I już wiesz, że teraz piszę do Ciebie. Że chcę sformułować to, co mówiłam Ci w nocy, kiedy obudziłaś mnie wrzaskiem, że dostałaś się na swoje wymarzone studia a ja zerwałam się z łóżka a po chwili opadłam na poduszki przez ten cudowny zawał serca i radość.
I teraz chcę Ci dopowiedzieć to, czego otulona dziwnymi snami nie umiałam powiedzieć.
Po pierwsze jestem z Ciebie naprawdę dumna. Bo jesteś mądra. Bo dostałaś się na te studia, które wybrałaś na takiej a nie innej drodze. Bo wiem, że nawet jak będziesz płakać i rzucać w ściany fiszkami ze słówkami i jęczeć w bólu i krwi, że mogłaś iść na socjologię, to będzie Ci przyświecała jedna myśl "co z tego, że byłoby łatwiej, skoro byłoby nudniej?". Bo nie oszukujmy się- nie idziesz na TiR, żeby mieć pseudosesję 2x w roku, tylko idziesz na kierunek na moim poziomie trudności jak nie trudniejszy.
Bo ja w życiu nie poradziłabym sobie na takiej filologii. Tej Twojej.
Ale Ty sobie poradzisz. Bo chcesz tego i pragnęłaś od długiego czasu.
Uwierz mi, że jak się czegoś naprawdę chce, jeżeli jest się pewnym wyborów, to da się wytrzymać. Wiesz ile razy chciałam rzucić w cholerę to wszystko przez matmę i traktowanie mnie jak śmieć. Ale trzymała mnie motywacja, że na serio chciałam iść na te studia. Że to nie był przypadek, że na czele mojej listy była akurat nanotechnologia.
I wierzę w Ciebie i w to, że u Ciebie będzie podobnie. Nie wiem co będzie powodem Twojego wkurzania się i rzucania bluzgami, ale wierzę, że nie stracisz swojego celu sprzed oczu.
A jak stracisz, to pamiętaj, że wiem gdzie mieszkasz! I, że kiedyś wynajdę teleporter!
Po drugie chcę Ci powiedzieć, że życzę Ci, abyś nie zmarnowała tego czasu. Który będzie czasem szalonym, pełnym niespodzianek, na które być może nie jesteś jeszcze gotowa. Daj się temu ponieść, pamiętaj, że raz na jakiś czas możesz stracić kontrolę.
Będzie się działo wokół Ciebie tysiąc rzeczy na raz.
Ale to jesteś Ty i wierzę, że się odnajdziesz.
Jeżeli coś zacznie się w Tobie rodzić to pozwól na to. Nawet nie wiesz, jakie skarby są w Tobie ukryte. Studia to fantastyczny czas, aby je odkryć, aby je wyzwolić.
Może nagle Ci odbije tak jak mi. Wyobrażałaś sobie mnie jako starostę roku, z pełnym makijażem (poza podkładem, który pomożesz mi dobrać jak do Ciebie wbiję w sierpniu) i urabiającą wszystkich wykładowców, na czele z Ewim Groźnym? Bo ja nie.
I jak poczujesz, że zaczyna coś iść w nie tę stronę co zwykle, to może będzie to dobry znak?
A i pamiętaj, że jak coś, to zawsze możesz zawrócić. I, że Ci w tym pomogę. I myślę, że nie tylko ja.
A po trzecie... Mam cichą nadzieję, że nie zapomnisz o mnie, jak już wkręcisz się w te angielskochińskie konwersacje.
To taki mały potwór we mnie.
W sumie ostatnie 3 lata udowodniłyśmy, że można mieć mocną, babską relację na odległość. Można będąc na drugim końcu Polski (dobra, 600km od siebie) doradzać sobie, w co mamy się ubrać na coś tam.
Podobno przyjaźnie mogą przetrwać całe życie, jeżeli przetrwały 7lat. Nam zostały 4/7, idzie nam dobrze.
Poza tym pamiętaj, że przez ostatni rok udowodniłaś sobie, G. i całemu światu, że można jak się chce mieć większość tych najbliższych relacji na odległość. Jesteś moim Mistrzem na tym polu.
I jakby nie patrzeć, życie bez Ciebie byłoby zdecydowanie nudniejsze. I mam nadzieję (potwór zarozumiałości), że jest to na zasadzie vice versa.
Poradzisz sobie. Mimo, że czeka Cię teraz szalony czas, że nie zawsze będziemy miały czas do siebie pisać (chyba, że na nudnych wykładach złapiemy wifi), to pamiętaj, że odległość to nie kilometry. To stan umysłu.
I ja będę. Mentalnie zawsze.
Poradzisz sobie.
A i proszę Cię o jedno.
Nie zmarnuj tego czasu!
I uświadom sobie jakie jesteśmy stare, a kiedy się poznałyśmy. Niezależnie od pory, czasy są piękne!
I tak Malff. To było do Ciebie to wszystko. Tak na wszelki wypadek to mówię, gdyby Twoja humanistyczna dusza była zbyt zmęczona świętowaniem tego pięknego dnia.
But I needed one more touch
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz