to idealny dzień, aby... zdać zadania z matematyki!

"Ostatnie 36h do ostatniego podejścia do zadań.
Ogólnie jestem bardzo spokojnym człowiekiem w kwestii zaliczeń, kolokwiów i egzaminów.
A teraz drugi raz w życiu się denerwuję. Niedobrze.
Drugi raz na tych studiach w sumie, nie w życiu.

Nigdy nie skręcało mi tak wnętrzności przed jakimś egzaminem. Smutne.
Cały dzień nie mogłam znaleźć sobie miejsca w mojej dziupli, cały dzień roznosi mnie, nie mogę zrobić ani jednego przykładu, ledwo co skupiam się na książkach i nawet nie chce mi się poszukać nowej farby do włosów. Ani tym bardziej zdecydować o tym czy rudy, czy też rudoblond.
Nawet kupiłam cukierki melisowe, które nie bardzo pomagają."

To miał być wpis, a raczej fragment wpisu, który miałam opublikować w sobotę. Tytuł brzmiał "to idealny dzień, aby... pouczyć się matematyki!".

Z tym, że jak w końcu się zmobilizowałam to blisko przez cztery godziny siedziałam i robiłam. I nawet rzucałam notatkami po pokoju. Czyli były jakieś uczucia. Czyli był jakiś progres.

I w sumie jest. To takie dziwne, czuć się przygotowanym na egzamin.
Ostatnio tak się czułam przed ostatnim podejściem do podstaw chemii. Czyli albo teraz, albo nigdy.

Z drugiej strony ostatnio znowu nie marzę o niczym innym, niż o wyłączeniu mózgu. O tym, aby za dużo nie myśleć,  aby nie być aż tak wyczuloną na najdrobniejsze zmiany, które następują w środowisku wokół mnie, w tej złożonej mieszaninie relacji międzyludzkich. Nie chcę za dużo o tym myśleć, ale jednak to robię.
Chciałabym też nie widzieć pewnych rzeczy.

Boli mnie ostatnio to, że wszyscy jesteśmy tak bardzo zarobieni. Brakuje chwili na spontaniczny spacer, szkoda nam każdej bezcennej minuty, chcemy iść ciągle do przodu i do przodu nie bacząc na innych ludzi.

Przyjaźnie się spłycają. Dni, w które po smsowym komunikacie o tym, że zaraz będzie się pod czyjąś klatką druga osoba była już gotowa, mijają bezpowrotnie. Chcę tych czasów. Chcę beztroskiego spotkania się na pół godziny, aby po prostu pogadać.
Chciałabym, aby tak nie było. Aby te niegdyś mocne relacje nie zmieniały się. Chyba, że to mi wydaje się, że się zmieniają, a tak naprawdę wszystko jest w porządku.

Chyba, że taka jest brutalna kolej rzeczy, a wszyscy prędzej czy później będziemy zdani tylko na siebie.

Sama nic z tym nie zrobię.

Sama też jestem zarobiona. Ale wydaje mi się, że drugi człowiek powinien być ważniejszy niż pewne rzeczy.
Albo ja nie pasuję do tych czasów zapchanych technologią i wirtualnymi relacjami.
I nie tylko relacjami. Na przykład też głupim e-indeksem.

Ale nie będę się rozgadywać na temat wad e-indeksu. Twierdzę po prostu, że jak znajdzie się jakiś wariat na wydziale informatycznym to wszystkie dane ZUT-u pójdą do kosza. Albo w inną czarną dziurę.


You´re going to see myself the fairy of your secret dreams

orzech.

Chciałabym, aby mój przyszły luby tak cieszył się na mój widok, jak mój ulubiony doktor matematyki, gdy tylko weszłam w jego progi dzisiejszego, absorbującego dnia. I aby miał taki uśmiech jak dr Kalifornia.

Szukam tych ramion. Idę mając nadzieję, że prędzej czy później spotkam te, do których pasuję idealnie.
Zwiewne sukienki i obcasy płynnie przechodzą w powyciągane swetry i glany. I krążą, wymieniając się między sobą dodatkami.

Pewne granice dążą ku nieskończoności. Nie ma momentów pustki, są momenty, które znajdują się w pobliżu zera, w pobliżu tych wszystkich dni pełnych smutku i jakże chwilowej rozpaczy, która mnie przesyca bez ani chwili oddechu. Te zera przy, których wypłakuję się, kiedy nerwy mi puszczają są ostatnio krótkie i intensywne. Wierzę w tych dobrych ludzi, dostaję naprawdę niesamowite relacje, ale ciągle mi ich mało.

Ciągle jestem głodna tego wszystkiego. To taki odruch, nad którym my ludzie nie umiemy zapanować.

Ja naprawdę dostaję dużo dobra.  Chwilami mam wrażenie, że na nie nie zasługuję.
Chociaż to może ta namiastka normalności. Namiastka tego, co niektórzy nazywają życiem.
Z jednej strony pluję sobie w brodę, że nie doceniam tego, że wciąż mi nie wycięli tarczycy, że mam naprawdę wspaniałych Przyjaciół (pisanych caps lockiem w sumie), których kocham nad życie (i wierzę, że z wzajemnością) i kilkoro znajomych, z którymi zawsze mogę iść na koncert, spacer czy po prostu popróbować jakieś eksperymentalne drinki (czekam na pewien przelew na konto i nasze małe duże plany odnośnie miksu Karmi z czystą). Ja naprawdę nie mam w życiu źle.
Zły dzień nie oznacza złego życia. Mamy tendencję do zapominania o tym.

Jednym z najwspanialszych uczuć, przez, które wczoraj płakałam jeszcze intensywniej, to była ta świadomość, ze w sumie, zawsze mam komu zalać łzami sweter.
I fakt, że zawsze wracam zasłodzona- "bo cukru sypie się od serca. kakao też się sypie od serca".

Na mojej tablicy wiszą zdjęcia. Z paroma naprawdę wspaniałymi ludźmi. Jedno znajduje się tam już od kilku lat.
Jacek Kaczmarski zanuciłby tutaj, że z tej mąki nie będzie już chleba i, że z tej męki nie będzie już ksiąg. Smuci mnie to.
Ale ja nie będę się zmieniać pod czyjeś dyktando. Nie będę się prosiła o namiastkę koleżeństwa z ludźmi, których nie interesuję jako człowiek i nie jestem w jakimś tam stopniu ważna.

Orzechowe chemoccino w minimalny sposób mnie rozgrzewa.
Jeszcze tylko odrobina i idę, aby łóżkowe potwory i senne zawirowania mnie pochłonęły i zmusiły do stuprocentowej koncentracji nad nimi.

Jutro jest nowy dzień. Nie mam ambicji po raz kolejny zmarnować dnia.

Nie wiem jak pogodzę to wszystko. Nie wiem. Wierzę, że uda mi się to prędzej czy później ogarnąć na ponad 100%/.
Czekam z utęsknieniem na chwilę. Chwilę tylko dla siebie.
A jednocześnie tak boję się tych kradzionych chwil, podczas, których zajmuję się tylko sobą.
Paradoks.

But we're never gonna survive, unless. We get a little crazy