Z każdym kilometrem ucieka każda troska, każdy ból tyłka który miałam w Szczecinie. Z każdym metrem czuje się coraz lżejsza. Im dalej od domu tym moje ciało pozbywa się tego bólu żył, tego klucia i igiełek. Nawet łatwiej mi się oddycha. Zostawiam za sobą ciężar uczelni, kerfura, zmęczenia, bałaganu w głowie. Witam świętowanie spotkania z przyjaciółką, celebrowanie odpoczynku i nabieranie sil witalnych. Odkopię część Aśki, która zakopała się pod sterta zmęczenia, pod oparami chorej perfekcji, pod naciskiem wielkich wymagań do samej siebie i nie dania sobie możliwości, aby popełnić błędy. Daję sobie szanse na regenerację psychiczną. Na to aby spędzić dobry czas z Malwiną, abyśmy napełniły się obie siłą i energią. Abyśmy po raz kolejny dolały cementu do naszej relacji i polały go wodą. My nie odpuszczamy, gdy my nie dajemy rady to Bóg nam daje siłę i moc do działania.
Jeżeli On jest z nami, to któż przeciwko nam?
Jest dobrze.
Nie warto rozkminiać nad tym, jak się zmieniamy. Warto je dostrzegać, a potem pozwolić, by poruszały w nas kolejne zmiany. Te na lepsze.
Po 2 dniach mówię, z ręką na sercu, że jest wspaniale.
Po prostu, tak samo z siebie. Nie trzeba wiele, aby powróciły stare dobre nawyki, aby zaliczyć kolejne dni bez danej rzeczy, aby znowu zacząć nosić te ciuchy, w których na serio czuje się dobrze (gliwickie lumpy, polecam!).
W każdym razie odległość zmienia perspektywę. Bardzo zmienia. I gdybym miała kasy jak lodu, to przyjeżdżałabym tu zdecydowanie częściej.
Wyjazdy dają bardzo dużo. I mimo, że ten czas leci zdecydowanie zbyt szybko, to jestem naprawdę szczęśliwa.
Szczęśliwa bo pieseł, bo welcome to the Russia (tak, dziwne życiowe filozofie zawsze na tak) i ogólnie, bo wyjazd.
takie dobre o każdej porze dnia i nocy <3
sobota, 22 lutego 2014
środa, 19 lutego 2014
a jutro o tej porze będziemy fruwać
Tzn nie wiem jak reszta, ale ja i Malwina na pewno. Będziemy fruwać w skutek naszego walenia drinków (w końcu, po ponad pół roku nie widzenia się!) z powyłączanymi fejsami (jassne, bez samojebek się nie obędzie, to nie nasz styl działania) i takimi innymi i będziemy świętować. Spotkanie. W końcu spotkanie, po takim okresie czasu.
Święto. Coś co ogólnie kojarzy się pozytywnie- z rodzinnym czasem, oczekiwaniem na nie, tzw. świętym spokojem i stuprocentowym relaksem. Moje rodzinne święta, te zachowane w tradycji Kościoła i społeczeństwa z reguły nie były wzorem idealnych świąt, ale nie o tym chcę pisać.
Święto to coś, na co się czeka. Co jest dla nas ważne, niezależnie od tego w jakim wymiarze. Chociażby mnie w święcie Bożego Narodzenia bardziej rajcowały Wigilie Magisowe i to, że dostanę cały garnek łazanek z makiem dla siebie, bo w domu nikt inny ich nie je, aniżeli rodzinne wyjścia na msze święte czy jedzenie karpia (brrr). W każdym razie, święta należy celebrować. Są na to zbyt ważne. Nie można, tzn wg mnie nie warto ignorować ich wymiaru.
Święto to coś, czemu trzeba poświęcić uwagę. Chociażby wysprzątać pokój (pozdrawiam te Najwierniejsze, którym nie przeszkadza bałagan na kółkach u mnie w pokoju) , ogarnąć kuchnię (pleśniak day!) czy nawet kupić odpowiednie rzeczy (szalone prezenty urodzinowe zawsze spoko!). To jest coś, do czego mniej lub bardziej się przygotowujesz.
Wzięło mnie na to, bo ostatnio uświadomiłam sobie, że niezależnie od tego, czy są to szalone spontany z Karoliną czy długo oczekiwany wyjazd do Gliwic, to są to sytuacje i momenty niezwykle dla mnie ważne. Urastają wręcz do wagi święta. Bo wtedy cieszymy się swoją obecnością, cieszymy się tym, że widzimy kogoś i tym, że po prostu spędzamy razem czas.
Ostatnio jak szlajam się po blogach to trafiam na różne stwierdzenia. Na jednym autorka stwierdziła, że nigdy nie miała przyjaciół jak z filmu.
Co jak co, ale przyjaciele mi się udali. I dla mnie każde spotkanie z Wami jest na dobrą sprawę świętem. Chociaż dopiero teraz to sobie uświadomiłam. Że po pierwsze naprawdę się cieszę wspólną godziną/trzema dniami, że w pewnym stopniu się do nich zawsze przygotowuję. I że jednak mają w sobie coś w celebracji. Nawet zwykłe Magisowe walenie sagi było naszym cotygodniowym świętem. Bo zawsze była w nas radość i moc (niezależnie od tego jakie to spotkanie by nie było). Zawsze było przygotowanie. I zawsze było to co najważniejsze czyli bycie razem.
Zawsze była też ta nuta tajemniczości. Bo nigdy nie wiadomo do końca jak dane święta przebiegną.
Ja zawsze się modlę by te rodzinne były dobre i spokojne. Wychodzi różnie.
Jutro o 7 rano muszę wyturlać się z domu. To i tak jawne szaleństwo biorąc pod uwagę, że gdyby nie zmiany na pkp, to musiałabym wyjść o 4:30.
I tak, w końcu jadę na swoje zasłużone ferie, po 1,5miesiącu harówki. Domowe mojito, żarcie i pleśniak. A przede wszystkim jedno z najlepszych towarzystw na świecie.
I czasem zadaję sobie pytanie, jakim cudem we dwie trafiłyśmy na 4 osobowe warsztaty spośród 700uczestników tamtych IDM. Nie pamiętam których, pamiętam, że wtedy byłam na II i czułam się fajna, bo byliśmy na ośrodku w Starej Wsi i mieliśmy do dyspozycji kompleks CSK, dzięki czemu nie pozabijaliśmy się o prysznice i ciepłą (wrzącą) wodę.
http://www.youtube.com/watch?v=mf97F-SpBQU
Święto. Coś co ogólnie kojarzy się pozytywnie- z rodzinnym czasem, oczekiwaniem na nie, tzw. świętym spokojem i stuprocentowym relaksem. Moje rodzinne święta, te zachowane w tradycji Kościoła i społeczeństwa z reguły nie były wzorem idealnych świąt, ale nie o tym chcę pisać.
Święto to coś, na co się czeka. Co jest dla nas ważne, niezależnie od tego w jakim wymiarze. Chociażby mnie w święcie Bożego Narodzenia bardziej rajcowały Wigilie Magisowe i to, że dostanę cały garnek łazanek z makiem dla siebie, bo w domu nikt inny ich nie je, aniżeli rodzinne wyjścia na msze święte czy jedzenie karpia (brrr). W każdym razie, święta należy celebrować. Są na to zbyt ważne. Nie można, tzn wg mnie nie warto ignorować ich wymiaru.
Święto to coś, czemu trzeba poświęcić uwagę. Chociażby wysprzątać pokój (pozdrawiam te Najwierniejsze, którym nie przeszkadza bałagan na kółkach u mnie w pokoju) , ogarnąć kuchnię (pleśniak day!) czy nawet kupić odpowiednie rzeczy (szalone prezenty urodzinowe zawsze spoko!). To jest coś, do czego mniej lub bardziej się przygotowujesz.
Wzięło mnie na to, bo ostatnio uświadomiłam sobie, że niezależnie od tego, czy są to szalone spontany z Karoliną czy długo oczekiwany wyjazd do Gliwic, to są to sytuacje i momenty niezwykle dla mnie ważne. Urastają wręcz do wagi święta. Bo wtedy cieszymy się swoją obecnością, cieszymy się tym, że widzimy kogoś i tym, że po prostu spędzamy razem czas.
Ostatnio jak szlajam się po blogach to trafiam na różne stwierdzenia. Na jednym autorka stwierdziła, że nigdy nie miała przyjaciół jak z filmu.
Co jak co, ale przyjaciele mi się udali. I dla mnie każde spotkanie z Wami jest na dobrą sprawę świętem. Chociaż dopiero teraz to sobie uświadomiłam. Że po pierwsze naprawdę się cieszę wspólną godziną/trzema dniami, że w pewnym stopniu się do nich zawsze przygotowuję. I że jednak mają w sobie coś w celebracji. Nawet zwykłe Magisowe walenie sagi było naszym cotygodniowym świętem. Bo zawsze była w nas radość i moc (niezależnie od tego jakie to spotkanie by nie było). Zawsze było przygotowanie. I zawsze było to co najważniejsze czyli bycie razem.
Zawsze była też ta nuta tajemniczości. Bo nigdy nie wiadomo do końca jak dane święta przebiegną.
Ja zawsze się modlę by te rodzinne były dobre i spokojne. Wychodzi różnie.
Jutro o 7 rano muszę wyturlać się z domu. To i tak jawne szaleństwo biorąc pod uwagę, że gdyby nie zmiany na pkp, to musiałabym wyjść o 4:30.
I tak, w końcu jadę na swoje zasłużone ferie, po 1,5miesiącu harówki. Domowe mojito, żarcie i pleśniak. A przede wszystkim jedno z najlepszych towarzystw na świecie.
I czasem zadaję sobie pytanie, jakim cudem we dwie trafiłyśmy na 4 osobowe warsztaty spośród 700uczestników tamtych IDM. Nie pamiętam których, pamiętam, że wtedy byłam na II i czułam się fajna, bo byliśmy na ośrodku w Starej Wsi i mieliśmy do dyspozycji kompleks CSK, dzięki czemu nie pozabijaliśmy się o prysznice i ciepłą (wrzącą) wodę.
http://www.youtube.com/watch?v=mf97F-SpBQU
czwartek, 13 lutego 2014
pierwsze terminy!
Obiecałam Malwinie, że napiszę przynajmniej 2 teksty odnośnie sesji. Inspirowana trochę deonem (raczej chęcią obalenia jednego artykułu) obiecałam jej wczoraj, ale to już w weekend skrobnę (muszę sobie przypomnieć o czym dokładnie, bo zanim się przekopię przez pierdyliard rozmów z Malff to mi trochę zajmie). W każdym razie teraz krótko (bo jutro niezwykle upokarzająca poprawka z chemii) i na temat.
Dzisiaj otumanione satysfakcją i radością zdania na II semestr łaziłyśmy z Kinią po parku przy starej chemii (spaczenie psychiczne, po co iść dalej, skoro obserwowanie najukochańszego wydziału jest tak fascynujące i inspiruje do działania). W dodatku z dobrymi energetykami w łapach więc radość i ekscytacja były przeogromne. I stwierdziłyśmy niezwykle ważną rzecz. Bo w sumie co z tego, że zaliczamy analizę (awww i ta cholerna matmaI i 1/4pkta..) i być może podstawy chemii w drugim terminie, skoro, po podsumowaniu (które zapewne skończymy jutro, ale już w trakcie upajania się etanolem) stwierdziłyśmy, że ten I semestr był dobry. Że mimo wszystko, zwłaszcza w ostatnich dniach wydarzyło się wiele rzeczy, które przede wszystkim upewniły nas w tym, że podjęłyśmy dobrą decyzję odnośnie studiowania nanotechnologii. Że mimo ogromnego stresu i rozryczanych ostatnich kilku dni, to wszystko tak naprawdę miało sens.
To nie zaliczanie w pierwszych terminach jest ważne. Ważne co się wyniesie z tego wszystkiego. Ten I semestr był dla mnie ogromną szkołą życia, którą uświadamiam sobie tak naprawdę teraz. I jestem pod ogromnym wrażeniem tego, co i jak na mnie wpłynęło.
Co z tego, że ustne z Ewim mam przełożone na marzec. Przynajmniej się do nich nauczę. Przynajmniej jesteśmy pierwszym rocznikiem, który jak przewali ustne, to nie musi jeszcze raz pisać zadań.
I wiem też, że co jak co, ale grupa (rok) nam się naprawdę udał.
W sumie są rzeczy ważne i ważniejsze. Wolę uzupełnić tę cholerną kartę braków, ale mieć świadomość nauczki, którą oberwałam w tym czasie. Nauczki to może nie, ale sporego kopa. I to tego pozytywnego.
W końcu krzaki są takie fajne, że aż przejadę się na nie po raz nty <3
Reszta w weekend. Tzn. raczej w sobotę/niedzielę.
Jutro zasłużone odreagowywanie z Kinią. Najbardziej mnie cieszy to, że jesteśmy bez planu i pójdziemy na totalnym spontanie :)
I, że to pierwsza i nie ostatnia taka nasza wyprawa <3
piątek, 7 lutego 2014
Ej, a pamiętasz o optymizmie?
Pamiętasz o tym co to optymizm?
Jak to jest się uśmiechać do samego siebie na ulicy bo coś Ci się przypomni?
Jak sobie uświadomisz, że niezależnie od trudności, Twoje życie jest wspaniałe?
Bo nie ma czegoś takiego, jak okropne/nudne/straszne/itp życie.
To Ty je takim robisz.
Jesteś Panem swojego życia.
Dopóki tego nie pojmiesz, nadal będziesz gnić w schemacie. Który jest bo jest Ci wygodniej, jest łatwiej w błotku. Bo tam jest cieplej. I wygodniej. I już wygrzałeś je. A i miękko jest.
Co z tego, że są trudności?
Każdy z nas je przechodzi.
Sęk w tym jakimi je uczynimy.
Ja uczyniłam swoje łatwiejszymi. Mimo, że walczę z ogromnym zmęczeniem, dziwnymi sytuacjami i tym, że nie zaliczyłam analizy matematycznej.
Będzie lepiej. Zdam Ewerta, w końcu się wyśpię i te sytuacje wyjaśnię.
Ale dopóki Ty nie uwierzysz w to, że Twojego Ewerta też da się pokonać śmiechem i odrobiną radości, nikt tego za Ciebie nie zrobi.
I nie, to nie jest jakiś niepoprawny optymizm.
To kawał ciężkiej pracy, który wykonałam nad samą sobą.
Tyle, że chciałam to zrobić. I nikt mnie nie zmuszał.
Chciałam się wyrwać z tego schematu wyołtsajderowanej Aśki. I wyrwałam.
I cholernie mi się to podoba.
:)
Czasem zmęczenie przysłania nam wszystko. Ale czasem też wystarczy słowo, czasem jedna chwila, aby powrócić do stanu sprzed zmęczenia.
Nie warto się zatracać w przygnębiających, dobijających myślach. Więcej wiary w siebie, a wtedy dostrzeżesz, w ilu momentach życie się do Ciebie uśmiecha, mimo, że równie często kopie Cię po tyłku.
Wystarczy czasem obrócić się o zaledwie kilka stopni.
To czasem boli.
Ale im więcej potu podczas treningu, tym mniej krwi w czasie walki.
Nie pozwól by brak wiary w siebie i w to, że Twoje życie może być lepsze, przesłonił Ci wszystko inne.
Strach to Zło, które wkrada się w Twoje życie po to, abyś upadał coraz niżej, abyś coraz bardziej się zapętlał w spirali niepewności, obaw i innych syfów.
Chcesz na to pozwolić?
Jak nie, to co tu jeszcze robisz?
Idź to zmienić.
Albo chociaż spróbuj.
I rusz się. Zrób cokolwiek.
cicho tańczą nasze cienie
Jak to jest się uśmiechać do samego siebie na ulicy bo coś Ci się przypomni?
Jak sobie uświadomisz, że niezależnie od trudności, Twoje życie jest wspaniałe?
Bo nie ma czegoś takiego, jak okropne/nudne/straszne/itp życie.
To Ty je takim robisz.
Jesteś Panem swojego życia.
Dopóki tego nie pojmiesz, nadal będziesz gnić w schemacie. Który jest bo jest Ci wygodniej, jest łatwiej w błotku. Bo tam jest cieplej. I wygodniej. I już wygrzałeś je. A i miękko jest.
Co z tego, że są trudności?
Każdy z nas je przechodzi.
Sęk w tym jakimi je uczynimy.
Ja uczyniłam swoje łatwiejszymi. Mimo, że walczę z ogromnym zmęczeniem, dziwnymi sytuacjami i tym, że nie zaliczyłam analizy matematycznej.
Będzie lepiej. Zdam Ewerta, w końcu się wyśpię i te sytuacje wyjaśnię.
Ale dopóki Ty nie uwierzysz w to, że Twojego Ewerta też da się pokonać śmiechem i odrobiną radości, nikt tego za Ciebie nie zrobi.
I nie, to nie jest jakiś niepoprawny optymizm.
To kawał ciężkiej pracy, który wykonałam nad samą sobą.
Tyle, że chciałam to zrobić. I nikt mnie nie zmuszał.
Chciałam się wyrwać z tego schematu wyołtsajderowanej Aśki. I wyrwałam.
I cholernie mi się to podoba.
:)
Czasem zmęczenie przysłania nam wszystko. Ale czasem też wystarczy słowo, czasem jedna chwila, aby powrócić do stanu sprzed zmęczenia.
Nie warto się zatracać w przygnębiających, dobijających myślach. Więcej wiary w siebie, a wtedy dostrzeżesz, w ilu momentach życie się do Ciebie uśmiecha, mimo, że równie często kopie Cię po tyłku.
Wystarczy czasem obrócić się o zaledwie kilka stopni.
To czasem boli.
Ale im więcej potu podczas treningu, tym mniej krwi w czasie walki.
Nie pozwól by brak wiary w siebie i w to, że Twoje życie może być lepsze, przesłonił Ci wszystko inne.
Strach to Zło, które wkrada się w Twoje życie po to, abyś upadał coraz niżej, abyś coraz bardziej się zapętlał w spirali niepewności, obaw i innych syfów.
Chcesz na to pozwolić?
Jak nie, to co tu jeszcze robisz?
Idź to zmienić.
Albo chociaż spróbuj.
I rusz się. Zrób cokolwiek.
cicho tańczą nasze cienie
środa, 5 lutego 2014
You are my refuge, You are my strength
Odkryłam swój charyzmat.
Albo inaczej.
W końcu się do niego przyznałam.
Karolina, miałaś rację. Tak samo Ty Malwino, tak samo Ty Gabiś.
Tylko ja byłam zbyt głupia i zbyt się bałam go przyjąć i coś z nim zrobić.
Czas najwyższy to zmienić.
I mimo, że wyszło to w takich, a nie innych okolicznościach to się bardzo cieszę.
Szczerze?
Może wcześniej bym się do tego przyznała przed samą sobą.
Ale skromność i fakt, że ciężko mi przyjmować dobre słowa na swój temat, jakoś mi to uniemożliwiły.
Więcej o tym napiszę po sesji.
Bo moja jednak będzie trochę bardziej wymagająca niż przypuszczałam.
I jeszcze raz dziękuję za wszelkie wsparcie, a przede wszystkim za modlitwę.
Pure grace that washes over me
Albo inaczej.
W końcu się do niego przyznałam.
Karolina, miałaś rację. Tak samo Ty Malwino, tak samo Ty Gabiś.
Tylko ja byłam zbyt głupia i zbyt się bałam go przyjąć i coś z nim zrobić.
Czas najwyższy to zmienić.
I mimo, że wyszło to w takich, a nie innych okolicznościach to się bardzo cieszę.
Szczerze?
Może wcześniej bym się do tego przyznała przed samą sobą.
Ale skromność i fakt, że ciężko mi przyjmować dobre słowa na swój temat, jakoś mi to uniemożliwiły.
Więcej o tym napiszę po sesji.
Bo moja jednak będzie trochę bardziej wymagająca niż przypuszczałam.
I jeszcze raz dziękuję za wszelkie wsparcie, a przede wszystkim za modlitwę.
Pure grace that washes over me
niedziela, 2 lutego 2014
sesja okiem kota
Z góry ostrzegam, że jeżeli nie masz ochoty na czytanie moich pierwszych wrażeń spowodowanych pierwszą w życiu sesją, nieco dziwnych refleksji i ciut szalonych wniosków, to z całego serca radzę Ci wyłączyć kartę i dalej pofejsić lub pokwejkować :)
1. Organizacja.
Za każdym razem jak wchodzę na fb zrobić tzw. szybki przegląd widzę posty PUM-owców albo US-owców pt. jak epicko, że skończyliśmy już sesję! Jak zajebiście się nam bawiło wczoraj w pinokiu, w końcu mogliśmy się zresetować i odpocząć! A teraz mamy miesiąc na obijanie się! Szczerze? Ciśnie mi się na usta jedno słowo, które w języku hiszpańskim oznacza krzywą lub zakręt. Powiedzmy sobie uczciwie- tak do grudnia mało mieliśmy kolokwiów (no dobra, wejściówki z informatyki co tydzień były) a potem jak wróciliśmy 7 stycznia to jeden nieustanny maraton od początku. I zero terminów zerowych :) Wiem, że każda uczelnia ma inny system, ale nie rozumiem tego, czemu mój najukochańszy ZUT nie mógłby przesunąć wszystkiego chociażby jeden tydzień do przodu. Byłoby to i przyjemniejsze dla nas (2tygodnie wolnego brzmią chociaż jak ferie, ale tydzień, tydzień? Jednemu kumplowi z roku z Podkarpacia na dobrą sprawę nie opłaca się wracać do domu ;) ) i dla szanownych władz uczelni. Ale to moje bardzo skromne i mało liczące się zdanie :)
I tak, wiem, że PUM ma więcej nauki niż my ;)
2. Bieżąca nauka
Maturalne wakacje rozbestwiły mnie na tyle, że zapomniałam o względnie regularnej nauce. Pomijając oczywiście Ewerta, dzięki któremu zdążyłam przez ten semestr znienawidzić matmę, polubić ją na nowo, znowu znienawidzić i tak nieustannie od początku października. A i tak regularna nauka nie oznacza, że podejdę do egzaminów (jeden to za mało, jeden to za mało, jeszcze ze dwa by się chciało!) bo przecież ciągle przegrywam z geometrią analityczną (ale to raczej skutek mojej zbytniej pewności siebie a jednocześnie skrajnej tępoty. Nie wszyscy muszą mieć wyobraźnię przestrzenną :) ).
A, że niestety el Ewerto nie pozwolił mi się skupić na czymś innym, to wszystko inne leciałam tak lekko na hardkora. Trochę poskubałam nano, materiały itp ale nie było tego za wiele. W efekcie ocknęłam się, że przecież za tydzień mam egzamin z podstaw chemii. Także teraz modlę się o to by mój mózg nie wyparował (awww jutro zaliczenie ćwiczeń z fizy, awww).
Obiecuję sobie przeglądanie wykładów na bieżąco, uczenie się też (jestem pewna, że niektórzy właśnie wybuchają śmiechem) , żeby nie ocknąć się z ręką w nocniku w czerwcu :)
3. Przeżywanie sesji
Tak na początku stycznia stwierdziłam, że coś jest ze mną nie halo. Bo po pierwsze nie panikowałam jak głupia przed każdym jednym kolokwium (tylko po cichu liczyłam na to, że jednak zaliczyłam) bo wiem, że stres szkodzi zdrowiu itp itd (pisałam o tym wcześniej, przy okazji bólu tyłka). Po drugie sporo pracowałam nad takim chłodnym dystansem i nie spinaniu się ze wszystkim i to też miało swój wydźwięk w ostatnim czasie. Może nie tak duży, jakbym chciała, ale jednak. Nerwy są już powoli (ja nadal wierzę w to, że zaliczę matmę w drugim terminie :D ) i aż nie chcę wiedzieć co będzie się działo od czwartku.
A już nawet nie wspominam o przeżywaniu sesji na fb. Czasem można się pośmiać. I to bardzo. A czasem szkoda komentarzy aż na niektóre publiczne histerie.
Pomijając sesyjne wywody, chciałabym jeszcze raz życzyć Malffu wszystkiego co najlepsze i co by Ci wungla na tym Ślunsku nie brakło i co by czas do 20.02 nam szybko zleciał! <3
I bawcie się dobrze, jak mi się poszczęści to pojawię się przed walentynkami życia (IB i SOLID, żyć nie umierać <3 ) .
stare, ale jednak hmm jare
1. Organizacja.
Za każdym razem jak wchodzę na fb zrobić tzw. szybki przegląd widzę posty PUM-owców albo US-owców pt. jak epicko, że skończyliśmy już sesję! Jak zajebiście się nam bawiło wczoraj w pinokiu, w końcu mogliśmy się zresetować i odpocząć! A teraz mamy miesiąc na obijanie się! Szczerze? Ciśnie mi się na usta jedno słowo, które w języku hiszpańskim oznacza krzywą lub zakręt. Powiedzmy sobie uczciwie- tak do grudnia mało mieliśmy kolokwiów (no dobra, wejściówki z informatyki co tydzień były) a potem jak wróciliśmy 7 stycznia to jeden nieustanny maraton od początku. I zero terminów zerowych :) Wiem, że każda uczelnia ma inny system, ale nie rozumiem tego, czemu mój najukochańszy ZUT nie mógłby przesunąć wszystkiego chociażby jeden tydzień do przodu. Byłoby to i przyjemniejsze dla nas (2tygodnie wolnego brzmią chociaż jak ferie, ale tydzień, tydzień? Jednemu kumplowi z roku z Podkarpacia na dobrą sprawę nie opłaca się wracać do domu ;) ) i dla szanownych władz uczelni. Ale to moje bardzo skromne i mało liczące się zdanie :)
I tak, wiem, że PUM ma więcej nauki niż my ;)
2. Bieżąca nauka
Maturalne wakacje rozbestwiły mnie na tyle, że zapomniałam o względnie regularnej nauce. Pomijając oczywiście Ewerta, dzięki któremu zdążyłam przez ten semestr znienawidzić matmę, polubić ją na nowo, znowu znienawidzić i tak nieustannie od początku października. A i tak regularna nauka nie oznacza, że podejdę do egzaminów (jeden to za mało, jeden to za mało, jeszcze ze dwa by się chciało!) bo przecież ciągle przegrywam z geometrią analityczną (ale to raczej skutek mojej zbytniej pewności siebie a jednocześnie skrajnej tępoty. Nie wszyscy muszą mieć wyobraźnię przestrzenną :) ).
A, że niestety el Ewerto nie pozwolił mi się skupić na czymś innym, to wszystko inne leciałam tak lekko na hardkora. Trochę poskubałam nano, materiały itp ale nie było tego za wiele. W efekcie ocknęłam się, że przecież za tydzień mam egzamin z podstaw chemii. Także teraz modlę się o to by mój mózg nie wyparował (awww jutro zaliczenie ćwiczeń z fizy, awww).
Obiecuję sobie przeglądanie wykładów na bieżąco, uczenie się też (jestem pewna, że niektórzy właśnie wybuchają śmiechem) , żeby nie ocknąć się z ręką w nocniku w czerwcu :)
3. Przeżywanie sesji
Tak na początku stycznia stwierdziłam, że coś jest ze mną nie halo. Bo po pierwsze nie panikowałam jak głupia przed każdym jednym kolokwium (tylko po cichu liczyłam na to, że jednak zaliczyłam) bo wiem, że stres szkodzi zdrowiu itp itd (pisałam o tym wcześniej, przy okazji bólu tyłka). Po drugie sporo pracowałam nad takim chłodnym dystansem i nie spinaniu się ze wszystkim i to też miało swój wydźwięk w ostatnim czasie. Może nie tak duży, jakbym chciała, ale jednak. Nerwy są już powoli (ja nadal wierzę w to, że zaliczę matmę w drugim terminie :D ) i aż nie chcę wiedzieć co będzie się działo od czwartku.
A już nawet nie wspominam o przeżywaniu sesji na fb. Czasem można się pośmiać. I to bardzo. A czasem szkoda komentarzy aż na niektóre publiczne histerie.
Pomijając sesyjne wywody, chciałabym jeszcze raz życzyć Malffu wszystkiego co najlepsze i co by Ci wungla na tym Ślunsku nie brakło i co by czas do 20.02 nam szybko zleciał! <3
I bawcie się dobrze, jak mi się poszczęści to pojawię się przed walentynkami życia (IB i SOLID, żyć nie umierać <3 ) .
stare, ale jednak hmm jare
poniedziałek, 27 stycznia 2014
Kto pierwszy szedł przed siebie?
"[...] ale słowo "wiara" to chyba to, co Cię uratowało [...]".
Cytuję. Fragment dzisiejszego smsa od Karoliny. Chciałam się tylko pochwalić tym, że zaliczyłam w końcu pochodne (do trzech razy sztuka?). Mam nadzieję, że się na mnie nie obrazisz za dosłowny cytat.
Racja. Wiara ratuje. Wiara zawsze stawia na nogi gdy tego nam potrzeba. Gdy przeszłam przez drogę kilku lat formacji Magisowej, w momencie jej końca (Golcowa) uświadomiłam sobie ile tak naprawdę dał mi Magis. Zapisałam ładne parę stron z wnioskami, sugestiami na przyszłość itp. I zdaję sobie sprawę, ze parę rzeczy utkwiło mi najmocniej w głowie.
Przede wszystkim to, że Wiara człowieka w pewnym momencie staje się takim stabilnym punktem w życiu. Okej, nie wiem co się jeszcze może zdarzyć, ale widzę po sobie i widzę po bliskich mi ludziach, że jeżeli się jest na pewnym etapie, autentycznie, da się radę, niemalże WSZYSTKO wytłumaczyć przez pryzmat Boga, przez pryzmat Wiary.
Jest też coś takiego, tzn tak mi się wydaje, że w życiu każdego może (nie musi) nadejść taki punkt, po którym Wiara jest w pewien sposób "pewna". Są gorsze dni/tygodnie/miesiące/itp, ale wiem, że Bóg jest przy mnie i, że niezależnie od wszystkiego będzie. Okej, jest gorzej, jest cholernie ciężko, jest wręcz ch.. (nie, nie wypada studentowi nanotechnologii przeklinać!) , ale wiem, że będzie lepiej. Mimo tego, że teraz tak nie jest. Mimo, że mam ochotę sobie strzelić w kolano/głowę, że z nerwów trzęsą mi się łapy a łzy same się cisną do oczu, to wiem, że będzie lepiej.
Kwestia tego, jakich wyborów dokonujemy. Czy Magis i Wiara zostały za nami, w momencie hucznego pożegnania się, czy wręcz owocują dalej.
Wybór. Czy dam się poprowadzić, czy Zaufam, czy może jednak wolę stać z boku. Nie zaprzeczę, mam kawałek doświadczenia w sprawach wiary i wiem na pewno, że o wiele łatwiej się funkcjonuje, kiedy uświadomi się sobie, że jeżeli zrobi się trochę miejsca dla Boga, w naszym zapchanym i mega poukładanym (nie zawsze) życiu, to to całe nasze życie staje się o wiele łatwiejsze.
"Gdzie On jest gdy Go potrzebuję? Nie widzę Go, na jakiej podstawie mam w Niego wierzyć? Gdzie był wtedy, gdy Go potrzebowałam/em?". Dużo takich pytań się było, jest i będzie w wielu rozmowach. Moja odpowiedź brzmi- docierał do Ciebie w sposób, przez który dociera do Ciebie cokolwiek. Czy to płyta, czy to książka, czy to po prostu ludzie (bo to przez ludzi do nas przychodzi i to najczęściej i najmocniej- kolejny wniosek wyciągnięty z Magisu). W przeciągu tych dwóch kijowych tygodni ani razu nie pomyślałam "Gdzie jesteś?". Tylko raczej "ratuj!".
I wyratował. Za pomocą wspaniałych Dziewczyn z naciskiem na Karolinę i Malffu. Jedna mądra a druga ryjąca mi psychikę tak, że chomik atakował mnie wielokrotnie. Dziękuję Wam raz jeszcze :)
Z tym, że co z tego, że przez ten czas nieustannie truły mi dupę. Nie, dopiero jak chciałam się wsłuchać w to co piszą, mówią i mi spamią, zwróciłam uwagę na to, ze mają rację.
Bóg przychodzi do nas przez innych ludzi. Czasem mega bliskich, czasem przez kapłana odprawiającego Eucharystię w niedzielę, a czasem przez endokrynologa łamiącego nad nami ręce.
Sęk w tym, że my nie zawsze chcemy się na to otworzyć. Dopiero wczorajsza pobudka uświadomiła mi, że zabrakło mi Wiary. Chyba przede wszystkim w siebie. Że jednak dam radę, że sobie poradzę.
Dopóki jednak nie będziemy chcieli, nie będziemy w stanie Go ujrzeć. Ujrzeć w naszej codzienności, w drobnych szczegółach tworzących całe nasze życie.
pytać wciąż będziemy, pytać po kryjomu
Cytuję. Fragment dzisiejszego smsa od Karoliny. Chciałam się tylko pochwalić tym, że zaliczyłam w końcu pochodne (do trzech razy sztuka?). Mam nadzieję, że się na mnie nie obrazisz za dosłowny cytat.
Racja. Wiara ratuje. Wiara zawsze stawia na nogi gdy tego nam potrzeba. Gdy przeszłam przez drogę kilku lat formacji Magisowej, w momencie jej końca (Golcowa) uświadomiłam sobie ile tak naprawdę dał mi Magis. Zapisałam ładne parę stron z wnioskami, sugestiami na przyszłość itp. I zdaję sobie sprawę, ze parę rzeczy utkwiło mi najmocniej w głowie.
Przede wszystkim to, że Wiara człowieka w pewnym momencie staje się takim stabilnym punktem w życiu. Okej, nie wiem co się jeszcze może zdarzyć, ale widzę po sobie i widzę po bliskich mi ludziach, że jeżeli się jest na pewnym etapie, autentycznie, da się radę, niemalże WSZYSTKO wytłumaczyć przez pryzmat Boga, przez pryzmat Wiary.
Jest też coś takiego, tzn tak mi się wydaje, że w życiu każdego może (nie musi) nadejść taki punkt, po którym Wiara jest w pewien sposób "pewna". Są gorsze dni/tygodnie/miesiące/itp, ale wiem, że Bóg jest przy mnie i, że niezależnie od wszystkiego będzie. Okej, jest gorzej, jest cholernie ciężko, jest wręcz ch.. (nie, nie wypada studentowi nanotechnologii przeklinać!) , ale wiem, że będzie lepiej. Mimo tego, że teraz tak nie jest. Mimo, że mam ochotę sobie strzelić w kolano/głowę, że z nerwów trzęsą mi się łapy a łzy same się cisną do oczu, to wiem, że będzie lepiej.
Kwestia tego, jakich wyborów dokonujemy. Czy Magis i Wiara zostały za nami, w momencie hucznego pożegnania się, czy wręcz owocują dalej.
Wybór. Czy dam się poprowadzić, czy Zaufam, czy może jednak wolę stać z boku. Nie zaprzeczę, mam kawałek doświadczenia w sprawach wiary i wiem na pewno, że o wiele łatwiej się funkcjonuje, kiedy uświadomi się sobie, że jeżeli zrobi się trochę miejsca dla Boga, w naszym zapchanym i mega poukładanym (nie zawsze) życiu, to to całe nasze życie staje się o wiele łatwiejsze.
"Gdzie On jest gdy Go potrzebuję? Nie widzę Go, na jakiej podstawie mam w Niego wierzyć? Gdzie był wtedy, gdy Go potrzebowałam/em?". Dużo takich pytań się było, jest i będzie w wielu rozmowach. Moja odpowiedź brzmi- docierał do Ciebie w sposób, przez który dociera do Ciebie cokolwiek. Czy to płyta, czy to książka, czy to po prostu ludzie (bo to przez ludzi do nas przychodzi i to najczęściej i najmocniej- kolejny wniosek wyciągnięty z Magisu). W przeciągu tych dwóch kijowych tygodni ani razu nie pomyślałam "Gdzie jesteś?". Tylko raczej "ratuj!".
I wyratował. Za pomocą wspaniałych Dziewczyn z naciskiem na Karolinę i Malffu. Jedna mądra a druga ryjąca mi psychikę tak, że chomik atakował mnie wielokrotnie. Dziękuję Wam raz jeszcze :)
Z tym, że co z tego, że przez ten czas nieustannie truły mi dupę. Nie, dopiero jak chciałam się wsłuchać w to co piszą, mówią i mi spamią, zwróciłam uwagę na to, ze mają rację.
Bóg przychodzi do nas przez innych ludzi. Czasem mega bliskich, czasem przez kapłana odprawiającego Eucharystię w niedzielę, a czasem przez endokrynologa łamiącego nad nami ręce.
Sęk w tym, że my nie zawsze chcemy się na to otworzyć. Dopiero wczorajsza pobudka uświadomiła mi, że zabrakło mi Wiary. Chyba przede wszystkim w siebie. Że jednak dam radę, że sobie poradzę.
Dopóki jednak nie będziemy chcieli, nie będziemy w stanie Go ujrzeć. Ujrzeć w naszej codzienności, w drobnych szczegółach tworzących całe nasze życie.
pytać wciąż będziemy, pytać po kryjomu
Subskrybuj:
Posty (Atom)