nie było mnie miesiąc?

Nie byłam jeszcze u przedświątecznej spowiedzi. Ale dostałam już pokutę na zaś. Dla tak aktywnego człowieka jak ja, to kara boska siedzieć w domu na tyłku, nie móc czytać (tak, akurat ja nie czytałam, ręka do góry ta osoba, która w to uwierzyła!), oglądać tv, siedzieć przed kompem ani z nosem w telefonie. Czyli generalnie nie robić nic. A ile można spać...?

A wspomniałam już, że pielęgniarka w szpitalu chciała mi skonfiskować telefon? A i, ze o tym, że powinnam się przemóc i nosić okulary przeciwsłoneczne dowiedziałam się dopiero, gdy dostałam wypis? *

Zalałam się nauką fizycznej, bawię się w excelu, uczę się robić szalone wykresy w nim, oraz przypominam sobie jak się różniczkuje (gdyby mój ulubiony doktor matematyki to czytał, byłby ze mnie za pewne dumny). Mówiłam już, jak wygodnie śpi się na encyklopedii chemii fizycznej, znanej pod kryptonimem Atkins ?

Ostatnio stałam się takim no-lifem. Nerdem w sumie. Bo nauka, bo nawet czekając na SOR-ze chciałam się uczyć, bratowa musiała mnie siłą powstrzymać, abym tego nie zrobiła. Mam w tyle głowy (poza tym nieco uciążliwym bólem, który tam tkwi) przeświadczenie, że muszę się uczyć, że jest naprawdę sporo do zrobienia. Im dalej w las tym więcej drzew, a w tym semestrze ZUT napuścił na moją grupę fragment lasu pełny jakiś dziwnych krzewów, bardzo wysokich drzew, które z jednej strony zsypują na nas duże i błyszczące liście, a z drugiej atakują nas cieniutkimi i ostrymi igłami, które usiłują przekłuć naszą pewność siebie, które niosą jakieś dziwne plotki i syfy, które chcą narobić fermentu i podstępnie zrobić nanodziurki w naszym płaszczu odporności.

A z drugiej strony zaczynam się odchamiać. Zamykam ten rok jawnego, niezobowiązującego szaleństwa i szumienia. Może niekoniecznie w takim sensie, jakby niektórzy to widzieli, ale fajnie jest mieć świadomość, że można owe jawne szaleństwo przekuć na inne rzeczy. Na przykład na chodzenie do teatru,  Koncerty też.

Swoją drogą polecam pójście na Pidżamę Porno i niech żałują ci, którzy nie byli na Rocket Festiwal. Ilość siniaków, zakwasów, oraz zdarte gardło świadczyło samo o sobie. Reszta tej imprezy niech pozostanie w naszych wspomnieniach, memach oraz zdjęciach w tle.

 

Nasuwa mi się też pewien pomysł, na zrobienie Brata tego bloga. Brata, o konkretnej idei, która kołuje mi się gdzieś po głowie, nowy początek, z okazji końca roku szaleństw i takie tam.

Ale to spokojnie, jak będzie czas, to powstanie,

Będę ich smakować do końca życia i o jeden dzień dłużej

let it shine!

Wpis dedykowany Malwinie L. zwanej powszechnie Malffu. W podziękowaniu za to bardzo motywujące hasło i, za przypomnienie o tym, że przecież jestem pewna siebie i nic nie ma prawa tego zburzyć.

Przypadki istnieją tylko w gramatyce.

W prawdziwym życiu nie ma takich. Nie wierzę w to, że w dniu, w którym natężenie dołowania się było maksymalne, wyszły następujące okoliczności.

Poprawiły mi się wyniki tarczycowe. Nie jakoś super, ale ja jestem zadowolona, że z takich dupnych, jestem już bliziutko osiągnięcia mojej życiówki. Jak zejdę o tyle samo do połowy marca, to aż kupię sobie specjalny kubek do zielonej herbaty i będę parzyła te fusiaste, a nie torebkowe.

Tzn. ja nie mówię, że Teekanne czy Liptony są złe. Ale jednak co prawdziwa fusiasta, to prawdziwa.

Marcysia wrzuciła wpis na swojego bloga. Myślę, że wybaczy mi tę reklamę. Generalnie mocno pomógł mi wykrystalizować swoje plany i postanowienia. 

Dostałam prezent świąteczny od Malff. Spóźniony, ale trafił na idealny moment.

Let it shine to hasło na najbliższy czas. Bo to czas, abym się jeszcze doszumiała. Intuicja mnie nigdy nie zawodzi i wiem, że niedługo skończy się ten szum wokół mnie. Chcę go wykorzystać jak najlepiej. I ja wiem, że to, co  będę robić to będzie stosunkowo niepoprawne.

"Let it shine" to po prostu "idź błyszczeć". I wydaje mi się, że do tego błyszczenia wcale nie jest potrzebna ta zewnętrzna otoczka w stylu kolorowych kosmetyków, dobrze dobranych ciuchów itp. Tu chodzi o ten wewnętrzny blask. O to, aby po prostu błyszczeć, iskrzyć i oślepiać innych. Chodzi o to, aby mieć w sobie ten uśmiech, to coś po prostu, co powali na kolana ludzi wokół Ciebie, od kolegów z pracy, przez kochanego przyjaciela geja, czy też ludzi mijanych na ulicy.

Chodzi o wewnętrzny spokój i dystans do wszystkiego. I  o to, aby go pokazywać na zewnątrz. 

Chociaż nie ukrywam, że ta zewnętrzna otoczka zainspirowała mnie do tego.

Let it shine to też błyszczenie gdziekolwiek. Na uczelni, w pracy. Gdzieś, gdziekolwiek.

I nawet mam na to coraz większą ochotę. Na to let it shine. 

Nie umiem dzisiaj ubrać w słowa tego, co mi naprawdę siedzi w głowie. 

Albo ma po prostu za dużo pootwieranych zakładek na moim chromie. 

Nieważne . To nie jest dzień na wenę. To jest dzień na myślenie.

jestem w nich zakochana coraz bardziej.

dziękuję.

Przez ostatni miesiąc mogłam wykazać się literacko tylko pisząc jakieś dziwne, śmieszne podania do sponsorów Reakcji. Nie wysłałam ich jeszcze, ale to nie jest istotne, moja poczta zutowska musi być włączona na moim haśle a nie na samorządu, mimo, że to takie fajne, takie prawie elitarne mieć hasło do poczty Samorządu mojego ukochanego Wydziału. 

Pisałam również bajki o polimerach, o tym, jak się sieciuje różne rodzaje żywic, tworzyłam niestworzone historie na temat przetwórstwa i zastosowania kwasu tereftalowego czy też polistyrenu. Po czym okazało się, że te bajki to nie były bajki, to były rzeczy, które tak naprawdę mają miejsce w rzeczywistym świecie,

I nawet odkryłam to, że można mieć wstręt do danego przedmiotu a potem skończyć z oceną 4,5 na koniec z niego. Średnia ocen z III semestru, u największej hejterki polimerów na swoim roku, podwyższona właśnie przez polimery  żywice, no kto by pomyślał!

Tworzyłam również niesamowite rysunki ogniw paliwowych, wymyślałam swoje podstawy elektrotechniki oraz zrozumiałam, że przy odrobinie myślenia da się zaliczyć wszystko, trzeba mieć tylko otwarty umysł. Mój ulubiony pan Doktor ze Studium Matematyki byłby ze mnie taki dumny, gdyby zobaczył rozwiązane, bez uprzedniego przygotowania, równania różniczkowe,  po pół roku od egzaminu.

Stałam się mistrzem memów, którymi tak łatwo manipuluję opisując co ważniejsze, co śmieszniejsze i co dziwniejsze sytuacje zaistniałe na roku, wśród mojej kochanej Drużyny Pierścienia czy wokół tego staropolitechnikowskiego bałaganu.

Stałam się po raz kolejny wolnym człowiekiem, wolnym od tych paskudnych demonów przeszłości, które tak bardzo lubią się wkradać i mieszać nam w głowach. Przebaczyłam, odpuściłam i nie wracam myślami do pewnych tematów. Jeszcze nie na 100% ale myślę, że w tej materii na spokojnie osiągnęłam wynik ok. 85%. I to jest jeden z tych wielkich sukcesów stycznia, to jest jedna z tych rzeczy, z których mogę być dumna.

Spędziłam wiele godzin na nauce, szukając wielu rzeczy, które były mi potrzebne na teraz, poprawiając przecinki, w projekcie, który przecież był dobry, któremu niewiele brakowało do ideału (no poza bilansem cieplnym, ale dynamiki sylabusa się nie oszuka i to następny semestr spędzimy z kalkulatorem w ręku i przeliczając te wszystkie dane).

Wiele czasu przeznaczyłam na rozmowy z ludźmi dobrej woli, po raz kolejny przekonałam się co to znaczy hasło "przyjaźń" i "dobre kumpele z roku". Nie ma rzeczy niemożliwych, najbliżsi nie będą od Ciebie wymagać od Ciebie nie wiadomo jak intensywnej pomocy przy przeskakiwaniu swoich przeszkód, Oni wiedzą, że zawsze rzucisz wszystko i im pomożesz, chociażby mentalnie, chociażby pisząc głupie wiadomości czy wysyłając bardzo szalone selfie.

Zobaczyłam też, że warto przyjmować pomoc od innych, że mimo poczucia, że "jest mi głupio prosić Cię o to, wiem, że masz ciekawsze rzeczy do zrobienia itp", nie każdy człowiek będzie miał poczucie straconego czasu, jeżeli Ty też jesteś bezinteresowna to uświadom sobie, że inni też potrafią. Że inni też potrafią dać coś z siebie nie oczekując nic w zamian. I nie zawsze są to to tylko najbliżsi ludzie, często to są  (nie)zwykli koledzy czy też ludzie z pracy. Dzięki tym małym odciskom, które Oni robią w naszym życiu, możemy zmieniać coś na lepsze, możemy wypływać na szersze wody i stawiać czoła ku coraz ciekawszym i bardziej intensywnym wyzwaniom.

Dzięki temu ja sama mogę wejść do projektu naukowego, niby nic, niby nie ma czym się chwalić, ale jestem niezwykle poruszona tym, że mogę zacząć robić coś, co jeszcze jakiś czas temu wydawało mi się to niemożliwe. Sama w głowie stworzyłam te wcześniejsze ograniczenia, sama teraz je z niej wyrzucam.

Skupiłam się na przeżywaniu pewnych rzeczy, na tym, żeby łapać te ulotne chwile, nawet takie jak wyzwania, które rzucam sobie w gronie Drużyny, czy też smak kokosowych cygaretek zapalonych tuż przed koncertem Indios Bravos, już nie mówiąc o tym, że z pewnego lokalu n Wielkopolskiej nigdy nie umiem wyjść i jestem gnana do domu tylko przeczuciem, że muszę iść bo na Śródmieściu można być tak łatwo okradzionym czy też porzuconym w krzaki. 

Chociaż sama tego nigdy nie doświadczyłam, większość życia mam niesamowitego farta w tej materii, dlatego nigdy nie boję się o nasze torby rzucone gdzieś w klubie, bo wiem, że i tak je odnajdę.

Wczoraj po raz kolejny w życiu doświadczyłam Magisu. Po raz pierwszy nowego Magisu, tego po moim odejściu. To cudowne uczucie, gdy ktoś słuchał tego, co mam do powiedzenia.

Byłam w końcu na koncercie Indios Bravos. Nigdy w życiu nie przeżyłam takiego koncertu, takiego ogromu pozytywnej energii, która była wręcz namacalna w lekkiej duchocie Słowianina. Nikt nie odbierze mi tego niemalże katharsis, które panterkowa koszula Gutka tylko wzmocniła i pozwoliła jeszcze mocniej to poczuć.

I jak ja mam nie być wdzięczna?

Czemu tak rzadko dziękujemy?

Ja za ten czas jestem ogromnie wdzięczna. I okej,dalej nie mam tego mocnego ramienia, na którym mogę się wesprzeć, dalej mam takie przeciętne wyniki tarczycowe. Ale i tak mam za co dziękować. Bo to wszystko się samo nie przeżyło i nikt inny nie napisał tego postu za mnie.

jesteś tym, kim być chcesz

zagubiona

Mam w głowie taką szufladkę. Opisaną Twoim imieniem i nazwiskiem. Z nazwiskiem kilkukrotnie podkreślonym, bo nie jesteś jedynym człowiekiem o tym imieniu, którego znam. Wpycham tam na siłę wspomnienia o Tobie, te myśli, zdarzenia i emocje, które po czasie wracają do mnie.

Niektóre działy się wbrew logice. Wbrew temu, co jest powszechnie uważane za mądre, dobre, poprawne. Zwłaszcza to ostatnie słowo tak mocno daje o sobie znać ostatnimi czasy. Nie łączyło nas zbyt wiele poprawnych rzeczy. Gdyby opinia publiczna poznałaby chociaż jedną z takich rzeczy, zostalibyśmy wezwani przed publiczny pręgierz i zostalibyśmy zlinczowani. Zlinczowani za świadomość bycia człowiekiem.

Zlinczowani za to, że pokazywaliśmy swoją kruchość, to, że cierpimy na chorobę zwaną człowieczeństwem. To, że funkcjonując w taki a nie inny sposób, dawaliśmy się porwać namiętnościom, dawaliśmy porwać się bliżej niezidentyfikowanym uczuciom, pragnieniom, emocjom. Większość z nich po dłuższym zastanowieniu można by przypisać pewne określone cechy, pewne rzeczy, które ułatwiłyby wepchnięcie ich do określonych ram, tam i szablonów. Ale po co...

Nieznane jest takie piękne. Nieznane pozwala uniknąć prywatnego krzywdzenia samych siebie, możemy uciec przed samokrytyką. Możemy stłumić ten ledwo tlący się płomień wyrzutów sumienia i tego, co nakazuje nam zachowywać się zgodnie z przyjętymi normami.

Chciałabym, aby to było takie proste. Chciałabym umieć nie zastanawiać się, czy to wszystko było potrzebne. Chciałabym umieć otwierać tę szufladę tylko, gdy dochodzą nowe elementy, które pasują tylko i wyłącznie do niej. Chciałabym, aby to miejsce, zawierało tylko Ciebie i nic poza tym. Aby nie było w nim żalu, wyrzutów sumienia i tego chwilowego wstrętu do samej siebie, który dopada mnie w chwilach największego zwątpienia w samą siebie i niewiary w to, co robię.

Ale od tego nie ucieknę. Z wierzchu bardzo poprawna, gdy w środku znajduje się tyle buntu, tyle rzeczy, które mam ochotę zrobić, a na które nie pozwalają mi nasze nowe społeczne schematy zachowania.

Ta szuflada jest pełna. Pełna wielu ciekawych doświadczeń, które miałam okazję przeżyć. Czasem trudnych, wymagających o wiele więcej, niż mogłoby Ci się wydawać. Wychodzenie ze strefy komfortu jest trudne, niezależnie od tego, czy jesteś takim niespokojnym typem jak jak, który często wybiega. Wybiega i nie patrzy.

Tak jak ostatnio, gdy wracałam do domu z ogromną ilością niebieskich siniaków na moich nogach. Albo jak wracałam nad ranem do domu, oniemiała, będąca w szoku, że jednak istnieją rzeczy niemożliwe, że przekraczanie pewnych barier ma smak nocy, ciężar ekologicznych toreb wypchanych dezodorantem i szczoteczką do zębów i ten bliżej nieokreślony zapach.

Chciałabym, aby w te chwile wolne od nauki, od zobowiązujących myśli, od organizowania zaliczeń i czasu tej wymagającej grupy, nie właził mi w myśli. Aby, kiedy mam tę chwilę dla siebie, w której włączam którąś relaksującą mnie setlistę na Spotify, abyś nie wkradał się i nie otwierał tej szuflady. Abyś siedział tam i najlepiej to milczał.

Ta szuflada nabrała tego Twojego charakteru. I uderza we mnie wtedy, gdy się tego nie spodziewam. Znikąd pojawiają mi się pewne sceny przed oczami.

Rozgrzeszyłam się. Może i zachowywałam się jak zachowywałam.
Ale to, co ja wyciągnęłam z tego wszystkiego, to jest moje. I tego nikt i nic mi nie odbierze.
I nie żałuję.

A gdyby ludzie wiedzieli, to kazaliby mi iść pod pręgierz. Pręgierz swoich opinii, ocen, tego, jak patrzą na świat.
Sęk w tym, że nie rzucę się pod darmowy baty, które dostałabym za moje doświadczenia. Nikt, poza mną, tak naprawdę nie wie, co to dla mnie znaczyło, jak odcisnęły się pewne rzeczy na mnie.

Kto pierwszy jest bez winy, niech pierwszy weźmie bat w ręce i uderzy.Za to, że przeżyłam coś, co z perspektywy czasu jest wielkie i niezapomniane?
Ktoś jest dalej chętny?


Good luck!


To nie był łatwy tekst.
Gratuluję dotarcia do końca.

nigdy nie mów nigdy, nie bądź taki dziwny!

Wiecie co chcę powiedzieć w ramach podsumowania?

nigdy nie mów nigdy, nie bądź taki dziwny!

Ten rok mógł być bardziej szalony. Mogłam iść na więcej (*wincyj) koncertów, mogłam częściej mówić "tak" na spontaniczne propozycje. Ale jest dobrze. Jest świetnie wręcz.
Jeżeli nie jesteś sam, to wiedz, że naprawdę jest dobrze.

I standardowo.

W styczniu przeżywałam swoją pierwszą sesję, zrobiłam pierwszy tort w życiu (ale za to jaki dobry, tiramisu, prawda Dominiko?) i zostałam starostą. To ostatnie zapoczątkowało lawinę. Wydarzeń oczywiście.

Dalej był  luty, który był intensywny (bo sesja), szalony (bo te udane wypady) i chillujący (bo Gliwice i Malff i w ogóle).

W marcu filozofowałam.O Boże, za co mnie pokarałeś naturą filozofa ? A i chyba zaczął się nowy semestr. A nie, to w lutym jeszcze.

A w kwietniu przeszłam totalną metamorfozę, która była milowym krokiem w wielu kwestiach. Był też kapitalny koncert.

Pisałam w maju. I to wiele.. Zaliczyłam pierwsze Juwenalia (chociaż tylko jeden koncert był interesujący), zaczęłam powolne poznawanie lżejszej muzyki a no i miałam te 20ste urodziny. Tragedia.

Czerwiec upłynął pod znakiem pisania, zaliczania chemii i sesyjnego dowcipu. A i zmiany pracy, jakże mogłabym zapomnieć o tym drobnym fakcie!

W lipcu niańczyłam dzieciaki . I miałam okres Komaruu'owej alienacji.
No i pierwszy raz od kilku lat nie pojechałam do Starej Wsi.

Sierpień to był miesiąc jednej z największych prób w moim życiu. Ale przynajmniej nauczyłam się sprzątać po psach.  Pojechałam do Warszawy, a w międzyczasie praktykowałam ciąg dalszy alienacji.

We wrześniu przeżyłam niezwykle ironiczną "September campaign" .I pojechałam do mojego najukochańszego Wrocławia. Taki dobry czas z Malwiną i wybitnie dobrego chillu.

W październiku zaczęła się ta intensywniejsza część studiów, ta emanująca nauką i imprezami. I ja naprawdę nie narzekam. Było dobrze.

Listopadowa depresja doszła i do mnie. Potem dostałam zjazd od Mamy a potem zaczęłam się ogarniać.

Energia, zapiernicz i czerwone włosy. To symbole grudnia. A i oczywiście cienie pod oczami. I jedna z najbardziej niespodziewanych rzeczy w tym roku.


Naprawdę. Było dobrze.
Chociaż jakby mi ktoś powiedział, że dojdę do tego poziomu, że nie umiem wyjść z domu bez makijażu (jak to słowo strasznie brzmi!), że zrobię to co zrobiłam w tym roku i, że tacy a nie inni ludzie będą obok mnie, to bym wyśmiała.

Ale cieszy mnie to. Zwłaszcza to ostatnie.

A na ten rok życzę przede wszystkim tego, aby nie był gorszy od tego poprzedniego. I więcej wiary w to, że sami możemy coś zdziałać. I co by wszystkie plany wyszły a te postanowienia, które mamy poukładane w głowie były zrealizowane w 100%.

I sobie życzę sobie tego szaleństwa. Które jest, aby trwało, nawet jak najdłużej.

jest dobrze, bo umiemy żyć,a mogliśmy nie umieć nic!

prepostanowienia

Lubię blogi, które mówią o motywacji, szukaniu inspiracji i pokazują co i jak warto robić. Stawiają nieraz bardzo trudne pytania  (nie, nie jest to kryptoreklama), zmuszają do myślenia i do mobilizowania się do robienia wielu rzeczy.

Ale nie multi. Kończymy z multi w tym roku. Tzn. nic nie odbierze mi czerpania przyjemności z jednoczesnego picia ananasowego* Liptona, czytania Jodi Picoult bądź Robina Cooka i leżenia. A i jedzenia.

Ale w rzeczach wielkich nie chodzi o multi. Multi tylko rozprasza, sprawia, że mamy kilka rzeczy na raz otwartych, rozgrzebanych i sprawia, że nie umiemy skończyć czegoś, co może być naprawdę fajne, wartościowe i pożyteczne.

Nikt poza mną nie wie, ile wpisów nie powstało tutaj, bo właśnie byłam taka multi. Rozmawiałam jednocześnie z kilkoma osobami, robiłam notatki na uczelnię (swoją drogą nie lubię określenia "notatki", muszę znaleźć jakieś inne na to, co wtedy piszę), często też jadłam.
I mimo, że chciałabym, to często nie pamiętam, co to były za wpisy, co to były za rozmowy, albo co jadłam.

Głupie. Niepoprawne. NieKomaruu'owe.


Dość z byciem multi w tym roku. Chwilami się nie da. Chwilami, trzeba będzie przerywać różne rzeczy.
Ale bycie multi mnie męczy. I nie mówię tu, o elementarnych czynnościach. Najlepsze ciasta będą powstawać tylko wtedy, gdy będę śpiewała z całych sił z radiem WAWA.

Dlatego też bardzo ładnie proszę o wybaczenie Marcysię. Wiem, że nagle zniknęłam w trakcie rozmowy, ale sama mnie poniekąd zainspirowałaś do napisania tego. Bo nie zmusiłaś, ja sama wyrwałam się z hangouta i resztkami sił pisałam.


_______________________________________________________________________________

A teraz chcę wspomnieć o rzeczy związanej z tytułem.

W tym roku zrealizowałam tylko 2 postanowienia (tak w stu procentach, jedno nawet w stu pięćdziesięciu) na 11. A częściowo 5. Słabiutki wynik.

Nie stawiałam sobie celów na miarę moich możliwości. Na kij ja stwierdziłam, że zdam matmę w pierwszym terminie, skoro byłam zbyt leniwa, by robić zadania domowe na bieżąco? Ale twardo wmawiałam sobie, że to zrobię.

Czemu nie kupiłam sobie laptopa? Bo nie ustaliłam konkretnego terminu. Czemu nie poszłam na tyle koncertów? Bo się nie zawzięłam na tyle, aby się przełamać by iść samej? Chociażby na listopadowe Eluveitie i Arkonę?

Zupełnie inaczej patrzy się na listę tego wszystkiego z napisanymi datami. Może nie co do dnia i godziny, ale cel pt. "kupię sobie laptopa do urodzin" brzmi i wygląda zupełnie inaczej niż "kupię sobie laptopa".
To jest inny rodzaj motywacji.

Tak samo jak to, że chcę robić regularnie badania krwi pod kątem tarczycy. Nieważne są koszta. Już nie mówiąc o strachu przed igłami ("jeżeli Pani nie wie, gdzie wbić igłę, to ja mogę pokazać Pani taką żyłę, fajna jest, bo ładnie z niej leci krew, na drugiej ręce też mam taką, a nawet dwie" . tak, jestem chora psychicznie w tym aspekcie). Ważne, że już wiem, że w okolicach 15 (tzn.  w przedziale 14-17)  dnia każdego miesiąca będę sobie spacerować do laboratorium. I, że będę pokazywać te fajne żyły.
I nawet o wiele lżej się patrzy na to wszystko, kiedy się widzi, że ma się konkretne plany. Że to się tak nie rozmywa.

Ogólniki są fajne. Ale nie pod względem najważniejszych rzeczy w naszym życiu. W sumie pod względem każdej rzeczy.

O wiele przyjemniej wygląda napisane postanowienie pt. "kupię sobie białą/ecru sukienkę, bo chcę w końcu porządnie wyglądać na święta Wielkanocne" niż to, że "kupię sobie białą kieckę i to nie na swój ślub".


A i chciałabym mocno pozdrowić Lidkę z tego miejsca- rozwijamy gust muzyczny, rozwijamy.

lustro

Poudaję jedną z tych lajfstajlowych blogerek czyli zacznę od zdjęcia. Wykonanego kalkulatorem udającym mój telefon.
Prezent świąteczny. Taki dla siebie. No i dla jeszcze reszty fantastycznej czwórki. I dla niezwiązanych z przemysłem chemicznym- tak, to jest zlewka (na 400ml) i bagietka. A no i oczywiście pierniczki.
Koniec udawania lajfstajlowej blogerki, którą nigdy nie byłam i nie będę. Wracamy do starej formy pisaniny.

Miesiąc nieobecności. Miesiąc tworzenia wpisów w głowie i ani jednego nie napisanego tutaj. Straszne.
Zamiast pisać tutaj układałam rymowanki o polimerach i wiosełkach. W międzyczasie pijąc dla przyjemności soczki owocowe, które pełnią u mnie funkcję energetyków, pisząc jednocześnie kolejne sprawozdania i rysując te obłąkane wzory segmentów giętkich i sztywnych.
Jak fantastycznie, że został nam jeden semestr z hakiem patrzenia się na mieszadło magnetyczne. Życie od razu nabiera o wiele większego sensu.

Chodząc wczoraj po mieście uświadomiłam sobie, że podsumowanie tego roku zbliża się nieuchronnie. Że tylko czekam na wielkie przeglądanie każdego miesiąca, szukanie muzy, która mi towarzyszyła i zastanawianie się, czy to wszystko miało sens.

Wiem, że ten rok, to jedna wielka niespodzianka. Robiłam rzeczy, których by nikt nie powiedział, że zrobię. Przesuwałam granice swojej wytrzymałości, walczyłam z tarczycą, testując ją i wypróbowując ją na wiele różnych sposobów. Weszłam do świata innego, niż w którym funkcjonowałam przez okres Magisu.
Do innego świata. Nie lepszego, ani gorszego, ale innego.
Ale podoba mi się w nim. Jest ciekawie, niespodzianki potrafią zburzyć nawet najbardziej misternie ułożony plan.

Przestaję planować. Mam szkic, który i tak zostanie wywrócony do góry nogami.
Ale to jest o wiele fajniejsze doświadczenie niż planowanie wszystkiego na ostatni guzik.
Życie bez wizji siebie zbudowanej od A do Z jest inne. Daje dużą dozę wolności, którą ostatnio wykorzystuję jak mogę?
Przejście na czerwonym świetle na placu Kościuszki o 21? Czemu by nie. Tak samo jak spontaniczne wypady, spacer czy nawet nauka. Wbrew pozorom nauka też daje dużo, dużo wolności. Przynajmniej tak ktoś kiedyś powiedział mi w liceum.

Chwilami patrzę w lustro i nie poznaję tej rudoblond dziewczyny z pełnym makijażem, która tam stoi.
Ale z drugiej strony, czy też nie o to chodzi? Aby cały czas iść do przodu i podejmować decyzje, które czasem zaskakują nas samych?

I fakt. Grudzień jak zawsze podniósł poziom mojej kondycji psychicznej. O kilka oczek w górę, ale jednak.
Nawet strupy od uderzeń pobitej biurety powodują we mnie salwy śmiechu. A kiedyś bym się rozpłakała z żalu i głupoty.

nie patrzę na tekst. patrzę na dawkę energii, którą to mi daje.

harakiri

Z jednej strony chcę zapewnić stabilność sobie i ludziom. Zawsze byłam twarda, zawsze byłam w pewien sposób opoką dla innych. Nie mogłam, nie chciałam i nie umiałam inaczej.

A teraz.
A teraz zastanawiam się nad tym, jak mogę być dla kogoś jakimkolwiek wsparciem, gdy sama przebywam w swoim własnym, sinusoidalnym świecie, gdzie emocje i nagłe zrywy potrafią z chwili na chwilę zburzyć jakiekolwiek podstawy, jakąkolwiek pewność odnośnie jutra.

Nigdy nie można być niczego pewnym, ani siebie, ani jakichkolwiek myśli. Nigdy nie będziemy w stanie przewidzieć wszystkiego do końca. Kontrola czegokolwiek to naprawdę złudne wyobrażenie tego, że panuje się nad sytuacją; nigdy nie będziemy w stanie przewidzieć czegoś w stu procentach.

Wydaje Ci się, że stąpasz po pewnym gruncie, że nikt nie chce z Tobą walczyć, dopóki nie zobaczysz przyjaciela wychodzącego zza rogu., który w pochwie trzyma katanę, którą chce Cię pokonać, która ma Ci pomóc w wykonaniu rytualnego harakiri. Ów człowiek nie pomoże Ci, wręcz pomoże Ci się odrzeć z godności, aby tradycji stało się zadość, aby żadna część tego tradycyjnego sposobu samobójstwa nie została pominięta.


_________________________________________________________________________________

Nie leży mi  nic.
Mam ochotę zawinąć się pod kołdrą i mieć w nosie wszystko.
Listopad jest beznadziejny jak zawsze.

Chwilami żałuję, że nie mogę sobie pozwolić na jawne piżamowe szaleństwo. Że ciągle coś.

Nie umiem już prosić o pomoc. Jest mi wstyd, że jej znowu potrzebuję.
Bo niby nie jest źle. No ale jednak jest.

Nie mówiąc już o absurdalnych wymaganiach co samej siebie.
I o bólu, który przeszywa moje ciało, gdy o nich myślę.

I nie, to nie jest tak, że nic nie robię.
Ja nie mam ochoty robić tego ze śpiewem na ustach. I z niczym.
Pusta muszla i te klimaty.

I'm not myself, I'm a replica of me...

a w tych sprzecznościach jestem i ja

Świat jest pełny paradoksów. Co wchodzę na jedne z nielicznych blogów, które czytam regularnie, to widzę hasła, że trzeba spełniać marzenia, że nie można żyć według schematów i, że najlepiej byłoby podbić kosmos, niezależnie od obecnej sytuacji w naszym życiu.

Z drugiej moja Mama mi powtarza, że nie mogę podbić kosmosu, jeżeli nie mam podbitego kolejnego dnia (wszystko co mi mówi, sprowadza się do tego podsumowania).

Dopiero Mama zauważyła, że żyję sobie w konflikcie wewnętrznym, który trwa od jakiegoś czasu i, który się nieustannie pogłębia, bo ja nie mam ochoty tego posprzątać.

I nie wiem jak to jest, ale znowu ma rację.

Świat bombarduje nas milionami bodźców. Niektóre bodźce są fajne, bo zwracają naszą uwagę na rzeczy dobre i nam potrzebne.
Na przykład dzięki tym bodźcom jutro idę sobie na dobry koncert. Luxtorpeda takim smacznym, muzycznym kąskiem.

A niektóre są o kant tyłka rozbić (żem się tak kolokwialnie wyrażę). Niektóre zmniejszają zasoby naszej motywacji, powodują, że czujemy się jak idioci itp. Na przykład takie laboratoria z chemii organicznej.

I niby to jest takie oczywiste, ale nie do końca.

Nazywam pomału swój konflikt wewnętrzny, odkrywam co za potwory spowodowały w moim mózgu papkę.

Dlatego chwilami leżę i gapię się w te moje zielono-żółte ściany, a innymi siedzę nad Odrą i gapię w się w te wszystkie elitarne wieżowce zbudowane dla tych firm i ludzi, którzy jakoś powoli (chyba) docierają do naszego pięknego Szczecina.

A chwilami w szaleńczym tempie wpisuję w klawiaturę słowa sprawozdań (fuj) i mejli do wykładowców.

Wydaje mi się, że nie warto popadać ze skrajności w skrajność.

Dlatego najpierw chcę zająć się tym moim codziennym kosmosem, a potem dopiero pojadę do Australii.

<3

PS i tak, tamten dzień był idealny, aby zdać matematykę!

bez tytułu

Ludzie są przezabawni.
Wszyscy jesteśmy hipokrytami, którzy zachorowali na chorobę tych czasów. W mniejszym, lub większym stopniu, ale zachorowali.
Nawet moja mama mi to dzisiaj powiedziała, jak stałyśmy rytualnie na balkonie, Ona paliła papierosa, a ja trzęsłam się z zimna w letniej sukience.

Nie umiemy być spontaniczni, nie umiemy już wielu rzeczy, które kiedyś były normalne. Brakowało mi rozmowy z Mamą, a dzisiaj rano nadrobiłyśmy sporo zaległości. I opowiedziała mi krótką historię- kiedyś padało hasło, że spotykają się na rogu, pod kinem czy z prawej strony kiosku.
I się spotykali.
Nie szukali miliona wymówek, że muszą coś zrobić. Potrafili na tyle ogarnąć się w tej rzeczywistości, że mieli czas na wszystko. A nie wiem czy mi uwierzycie, ale kiedyś szkoła nie opierała się na gotowcach i tablicach wzorów, tylko na czymś innym (błogosławię to, że moi rodzice są nieco starsi i wbrew pozorom jest mi z tym naprawdę dobrze).

Umieli wyjść, umieli się zorganizować i nie zawsze musieli kończyć spruci jak szmaty.
Oni po prostu rozmawiali.
I cieszyli się swoim towarzystwem. Czasem nie trzeba mówić, aby cieszyć się z obecności drugiego człowieka.
Czasem wystarczy siedzieć i chociażby jeść. Na przykład kubełek hot wingsów na pół.
Albo milczeć. Milczenie to złoto. Milczenie to rozumienie drugiego człowieka bez słów.  To dobre milczenie, to zaczynanie zdania gestem jednej osoby, a kończenie go wyrazem twarzy drugiej. Albo na odwrót, zależnie od tego, jak układa się ten dialog.

Ostatnio jestem przepełniona frustracją w stosunku do świata. Do rzeczywistości, która mnie otacza. Do tego, że niemalże ciągle muszę grać i udawać. Do tego, że niewiele rzeczy ostatnio sprawia mi dużo radości. I naprawdę, nikt nie dał mi prawa do narzekania.
Ale jestem przepełniona tymi złymi myślami, tymi niepoprawnymi emocjami, ilością gniewu i frustracji, które się we mnie urodziło.
Bo widzę coraz ostrzej rzeczy, które wcale mi się nie podobają. Zawsze byłam pełna wiary w stosunku do świata, do ludzi, do wszystkiego. Do ludzi zwłaszcza. A ostatnio tę wiarę coraz więcej rzeczy rozkrada i zaczynam już wątpić w pewne mechanizmy.

Nie chcę stracić tę wiary. Chcę ją odzyskać.

Wyłączam myślenie powoli. Jeżeli są we mnie jakieś kruchości, jakieś niestabilne miejsca, to nikt nie musi o tym wiedzieć. W sumie i tak nikogo to nie interesuje tak naprawdę.

Ważne, że Mama to widzi. I, że w porę umie powstrzymać mnie od tego, abym nie straciła równowagi. A przynajmniej próbuje.
I byłabym bardzo niesprawiedliwa, jeżeli powiedziałabym, że Kociu ma to w nosie. Chociaż po wzmiance o hot wingsach powinnaś zauważyć, że doceniam ostatni czas.

I chciałabym podziękować sobie samej za jedną rzecz. Za posprzątanie tego syfu, który kisił mnie, przez ostatnie kilka lat. Brawo Komar!

I’m the one who had to learn to build a heart made of armor

to idealny dzień, aby... zdać zadania z matematyki!

"Ostatnie 36h do ostatniego podejścia do zadań.
Ogólnie jestem bardzo spokojnym człowiekiem w kwestii zaliczeń, kolokwiów i egzaminów.
A teraz drugi raz w życiu się denerwuję. Niedobrze.
Drugi raz na tych studiach w sumie, nie w życiu.

Nigdy nie skręcało mi tak wnętrzności przed jakimś egzaminem. Smutne.
Cały dzień nie mogłam znaleźć sobie miejsca w mojej dziupli, cały dzień roznosi mnie, nie mogę zrobić ani jednego przykładu, ledwo co skupiam się na książkach i nawet nie chce mi się poszukać nowej farby do włosów. Ani tym bardziej zdecydować o tym czy rudy, czy też rudoblond.
Nawet kupiłam cukierki melisowe, które nie bardzo pomagają."

To miał być wpis, a raczej fragment wpisu, który miałam opublikować w sobotę. Tytuł brzmiał "to idealny dzień, aby... pouczyć się matematyki!".

Z tym, że jak w końcu się zmobilizowałam to blisko przez cztery godziny siedziałam i robiłam. I nawet rzucałam notatkami po pokoju. Czyli były jakieś uczucia. Czyli był jakiś progres.

I w sumie jest. To takie dziwne, czuć się przygotowanym na egzamin.
Ostatnio tak się czułam przed ostatnim podejściem do podstaw chemii. Czyli albo teraz, albo nigdy.

Z drugiej strony ostatnio znowu nie marzę o niczym innym, niż o wyłączeniu mózgu. O tym, aby za dużo nie myśleć,  aby nie być aż tak wyczuloną na najdrobniejsze zmiany, które następują w środowisku wokół mnie, w tej złożonej mieszaninie relacji międzyludzkich. Nie chcę za dużo o tym myśleć, ale jednak to robię.
Chciałabym też nie widzieć pewnych rzeczy.

Boli mnie ostatnio to, że wszyscy jesteśmy tak bardzo zarobieni. Brakuje chwili na spontaniczny spacer, szkoda nam każdej bezcennej minuty, chcemy iść ciągle do przodu i do przodu nie bacząc na innych ludzi.

Przyjaźnie się spłycają. Dni, w które po smsowym komunikacie o tym, że zaraz będzie się pod czyjąś klatką druga osoba była już gotowa, mijają bezpowrotnie. Chcę tych czasów. Chcę beztroskiego spotkania się na pół godziny, aby po prostu pogadać.
Chciałabym, aby tak nie było. Aby te niegdyś mocne relacje nie zmieniały się. Chyba, że to mi wydaje się, że się zmieniają, a tak naprawdę wszystko jest w porządku.

Chyba, że taka jest brutalna kolej rzeczy, a wszyscy prędzej czy później będziemy zdani tylko na siebie.

Sama nic z tym nie zrobię.

Sama też jestem zarobiona. Ale wydaje mi się, że drugi człowiek powinien być ważniejszy niż pewne rzeczy.
Albo ja nie pasuję do tych czasów zapchanych technologią i wirtualnymi relacjami.
I nie tylko relacjami. Na przykład też głupim e-indeksem.

Ale nie będę się rozgadywać na temat wad e-indeksu. Twierdzę po prostu, że jak znajdzie się jakiś wariat na wydziale informatycznym to wszystkie dane ZUT-u pójdą do kosza. Albo w inną czarną dziurę.


You´re going to see myself the fairy of your secret dreams

orzech.

Chciałabym, aby mój przyszły luby tak cieszył się na mój widok, jak mój ulubiony doktor matematyki, gdy tylko weszłam w jego progi dzisiejszego, absorbującego dnia. I aby miał taki uśmiech jak dr Kalifornia.

Szukam tych ramion. Idę mając nadzieję, że prędzej czy później spotkam te, do których pasuję idealnie.
Zwiewne sukienki i obcasy płynnie przechodzą w powyciągane swetry i glany. I krążą, wymieniając się między sobą dodatkami.

Pewne granice dążą ku nieskończoności. Nie ma momentów pustki, są momenty, które znajdują się w pobliżu zera, w pobliżu tych wszystkich dni pełnych smutku i jakże chwilowej rozpaczy, która mnie przesyca bez ani chwili oddechu. Te zera przy, których wypłakuję się, kiedy nerwy mi puszczają są ostatnio krótkie i intensywne. Wierzę w tych dobrych ludzi, dostaję naprawdę niesamowite relacje, ale ciągle mi ich mało.

Ciągle jestem głodna tego wszystkiego. To taki odruch, nad którym my ludzie nie umiemy zapanować.

Ja naprawdę dostaję dużo dobra.  Chwilami mam wrażenie, że na nie nie zasługuję.
Chociaż to może ta namiastka normalności. Namiastka tego, co niektórzy nazywają życiem.
Z jednej strony pluję sobie w brodę, że nie doceniam tego, że wciąż mi nie wycięli tarczycy, że mam naprawdę wspaniałych Przyjaciół (pisanych caps lockiem w sumie), których kocham nad życie (i wierzę, że z wzajemnością) i kilkoro znajomych, z którymi zawsze mogę iść na koncert, spacer czy po prostu popróbować jakieś eksperymentalne drinki (czekam na pewien przelew na konto i nasze małe duże plany odnośnie miksu Karmi z czystą). Ja naprawdę nie mam w życiu źle.
Zły dzień nie oznacza złego życia. Mamy tendencję do zapominania o tym.

Jednym z najwspanialszych uczuć, przez, które wczoraj płakałam jeszcze intensywniej, to była ta świadomość, ze w sumie, zawsze mam komu zalać łzami sweter.
I fakt, że zawsze wracam zasłodzona- "bo cukru sypie się od serca. kakao też się sypie od serca".

Na mojej tablicy wiszą zdjęcia. Z paroma naprawdę wspaniałymi ludźmi. Jedno znajduje się tam już od kilku lat.
Jacek Kaczmarski zanuciłby tutaj, że z tej mąki nie będzie już chleba i, że z tej męki nie będzie już ksiąg. Smuci mnie to.
Ale ja nie będę się zmieniać pod czyjeś dyktando. Nie będę się prosiła o namiastkę koleżeństwa z ludźmi, których nie interesuję jako człowiek i nie jestem w jakimś tam stopniu ważna.

Orzechowe chemoccino w minimalny sposób mnie rozgrzewa.
Jeszcze tylko odrobina i idę, aby łóżkowe potwory i senne zawirowania mnie pochłonęły i zmusiły do stuprocentowej koncentracji nad nimi.

Jutro jest nowy dzień. Nie mam ambicji po raz kolejny zmarnować dnia.

Nie wiem jak pogodzę to wszystko. Nie wiem. Wierzę, że uda mi się to prędzej czy później ogarnąć na ponad 100%/.
Czekam z utęsknieniem na chwilę. Chwilę tylko dla siebie.
A jednocześnie tak boję się tych kradzionych chwil, podczas, których zajmuję się tylko sobą.
Paradoks.

But we're never gonna survive, unless. We get a little crazy

jesień

Idę. Bose stopy wsunęłam w baleriny, sweter narzuciłam na cienką sukienkę i idę.
Przed siebie.

Lubię tę porę roku. Bo mogę pod przykryciem z płaszcza nosić cienkie rajstopy do krótkich spódnic i balerin. Bo mogę jednocześnie założyć swoją najcieńszą czapkę i biegać praktycznie boso* po chodnikach.
Lubię jesień.
Mimo, że teraz jest mi niesamowicie zimno.
I, że z tego zimna się trzęsę.

Zmieniam powoli baleriny na botki. Ja i botki. W dodatku na obcasie. Widział to ktoś kiedyś? Ano widziałam. W lustrze.
I w witrynach.
I podoba mi się to.

Zmiany, które wprowadza się wraz z początkiem roku szkolnego czy akademickiego są fajniejsze. Są wyraźniejsze.
Zmieniam swoje nastawienie. Ten semestr będzie ciężki. Ale będzie wprost bajeczny.
Bo będzie wymagał ode mnie ogromu siły, energii i wszystkiego co możliwe.
A i jednocześnie wracam do życia.

To zabawne, że nie lubię wakacji. Mimo, że lipcowa alienacja od ludzi bardzo mi się podobała i była fantastyczna.
Lubię ten szum wiatru, lubię ten niespokojny bieg sukienki wokół kolan i fale swetra ocierające się o ten tor.

Moje nastawienie chyboce. Jest bardzo niestabilne.
Chciałabym być pewna w tym co robię. Pragnę widzieć, że kroki, które stawiam są w stronę dobra.
Mimo wielu negatywów to czuję to dobro.
Czasem wystarczy chwila, aby poczuć, że jest się w domu. Nie potrzeba wiele, aby być szczęśliwym człowiekiem.

Chcę pozytywów. Podoba mi się plan na najbliższy czas. Brakuje mi tylko chwil spędzonych z najbliższymi mi na świecie ludźmi.

Wracam do studyjnego trybu życia.
I nawet podoba mi się to, że ten semestr będzie taki intensywny.
Nawet bardzo.
Nie umiem usiedzieć w miejscu i nie usiedzę.

Chociaż chwilami tęsknię. Za powiewem tej niby zwykłej miłości, która nas otacza. Dostaję jej naprawdę dużo, ale jestem jej głodna.
W sumie jak każdy.
Ale nie lubię generalizować. Dlatego mówię, za czym ja tęsknię.
Nie tylko za tym. Też za odrobiną wyciszenia. I za sagą w dobrym towarzystwie.

Nie obiecuję regularności. Nic już nie obiecuję.
Obiecuję tylko to, że zadbam o siebie.


I’m the one who had to learn to build a heart made of armor

półnotka 7- wrocławskie dziewczęta!

Miała być długa.
Taki wał, mimo zmęczenia itp ociekam tak szczęściem i radością, że humoru nie zepsuły mi nawet całki Ewerta, których nie umiem rozwiązać.
Bo w sumie rzuciłam nimi w podłogę, zanim zdążyły mnie do końca zdenerwować i byłam dzisiaj niezwykle zbuntowana w kwestii nauki.

Wystarczy tylko ściągnąć klapki z oczu.
A no i zobaczyć ile mocy jest wokół. Wystarczy obrócić się.
Obracamy się, ale w niewłaściwą stronę.

Wczoraj już płakałam. Zmęczenie wyciekało z każdego otworu w moim ciele, miałam bardzo nieprzytomny wzrok i cudem doszłam domu.
W międzyczasie zachwycałam się Merci, tym, że mamy z Nusią kolejny powód do spróbowania nowych piw. A i, że jest dobrze.

A i jestem zachwycona geniuszem moim i Malwiny. Wrocław będzie nasz! A kiedyś będziesz jeździć do mnie (przez Opole) na herbatę i muffiny do mnie. W sumie zrobię muffiny na nasze spotkanie. Tylko napisz mi jakie chcesz. Wiesz, że kuchnia to jedyne miejsce, w którym nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych.

Cieszę się jak głupia. To trochę niepoprawne jak na kampanię wrześniową, zapracowanie i cienie pod oczami (o avonowskie zamówienie nadchodź!).
W sumie po co trzymać się reguł. Łamanie niektórych, oraz tworzenie nowych jest takie fascynujące.

Zwłaszcza jak pod pretekstem nauki będziemy pić jakieś nowe dla nas piwa. Albo łazić po wrocławskich lumpach i cieszyć się sobą, wyłączonymi telefonami i różowym (na takowy oczywiście liczę) pokojem w hostelu.

Życie jest piękne.
Mimo, że boli. Zwłaszcza fizycznie.

A ciebie nie moge do końca / (kseeerooo)

.

Zaszywam się w niezwykle ponętnej i kobiecej polarowej bluzie. Z błękitną opaską, która powstrzymuje grzywkę przed wpadaniem mi w ślepia (lubię moją grzywkę, ale jak chcę poudawać zrobienie czegoś konstruktywnego to wiesz, no słabo jak nic nie widzę), która powinna być zielona (bo zielona bardziej by pasowała do rudego, ale ta błękitna to jedyna opaska na włosy, której nie miałam serca wyrzucić). A i oczywiście ubzdurałam sobie teraz, że na egzaminy z matmy pójdę w butach na obcasach (bo chłopacy z elektrotechniki są wysocy, a to ja mam największą siłę przebicia i dyplomatyczną w stosunku do Doktora i muszę być zauważona [przez Doktora, nie przez chłopaków z elektrotechniki] w tym męskim tłumie układającym się w czarnokolorową mozaikę) i z tej racji moje 3 pary leżą porozwalane po pokoju a ja płaczę bo w czerwonych nie umiem chodzić, czarne powinny być pół rozmiaru większe a szare nie pasują mi do delikatnej, pomarańczowej koszuli, którą chciałam założyć na ustny egzamin.
O ile zostanę dopuszczona do tego ustnego egzaminu. Na co poniekąd liczę.

Herbata ananasowa w moim pomarańczowym, potłuczonym kubku smakuje przepysznie. Jeszcze lepiej by smakowała gdybym zapaliła te kadzidełka, które przywiozłam z Warszawy (swoją drogą ciekawe, gdzie moja siostra rzuciła zestaw do ich odpalania). W sumie dziwne, że uzależniłam się od czarnej, aromatyzowanej herbaty. Mimo obłędnego smaku (o ironio kiedyś mi nie pasowała..) nie umiem nie chcieć jej pić.

półnotka 6- Taylor, pastuszkowie reniferów

#przyjacieletacycudowni
#zawszekończysięnarozmowachokupie
#kochamWasdwienadżycie
#będziemypastuszkamireniferów
#dbacieomojąprzemianęmateriiwpychającwemnieorzeszki
#niemaniclepszegopomaratonienaukiusiąśćzWaminaherbacie

#Warszawatakakochana
#spotkaniazestarymiprzyjaciółmityż
#Łazienkitakiebrzydkie
#szybkiebarytakiedobre
#kebabkingnawracającynakebaby

#jestemtrollem
#Nusiamnienienawidzi
#smuteczek
#lubięwywoływaćprzypadkowezawałyserca
#niedługoznowurazemsięuczymy
#najwyższyczaspoudawaćpiratkilubportowedziwki

#wrześniowakampaniatakajużterazzaraznatychmiast
#matmatakaprostailogiczna
#aleprzykładyodEwiegojużnie
#Taylotakitradycyjny
#uczsięczegopółdniaśusłyszpotemżetegoniebyłonaegzaminie
#Hrabinatakakrólewskainieodpisującanamejle

#łóżkotakiekochane
#romansznimtakinieudanybomatma
#znowukujędefinicjęmolairegułyfazGibbsa
#życietakieupokarzające

#tabakatakanarozbudzenie
#ananasowaherbatatakacudowna
#czekamnarumimojeciastka

#jachcęnadobrykoncert
#ispać
#ewentualniebutelkęstarovara

#niewiemocochodzi
#alelubięzbieraćtakielajkiodtakichosób
#życieemocjonalnetakiedziwne
#zagadajdomnieanietylkoprzyznajeszsięnakażdejmożliwejspołecznioścówcedomnie
#ocosięrozchodzitojaniewiem

#gratulacjeprzeczytałeś/aśtenpost!

#starealejare #nielubięHappysadualetojedenzwyjątków

półnotka 5- kij w bombki strzelił!

Prostownica, klucze i full notatek zaśmiecają mi biurko, wokół biurka (na podłodze) są poukładane działami notatki z matmy, gdzieś tam leżą skarpetki do wyrzucenia do praca i plecak, do którego mam się spakować. A i uświadomiłam sobie, że połowę tych ciuchów, które chcę spakować mam na sobie, a są zbyt fajne i wyglądam zbyt szafiarsko (he he he), aby się przebierać.
A i oczywiście plany wyspania się poszły w pizdu, przecież remont mojej klatki i zrzucanie cegłówek o 7 rano z naszego dachu to jeden z najfajniejszych pomysłów naszej remontowej ekipy!


A najgorsze jest to, że chyba będę musiała zasilić konto ZUT-u opłatami innymi, niż za kawałek zielonego plastiku z chipem i za granatowe świadectwo moich ocen!
Czyli jestem ewenementem, który zdaje prawie wszystko (nieważne, w których terminach, ważne, że zdaje), zdał nawet egzamin z chemii nieorganicznej z pierwszym terminie, a nie może przejść przez głupią powtórkę z matury rozszerzonej z chemii!
Życie jest brutalne, a wiedźmowy system niezwykle chory.
I nie bulwersowałabym się, gdybym nie zostawała usadzana pół punkta przez trzy poprawki. To nie jest przypadek.
To też tylko irytacja okraszona czarnym śmiechem. Ile można! Trudno, zamiast odłożyć 200zł na Australię, będę musiała wpłacić na konto mej cudownej uczelni!
Moje szalone plany na tym ucierpią. Boże, 1/6 wypłaty pójdzie w pizduu! :D

Dość ironii, trzeba ją przerobić na inne, ważniejsze i bardziej pożyteczne rzeczy.
Na przykład na pracę. Pieczenie muffin i takie tam.

tak się tylko im wydaje!

półnotka 4- brace yourself the September Campaign is coming!

-Nusia, Ty wiesz, że za 2 tygodnie masz poprawkę ćwiczeń z nieorgany?
-2 TYGODNIE?! ŻARTUJESZ?! ŁEEEEEEEE!
-no 2 września....
-ja myślałam, że tydzień
-...  masz ćwiczenia?
-pff to co ja się martwię?!
-SERIO? to ja panikuję matmą, a Ty się nie martwisz?!*
-LUZ BLUES OGARNIEEEMYY!

Umarłam ze śmiechu, oplułam monitor i takie tam. Kocham Cię Nusieńko, zwłaszcza, za takie rozmowy. W sumie to za wszystko.
Nawet za to, że pamiętasz rzeczy, których ja nie pamiętam z naszych co po niektórych spotkań.

Ryża się grzecznie uczy matematyki, w międzyczasie skończyła książkę, zrobiła ciasto "dziwoląga" i spotkała się z Gabrysiem.
W dodatku stara się zapanować nad obezwładniającą ją paniką. Ten czas na serio zaczął lecieć o wiele szybciej niż w gimbazie i liceum. Chwilami leci za szybko. Zdecydowanie za szybko.

Lubię ludzi, dzięki którym się tak uspokajam i nie panikuję.
Lubię patrzeć jak to, w co włożyłam mnóstwo energii i czasu daje owoce.
Lubię zapach olejku arganowego na mojej skórze.
A i lubię to, że w końcu się wzięłam do pracy. Teoretycznie. W końcu całkoplany na niedzielnoponiedziałkową noc zapowiadają się niezwykle intensywnie.

W sumie ostatnio sporo tych niedzielnoponiedziałkowych nocy jest intensywna...


Czekamy na koncert w Szczecinie. Przecież Wrocław jest za daleko, prawda Nusieńko? :*

półnotka 3

Jasnobrązowa przemieniła się w Platynę z malinowym posmakiem, po czym ta ewoluowała w Ryże Kudełki!

Marzeniom z dzieciństwa oddaję pokłon, stałam się Krótkowłosą Wersją Pippi Lansztrung.
I nawet umiem sobie zrobić włosy a'la lata 20-ste. Czas zainwestować w czerwoną szminkę.

I te Ryże Kudełki są cudowne. Śmiałam się do lustra w trakcie farbowania, śmiałam się do Pieseła jak mnie zobaczyła i śmiałam się do ludzi jak łaziłam z Piesełem.

I mimo, że Platyna była okej, to czuję, że Ryża pozostanę. Na pewno na ten czas szaleństw.

Poza tym bardzo lubię przychodzić do Agi. Celtycka muzyka naprzemiennie ze śpiewami wyznawców Hare Kriszny działa niezwykle dobrze na mój układ nerwowy. Tak samo rozmowy o potędze Wszechświata, tym, że mój syn będzie miał na imię Miłosz i, że jej córeczka jest cudownym i niezwykle rozumnym dzieckiem.

Lubię do niej przychodzić. Nieważne zostawianie u niej fortuny, ważne, że zaraża. Zaraża tym spokojem. I tą odrobiną szaleństwa. 

Lubię z nią rozmawiać. Po prostu. Jej wprawne dłonie tańczą z nożyczkami i innymi cudami na mojej głowie, a w tym czasie dociera do nas, ile siły jest w każdym z nas a ile jej nie wykorzystujemy.

Jestem zachwycona. Po prostu.

Nieważne komentarze innych. Ważne, że dobrze się czuję i, że to widać.

A tymczasem idę poromansować z Moniką Szwają i moim łóżkiem.

Życie jest takie piękne i pełne niespodzianek.

https://www.youtube.com/watch?v=R-PmyAfQ5xY

półnotka 2- zdanie z definicji

Jak ciężko jest zacząć. O Boże.
Miałam zacząć całkować w lipcu i ni opcji mi to nie wyszło. Dzisiaj jest 17 a ja za 3 tygodnie mam 3 niezwykle trudne i pełne wyzwań randki ociekające całkami, Fourierem i trajektoriami.
W tym miejscu zastanawiam się też dlaczego mamy matmę aż tak rozszerzoną.
Odpowiedź niewątpliwie brzmi "z definicji matematyki z kierownikiem SM".

Iść bez planu czy z planem? Wyłożyć na tworzenie kolejnego schematu, którego nie zrealizuję, czy po prostu robić jak najwięcej, do krwi, do bólu?
Bo teraz na kolejny przykład lnxlnxlnx mam ochotę zawyć.
Ale nie mogę. Luna zacznie szczekać i nic mi wycie nie da.
Swoją drogą nie sądziłam, że to powiem, ale przywiązałam się do niej (TFU TFU).

Na razie daję sobie czas.
W środę czeka mnie jawne szaleństwo, oby mój pomysł wypalił.
A potem chillujemy. Po warszawsku.
A w międzyczasie sącząc kolejne Somersbee z Budnałą i gapiąc się w niebo z Gabisiem.


mniam mniam