Tzn nie wiem jak reszta, ale ja i Malwina na pewno. Będziemy fruwać w skutek naszego walenia drinków (w końcu, po ponad pół roku nie widzenia się!) z powyłączanymi fejsami (jassne, bez samojebek się nie obędzie, to nie nasz styl działania) i takimi innymi i będziemy świętować. Spotkanie. W końcu spotkanie, po takim okresie czasu.
Święto. Coś co ogólnie kojarzy się pozytywnie- z rodzinnym czasem, oczekiwaniem na nie, tzw. świętym spokojem i stuprocentowym relaksem. Moje rodzinne święta, te zachowane w tradycji Kościoła i społeczeństwa z reguły nie były wzorem idealnych świąt, ale nie o tym chcę pisać.
Święto to coś, na co się czeka. Co jest dla nas ważne, niezależnie od tego w jakim wymiarze. Chociażby mnie w święcie Bożego Narodzenia bardziej rajcowały Wigilie Magisowe i to, że dostanę cały garnek łazanek z makiem dla siebie, bo w domu nikt inny ich nie je, aniżeli rodzinne wyjścia na msze święte czy jedzenie karpia (brrr). W każdym razie, święta należy celebrować. Są na to zbyt ważne. Nie można, tzn wg mnie nie warto ignorować ich wymiaru.
Święto to coś, czemu trzeba poświęcić uwagę. Chociażby wysprzątać pokój (pozdrawiam te Najwierniejsze, którym nie przeszkadza bałagan na kółkach u mnie w pokoju) , ogarnąć kuchnię (pleśniak day!) czy nawet kupić odpowiednie rzeczy (szalone prezenty urodzinowe zawsze spoko!). To jest coś, do czego mniej lub bardziej się przygotowujesz.
Wzięło mnie na to, bo ostatnio uświadomiłam sobie, że niezależnie od tego, czy są to szalone spontany z Karoliną czy długo oczekiwany wyjazd do Gliwic, to są to sytuacje i momenty niezwykle dla mnie ważne. Urastają wręcz do wagi święta. Bo wtedy cieszymy się swoją obecnością, cieszymy się tym, że widzimy kogoś i tym, że po prostu spędzamy razem czas.
Ostatnio jak szlajam się po blogach to trafiam na różne stwierdzenia. Na jednym autorka stwierdziła, że nigdy nie miała przyjaciół jak z filmu.
Co jak co, ale przyjaciele mi się udali. I dla mnie każde spotkanie z Wami jest na dobrą sprawę świętem. Chociaż dopiero teraz to sobie uświadomiłam. Że po pierwsze naprawdę się cieszę wspólną godziną/trzema dniami, że w pewnym stopniu się do nich zawsze przygotowuję. I że jednak mają w sobie coś w celebracji. Nawet zwykłe Magisowe walenie sagi było naszym cotygodniowym świętem. Bo zawsze była w nas radość i moc (niezależnie od tego jakie to spotkanie by nie było). Zawsze było przygotowanie. I zawsze było to co najważniejsze czyli bycie razem.
Zawsze była też ta nuta tajemniczości. Bo nigdy nie wiadomo do końca jak dane święta przebiegną.
Ja zawsze się modlę by te rodzinne były dobre i spokojne. Wychodzi różnie.
Jutro o 7 rano muszę wyturlać się z domu. To i tak jawne szaleństwo biorąc pod uwagę, że gdyby nie zmiany na pkp, to musiałabym wyjść o 4:30.
I tak, w końcu jadę na swoje zasłużone ferie, po 1,5miesiącu harówki. Domowe mojito, żarcie i pleśniak. A przede wszystkim jedno z najlepszych towarzystw na świecie.
I czasem zadaję sobie pytanie, jakim cudem we dwie trafiłyśmy na 4 osobowe warsztaty spośród 700uczestników tamtych IDM. Nie pamiętam których, pamiętam, że wtedy byłam na II i czułam się fajna, bo byliśmy na ośrodku w Starej Wsi i mieliśmy do dyspozycji kompleks CSK, dzięki czemu nie pozabijaliśmy się o prysznice i ciepłą (wrzącą) wodę.
http://www.youtube.com/watch?v=mf97F-SpBQU
A więc: udanych lotów! ;)
OdpowiedzUsuń