lina

Ostatnie podejście. Zdam i będę miec najwspanialszą tróję w moim indeksie albo nie zdam i będę wisieć ZUT-owi 210zł za analizę i będę mogła mieć max 18pktów kredytu a nie 20.
Skórki przy paznokciach pięknie mi się zagoiły. Każdy, kto chociaż w pewnym stopniu mnie zna to wie, jak potrafią wyglądać. Rozdrapane, z zaschłą krwią.
Co z tego, skoro przed egzaminem Kinga zaczęła mnie prawie bić po łapach, gdy zobaczyła 2 strupy. Jak nie 3. W sumie jest ich coraz więcej.
A było tak dobrze. Było bez ran. I szlag to wszystko trafił.

Ale za to mam w indeksie tróje. 2 najpiękniejsze (póki co) oceny dostateczne, z podpisem najlepszego wykładowcy na świecie. I nie ma co się doszukiwać ironii, Doktor jest cudowny mimo, że za pewne teraz też mnie usadzi. Chociaż staram się wierzyć, że tym razem mi się uda.


Balansuję na granicy. Granicy totalnego załamania nerwowego, dużo głębszego niż po 1 klasie lo.
Jedna część mnie mówi mi, że mam się ogarnąć. Że dam radę, że muszę po prostu wyjść z tego kieratu. Że nie powinnam podduszać każdego, nawet najmniejszego promienia radości i nadziei.
Druga część mówi, że jestem na tyle beznadziejna, że sobie z tym nie poradzę. I, że po co podejmuję jakiekolwiek próby walki z tym.
Balansuję na linie. O wiele łatwiej byłoby mi dosłownie przechylić się i zlecieć. Przecież dojście do celu wymaga stawiania uważnych kroków.

Chciałabym tak operować słowami jak twórczynie moich ukochanych blogów.
Byłoby wtedy łatwiej.

Idę po tej linie. Czasem z niej spadam ale jakimś cudem nie lecę w tej przepaści, pełnej nieokiełznanych duchów.
Czasem mam ochotę  z niej skoczyć i zobaczyć jak to jest tam, w niebycie.

Czasem po tej linie skaczę. Tak jak ostatnio. Sprawdzam jej maksymalne naprężenie (niczym okna w CNBN) i jestem ciekawa czy kiedyś na serio się rozerwie.
Tyle, że w przeciwieństwie do CNBN nie mam wielu tych lin. Mam jedną.


Beztroski uśmiech nowo poznanego człowieka. Po 5 minutach rozmowy stwierdził, że ja wcale nie jestem taka narwana jak twierdzę.
Może nie jestem. Ja może tylko taką siebie samą kreuję.


Dzisiejszy tekst to wymieszanie moich wszystkich stylów, w których się poruszam.
Jeden wielki chaos.
Chaos w mojej głowie ma przełożenie na chaos na blogu. Tragedia. A może i nie tragedia. Nie wiem już.


Bednarki itp mogą im czyścić buty <3

muzyczna historia. moja historia.

A w te swoje cholerne 20ste urodziny chcę życzyć sobie przede wszystkim tego, abym nigdy więcej nie musiała się o nic prosić.
Bym nie musiała błagać kogokolwiek o cokolwiek, o jakieś zakichane najmniejsze gesty, o rozmowę, o cokolwiek.
A i by ludzie, których mam większą lub zdecydowanie mniejszą przyjemność spotykać, aby nie byli takimi zasranymi egoistami jakimi są.

No to, idę zdychać dalej. Miejscówa na podłodze z oparciem głowy o łóżko/tapczan i zapas papieru toaletowego jest taka idealna na urodzinową wegetację!

zniknąć by nie widziano mnie

A może już zniknęłam.
Nie wiem.
I nie wiem czy chcę wiedzieć.

Wszystko dzieje się obok mnie. Jestem w centrum, załatwiam, ogarniam, ale nic poza tym.
Wszystkie emocje, uczucia są obok. Nie wchodzą we mnie, ja nie odczuwam ich aż tak mocno, ani też nie nalegam na nic.

To jest chyba ten etap, że wszystko mi zwisa.
Tworzenie swojego świata jest chwilami tak żmudne, takie niemalże bezowocne. Czasem frustrujące.

Nie wiem z czego wynika ten st. Ze zmęczenia fizycznego? A może z chęci wagarów od życia?

Jednak udało mi się wydobyć z siebie jakieś uczucia. Łzy smakują chlorkiem sodu. Jestem pod ogromnym wrażeniem.

Staram się. Cieszyć itp. Ale coś każe wygaszać to. Dzisiejsza ekscytacja z powodu dobrego poranka z Mamą przeminęła dosłownie po chwili. A nic nie daje mi tyle radości co gotowanie i pisanie.

Chcę się wyrwać z tego otępienia. Trójjodotyna buzuje, zmęczenie i to ogromne zmęczenie czy co to cholery jest.
Nie wiem. Ale trzyma mnie swoimi mackami, z których nie umiem się wyplątać. To wszystko staje się coraz ciaśniejsze. Coraz bardziej oślizgłe.

A może powinnam przestać się winić. Za to wszystko. Za te wszystkie, wszystkie co do jednego problemy.


Chciałabym też nie wiedzieć tyle o życiu. Mieć może mniej doświadczenia, ale nie patrzeć na wszystko przez pryzmat tej odpowiedzialności.
Musiałam dorosnąć gdzieś w wieku 15/16 lat.  I mam dość.

Za oknem burza. Błagam o to, aby w moim życiu też coś tak trzasnęło.
By lunął deszcz.
I aby ta duchota, która ostatnio jest odeszła w niepamięć, ku czci świeżego, czystego, postburzowego powietrza.


żeby moja ciągła praca nie szła na marne
Ten tekst to esencja.  Esencja mojego myślenia. Tego myślenia na chwilę obecną.

i poszło z dymem

Siedzimy z Marcinem na murku. Nie, nie z moim rodzonym bratem, tylko z kimś, kto był moim mentalnym bratem. Wtedy. Wyciągnął malboro light i spróbowaliśmy. Niczym szalone dzieciaki mające w ręku kawałek zakazanego owocu. To było jakoś w wakacje przed liceum. Tak mi się wydaje. Im dalej tym sporo wspomnień się zaciera, zwłaszcza tych trudnych.

Koniec I klasy liceum. I nagle te klocki tworzące może nie najwspanialszy, ale względnie stabilny i przewidywalny świat runęły. Musiałam poodnajdywać sporo kawałków, poskładać to do kupy i wierzyć w lepsze jutro. W tej wierze miały mi niby pomóc l&m. Moja pierwsza paczka. Która została wyrzucona przez Kogoś, kiedy tylko wyczuł zapach.

Połowinki. Pierwszy prawie legalny, ale nie do końca browar i jakaś głupia chęć. Nie wiem czego, nie wiem co ja sobie wtedy myślałam. Ale wyszło nie w tą stronę co trzeba. W sumie to dla mnie lepiej. Chociaż wtedy myślałam zupełnie inaczej.

Po tamtej imprezie był spokój. Bardzo długo. Nie chciałam, nie miałam ochoty, a po tym, jak 2 lata temu w styczniu musiałam iść na pogrzeb mojej ś.p. Babci, która odeszła przez pewną chorobę znaną jako mięsak Kaposiego czułam autentyczny wstręt. Do dymu, do smaku. Obiecałam sobie wtedy, że nie będę palić.

A potem nadeszły studia.
I wszystko szlag jasny trafił.

Problemy bolą. Bolą coraz mocniej im jesteśmy coraz starsi. W liceum i wcześniej wszystko było zdecydowanie prostsze.
Decyzja naprawdę nie była trudna. Biorąc pod uwagę to, jaką głupotę strzeliłam paręnaście godzin przez kupnem paczki. Biorąc pod uwagę okoliczności. A może ja na serio szukałam tylko pretekstu. Szukałam powodu, aby po prostu zapalić i nie mieć żadnych wyrzutów sumienia.
I nie miałam.
Dokarmiałam mojego cancera. A potem w sesji nastąpiło jedno wielkie ŁUBUDUBUDU i poziom stresu i różnych substancji we krwi drastycznie wzrósł.
Nigdy nie byłam tak szczęśliwa, jak wtedy w pociągu jadąc do Malwiny.

Niby miałam wtedy rzucić. Ale tu Gliwice, tu urodziny kumpeli z gimnazjum i liceum i tak szło. Aż przestałam.
I niby nie palę teraz. Ostatnio na chrzcinach Bercika i to tylko dlatego, że wyszłam z kuzynem po coś tam do sklepu.

Okazji się nie szuka. Okazja przychodzi sama. A to spotkanie z kimś dawno nie widzianym. A to stres i nerwówka. Albo chociażby to, że jesteśmy ciut wcięci.

Moja Mama mówiła. Mówiła, że bym uważała. Bo prawdą jest to, co mówiła kiedyś na ten temat. Jak ktoś raz spróbuje to nie skończy. Może i nie palić latami, ale to jest w środku.

Co z tego, że nie mam ochoty. Prędzej czy później przyjdzie chęć na zapalenie.
To jest jedna wielka nieustanna walka.
Łatwo się mówi osobom, które nie spróbowały i, które nie miały tej przyjemności.

Moja tarczyca czasem krzyczy. Krzyczy, abym się ogarnęła, abym wróciła do dobrych nawyków. Abym olała studencki tryb życia i abym poszła spać o 00:30 a nie o 1:30 czy nie daj Boże o 2:30.
Abym odpoczywała. Ale odpoczywała a nie siedziała przed kompem.
A z kim jak z kim, ale z moją tarczycą muszę się liczyć.

I ja naprawdę nie chcę tępić ludzi za to, że palą. Bo to jest wybór każdego z nas. I znam wielu cudownych ludzi, którzy palą. Na czele z moimi Rodzicami.


Ktoś kiedyś powiedział, że dostać się na ZUT jest naprawdę łatwo, ale wylecieć z niego jeszcze łatwiej.
Parafrazując- zapalenie szluga jest o wiele prostsze niż ugaszenie go. Ale takie ugaszenie na full.

Having troubles telling how I feel But I can dance, dance dance

idę

Idę. Na uczelnię, która teoretycznie nie zabiera dużo czasu. Przecież te 3 do 7 godzin dziennie można się przemęczyć. 

Wracam. Nie trafiam obiadem do ust zaczytana w kolejną powieść Cooka. Po 40 minutach uświadamiam sobie, że muszę usiąść, pouczyć się.

Nie mogę. Roznosi mnie. Nadmiar energii, robaki w tyłku, a może i to i to. A może to chęć wyrwania się z tego kieratu woła do mnie. Może to chęci do zrobienia czegoś fajnego. Do tego, abym zrobiła moje kolejne mistrzowskie ciasto. Do tego, abym wyszła chociażby na pół godziny na Bulwary i pogapiła się na Odrę. To nie musi być nie wiadomo jakie. To musi być moje.

Wyszłam. Siedzę po turecku na bulwarach. W uszach dźwięki. Te dobre nuty dające ukojenie sercu.

Wolę takie marnotrawienie czasu niż siedząc na fb i gadając. I mimo, że w większości kocham ludzi, z którymi gadam, czasem potrzeba wyjść. Po prostu. Dla samej siebie.

Idę. Co by się trochę pouczyć. Najtrudniej jest zacząć. Usiąść, otworzyć i zrobić pierwsze zadanie, przeczytać pierwszą definicję. Potem idzie z góry. Czasem idzie z góry. Czasem trzeba się napocić jak mysz, by przewrócić kartkę...

Pokasowałam praktycznie wszystkie robocze posty, które nigdy nie ujrzały strony głównej tego bloga. Ich liczba zredukowała się o połowę. I mam nadzieję, że te 8, które zachowałam, zostaną w najbliższym czasie wrzucone tutaj.

....

 

awwrrr

Ból. Ból tworzenia, ból niemocy spowodowanej tym, że ten natłok dziwnych i zaskakujących myśli nie chce mi wyjść z głowy, nie chce się przelać na klawiaturę.

Może po prostu muszą jeszcze trochę urosnąć, zostać podlane a wtedy wypuszczą pąki, które się tutaj znajdą.

Niemoc do nauki rozumiem. Dzień w dzień z nią walczę.

Ale niemoc do pisania... To coś w stylu niemocy do gotowania. Niemoc do robienia rzeczy, które się kocha i, które pozornie przynoszą ulgę to coś niewłaściwego. Coś co nie powinno mieć miejsca.

Dużo weny. Dużo myśli. Wątpię, aby ktokolwiek miał ochotę wejść mi do głowy, aby się utopić w tym strumieniu.

Za głupia na studia, za leniwa, żeby usiąść i poczytać coś bardziej rozwijającego niż kryminały Cooka (które są cudowne i kiedyś ich kolekcja będzie zdobić moją biblioteczkę w domu) i posłuchać czegoś innego.

Za mało odważna by w końcu wygarnąć bratu. Za bardzo skryta by komukolwiek coś powiedzieć ostatnio.
I za bardzo rozbujana ostatnio. W jakimś dziwnym świecie.

I wciąż za mało wdzięczna za cierpliwość ludzi w stosunku do samej siebie. Arrgh.

Jeszcze 42 dni do wakacji. 37 jeżeli zdam matmę w I terminie (he. he. HE.). Chociaż nie, trzeba będzie i tak oddać indeksy.

Nie mogę doczekać się tych wakacji. Zapowiadają się inaczej, śmieszniej. Już to, że nie jadę w tym roku do Starej Wsi jest zupełnie inne. To, że będę psią niańką to też zakrawa na jawne szaleństwo (nigdy nie miałam chomika nawet bo przecież tak mało miejsca w domu...). I to, że wraz z Nuśką jedziemy we dwie, szalone wariatki na drugi koniec na Festiwal. I jeszcze nie wiadomo nawet dokąd nas wywieje po tych 2, w sumie 3 nieprzewidywalnych dniach.

...

lubię

Siedzimy u mnie w pokoju. Będący pierwszy raz u mnie T. rozgląda się po pokoju w zachwycie (takich powierzchni w akademiku się nie uświadczy), N. czuje się jak u siebie i rozwala się na moim łóżku otwierając czeskie piwo. Po opróżnieniu po 1/3 z każdej z 3 butelek zaczynamy dyskusję na temat starożytnych cywilizacji. Mieliśmy wyjść o 18:30, a po spojrzeniu na zegarek ogarniamy, że jest 20.00

Wraz z G. czekamy na K.  Egoizm kazał mi jej nie pozwolić wyjść, ale jedna z jej najbliższych przyjaciółek siedząca we mnie (taką mam nadzieję) kazała jej wyjść i nie wracać dopóki się nie nacieszy spacerem. Wraca cała w skowronkach. Po zjedzeniu unikatowych 3 babeczek przygotowanych na tę okazję otwieram Igristoje. Pijemy za naszą Przyjaźń, za to wszystko co nas łączy. Wyganiam Lejdisy o 5:30 gdy już zbieram oczy z podłogi i nie mam mocy zrobić czegokolwiek.

16,5h jazdy pociągiem. Leżymy powyginane w dziwne figury, każda na każdej, na naszych ciałach 3 koce i śpiwór. Nie wiemy jak ten czas zmieni nas. I co będzie 3 lata później, gdy będziemy odchodzić ze Wspólnoty

D. leży u mnie w pokoju owinięta różowym kocem. Po przegadaniu paru godzin włączamy Skazanych na Shawshank. Po pół godzinie wyłączamy, gadamy dalej. Nie wiem, o której zasypiamy, nie ma to znaczenia. Najważniejsze jest to, że rano znowu udajemy, że nie musimy iść na zajęcia i, że możemy spać dalej. Bo czasem nie trzeba słów, aby wyrazić tak wiele.

Półleżymy na kanapie. Między nami najnowsze chipsy z biedronki oraz czekolada. Parę godzin później oglądamy Atlantydę i zastanawiamy się  z M. nad upadkiem cywilizacji. Kilkanaście godzin później siedzimy w kuchni i robimy kolejną porcję jedzenia. Odruchowo chcemy wysyłać sobie zdjęcia tego, co właśnie zrobiłyśmy mówiąc o dumie, która nas z tego tytułu rozpiera.

Na pobranie krwi trzeba iść przecież z ochroną. Bo może akurat tym razem zemdleję i nie będzie miał mnie kto zanieść do domu. Po wycieczce do szpitala idziemy zahaczamy o piekarnię i idziemy do Columbusa na burżujskie śniadanie. Potem stoimy z H. przez pół godziny na rogu i nie umiemy iść w swoją stronę.

Jesteśmy w CNBN. K. siedzi na burżujskiej kanapie w barwach zutu a ja na podłodze lśniącej czystością. Uczymy się na jej zaliczenie. Pół godziny później wybiega z gabinetu profesor z piskiem, że się udało. Rozpiera mnie duma. Z niej.

To nasz pierwszy wspólny koncert. I wiem, że nie ostatni. Wygrałam los na loterii i cudowną koncertową Kompankę. Znajduję się nagle pod sceną na granicy tego niezwykle ostrego pogo i 2 rzędów ludzi przed barierkami. Takiego pogo nie było nawet na Sabatonie rok temu. W jednej chwili obrywam z łokcia w twarz w drugiej znajduję się tuż przed barierkami. To kolega, z którym wznosiłyśmy toast wepchnął mnie tam, żeby nic mi się nie stało.

Niebo pełne gwiazd kojarzy mi się z Mazurami. Lepszymi i gorszymi wspomnieniami, ale mimo wszystko wspomnieniami. Częścią mojej historii.

Gadam z Bratem. Mimo, że rzadko i, że z reguły jak ja jestem wstawiona a On nietrzeźwy. Ale nie zamieniłabym tych rozmów i wspomnień jak łapał mnie za kostki, na żadne inne. Żadne.

Siedzimy z Mamą na balkonie. Mama odpalając szluga mówi mi, że mam sama nie palić i nie ładować się w to gówno. A ja po raz kolejny wiem, że jeżeli się jej nie posłucham, to będę żałować do końca życia.

Zapominamy o tych wspomnieniach. O tych dobrych i złych. Ja lubię te wspomnienia powyżej. Są dla mnie ważne. Tworzą moją historię, tworzą autentyczną mnie. 

Czasem mam ochotę zmienić swoją skórę. 

Czasem mam tak siebie dość, że nikt nie zdaje sobie z tego faktu sprawy.

Ale potem któraś z tych osób przypomina mi, że taką mnie kocha i, że mało jest takich ludzi jak ja. I, że gdy wątpię to z reguły zawsze powracam do tego dobra, które siedzi. We mnie, dookoła mnie i w tych detalach, które tworzą naszą rzeczywistość.

Powrót czasem nie jest łatwy. Wyzwolenie się z wielu rzeczy tylko wydaje się takie łatwe. 

Ale uśmiech na twarzy, który potem się pojawia pokazuje, że warto.

wyrzucam śmieci

jaaaj!

Dzisiaj dosłownie parę zdań.

Bo wiecie, często się nam wydaje, że jak źle się dzieje w naszym życiu, to Bóg ma nas gdzieś.
A ja na to takiego wała, bo nie ma i wtedy jeszcze bardziej nas ratuje.
I ja Mu dziękuję za to, że mejla od Doktorka odebrałam dopiero koło 21.
A i dziękuję mu za tę serio ostatnią szansę.

Czasem też wydaje się, że mamy nawalone pracy i jeszcze więcej. Czasem wystarczy 10sekundowa rozmowa by okazało się, że to nie było nawalone. Że tak naprawdę teraz masz nawalone.

Trzecie zdanie? O cholera już 19:31 a ja mam niecałe 45 godzin by opanować perfekcyjnie mega mega dużo materiału i przy okazji zaliczyć jutro chemię i laborki z fizyki.

Skończyłam jeść, idę się dalej uczyć.
I oby ta ilość energii, którą mam teraz utrzymała się. I abym nie wypruła sobie resztki żołądka do końca tego tygodnia.

i kij, że eurowizja, ale na koncert bym poszła.

jesteś atomem

Według najprostszej definicji atom składa się z jądra atomowego i krążących wokół niego elektronów. Jądro jest zbudowane z dodatnio naładowanych cząstek zwanych protonami i obojętnymi neutronami. Wokół jądra, które jest zlepkiem tych właśnie cząstek krążą elektrony. Reguła Hunda mówi, że nie ma na powłokach dwóch i więcej elektronów o wszystkich identycznych liczbach kwantowych (stanach energetycznych).

To tyle tytułem chemicznego wstępu, który powinien jakoś tak przybliżyć ideę dzisiejszego postu.

Dawno nie robiłam tzw. mapy życia. Myślę, że dzisiaj wieczorem.... 

*15iminut później*

Dobra, zrobiłam jednak teraz.

Wbrew pozorom to nie było takie trudne...

Generalnie jest tak, że na nasze życie składają się momenty. Chwile, uczucia, emocje.  Może mnie bierze na refleksję, bo jednak te 20ste urodziny dość mocno przeżywam i oaaah (o tym jednak będzie za 2tygodnie).

Te wszystkie momenty, chwile, uczucia, emocje itp. składają się na ludzi, na konkretne relacje i na pewne konteksty życiowe. Czasem dajemy się im za bardzo i nie pozwalamy, aby te najlepsze rzeczy i kontakty rozwijały się w naszym życiu. Jesteśmy zbyt ograniczeni, skupiamy się na pierdołach i powierzchownych kontaktach. I to wcale nie jest dla nas dobre.

Według mnie jest tak, że tym naszym jądrem atomowym jesteśmy MY SAMI. Tymi protonami i neutronami są nasze doświadczenia, nasze cechy charakteru, emocje, które odczuliśmy kiedyś, lub, które nadal odczuwamy. To są rzeczy, które nierozerwalnie nas tworzą. Bez nich tak naprawdę nie bylibyśmy tym, kim jesteśmy.

Elektrony to rzeczy względne. Niektóre są bardzo blisko nas, niektóre zaś krążą po powłokach walencyjnych gotowe na to, aby uciec, gdy tylko uznamy, że chcemy, by nasze życie było lepsze, albo wręcz przeciwnie, czekają na kolejne momenty itp., aby tylko dobić do tej idealnej konfiguracji oktetu czy czegoś takiego.

Ostatnio mam wrażenie, ze za dużo tych elektronów mi się wymienia. Że z godziny na godzinę jestem w coraz większym potrzasku, że muszę podejmować trudne decyzje i modlić się o coraz większą cierpliwość w stosunku do ludzi, którzy ją już dawno wyczerpali.

Nie chcę czegoś takiego, nie chcę być zależna od tych czynników zewnętrznych, jednak im bardziej nie chcę, tym bardziej się taka staję.

Nie chodzi już o to, że tylu rzeczy w życiu nie spróbowałam, że przez moje zdrowotne problemy jestem w pewien sposób ograniczona. Chodzi o to, że gdy skubnęłam trochę innego świata, tego, do którego nie miałam dostępu zachłysnęłam się tym. Mam wrażenie, że aż za bardzo. Z tym, że jak już się zachłysnęłam, to czasem budziłam się z przekonaniem- okej, było fajnie, ale to nie jest jednak to, to nie tu tkwi esencja mojego życia.

Sęk w tym, że chyba muszę ją na nowo odnaleźć i przypomnieć sobie, czego tak naprawdę chciałam kiedyś od życia. I z tego i z moich obecnych pragnień wyciągnąć to, co najlepsze. Ale najlepsze dla mnie.

Zawsze tkwiłam z boku. Lubię to, bo daje mi większe pole manewru i działania. W Magisie nawet jako animator, na spotkaniach na rekolekcjach siedziałam z boku i mówiłam tylko, jak była moja kolej w kółeczku, rzadko kiedy chciałam przejmować inicjatywę zrobienia czegoś czegokolwiek. Na roku byłam pierwszą osobą, która powiedziała, że starostą na pewno nie zostanie, co skończyło się z tym, że "Oszukać przeznaczenie" mi po prostu nie wyszło. 

A z drugiej strony zawsze było takie lekkie ukłucie zazdrości, z tego powodu, że ci, którzy coś robią są na świeczniku. Cholera ja właśnie na nim jestem i to nie jest takie fajne, jak się z boku wydawało. Już nie mówiąc o odpowiedzialności.

Nie chcę nie panować nad tym, co się dzieje w tym moim atomie. Wiem, że wielu rzeczy nie da się przewidzieć, wiele zmiennych nagle ewoluuje w kolejne, ale nie mogę pozwolić, aby te moje protony i neutrony tak ciągle mi się zmieniały w coś innego. Chociażby pod wpływem różnego typu promieniowania.

możecie się śmiać, ale Spotify ciągle mi to przypomina ostatnio...

dlatego spróbuję jeszcze raz

Wypluwam płuca.
Mój nos i zatoki praktycznie podduszają mnie ilością zawartych tam dziwnych substancji (nie wiem co tam jest i wolę nie wiedzieć).
I nie wspomnę o bólu gardła.
I zamiast leżeć grzecznie w łóżku, siedzę owinięta kocem kubkiem truskawkowej herbaty i modlę się się, aby zaliczyć jutro tę cholerną poprawkę z podstaw chemii.

I nawet nie wie nikt, jak męczy mnie czytanie tych samych definicji i praw, których uczyłam się do matury. I jeszcze bardziej męczy mnie to, że mogę tego nie zaliczyć, bo wstawię przecinek nie tam, gdzie szanowna p. Doktor. No i to, że przecież każdy prawdziwy chemik ma układ okresowy wraz z liczbami masowymi i atomowymi w małym palcu ;)

A tak na poważnie to ostatnio miałam tutaj posuchę. Jakoś potąd myśli i postów do napisania, ale żaden nie skończony. Mimo, że wiele z nich obejmuje dość ciekawe moim zdaniem tematy.

A tymczasem jeden przekaz na ten tydzień i na najbliższe 2miesiące- na serio szkoda się poddawać.
Niezależnie od tego, czy walczę o kolejny dzień bez fajków (szkoda mojej mi mojej biednej tarczycy, która w końcu się stabilizuje), bez zadręczania samej siebie i aby w końcu coś zrobić. Coś konstruktywnego. Chociażby nauczyć się na jutro na egzamin.

Zwłaszcza gdy jest się tak blisko celu. Tak blisko, że się prawie go dotyka.

klik!

A i zmiana adresu nie jest przypadkowa ;)

100happy days- dni 4-10

Tak sobie myślę, że wrzucanie tego taką serią nie ma sensu, więc będę starała się wrzucać codziennie, max co 2dni (mam na myśli przyszły wtorek i czwartek chociażby, gdzie opadnę z sił zanim wyjdę z uczelni).
Poza tym to poniekąd traci ten klimat, gdy nie wrzuca się tego codziennie.
Także jeżeli ktoś do tej pory dostawał powiedzmy, że "newslettera" z tym, że jest nowy wpis- przez najbliższe 3 miesiące go nie będzie, chyba, że wrzucę coś mega mega ważnego i ciekawego (no poza tym projektem oczywiście :D )

Dzień 4- 25.04part 1- kawałek bawełny a tyle radości!

Ja tak serio z tym. W czwartek wieczorem przeżyłam mentalną masakrę i w piątek kiedy mama wcisnęła mi to w rękę z komentarzem "ogarnij te milion sztućców i talerzy na jutro (chrzciny siostrzeńca- dopisek autorki)", to byłam wniebowzięta.

Jeszcze bardziej wniebowzięta byłam apropo part2-

Dzień 4 -25.04 part 2- <3 <3 <3

Gościnnie Dominika (+ moja krzywa twarz). Znalazłam się u niej po przebrnięciu przez ostatnie sprzątanie w domu i siedziałam do dość nieprzyzwoitej (jak na naszą dzielnicę) pory. Generalnie za dużo pisać nie będę (zgodnie z naszymi życiową filozofią apropo fejsika itp), ale jedno napiszę- tej relacji czasem nie umiem opisać słowami i jestem naprawdę wdzięczna najlepszej Chemiczce świata, która mnie popchnęła do tego, aby zmienić profil klasy i wierzyła, że sobie tam poradzę. Bo bez tej decyzji nie byłoby tego zdjęcia i miliona innych rzeczy, o których wiemy tylko my obie :)

Dzień 5- 26.04. niemiecki raj

Na chrzcinach Bercika udało mi się przechwycić te 2 czekolady. To był jeden z najpozytywniejszych akcentów tego całego rodzinnego zjazdu ;)

Dzień 6- 27.04 kokos part1!

Czasem opłaca się przychodzić do pracy. Wyznaję filozofię, że jak są na serio dość dobre promocje w molo, to trzeba je wykorzystywać. A, że ja lubię siedzieć w kuchni (w tej serii dość sporo jest na ten temat) i robić coś w tej kuchni (niekoniecznie zmywać) i rozwijać się na tym polu to uznałam, że nic mi się nie stanie jak go kupię. 

Dzień 7- 28.04 kokos part2!

Po jakiejś godzinie i 10 minutach męczarni udało mi się go w końcu otworzyć. Jeżeli nikt sam się nie męczył kiedyś z kokosami to nie zrozumie tej satysfakcji :)

Pomijając walory smakowe samego owocu, z efektu użycia jednej połówki (która wypróżniona z miąższu zdobi jedną z moich półek) byłam całkiem zadowolona. Gdybym poczytała wcześniej na temat użycia kokosów w kuchni na pewno wyszedłby mi lepszy obiad, ale i tak moje wybredne kubki smakowe pieska francuskiego były pozytywnie zaskoczone tym innym i ciekawym smakiem piersi z kurczaka zrobionych w prowizorycznym mleku kokosowym. 

I myślę, że mimo poświęconego czasu kiedyś jeszcze spróbuję coś z nim zrobić. 

Dzień 8- 29.04 Przemyślanin!

Coś mi mówi, że raz w roku (w sumie to dwa) jest mi pisane jeździć jednak pociągiem aż do Rzeszowa! Co prawda w tym roku jadę na festiwal, którego macie tutaj screen plakatu (i, który próbował mnie odciągnąć od chemii i mimo, że mu się to udało to i  w środę dostałam piękne  85%  z wejścióweczki na laboratoriach ). 

W każdym razie po pisku radości udało mi się wstępnie dogadać z moją koncertową kompanką (pozdrowienia dla Nuśki!) i jednak jadę gdzieś na wakacje w tym roku, no kto by pomyślał :)

Dzień 9- 30.04 part1- fartuch!

 Gościnnie Kinia, do której wypaliłam wczoraj jakże sławetne zdanie pt. "you make my day!", ponieważ nie przejmując się światłami, stadem kierowców itp wyjęła fartuch na środku chodnika (i szła tak właśnie przez całe pasy do biedronki naprzeciwko nowej chemii) i szukała tam jakiś pierdoł. Po tych laboratoriach (które są na chwilę obecną ciężkie i bardzo niewdzięczne) mój zryty mózg jakoś się tym ubawił.

Dzień 9- 30.04 part2-  Snuff

Jeżeli ktoś nie wie to właśnie się dowie, że w czarną historię Magisu jest wpisana nieodłącznie tabaka. W sumie jakoś przez Magis zaczęłam używać i w moim przypadku nie ma lepszej rzeczy na katar i rozbudzenie niż tabaka. Bayern snuff i Polar Prise to są nówki sztuki (i kasa, która miała iść na pierdoły poszła w dobrym celu) a Red Bull klasyk klasyków był miłym elementem spontanicznego spotkania z Budną :)

Dzień 10- 1.05- Pasja

Znowu kuchnia. Mam w połowie przygotowany wpis na temat marnowania i rozwijania talentów i hobby. I tutaj próbka tego mojego talentu (co prawda w formie dość słabej jak na to, co to jest). 

Mam to chyba po obojgu i po Mamie i po Tacie. W każdym razie niewiele rzeczy daje mi tyle radości i satysfakcji co to. Zdecydowanie więcej daje oczywiście oglądanie min i słuchanie (z reguły pozytywnych ;P) opinii na temat tego co gotuję i piekę :)

A i to miały być kruche babeczki, ale póki nie kupię sobie formy do 12 sztuk, to chyba zawsze będzie kończyło się zaimprowizowanym pleśniakiem czy czymś takim ;)

Bonus- Pozdrowienia dla Marcysi!

Tym razem moje, dość skrzętnie ukrywane oblicze. Marcysia mi się żaliła na szwagra, to chciałam ją jakoś pocieszyć tym, że nie tylko Ona nie ma majówki. I mam cichą nadzieję, że mi się to udało :)

I nie powiem, bardzo mi się podoba tu moja mina, która jest niezwykle adekwatna do najbliższych 2 miesięcy :D.

I oczywiście muzycznie- cud miód i orzeszki .