiu po ortopedach itp bo się wścieknę.

I zauważam w sobie parę, naprawdę dobrych zmian. I to jest niekoniecznie wpływ wycieczek do OTU.
I jestem z tego powodu naprawdę zadowolona.

Zaś szalona zabawa w zmiany statusów na fejsie.. No cóż, domyślałam się, że nam wszystkim  (tak moja kochana Mamusiu, Tobie też:) nadejdzie chęć by jednak pokazać nawet tam, to jak jesteśmy szczęśliwi.
A przynajmniej mi.
I to jest kolejna rzecz, bardzo nie w moim stylu.

Tak samo jak to, że chyba jednak zacznę oszczędzać glany na rzecz innego obuwia. Co się ze mną dzieje, nie wiem.

nie zostanę elementem tła

nie nie nie, pomyśl o mnie i sobie

To jest taki moment, gdy masz ochotę uciec z domu, uciec od wszystkiego, od samej siebie, najlepiej do tych ramion, które Cię zawsze przygarną, bez słowa, nic nie wspominając o wcześniejszej awanturze, spowodowanej nadmierną wybuchowością i impulsywnością. To jest ten moment, gdy znowu mam ochotę uciec od samej siebie, nie myśleć, odreagować na rowerze, albo znowu wrócić do tego śmierdzącego cholerstwa w postaci szlugów (nikt mi nie wmówi, że uzależnia się tylko fizycznie, psychiczne uzależnienie jest o wiele, wiele gorsze, nie polecam generalnie), albo cokolwiek. Gdy rozwala Cię to, że mimo wysiłków, pewne sytuacje tak czy siak zataczają krąg i powracają. Zamknięcie się w pokoju nic nie pomaga, zatrzaśnięcie drzwi i zamka też nie. Alkoholowe kółeczko znowu zaczęło swój bieg, a mnie skręca, jak myślę o tym co może się dziać w najbliższym czasie.

I tak, powielamy schemat na innych R3.

Mam pokusę odpalenia czegoś ciężkiego w głośnikach. Ale wiem, że mimo wszystko nie powinnam. Bo w szczycie dzisiejszej irytacji popołudniowej Sabaton wcale mi nie pomógł, dopiero Chris Tomlin raniący moje uszy i łagodzący ścisk w głowie i sercu mnie ogarnął, naprzemiennie z najukochańszym (zaraz po Gutku) Janowskim i Metrem.

Poza tym od naukowej melanchujni, po adhd związanego z powrotem do drobnych przyjemności a kończąc na tym "że nie, że granice fuj?" nauka idzie słabo dzisiaj.

A do koła z fizyki i matmy coraz bliżej.

i nie bądź zły, gdy coś poczuję

I hear the wind call your name It calls me back home again

Zbieram siły.
Te duchowe rodzą się we mnie od tygodnia. Po kilkutygodniowej suszy, czuję trochę więcej tlenu i chęci w samej sobie, by się modlić, by moja wiara nie była sucha. Nie jest tak fantastycznie jak było koło czerwca- sierpnia, w sumie całego zeszłego roku. Ale nie jest też tak źle, jak było kiedyś, w tych ciemnych czasach.
Aby zabrać się do nauki, mimo, że mi się nie chce. Mimo, że wizja kolokwium z fizyki, przeraża mnie o wiele bardziej niż cotygodniowych sesji z panem S. Muszę się zmobilizować, chyba znowu zainstalować StayFoccused.
Ale też potrzeba mi o wiele więcej siły i chęci do jednego, bardzo istotnego celu. Do tej pioruńskiej zmiany sposobu odżywiania. I wiem, że jeżeli sama nie wykażę chociaż jakiegokolwiek procenta chęci, to tego nie zrobię. Pragnienie pragnienia się kłania.

Zaraz zrobię sobie czekoladowe cappucino z tych resztek Mokate, które mam. Po tym spróbuję ogarnąć tą dzicz (tfu,  fizykę na poziomie studiów!) a potem spróbuje zasnąć i nie zwariować jutro w pracy.

Potrzeba mi weekendu za 2 tygodnie. Bardzo mi potrzeba.

I will always return

jak, jak?

Zastanawiam się jak mam dokonać cudu i to wszystko połączyć.
Jeszcze połączyć tak, aby NIKT, na czele z moim najwspanialszym MMŻ nie poczuł się zaniedbany, aby zaliczać wszystko na bieżąco, aby dawać korki z tej chemii i naprawdę przygotować dziewczynę do matury, by jak najlepiej wykorzystać najbliższe 12tygodniowe wyzwanie, ku któremu zostałam popchnięta przez p. Martę i Bracha, a i przy okazji wbijać 2/3x w tygodniu do Molo. I przy okazji znaleźć trochę czasu na sen.
I mam zacząć jeszcze ćwiczyć.

Jak to ogarnąć.
Jak?
Rezygnacja z KOGO i CZEGOkolwiek odpada.

I po drodze Luxtorpeda jeszcze i hmm, miałoby się ochotę gdzieś ruszyć z K. i T. Uhuhuhuhuhuhuh.


W moim ogrodzie, gdzie strumień źródła , Zastygł w bezruchu, a czas umyka.

nadrabianie matmy chemią :3

Tak właśnie. Po wczorajszej kompromitacji przy tablicy u pana Stasia (tak bardzo zadania z zeszłego wykładu, tak bardzo iść pierwsza i tak bardzo się zdenerwować na samo wywołanie!) i zakręconym dniu, który skończył się żaleniem się samej sobie na swój stan konta (tak apropo wizyty w empiku w poszukiwaniu inspiracji prezentowoBożoNarodzeniowych) i zmobilizowaniem się do przeliczenia bodajże 12 czy 14 lim funkcji, dzisiejszy dzień jest zdecydowanie przyjemniejszy (mimo, że wczorajszy też nie był tak kijowy).

Jak w tytule. Wczorajszą niewiedzę na matmie, nadrobiłam wynikiem zaliczenia z chemii (nieważne, że 10 innych osób też miało 5, ważne że JA miałam <3 w sumie to mam...). Mimo, że to podstawy chemii i na chwilę obecną teoretycznie dość proste rzeczy, to i tak jestem z siebie zadowolona, że resztki mojej wiedzy z 2lat rozszerzenia, mi pozostały w tej głowie i, że idzie mi chociaż z tego dobrze.

I mój MMŻ jest najlepszy na świecie. Dzięki sprytnym pdfom mogę w końcu robić Boh. zadania i nie wypalam sobie przy tym oczu, gapiąc się ciągle w ekran mojego biednego, zapyziałego laptopa.  A gdyby nie On, to dalej suszyłabym sobie oczy.
Niestety, ostatnio moje reakcje alergiczne, są o wiele intensywniejsze niż kiedyś. Za co się pytam, za co?!

I się cieszę, bo poczta polska nie zawiodła mnie i Malffu a nawet pozytywnie zaskoczyła. Wczoraj wysłałam priorytet o 14 a dzisiaj już dotarł do Gliwic, cóż za szaleństwo i prędkość kosmiczna jak na naszą pocztę polską!

cudne lata 80te <3

analityczno moja nowa miłości!

Kiedyś serdecznie nienawidziłam analitycznej. Z całkowitą wzajemnością. Ilość skreśleń w moich zeszytach, ciskanie nimi po ścianach oraz to, ile wyrwałam sobie włosów z głowy medytując nad nią, świadczyły o tym, jakże nie inaczej!

W każdym razie, mimo dzisiejszego ogromnego lenistwa (maraton Harrego Pottera cz.7 z mamą, randkowanie z MMŻ a potem z pou pou) nagle mi się wzięło na matmę. Brrr.  I o dziwo po przeanalizowaniu wszystkich zadań stwierdzam, że to nie jest aż takie złe.

A może to wektory mówią do mnie "naucz się mnie, masz niedługo koło z fizyki, na którym na serio Ci sie przydamy, a poza tym jak pan Stasiu weźmie Cię do tablicy to przynajmniej się do Ciebie uśmiechnie a nie wydrze papsko"?

Może. Może.

Ale po ogarnięciu tego, stwierdzam, że prawdopodobieństwo zaliczenia matmy jest o wiele większe niż czarnomagicznej fizyki, gdzie wektory wyjmujemy sobie znikąd, zaś trygonometria, która była moim najukochańszym (bo takim prostym i logicznym działem) matematyki, została mi obrzydzona do reszty.

Dobra, dość, chyba trzeba się zebrać do spania albo do zrobienia czegokolwiek konstruktywnego.

Bless misiaczki!

pirat metal <3

epistolografia

Dzisiaj na wykładzie z fizyki odkryłam, że brakuje mi kolejnej rzeczy, którą uwielbiam. Czyli tej zawartej w tytule o zacnej nazwie 'epistolografia'. Od dawna miałam chęci by do tego powrócić, ale dopiero na dzisiejszym arcyciekawym wykładzie o ruchu obrotowym (że wzory z całkami? wtf?) uznałam, że czas najwyższy odświeżyć sobie formę listu.

Kupiłam pakiet iluś tam kopert, które z założenia miały być już wtedy (2miesiące temu?)  używane, ale coś mi to nie wyszło. Z zamiarem spamowania Malffu (Szczecin-Gliwice, pozdro! <3 ), ale że napatoczył się Mężczyzna Mojego Życia (w skrócie MMŻ), potem zaczęłam się modlić, co by pan Stasiu nie wziął mnie do tablicy i nie miałam czasu ani dla ani na nikogo (włącznie z mą skromną osobą), plan odszedł w pizdu.

Od zawsze uwielbiam, jak ludzie wysyłają mi kartki z miejsc gdzie wyjeżdżają (oczywiście ze wzajemnością, co by nie było :) ), piszą kartki z życzeniami urodzinowymi (osobiście mam manię na tym punkcie i nawet w smsach czy na fejsie w pw baardzo się rozgaduję z tym)  itp. Lubię to, bo widać, że ktoś wtedy myślał, pamiętał i wybierał takie a nie inne kartki, dobierał takie a nie inne słowa właśnie dla mnie. I widać, że jednak w pewien sposób jest się ważnym dla kogoś.

Gadałam też raz z jedną koleżanką z Wrocławia na temat wysyłania i pisania listów. I wtedy zgodnie stwierdziłyśmy, że :
1. listy mają duszę- generalnie jeżeli się pisze, to widać wszystko. Czy byliśmy bardzo zdenerwowani, czy radośni, kiedy piszemy, co wtedy czuliśmy etc. Charakter pisma kojarzy mi się z każdą osobą, w pewien sposób da się rozszyfrować ludzi (choćby w minimalnym stopniu) i zobaczyć jacy są tak naprawdę.
2. listy mają zdecydowaną przewagę nad meilami i srejsbukiem- wszelkie rzeczy pisane ręcznie są w znacznej mierze, o wiele bardziej intymne i osobiste niż mejle i suche (no dobra, nie zawsze) komunikaty na fejsie. Wiadomo, że czasem Internet stanowi jedyne źródło komunikacji (if you know what I mean), ale wydaje mi się, że łatwiej jest się nam otworzyć w taki sposób. Papier wszystko zniesie, a klawiatura prędzej czy później się zetrze.
3. listy można napisać zawsze i wszędzie- prawda, prawda i jeszcze raz prawda! I w stanie euforii i w stanie rozpaczy i gdy Ci sie nudzi i gdy masz zapierdziel, ale... papier praktycznie zawsze mam przy sobie a poza tym wydaje mi sie, że gdy piszemy  na gorąco, to o czym piszemy, jest bardziej na świeżo i najłatwiej ukazać nam emocje i uczucia, które w nas były.

Myślę, że ta argumentacja mogłaby być jeszcze dłuższa, ale to co napisałam, wydaje mi się taką esencją tego.


Dig in your passions and follow your heart

uwielbiam. pamiętam, że ten tekst stał się jedną z moich inspiracji do jednego ze spotkań grupkowych na IV. i pamiętam, że całą Grupą się zachwycałysmy :)

wjadlkajsdkasjdlkasjda czyli pierdyliard myśli na minutę

Począwszy od najbardziej pieprzniętego snu od ostatnich paru tygodni (miejsce pracy, pewien demon przeszłości, który chyba nigdy mi nie odpuści i walka z samą sobą w jednym. Brakowało jeszcze piły mechanicznej i p. Stasia tutaj). Z jednej strony sny mówią o tym, czego się boimy (maderfuker, mam nadzieję, że dzisiejsza noc wyczerpała limit koszmarów na najbliższe 3miesiące) albo o naszych największych pragnieniach, tęsknotach i chęciach. Dzisiejszych nocnych mar, zdecydowanie nie mogę zaliczyć do jakichś moich wybitnie ważnych marzeń, a jedynie do rzeczy, które mam nadzieję, że nigdy nie będą miały miejsca i, które to demony schowają się głęboko i nie będą wyłazić. Najlepiej wcale.

Cały dzień jestem otępiała. Zamieszanie, które jest w mojej głowie od rana, ni cholery nie chce ustąpić. Nic tylko uderzyć głową w biurko, położyć się i olać jutrzejszą eeem wejściówkę (?) z chemii. I najchętniej zaszyłabym się pod kołdrą, z morzem sanbajtsów, z kojącym Gutkiem w uszach i usiłowała nie myśleć. Na razie cel nr jeden jest nierealny (uhuhuh), cel nr dwa tymbardziej (no tak, zdrowe odżywianie i pół kg jabłek dziennie jest lepsze dla mojej biednej tarczycy niż te przepyszne listki) a cel nr trzy realizuje się w stopniu jako tako satysfakcjonującym.
Nie lubię, gdy przez takie rzeczy jak sny, mam zamieszanie w głowie, które nie pozwala mi funkcjonować w takim stopniu, w jakim bym chciała, zaś fakt, że muszę siedzieć na matmie (* wstępie do analizy matematycznej) doprowadza mnie do jeszcze większego gotowania się i mam ochotę wybuchnąć jeszcze większym płaczem, niż wcześniej. Nie lubię samej siebie, gdy jestem w takim stanie.
Bo w sumie, jeżeli chwilami (czasem bardzo długimi) sama nie umiem ze sobą wytrzymać, to jak inni mają to zrobić?


Kojące dźwięki Indiosów to zdecydowane, dzisiejsze top 10/20/X.

I ignore every little, every little, every little scorn you'll see You will see

nowe miejsce

Po miesiącu z hakiem bez jakiegokolwiek odlewania nadmiaru myśli, nie wytrzymałam i perfidnie kserując biedną Malffu też se założyłam blogspota.
Nie obiecuję tutaj nie wiadomo jakich szczytów mojej kreatywności i weny twórczej. Chociaż myślę, że będą tu się pojawiać częściej, niż  będę otwierać swoje pozaczynane wordy (i to niekoniecznie te na "laborki" z technologii informatycznych, informatyki i CAD-a).
Jakby nie patrzeć, brakuje mi zwykłej pisaniny. Moich bzdur, ale jednak MOICH!


Po tym jakże szalonym październiku, który był zdecydowanie najbardziej pełnym niespodzianek, szaleństw i różnych takich, październikiem, stwierdzam, że był jednym z najlepszych październików.
Po miesiącu, na jakże fascynującym kierunku znanym jako nanotechnologia, mogę zdecydowanie stwierdzić, że pójście na ten biedny, niepozorny zut, a w szczególności najbardziej kameralny wtiich, było jedną z najlepszych decyzji mojego życia. Co prawda, niejaki pan Stasiu, co poniedziałek usiłuje mi udowodnić, że jestem (tak samo jak obecnie reszta mojej 32osobowej grupy) za głupia na studiowanie na tak elitarnym kierunku jak nano, jednakże poddanie się jego tyranii, byłoby tak bardzo nie w moim stylu. Tak samo jak przegrana z medytacjami nad fizyką (kochany glanowiec, który z racji naszej głupoty przełożył koło) i powtórką z matury z chemii.


I niezależnie od pana Stasia, wfu (O FUUUU), kerfura, tego, że wyglądam strasznie, zmęczenia i trudnej pracy związanej z co2tygodniowymi spotkaniami u lekarza, jestem naprawdę szczęśliwa.
I niee, wcale to nie jest spowodowane chociażby dziurawą koszulką Ironów znajdującą się właśnie na moim grzbiecie :>

teraz śnię, po prostu śnię,
w zmęczonej wyobraźni

* za wszelkie błędy językowe itp. przepraszać nie będę. w końcu moje wordy, też nie są pozaczynane jakoś bardzo składniowo :)