nigdy nie mów nigdy, nie bądź taki dziwny!

Wiecie co chcę powiedzieć w ramach podsumowania?

nigdy nie mów nigdy, nie bądź taki dziwny!

Ten rok mógł być bardziej szalony. Mogłam iść na więcej (*wincyj) koncertów, mogłam częściej mówić "tak" na spontaniczne propozycje. Ale jest dobrze. Jest świetnie wręcz.
Jeżeli nie jesteś sam, to wiedz, że naprawdę jest dobrze.

I standardowo.

W styczniu przeżywałam swoją pierwszą sesję, zrobiłam pierwszy tort w życiu (ale za to jaki dobry, tiramisu, prawda Dominiko?) i zostałam starostą. To ostatnie zapoczątkowało lawinę. Wydarzeń oczywiście.

Dalej był  luty, który był intensywny (bo sesja), szalony (bo te udane wypady) i chillujący (bo Gliwice i Malff i w ogóle).

W marcu filozofowałam.O Boże, za co mnie pokarałeś naturą filozofa ? A i chyba zaczął się nowy semestr. A nie, to w lutym jeszcze.

A w kwietniu przeszłam totalną metamorfozę, która była milowym krokiem w wielu kwestiach. Był też kapitalny koncert.

Pisałam w maju. I to wiele.. Zaliczyłam pierwsze Juwenalia (chociaż tylko jeden koncert był interesujący), zaczęłam powolne poznawanie lżejszej muzyki a no i miałam te 20ste urodziny. Tragedia.

Czerwiec upłynął pod znakiem pisania, zaliczania chemii i sesyjnego dowcipu. A i zmiany pracy, jakże mogłabym zapomnieć o tym drobnym fakcie!

W lipcu niańczyłam dzieciaki . I miałam okres Komaruu'owej alienacji.
No i pierwszy raz od kilku lat nie pojechałam do Starej Wsi.

Sierpień to był miesiąc jednej z największych prób w moim życiu. Ale przynajmniej nauczyłam się sprzątać po psach.  Pojechałam do Warszawy, a w międzyczasie praktykowałam ciąg dalszy alienacji.

We wrześniu przeżyłam niezwykle ironiczną "September campaign" .I pojechałam do mojego najukochańszego Wrocławia. Taki dobry czas z Malwiną i wybitnie dobrego chillu.

W październiku zaczęła się ta intensywniejsza część studiów, ta emanująca nauką i imprezami. I ja naprawdę nie narzekam. Było dobrze.

Listopadowa depresja doszła i do mnie. Potem dostałam zjazd od Mamy a potem zaczęłam się ogarniać.

Energia, zapiernicz i czerwone włosy. To symbole grudnia. A i oczywiście cienie pod oczami. I jedna z najbardziej niespodziewanych rzeczy w tym roku.


Naprawdę. Było dobrze.
Chociaż jakby mi ktoś powiedział, że dojdę do tego poziomu, że nie umiem wyjść z domu bez makijażu (jak to słowo strasznie brzmi!), że zrobię to co zrobiłam w tym roku i, że tacy a nie inni ludzie będą obok mnie, to bym wyśmiała.

Ale cieszy mnie to. Zwłaszcza to ostatnie.

A na ten rok życzę przede wszystkim tego, aby nie był gorszy od tego poprzedniego. I więcej wiary w to, że sami możemy coś zdziałać. I co by wszystkie plany wyszły a te postanowienia, które mamy poukładane w głowie były zrealizowane w 100%.

I sobie życzę sobie tego szaleństwa. Które jest, aby trwało, nawet jak najdłużej.

jest dobrze, bo umiemy żyć,a mogliśmy nie umieć nic!

prepostanowienia

Lubię blogi, które mówią o motywacji, szukaniu inspiracji i pokazują co i jak warto robić. Stawiają nieraz bardzo trudne pytania  (nie, nie jest to kryptoreklama), zmuszają do myślenia i do mobilizowania się do robienia wielu rzeczy.

Ale nie multi. Kończymy z multi w tym roku. Tzn. nic nie odbierze mi czerpania przyjemności z jednoczesnego picia ananasowego* Liptona, czytania Jodi Picoult bądź Robina Cooka i leżenia. A i jedzenia.

Ale w rzeczach wielkich nie chodzi o multi. Multi tylko rozprasza, sprawia, że mamy kilka rzeczy na raz otwartych, rozgrzebanych i sprawia, że nie umiemy skończyć czegoś, co może być naprawdę fajne, wartościowe i pożyteczne.

Nikt poza mną nie wie, ile wpisów nie powstało tutaj, bo właśnie byłam taka multi. Rozmawiałam jednocześnie z kilkoma osobami, robiłam notatki na uczelnię (swoją drogą nie lubię określenia "notatki", muszę znaleźć jakieś inne na to, co wtedy piszę), często też jadłam.
I mimo, że chciałabym, to często nie pamiętam, co to były za wpisy, co to były za rozmowy, albo co jadłam.

Głupie. Niepoprawne. NieKomaruu'owe.


Dość z byciem multi w tym roku. Chwilami się nie da. Chwilami, trzeba będzie przerywać różne rzeczy.
Ale bycie multi mnie męczy. I nie mówię tu, o elementarnych czynnościach. Najlepsze ciasta będą powstawać tylko wtedy, gdy będę śpiewała z całych sił z radiem WAWA.

Dlatego też bardzo ładnie proszę o wybaczenie Marcysię. Wiem, że nagle zniknęłam w trakcie rozmowy, ale sama mnie poniekąd zainspirowałaś do napisania tego. Bo nie zmusiłaś, ja sama wyrwałam się z hangouta i resztkami sił pisałam.


_______________________________________________________________________________

A teraz chcę wspomnieć o rzeczy związanej z tytułem.

W tym roku zrealizowałam tylko 2 postanowienia (tak w stu procentach, jedno nawet w stu pięćdziesięciu) na 11. A częściowo 5. Słabiutki wynik.

Nie stawiałam sobie celów na miarę moich możliwości. Na kij ja stwierdziłam, że zdam matmę w pierwszym terminie, skoro byłam zbyt leniwa, by robić zadania domowe na bieżąco? Ale twardo wmawiałam sobie, że to zrobię.

Czemu nie kupiłam sobie laptopa? Bo nie ustaliłam konkretnego terminu. Czemu nie poszłam na tyle koncertów? Bo się nie zawzięłam na tyle, aby się przełamać by iść samej? Chociażby na listopadowe Eluveitie i Arkonę?

Zupełnie inaczej patrzy się na listę tego wszystkiego z napisanymi datami. Może nie co do dnia i godziny, ale cel pt. "kupię sobie laptopa do urodzin" brzmi i wygląda zupełnie inaczej niż "kupię sobie laptopa".
To jest inny rodzaj motywacji.

Tak samo jak to, że chcę robić regularnie badania krwi pod kątem tarczycy. Nieważne są koszta. Już nie mówiąc o strachu przed igłami ("jeżeli Pani nie wie, gdzie wbić igłę, to ja mogę pokazać Pani taką żyłę, fajna jest, bo ładnie z niej leci krew, na drugiej ręce też mam taką, a nawet dwie" . tak, jestem chora psychicznie w tym aspekcie). Ważne, że już wiem, że w okolicach 15 (tzn.  w przedziale 14-17)  dnia każdego miesiąca będę sobie spacerować do laboratorium. I, że będę pokazywać te fajne żyły.
I nawet o wiele lżej się patrzy na to wszystko, kiedy się widzi, że ma się konkretne plany. Że to się tak nie rozmywa.

Ogólniki są fajne. Ale nie pod względem najważniejszych rzeczy w naszym życiu. W sumie pod względem każdej rzeczy.

O wiele przyjemniej wygląda napisane postanowienie pt. "kupię sobie białą/ecru sukienkę, bo chcę w końcu porządnie wyglądać na święta Wielkanocne" niż to, że "kupię sobie białą kieckę i to nie na swój ślub".


A i chciałabym mocno pozdrowić Lidkę z tego miejsca- rozwijamy gust muzyczny, rozwijamy.

lustro

Poudaję jedną z tych lajfstajlowych blogerek czyli zacznę od zdjęcia. Wykonanego kalkulatorem udającym mój telefon.
Prezent świąteczny. Taki dla siebie. No i dla jeszcze reszty fantastycznej czwórki. I dla niezwiązanych z przemysłem chemicznym- tak, to jest zlewka (na 400ml) i bagietka. A no i oczywiście pierniczki.
Koniec udawania lajfstajlowej blogerki, którą nigdy nie byłam i nie będę. Wracamy do starej formy pisaniny.

Miesiąc nieobecności. Miesiąc tworzenia wpisów w głowie i ani jednego nie napisanego tutaj. Straszne.
Zamiast pisać tutaj układałam rymowanki o polimerach i wiosełkach. W międzyczasie pijąc dla przyjemności soczki owocowe, które pełnią u mnie funkcję energetyków, pisząc jednocześnie kolejne sprawozdania i rysując te obłąkane wzory segmentów giętkich i sztywnych.
Jak fantastycznie, że został nam jeden semestr z hakiem patrzenia się na mieszadło magnetyczne. Życie od razu nabiera o wiele większego sensu.

Chodząc wczoraj po mieście uświadomiłam sobie, że podsumowanie tego roku zbliża się nieuchronnie. Że tylko czekam na wielkie przeglądanie każdego miesiąca, szukanie muzy, która mi towarzyszyła i zastanawianie się, czy to wszystko miało sens.

Wiem, że ten rok, to jedna wielka niespodzianka. Robiłam rzeczy, których by nikt nie powiedział, że zrobię. Przesuwałam granice swojej wytrzymałości, walczyłam z tarczycą, testując ją i wypróbowując ją na wiele różnych sposobów. Weszłam do świata innego, niż w którym funkcjonowałam przez okres Magisu.
Do innego świata. Nie lepszego, ani gorszego, ale innego.
Ale podoba mi się w nim. Jest ciekawie, niespodzianki potrafią zburzyć nawet najbardziej misternie ułożony plan.

Przestaję planować. Mam szkic, który i tak zostanie wywrócony do góry nogami.
Ale to jest o wiele fajniejsze doświadczenie niż planowanie wszystkiego na ostatni guzik.
Życie bez wizji siebie zbudowanej od A do Z jest inne. Daje dużą dozę wolności, którą ostatnio wykorzystuję jak mogę?
Przejście na czerwonym świetle na placu Kościuszki o 21? Czemu by nie. Tak samo jak spontaniczne wypady, spacer czy nawet nauka. Wbrew pozorom nauka też daje dużo, dużo wolności. Przynajmniej tak ktoś kiedyś powiedział mi w liceum.

Chwilami patrzę w lustro i nie poznaję tej rudoblond dziewczyny z pełnym makijażem, która tam stoi.
Ale z drugiej strony, czy też nie o to chodzi? Aby cały czas iść do przodu i podejmować decyzje, które czasem zaskakują nas samych?

I fakt. Grudzień jak zawsze podniósł poziom mojej kondycji psychicznej. O kilka oczek w górę, ale jednak.
Nawet strupy od uderzeń pobitej biurety powodują we mnie salwy śmiechu. A kiedyś bym się rozpłakała z żalu i głupoty.

nie patrzę na tekst. patrzę na dawkę energii, którą to mi daje.