nie nie nie, pomyśl o mnie i sobie

To jest taki moment, gdy masz ochotę uciec z domu, uciec od wszystkiego, od samej siebie, najlepiej do tych ramion, które Cię zawsze przygarną, bez słowa, nic nie wspominając o wcześniejszej awanturze, spowodowanej nadmierną wybuchowością i impulsywnością. To jest ten moment, gdy znowu mam ochotę uciec od samej siebie, nie myśleć, odreagować na rowerze, albo znowu wrócić do tego śmierdzącego cholerstwa w postaci szlugów (nikt mi nie wmówi, że uzależnia się tylko fizycznie, psychiczne uzależnienie jest o wiele, wiele gorsze, nie polecam generalnie), albo cokolwiek. Gdy rozwala Cię to, że mimo wysiłków, pewne sytuacje tak czy siak zataczają krąg i powracają. Zamknięcie się w pokoju nic nie pomaga, zatrzaśnięcie drzwi i zamka też nie. Alkoholowe kółeczko znowu zaczęło swój bieg, a mnie skręca, jak myślę o tym co może się dziać w najbliższym czasie.

I tak, powielamy schemat na innych R3.

Mam pokusę odpalenia czegoś ciężkiego w głośnikach. Ale wiem, że mimo wszystko nie powinnam. Bo w szczycie dzisiejszej irytacji popołudniowej Sabaton wcale mi nie pomógł, dopiero Chris Tomlin raniący moje uszy i łagodzący ścisk w głowie i sercu mnie ogarnął, naprzemiennie z najukochańszym (zaraz po Gutku) Janowskim i Metrem.

Poza tym od naukowej melanchujni, po adhd związanego z powrotem do drobnych przyjemności a kończąc na tym "że nie, że granice fuj?" nauka idzie słabo dzisiaj.

A do koła z fizyki i matmy coraz bliżej.

i nie bądź zły, gdy coś poczuję