jesień

Idę. Bose stopy wsunęłam w baleriny, sweter narzuciłam na cienką sukienkę i idę.
Przed siebie.

Lubię tę porę roku. Bo mogę pod przykryciem z płaszcza nosić cienkie rajstopy do krótkich spódnic i balerin. Bo mogę jednocześnie założyć swoją najcieńszą czapkę i biegać praktycznie boso* po chodnikach.
Lubię jesień.
Mimo, że teraz jest mi niesamowicie zimno.
I, że z tego zimna się trzęsę.

Zmieniam powoli baleriny na botki. Ja i botki. W dodatku na obcasie. Widział to ktoś kiedyś? Ano widziałam. W lustrze.
I w witrynach.
I podoba mi się to.

Zmiany, które wprowadza się wraz z początkiem roku szkolnego czy akademickiego są fajniejsze. Są wyraźniejsze.
Zmieniam swoje nastawienie. Ten semestr będzie ciężki. Ale będzie wprost bajeczny.
Bo będzie wymagał ode mnie ogromu siły, energii i wszystkiego co możliwe.
A i jednocześnie wracam do życia.

To zabawne, że nie lubię wakacji. Mimo, że lipcowa alienacja od ludzi bardzo mi się podobała i była fantastyczna.
Lubię ten szum wiatru, lubię ten niespokojny bieg sukienki wokół kolan i fale swetra ocierające się o ten tor.

Moje nastawienie chyboce. Jest bardzo niestabilne.
Chciałabym być pewna w tym co robię. Pragnę widzieć, że kroki, które stawiam są w stronę dobra.
Mimo wielu negatywów to czuję to dobro.
Czasem wystarczy chwila, aby poczuć, że jest się w domu. Nie potrzeba wiele, aby być szczęśliwym człowiekiem.

Chcę pozytywów. Podoba mi się plan na najbliższy czas. Brakuje mi tylko chwil spędzonych z najbliższymi mi na świecie ludźmi.

Wracam do studyjnego trybu życia.
I nawet podoba mi się to, że ten semestr będzie taki intensywny.
Nawet bardzo.
Nie umiem usiedzieć w miejscu i nie usiedzę.

Chociaż chwilami tęsknię. Za powiewem tej niby zwykłej miłości, która nas otacza. Dostaję jej naprawdę dużo, ale jestem jej głodna.
W sumie jak każdy.
Ale nie lubię generalizować. Dlatego mówię, za czym ja tęsknię.
Nie tylko za tym. Też za odrobiną wyciszenia. I za sagą w dobrym towarzystwie.

Nie obiecuję regularności. Nic już nie obiecuję.
Obiecuję tylko to, że zadbam o siebie.


I’m the one who had to learn to build a heart made of armor

półnotka 7- wrocławskie dziewczęta!

Miała być długa.
Taki wał, mimo zmęczenia itp ociekam tak szczęściem i radością, że humoru nie zepsuły mi nawet całki Ewerta, których nie umiem rozwiązać.
Bo w sumie rzuciłam nimi w podłogę, zanim zdążyły mnie do końca zdenerwować i byłam dzisiaj niezwykle zbuntowana w kwestii nauki.

Wystarczy tylko ściągnąć klapki z oczu.
A no i zobaczyć ile mocy jest wokół. Wystarczy obrócić się.
Obracamy się, ale w niewłaściwą stronę.

Wczoraj już płakałam. Zmęczenie wyciekało z każdego otworu w moim ciele, miałam bardzo nieprzytomny wzrok i cudem doszłam domu.
W międzyczasie zachwycałam się Merci, tym, że mamy z Nusią kolejny powód do spróbowania nowych piw. A i, że jest dobrze.

A i jestem zachwycona geniuszem moim i Malwiny. Wrocław będzie nasz! A kiedyś będziesz jeździć do mnie (przez Opole) na herbatę i muffiny do mnie. W sumie zrobię muffiny na nasze spotkanie. Tylko napisz mi jakie chcesz. Wiesz, że kuchnia to jedyne miejsce, w którym nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych.

Cieszę się jak głupia. To trochę niepoprawne jak na kampanię wrześniową, zapracowanie i cienie pod oczami (o avonowskie zamówienie nadchodź!).
W sumie po co trzymać się reguł. Łamanie niektórych, oraz tworzenie nowych jest takie fascynujące.

Zwłaszcza jak pod pretekstem nauki będziemy pić jakieś nowe dla nas piwa. Albo łazić po wrocławskich lumpach i cieszyć się sobą, wyłączonymi telefonami i różowym (na takowy oczywiście liczę) pokojem w hostelu.

Życie jest piękne.
Mimo, że boli. Zwłaszcza fizycznie.

A ciebie nie moge do końca / (kseeerooo)

.

Zaszywam się w niezwykle ponętnej i kobiecej polarowej bluzie. Z błękitną opaską, która powstrzymuje grzywkę przed wpadaniem mi w ślepia (lubię moją grzywkę, ale jak chcę poudawać zrobienie czegoś konstruktywnego to wiesz, no słabo jak nic nie widzę), która powinna być zielona (bo zielona bardziej by pasowała do rudego, ale ta błękitna to jedyna opaska na włosy, której nie miałam serca wyrzucić). A i oczywiście ubzdurałam sobie teraz, że na egzaminy z matmy pójdę w butach na obcasach (bo chłopacy z elektrotechniki są wysocy, a to ja mam największą siłę przebicia i dyplomatyczną w stosunku do Doktora i muszę być zauważona [przez Doktora, nie przez chłopaków z elektrotechniki] w tym męskim tłumie układającym się w czarnokolorową mozaikę) i z tej racji moje 3 pary leżą porozwalane po pokoju a ja płaczę bo w czerwonych nie umiem chodzić, czarne powinny być pół rozmiaru większe a szare nie pasują mi do delikatnej, pomarańczowej koszuli, którą chciałam założyć na ustny egzamin.
O ile zostanę dopuszczona do tego ustnego egzaminu. Na co poniekąd liczę.

Herbata ananasowa w moim pomarańczowym, potłuczonym kubku smakuje przepysznie. Jeszcze lepiej by smakowała gdybym zapaliła te kadzidełka, które przywiozłam z Warszawy (swoją drogą ciekawe, gdzie moja siostra rzuciła zestaw do ich odpalania). W sumie dziwne, że uzależniłam się od czarnej, aromatyzowanej herbaty. Mimo obłędnego smaku (o ironio kiedyś mi nie pasowała..) nie umiem nie chcieć jej pić.