.

Taki wniosek z tego tygodnia- egoizm się szerzy, egoizm zbiera coraz większe żniwo, a ludzie, których byśmy o to nie podejrzewali, w jednej chwili pokazują nam swoją prawdziwą twarz.

Czasem (często*) samą siebie oskarżam o egoizm, o to, że sama zbyt często skupiam się na sobie a nie na innych. Że czasem w rozmowach z przyjaciółmi muszę gadać tylko o sobie, zamiast wziąć się w garść i ich posłuchać, czy pisać z Nimi i o Nich. Czasem myślę, że za dużo uwagi skupiam tylko na sobie, zamiast na drugim człowieku.

Popadamy w skrajne postawy. Albo usiłujemy być Miłosiernymi Samarytanami wobec każdego człowieka i istoty (Bogu niech będą dzięki, że aż w taką nie popadłam) i chcemy się skupiać na wszystkim i wszystkich, a nie na sobie. Po co troszczyć się o siebie, ja sobie dam radę, inni są ważniejsi!

A z drugiej strony możemy dostrzec motyw, gdzie ludzie w pędzie za karierą, jakimiś wartościami i stawianymi sobie kolejnymi celami, zapominają o innych. Nie odezwą się sami, tylko w razie potrzeby otworzą książkę telefoniczną w iphonach czy czymś takim (nie wiem, nie znam się, a książka telefoniczna w telefonie to byłoby masło maślane) albo odpalą listę swoich pseudoznajomych na fejsie. 

Ewentualnie balansujemy na granicy tych dwóch. 

Ja do tej pory nie wiem, po której stronie jestem. Wiem, że chcę uciekać od ludzi preferujących drugie rozwiązanie. Że wolę tę pośrednią i nawet tą drugą skrajną postawę. Ale nie zniosę życia tylko i wyłącznie dla zaspokajania własnych potrzeb. Mam nadzieję, że nie popadnę w ten pęd, który goni tylko dla siebie. Który w życiowych równaniach nie uwzględnia innych ludzi. Który w pewnym momencie zatraca się w kontaktach, tylko wciąż pędzi przed siebie. Nie chciałabym, żeby to się kiedyś stało. Jednocześnie chciałabym, aby moje serce stawało się coraz bardziej pełne dobra, pełne bezinteresowności. I też chrześcijańskiego Miłosierdzia, w które wierzę. Z tym szczegółem, żebym sama dla siebie też stawała się coraz bardziej miłosierna, a nie tak bezlitosna i pełna krytyki, gdy pojawia się jakaś rysa, na tym pancerzu pełnym perfekcji.

Mam to szczęście, że jestem bardzo wyczulona na ludzką naturę. Czasami nie słucham swojej intuicji, tego całego radaru, który każe mi się wycofywać. Ale też przez to wyciągam kolejne nauczki od życia. Miałam teraz niesamowite szczęście, uciec od sporej dawki egoizmu, który ktoś próbował wcisnąć mi w życie, przez co, prawie w ogóle, nie uwzględniałam swoich potrzeb. Głupiaś! Oby nigdy więcej.

"We had a promise made" and...?