dziennik!

Mam dwie pięty achillesowa. Pierwsza to ogromna fascynacja połączona z mąceniem w głowie i różnymi, dziwnymi dla otoczenia układami.

Druga to zwierzęta.

Nie byłam fanką zwierząt. Wyssałam to z mlekiem matki. Obrzydzeniem napawały mnie żaby i ropuchy, świnki morskie miały adhd a psy atakowały. Tolerowałam koty, tchórzofretki (mimo nieziemskiego smrodu) i rybki. Zwierzęta były sobie, a ja dopóki nie musiałam ich pilnować byłam naprawdę szczęśliwa.

A tymczasem na najbliższe 10dni otwieram serię pt. "z dziennika wybitnie niedoświadczonej psiej niańki".

Na wstępie zaznaczam. że zrobiłam to tylko dlatego, że poprosiła mnie o to bliska przyjaciółka. Ale to i tak pierwszy i ostatni raz ;)

Państwo wyjechali, zgasiłam światło i nagle łubudubudu słyszę szczekanie nad uchem. Zaczęło się cudownie...

I oczywiście ten ryk następnego dnia o 6:40. I całe zadrapane moje nogi w drodze na śniadanie (a do pracy na temperaturę 30 stopni nadaje się tylko spódnica :) ). Już nie mówiąc o tym cudnym spacerze, w dodatku niezwykle nieprzytomnym. Wracamy, teraz moja pora na śniadanie. W przeciągu 20minut usiłowałam zjeść jabłko. Ale nie, nie pykło, najbardziej burżujskie jabłka rodem z Biedronki za 6zł za kg muszą poczekać. 

Po jakichś 4 seriach naprzemiennego lizania mnie po nogach i rękach oraz gryzienia gdzie popadnie poddaję się. Rzucam młodej karmę (wieczorem doszłam do wniosku, że było jej zdecydowanie za dużo) i wodę (tej było zdecydowanie za mało).

Koło 20.30 wracam styrana i zastaję efekty wybuchu bomby nuklearnej. Błogosławię odświeżacz powietrza. A nawet dwa.

Dzień następny. Dzisiejszy.

Ok 1 w nocy Pieseł chciał się zaprzyjaźnić na nowo po wczorajszych fochach. Po godzinie głaskania itp. znowu szczeka i idzie na legowisko.

Koło 6 rano dostaję pobudkę. Znowu atak w trakcie śniadania. W dodatku nie mogę nawet na spokojnie umyć zębów bo słyszę żałosne wycie za drzwiami łazienki.

Po powrocie z porannego obchodu po dzielnicy mam ochotę strzelić sobie w kolano. I to tak mocno. Jakiś karabin maszynowy byłby akurat.

O 7 się poddałam. Szukam po internecie artykułów o psychologii psów. Próbuję wcielić w życie jakieś wskazówki i o dziwo są efekty!

Pół godziny później przysypiam na krześle a Pieseł na podłodze. Później biorę ją na tapczan i budujemy zaufanie. Letarguję przez ponad godzinę i jednocześnie głaszczę po brzuch/plecach itp.

W nagrodę dostaję koncert szczekania. Jedyna myśl, która przyszła mi do głowy to "ŁOTAFAK?!".

Poddaję się. Znowu. Idziemy w teren. I odkrywam, że jak przychodzi co do czego, to w moim Staruszku też mam niesamowite wsparcie. Kto by pomyślał. Co prawda okraszone wyśmianiem mnie, ale naprawdę doceniam. I są efekty internetowej lektury. Bomba zrobiona, ale na dworze. Wygrałam życie dzisiaj póki co i mam nadzieję, że jak wrócę po 4 urodzinach Poli i wizycie u lekarza to nie znajdę resztek wybuchów.

I nie pogryzła mnie dzisiaj. Tylko to ja przesiąkam jej zapachem. Brr. Dobrze, że mam nowe perfumy z AVON-u...

A tymczasem z Nusią się napalamy na Wrocław!  

Jesteśmy na etapie szukania strojów i noclegów we Wro. Tzn. wstępnie. A jak coś, to stroje zawsze się nam przydadzą :)