lustro

Poudaję jedną z tych lajfstajlowych blogerek czyli zacznę od zdjęcia. Wykonanego kalkulatorem udającym mój telefon.
Prezent świąteczny. Taki dla siebie. No i dla jeszcze reszty fantastycznej czwórki. I dla niezwiązanych z przemysłem chemicznym- tak, to jest zlewka (na 400ml) i bagietka. A no i oczywiście pierniczki.
Koniec udawania lajfstajlowej blogerki, którą nigdy nie byłam i nie będę. Wracamy do starej formy pisaniny.

Miesiąc nieobecności. Miesiąc tworzenia wpisów w głowie i ani jednego nie napisanego tutaj. Straszne.
Zamiast pisać tutaj układałam rymowanki o polimerach i wiosełkach. W międzyczasie pijąc dla przyjemności soczki owocowe, które pełnią u mnie funkcję energetyków, pisząc jednocześnie kolejne sprawozdania i rysując te obłąkane wzory segmentów giętkich i sztywnych.
Jak fantastycznie, że został nam jeden semestr z hakiem patrzenia się na mieszadło magnetyczne. Życie od razu nabiera o wiele większego sensu.

Chodząc wczoraj po mieście uświadomiłam sobie, że podsumowanie tego roku zbliża się nieuchronnie. Że tylko czekam na wielkie przeglądanie każdego miesiąca, szukanie muzy, która mi towarzyszyła i zastanawianie się, czy to wszystko miało sens.

Wiem, że ten rok, to jedna wielka niespodzianka. Robiłam rzeczy, których by nikt nie powiedział, że zrobię. Przesuwałam granice swojej wytrzymałości, walczyłam z tarczycą, testując ją i wypróbowując ją na wiele różnych sposobów. Weszłam do świata innego, niż w którym funkcjonowałam przez okres Magisu.
Do innego świata. Nie lepszego, ani gorszego, ale innego.
Ale podoba mi się w nim. Jest ciekawie, niespodzianki potrafią zburzyć nawet najbardziej misternie ułożony plan.

Przestaję planować. Mam szkic, który i tak zostanie wywrócony do góry nogami.
Ale to jest o wiele fajniejsze doświadczenie niż planowanie wszystkiego na ostatni guzik.
Życie bez wizji siebie zbudowanej od A do Z jest inne. Daje dużą dozę wolności, którą ostatnio wykorzystuję jak mogę?
Przejście na czerwonym świetle na placu Kościuszki o 21? Czemu by nie. Tak samo jak spontaniczne wypady, spacer czy nawet nauka. Wbrew pozorom nauka też daje dużo, dużo wolności. Przynajmniej tak ktoś kiedyś powiedział mi w liceum.

Chwilami patrzę w lustro i nie poznaję tej rudoblond dziewczyny z pełnym makijażem, która tam stoi.
Ale z drugiej strony, czy też nie o to chodzi? Aby cały czas iść do przodu i podejmować decyzje, które czasem zaskakują nas samych?

I fakt. Grudzień jak zawsze podniósł poziom mojej kondycji psychicznej. O kilka oczek w górę, ale jednak.
Nawet strupy od uderzeń pobitej biurety powodują we mnie salwy śmiechu. A kiedyś bym się rozpłakała z żalu i głupoty.

nie patrzę na tekst. patrzę na dawkę energii, którą to mi daje.