mącisz

Jesteś obrazem, którego nie umiem wyrzucić z umysłu.
Niezależnie od tego czy jestem w pracy, czy próbuję się uczyć, czy też po prostu śpię, jesteś wrzodem na moim tyłku, guzem w mózgu i wredną żmiją, która robi wszystko aby mnie ukąsić.

To jest dla Ciebie normalne.
Przecież mącenie w głowie i manipulowanie mną to jedna z Twoich ukochanych gierek.

Chciałabym, abyśmy w tej partii obydwoje byli na równi. Aby nie było wśród nas kogoś młodszego i kogoś starszego. Kogoś mniej i kogoś bardziej pokrzywdzonego przez los. Kogoś, kto zakłada subtelniejszą maskę i kogoś, kto używa na raz kilku odcieni, które zlewają się w nowy, niezwykle twardy i oschły pancerz. Kotka i myszki, mrówki i mrówkojada.
Byśmy stali na równi i z tej perspektywy potrafili rozmawiać.
I wiem, że jestem teraz ściętą głową, która pragnie, aby jej marzeniom udało się spełnić.
Ale to nie nasz typ funkcjonowania. My nie możemy działać normalnie. Zawsze będzie jakieś ale, zawsze będzie coś nie do końca ze sobą współgrało.

I najtrudniejszą zasadą tej gry jest to, że ona się nie kończy. Żadne z nas nie jest zdolne do tego, aby ją zakończyć. Wywracamy planszę, ustawiamy pionki od nowa. Przerywamy, uciekamy od tego stołu z wizualnymi elementami tej gierki. Ale coś zawsze przyciąga nas z powrotem, zawsze, któreś ruszy z kopyta i nie pozwoli, aby to drugie stało w miejscu. Będzie ciągnąć je za sobą. Nieważne, że poleje się pot, krew i łzy.
Chociaż Ty chyba nigdy nie widziałeś moich łez.

Nie wiem czy wiesz, ale kryje się we mnie wiele sprzeczności.
Z jednej strony chcę być silna, a z drugiej płaczę sama ze sobą i wysmarkując się w koc owinięty wokół moich kolan.
Chcę rzucić się w wir zapomnienia z Tobą, ale jednocześnie wiem, że ten wir może nas całkowicie pochłonąć i nie pozwoli nam od siebie uciec. Moglibyśmy się zawsze odbijać się od siebie, być po dwóch skrajnych stronach, ale będziemy w nim razem.
Chcę Cię prowokować na tyle, abyś zaczął w końcu ruszać głową we właściwą stronę, ale jednocześnie się tego obawiam.
Ciekawe by było, gdybyś w końcu padł przede mną na kolana, ale co z tego, jeżeli nie wykrzesałabym z siebie chociażby odrobiny zapału?

I w ogóle... Padniesz kiedyś w końcu? Czy może duma zeżre Cię na tyle, że nie będziesz w stanie spojrzeć na siebie i będziesz sobie pluł w brodę, bo miałeś tyle okazji i szans?

I tak jesteś tchórzem. Oboje jesteśmy. Bo nie umiemy skręcić w żadną stronę. Brniemy w ten ocean, nawet nie wiemy tak naprawdę na jakim jesteśmy kursie i w, którą stronę uderzamy. Fale rzucają nami, błyskawice o mały włos w nas nie trafiają a góry lodowe rodem z Titanica są tak blisko nas.
Zamiast w końcu zdecydować się czy płyniemy razem czy nie, próbujemy być jedną nogą na swoich prywatnych statkach a drugą twardo grzęźniemy u siebie. Zamiast zbudować coś wspólnego, oboje się coraz bardziej pogrążamy.
Nawet jeślibyśmy polegli to razem. Zawsze byłoby potem łatwiej powstać.
Ale nie. My jesteśmy uparci i tkwimy. Każde w swoim świecie, raz na jakiś czas wskakujemy i próbujemy mieszać u tego drugiego, a potem uciekamy czym prędzej do swojego kąta.
Bo tak łatwiej.
Po co podejmować decyzje i brać odpowiedzialność za życie. Lepiej bawić się w kotka i myszkę.

Chcesz czegoś więcej a jednocześnie uciekasz. Albo wmawiasz mi, że chcesz, nabijasz się ze mnie, w sumie to nie byłoby nic nowego.
Przecież swojego wysublimowanego poczucia humoru czasem sam nie rozumiesz. A co dopiero  ja miałabym pojąć.
Przecież pewnego rodzaju gierki słowne są bardzo zabawne. Zwłaszcza, gdy do mnie docierają dopiero, gdy zmulona przeglądam to, za pomocą czego niby Cię prowokowałam. I w tej chwili nienawidzę Cię za to, że pozwoliłeś, aby mój mur, za którym się chowałam runął i abyś mógł odsłonić jedną czy dwie cegły. I, że podejrzałeś co nie co.
I zobaczyłeś rzeczy, których nie powinieneś widzieć.
Jak dobrze, że resztki instynktu samozachowawczego kazały mi kończyć i iść spać.

Albo to Bóg działał. I nie pozwolił mi do reszty rozebrać się z prawdy o samej sobie. Z tej prawdy, którą chowam przed całym światem.

A Ty i tak jesteś okropny i mącisz mi w głowie. A ja dalej pozwalam, żebyś to robił, licząc na to, że kiedyś się ogarniesz i, że skorzystasz chociażby z jednej mojej rady czy wskazówki.

https://www.youtube.com/watch?v=E6MSkG5txAA&feature=kp