jesień

Idę. Bose stopy wsunęłam w baleriny, sweter narzuciłam na cienką sukienkę i idę.
Przed siebie.

Lubię tę porę roku. Bo mogę pod przykryciem z płaszcza nosić cienkie rajstopy do krótkich spódnic i balerin. Bo mogę jednocześnie założyć swoją najcieńszą czapkę i biegać praktycznie boso* po chodnikach.
Lubię jesień.
Mimo, że teraz jest mi niesamowicie zimno.
I, że z tego zimna się trzęsę.

Zmieniam powoli baleriny na botki. Ja i botki. W dodatku na obcasie. Widział to ktoś kiedyś? Ano widziałam. W lustrze.
I w witrynach.
I podoba mi się to.

Zmiany, które wprowadza się wraz z początkiem roku szkolnego czy akademickiego są fajniejsze. Są wyraźniejsze.
Zmieniam swoje nastawienie. Ten semestr będzie ciężki. Ale będzie wprost bajeczny.
Bo będzie wymagał ode mnie ogromu siły, energii i wszystkiego co możliwe.
A i jednocześnie wracam do życia.

To zabawne, że nie lubię wakacji. Mimo, że lipcowa alienacja od ludzi bardzo mi się podobała i była fantastyczna.
Lubię ten szum wiatru, lubię ten niespokojny bieg sukienki wokół kolan i fale swetra ocierające się o ten tor.

Moje nastawienie chyboce. Jest bardzo niestabilne.
Chciałabym być pewna w tym co robię. Pragnę widzieć, że kroki, które stawiam są w stronę dobra.
Mimo wielu negatywów to czuję to dobro.
Czasem wystarczy chwila, aby poczuć, że jest się w domu. Nie potrzeba wiele, aby być szczęśliwym człowiekiem.

Chcę pozytywów. Podoba mi się plan na najbliższy czas. Brakuje mi tylko chwil spędzonych z najbliższymi mi na świecie ludźmi.

Wracam do studyjnego trybu życia.
I nawet podoba mi się to, że ten semestr będzie taki intensywny.
Nawet bardzo.
Nie umiem usiedzieć w miejscu i nie usiedzę.

Chociaż chwilami tęsknię. Za powiewem tej niby zwykłej miłości, która nas otacza. Dostaję jej naprawdę dużo, ale jestem jej głodna.
W sumie jak każdy.
Ale nie lubię generalizować. Dlatego mówię, za czym ja tęsknię.
Nie tylko za tym. Też za odrobiną wyciszenia. I za sagą w dobrym towarzystwie.

Nie obiecuję regularności. Nic już nie obiecuję.
Obiecuję tylko to, że zadbam o siebie.


I’m the one who had to learn to build a heart made of armor