harakiri

Z jednej strony chcę zapewnić stabilność sobie i ludziom. Zawsze byłam twarda, zawsze byłam w pewien sposób opoką dla innych. Nie mogłam, nie chciałam i nie umiałam inaczej.

A teraz.
A teraz zastanawiam się nad tym, jak mogę być dla kogoś jakimkolwiek wsparciem, gdy sama przebywam w swoim własnym, sinusoidalnym świecie, gdzie emocje i nagłe zrywy potrafią z chwili na chwilę zburzyć jakiekolwiek podstawy, jakąkolwiek pewność odnośnie jutra.

Nigdy nie można być niczego pewnym, ani siebie, ani jakichkolwiek myśli. Nigdy nie będziemy w stanie przewidzieć wszystkiego do końca. Kontrola czegokolwiek to naprawdę złudne wyobrażenie tego, że panuje się nad sytuacją; nigdy nie będziemy w stanie przewidzieć czegoś w stu procentach.

Wydaje Ci się, że stąpasz po pewnym gruncie, że nikt nie chce z Tobą walczyć, dopóki nie zobaczysz przyjaciela wychodzącego zza rogu., który w pochwie trzyma katanę, którą chce Cię pokonać, która ma Ci pomóc w wykonaniu rytualnego harakiri. Ów człowiek nie pomoże Ci, wręcz pomoże Ci się odrzeć z godności, aby tradycji stało się zadość, aby żadna część tego tradycyjnego sposobu samobójstwa nie została pominięta.


_________________________________________________________________________________

Nie leży mi  nic.
Mam ochotę zawinąć się pod kołdrą i mieć w nosie wszystko.
Listopad jest beznadziejny jak zawsze.

Chwilami żałuję, że nie mogę sobie pozwolić na jawne piżamowe szaleństwo. Że ciągle coś.

Nie umiem już prosić o pomoc. Jest mi wstyd, że jej znowu potrzebuję.
Bo niby nie jest źle. No ale jednak jest.

Nie mówiąc już o absurdalnych wymaganiach co samej siebie.
I o bólu, który przeszywa moje ciało, gdy o nich myślę.

I nie, to nie jest tak, że nic nie robię.
Ja nie mam ochoty robić tego ze śpiewem na ustach. I z niczym.
Pusta muszla i te klimaty.

I'm not myself, I'm a replica of me...

a w tych sprzecznościach jestem i ja

Świat jest pełny paradoksów. Co wchodzę na jedne z nielicznych blogów, które czytam regularnie, to widzę hasła, że trzeba spełniać marzenia, że nie można żyć według schematów i, że najlepiej byłoby podbić kosmos, niezależnie od obecnej sytuacji w naszym życiu.

Z drugiej moja Mama mi powtarza, że nie mogę podbić kosmosu, jeżeli nie mam podbitego kolejnego dnia (wszystko co mi mówi, sprowadza się do tego podsumowania).

Dopiero Mama zauważyła, że żyję sobie w konflikcie wewnętrznym, który trwa od jakiegoś czasu i, który się nieustannie pogłębia, bo ja nie mam ochoty tego posprzątać.

I nie wiem jak to jest, ale znowu ma rację.

Świat bombarduje nas milionami bodźców. Niektóre bodźce są fajne, bo zwracają naszą uwagę na rzeczy dobre i nam potrzebne.
Na przykład dzięki tym bodźcom jutro idę sobie na dobry koncert. Luxtorpeda takim smacznym, muzycznym kąskiem.

A niektóre są o kant tyłka rozbić (żem się tak kolokwialnie wyrażę). Niektóre zmniejszają zasoby naszej motywacji, powodują, że czujemy się jak idioci itp. Na przykład takie laboratoria z chemii organicznej.

I niby to jest takie oczywiste, ale nie do końca.

Nazywam pomału swój konflikt wewnętrzny, odkrywam co za potwory spowodowały w moim mózgu papkę.

Dlatego chwilami leżę i gapię się w te moje zielono-żółte ściany, a innymi siedzę nad Odrą i gapię w się w te wszystkie elitarne wieżowce zbudowane dla tych firm i ludzi, którzy jakoś powoli (chyba) docierają do naszego pięknego Szczecina.

A chwilami w szaleńczym tempie wpisuję w klawiaturę słowa sprawozdań (fuj) i mejli do wykładowców.

Wydaje mi się, że nie warto popadać ze skrajności w skrajność.

Dlatego najpierw chcę zająć się tym moim codziennym kosmosem, a potem dopiero pojadę do Australii.

<3

PS i tak, tamten dzień był idealny, aby zdać matematykę!

bez tytułu

Ludzie są przezabawni.
Wszyscy jesteśmy hipokrytami, którzy zachorowali na chorobę tych czasów. W mniejszym, lub większym stopniu, ale zachorowali.
Nawet moja mama mi to dzisiaj powiedziała, jak stałyśmy rytualnie na balkonie, Ona paliła papierosa, a ja trzęsłam się z zimna w letniej sukience.

Nie umiemy być spontaniczni, nie umiemy już wielu rzeczy, które kiedyś były normalne. Brakowało mi rozmowy z Mamą, a dzisiaj rano nadrobiłyśmy sporo zaległości. I opowiedziała mi krótką historię- kiedyś padało hasło, że spotykają się na rogu, pod kinem czy z prawej strony kiosku.
I się spotykali.
Nie szukali miliona wymówek, że muszą coś zrobić. Potrafili na tyle ogarnąć się w tej rzeczywistości, że mieli czas na wszystko. A nie wiem czy mi uwierzycie, ale kiedyś szkoła nie opierała się na gotowcach i tablicach wzorów, tylko na czymś innym (błogosławię to, że moi rodzice są nieco starsi i wbrew pozorom jest mi z tym naprawdę dobrze).

Umieli wyjść, umieli się zorganizować i nie zawsze musieli kończyć spruci jak szmaty.
Oni po prostu rozmawiali.
I cieszyli się swoim towarzystwem. Czasem nie trzeba mówić, aby cieszyć się z obecności drugiego człowieka.
Czasem wystarczy siedzieć i chociażby jeść. Na przykład kubełek hot wingsów na pół.
Albo milczeć. Milczenie to złoto. Milczenie to rozumienie drugiego człowieka bez słów.  To dobre milczenie, to zaczynanie zdania gestem jednej osoby, a kończenie go wyrazem twarzy drugiej. Albo na odwrót, zależnie od tego, jak układa się ten dialog.

Ostatnio jestem przepełniona frustracją w stosunku do świata. Do rzeczywistości, która mnie otacza. Do tego, że niemalże ciągle muszę grać i udawać. Do tego, że niewiele rzeczy ostatnio sprawia mi dużo radości. I naprawdę, nikt nie dał mi prawa do narzekania.
Ale jestem przepełniona tymi złymi myślami, tymi niepoprawnymi emocjami, ilością gniewu i frustracji, które się we mnie urodziło.
Bo widzę coraz ostrzej rzeczy, które wcale mi się nie podobają. Zawsze byłam pełna wiary w stosunku do świata, do ludzi, do wszystkiego. Do ludzi zwłaszcza. A ostatnio tę wiarę coraz więcej rzeczy rozkrada i zaczynam już wątpić w pewne mechanizmy.

Nie chcę stracić tę wiary. Chcę ją odzyskać.

Wyłączam myślenie powoli. Jeżeli są we mnie jakieś kruchości, jakieś niestabilne miejsca, to nikt nie musi o tym wiedzieć. W sumie i tak nikogo to nie interesuje tak naprawdę.

Ważne, że Mama to widzi. I, że w porę umie powstrzymać mnie od tego, abym nie straciła równowagi. A przynajmniej próbuje.
I byłabym bardzo niesprawiedliwa, jeżeli powiedziałabym, że Kociu ma to w nosie. Chociaż po wzmiance o hot wingsach powinnaś zauważyć, że doceniam ostatni czas.

I chciałabym podziękować sobie samej za jedną rzecz. Za posprzątanie tego syfu, który kisił mnie, przez ostatnie kilka lat. Brawo Komar!

I’m the one who had to learn to build a heart made of armor