.

Taki wniosek z tego tygodnia- egoizm się szerzy, egoizm zbiera coraz większe żniwo, a ludzie, których byśmy o to nie podejrzewali, w jednej chwili pokazują nam swoją prawdziwą twarz.

Czasem (często*) samą siebie oskarżam o egoizm, o to, że sama zbyt często skupiam się na sobie a nie na innych. Że czasem w rozmowach z przyjaciółmi muszę gadać tylko o sobie, zamiast wziąć się w garść i ich posłuchać, czy pisać z Nimi i o Nich. Czasem myślę, że za dużo uwagi skupiam tylko na sobie, zamiast na drugim człowieku.

Popadamy w skrajne postawy. Albo usiłujemy być Miłosiernymi Samarytanami wobec każdego człowieka i istoty (Bogu niech będą dzięki, że aż w taką nie popadłam) i chcemy się skupiać na wszystkim i wszystkich, a nie na sobie. Po co troszczyć się o siebie, ja sobie dam radę, inni są ważniejsi!

A z drugiej strony możemy dostrzec motyw, gdzie ludzie w pędzie za karierą, jakimiś wartościami i stawianymi sobie kolejnymi celami, zapominają o innych. Nie odezwą się sami, tylko w razie potrzeby otworzą książkę telefoniczną w iphonach czy czymś takim (nie wiem, nie znam się, a książka telefoniczna w telefonie to byłoby masło maślane) albo odpalą listę swoich pseudoznajomych na fejsie. 

Ewentualnie balansujemy na granicy tych dwóch. 

Ja do tej pory nie wiem, po której stronie jestem. Wiem, że chcę uciekać od ludzi preferujących drugie rozwiązanie. Że wolę tę pośrednią i nawet tą drugą skrajną postawę. Ale nie zniosę życia tylko i wyłącznie dla zaspokajania własnych potrzeb. Mam nadzieję, że nie popadnę w ten pęd, który goni tylko dla siebie. Który w życiowych równaniach nie uwzględnia innych ludzi. Który w pewnym momencie zatraca się w kontaktach, tylko wciąż pędzi przed siebie. Nie chciałabym, żeby to się kiedyś stało. Jednocześnie chciałabym, aby moje serce stawało się coraz bardziej pełne dobra, pełne bezinteresowności. I też chrześcijańskiego Miłosierdzia, w które wierzę. Z tym szczegółem, żebym sama dla siebie też stawała się coraz bardziej miłosierna, a nie tak bezlitosna i pełna krytyki, gdy pojawia się jakaś rysa, na tym pancerzu pełnym perfekcji.

Mam to szczęście, że jestem bardzo wyczulona na ludzką naturę. Czasami nie słucham swojej intuicji, tego całego radaru, który każe mi się wycofywać. Ale też przez to wyciągam kolejne nauczki od życia. Miałam teraz niesamowite szczęście, uciec od sporej dawki egoizmu, który ktoś próbował wcisnąć mi w życie, przez co, prawie w ogóle, nie uwzględniałam swoich potrzeb. Głupiaś! Oby nigdy więcej.

"We had a promise made" and...?

belief

Znowu ucichłam. Znowu matma. Znowu nauka. Zaczęłam się nawet uczyć nanotechnologii i zastosowań. Szaleństwo!

Padam na ryło. Nie mam czasu na tak przyziemne sprawy jak sen. Co nie przeszkadza mi siedzieć po nocach na fejsie. A wręcz przeciwnie, rozmowy są o wiele ważniejsze niż sen. Chociaż mam nadzieję, że kiedyś skończę z tymi złymi nawykami.

Jest taki moment, kiedy jest się po prostu rozdartym. Jedna część Ciebie krzyczy- TAK TAK TAK, druga NIE NIE NIE, a jeszcze trzecia - OGARNIJ SIĘ.
Nie wiem, która część przeważa. Jeszcze tlą sie we mnie jakieś pokłady uczuć, emocji i tego, w co mogą ewoluować.

Dostałam misję, bym się na nic nie nastawiała. Staram się. Ale w sumie, nie byłabym sobą, gdybym nie popodnosiła sobie sama ciśnienia tworząc różne dziwne wersje wydarzeń, które mogą, albo nie mogą nastąpić.
Nie wiem. To jest chyba moja uniwersalna odpowiedź na wszystkie dziwne pytania plączące mi się po głowie.


Odkryłam bardzo fajną stację radiową na Spotify. Zdecydowanie odzyskuję czucie w mięśniach, gdy jej słucham. A poniższy kawałek to taki przykładowy, z tych, które można tam odnaleźć. Który pewnie wszyscy znają, a ja dopiero dzisiaj się dokopałam do niego ;)

.

ha.ha.ha.

Tytuł to mój szyderczy śmiech trolla. To całe studiowanie coraz bardziej mnie przeraża, a jeszcze bardziej przeraża mnie to, że do tej pory ani razu na dobrą sprawę nie siadłam do nauki do p. Ewki lub kochanej ElF. za to spędziłam okropnie dużą ilość nad ewertualnym medytowaniem z matmą. Brrr. Całe moje życie zmienia się w funkcję (albo elipsę, jak mówi filozoficzna i bardziej abstrakcyjna część naszych wykładów z fizy), której nigdy, przenigdy nie lubiłam i nie potrafiłam na 100% ogarnąć. Le fu.

A jeszcze terminy ewertualnych egzaminów też są niczego sobie. Bo przecież sobota o 9 rano to idealny czas na zażywanie validolu i nerwowe chodzenie pod takim pokojem w BMW, przed egzaminem ustnym z matmy. Taaak! Taka jestem dzisiaj usatysfakcjonowana moim kochanym kierunkiem i tym całym sylabusem i planem studiów itp.

A tak na serio, to po prostu przekładam moją frustrację wywołaną wczorajszą wycieczką do OTU, na biedną, niczego tu winną, moją uczelnię. 

Wpienia mnie nieziemsko rozszarpywanie takiego fajnego cienkiego naskórka, który pojawił się na dość głębokiej ranie. Wpienia mnie, wyciskanie z niej jak najwięcej krwi i wciskanie mi przez osoby trzecie, że nie powinnam robić pewnych rzeczy. A najbardziej drażni mnie to, że mimo że gojenie ran idzie dość a nawet bardzo dobrze, to i tak są osoby, które to muszą wiercić w nich dziury. Bo to jest przecież takie fantastyczne, przecież Ty robisz masę błędów a ja jestem idealna ;)

Tak samo traktowanie z politowaniem bo niestety jestem na tyle tępa, że zaliczyłam tylko 1/3 koła. Tożto tragedia, nic, tylko się zadźgać i użalać się nad swoją głupotą! 

Tylko, że podstawa to nauka na własnych błędach, a ja przez ostatni tydzień wyciągnęłam całą esencję granic ciągów i funkcji i większości pochodnych (tzn. tego, co do tej pory zrobiliśmy), czego nie mogłam zrobić przez ostatnie parę tygodni.

Można? Można. Trzeba chcieć po prostu. I zdaję sobie sprawę, że jeżeli zacznę robić w końcu na bieżąco pewne rzeczy, to mimo, że nie uda mi się teraz raczej zdobyć stypendium naukowego, to wiem, że robię to, bo tego chcę i nie uczę się tego na pamięć, ale na myślenie. Może nie wszystko wejdzie na myślenie (jak to powszechnie wiadomo,  nanotechnolodzy i studenci nanotechnologii uczą się wszystkiego 2x- pierwszy raz w skali makro a drugi raz w skali nano ;) )  i też nie o to w tym chodzi.

Wiem, wpis ocieka jadem, złością i cynizmem, ale dzisiaj jakoś nie umiem inaczej. Po prostu ;)

Muzycznie- rozkoszuję się teraz Roxette i ich bardzo sympatyczną muzą, na czele, z kawałkiem, w którym się absolutnie zakochałam od pierwszego usłyszenia <3

http://www.youtube.com/watch?v=0vy9VAH1roo

szczególna sytuacja bardzo ogólnej sytuacji

Nie, to nie jest moja nowa złota myśl, tylko Stasiowska radosna twórczość na pół godziny przed końcem 4godzinnych ćwiczeń. Pod koniec chyba nawet On miał nas dość. Chociaż nie powiem 4h matmy i tak są fajniejsze, niż wykłady na nowej chemii ;)

Zniknęło mi się na prawie cały tydzień. W weekend chciałam coś naskrobać, ale w sumie skupiłam się tylko i wyłącznie na matmie i pracy (i na nocnych rozmowach z Malffikiem na temat filozofii zera) i mam nadzieję, że uda mi się zrobić tyle pochodnych dzisiaj by pójść spać na tyle wcześniej, by jutro nie wyglądać jak pół zombie. I biję się w pierś za olewanie wszystkich przez te 3noce i 2dni, ale musiałam skumulować sobie ostrą dawkę i nadrobić zaległości.
I są efekty, jeeej, z czego jak z czego, ale z tego jestem baardzo dumna <3

I co robi porządny student nano? Przecież matma jest ciekawsza niż grafen i nanorurki...


Dobra dość dość dość tego pitolenia.
Trzeba wziąć się do dzieła.

Ostatnie parę dni spędziłam z Akuratami, a zwłaszcza z tym.
http://www.youtube.com/watch?v=uXgDHYhX-dk

dzimno.

Tak właśnie. Piździ jak cholera, kończą mi się długie skarpetki (nie ma takiej opcji, że będę biegać w tzw. kostkach do tego mojego sportowego obuwia) i wypłata nagle mi się skurczyła do połowy. Tak, szalone 2dni, nie powiem.

Wczoraj z panną W. stwierdziwszy, iż trzeba zrobić coś szalonego w ramach terapii odstresowującej, mój naturalny blond (który wg niektórych jest już na wymarciu) został pochłonięty przez brązową papkę, która po pół godzinie (*45min, bo trza doliczyć perfekcyjne, pionierskie nakładanie panny W.) dała efekt zdecydowanie ciemniejszy niż na opakowaniu. I tak spierze mi się jej nadmiar tak w przeciągu tygodnia, ogólny efekt jest zadowalający (a nawet bardziej niż zadowalający).

Przed chwilą ktoś wrzucił na fb vimeo do jednego z odcinków rekolekcji adwentowych "Wilki dwa". Mało co ostatnio do mnie trafia, bardzo mało. Nawet nie byłam w stanie się zmotywować do pójścia na roraty w tym tygodniu (bo koło z matmy, bo nie mam siły psychicznej, bo mam doła po rozstaniu, bo panna W. nocowała i po przegadanej nocy nie miałam siły ani chęci wstawać z łóżka, ciekawe co jutro wymyślę?). A tutaj proszę, mocne i dobre słowo o tym, że w sumie człowiek wierzący to ten, który wierzy w niemożliwe. I to dosłownie na wszystkich płaszczyznach.
Dlatego staram się pomóc swojej wierze, w tym, by jeszcze mocniej wierzyła. Nawet w takich pierdołach jak zaliczenie sprawdzianu z matmy, poprawy analitycznej (ahhh <3 ) a kończąc na o wiele poważniejszych sprawach.

Chciałam jeszcze napisać o tym, że znowu obracam się o jakiś tam kąt pod względem podejścia do świata, podejścia do ubioru i samej siebie.

Ale żeby nie było tak wesoło, to i tak tegorocznego sylwestra, spędzę zapewne z dwoma 3pakami desperadosów (jako samotniczka powinnam z winem, ale mimo wszystko, o wiele bardziej wolę ten pierwszy nektar), stosem żarcia i filmami. Jakie to przykre ;)

A teraz czas na kolejną owocną nockę z etrapezem. Jak niewiele trzeba, aby w końcu zrozumieć sens matematycznych przekształceń przy granicach. Szkoda, że nie chciało mi się przysiąść wcześniej.

a my idźmy do źródła samej rzeki, póki jeszcze istnieje cel

second day

Nie chcę pisać o tym, że mój świat legł wczoraj w gruzach. Bo nie legł. To co się stało, było wypadkową różnych czynników i nie mam prawa nikogo winić za to wszystko.

Nie czuję się za dobrze. Wczorajsze popołudnie, wieczór i noc były koszmarem. I podejrzewam, że raz na jakiś czas dopadną mnie różne dziwne myśli, różne schizy i jazdy rozkładające mnie na łopatki. Wczoraj serce się wykrwawiało, turlanie się z rana po łóżku w kłębie różnych dziwnych myśli też nie dało mi za wiele. I nie będzie dawało. Nie będę się oszukiwać- co jakiś czas będzie to powracało, jak znam życie, to też w tych najmniej przewidywalnych momentach. Staram nie wmawiać sobie, że jestem jakaś poharatana. Bo mimo tego, że nagle zrobiło mi się duużo czasu wolnego, to wiem, że tym razem mam kilka pomysłów jak to zapełnić. I mam nadzieję, że to nie skończy się zajechaniem totalnym, chociaż może wtedy uda mi się odnaleźć jeszcze inną stronę siebie.

Ten czas mi dużo dał. Mogło być lepiej, mogło być gorzej. Ale mimo tego, że jest to wbrew naszej woli, musimy zamknąć ten rozdział. Mimo, że nie jest to takie łatwe, jakbym chciała, żeby było. Takie rzeczy, nigdy nie są łatwe.

Jest przeniesienie, z bólu psychicznego i poranionej duszy, na ból fizyczny. Trzęsie mną, drżę i wiem, że to niestety nie z przenikającego zimna.

Cały czas zachwycam się nad fenomenem mojej najwspanialszych Przyjaciółek, na czele z moją najukochańszą i najwspanialszą Mamą. Japa mi się śmieje dzięki Wam, dzięki Waszemu geniuszowi i tym, że jesteście po prostu najlepsze, kocham Was jak siostry i jestem Wam na serio wdzięczna.

I zgodnie z przykazem Malffu, na teraz mam odpalone Third Day .

gruudzień!

Tak, tytuł jest niezwykle odkrywczy. Ale szczerze powiedziawszy o wiele bardziej lubię grudzień (mimo tych wszędobylskich mikołajów na wystawach już teraz) od listopada. Z pierwszymi mrozami przychodzi takie otrzeźwienie umysłu i po listopadowym dole, mogę zacząć się wdrapywać po mojej równi, ale w górę, a nie spadać w dół. Powietrze jest takie lżejsze, jakby razem z mrozem i zamarzniętymi nogami i palcami, zamarzały również różne głupie myśli. Przynajmniej takie mam doświadczenie dzisiejszego spaceru po zajęciach z Kinią. I  w sumie nawet wolałam wracać z buta praktycznie z Bulwarów niż jechać tramwajem, gdy ruszyła na swoje zadupie.
Jakoś tak, grudzień zawsze dawał mi trochę więcej siły i energii by się ogarnąć. Taki ożywczy mróz i zimno. I łatwiej może jest funkcjonować w takich temperaturach, a na pewno ciężej złapać dołka jakiegoś. Pomijając wychodzenie spod koca, po 40min leżenia i czytania książki.
Łatwiej jest. I nie jestem aż tak drażliwa, pomijając hormonalne huśtawki, będące trochę wbrew mojej woli.

Koło z podstaw chemii elegancko zaliczone, teraz modlę się by zaliczyć albo fizę (eeee?) albo matmę (EEEEEE?) w pierwszym terminie, jednocześnie zaczynam cisnąć granice. I zdecydowanie polecam zadania z całkami, liczbami urojonymi i kropkami nad x oznaczającymi pochodne <3
I coraz bardziej lubię te parę osób z mojej grupy, z którymi idzie naprawdę dobrze koegzystować.

Nadal kminię czy wycieczki do OTU mają sens. Wszystko rozstrzygnie się w przyszłym tygodniu.

Porzuciłam glany. Jakoś wyszło, że i tak myślałam o tym, ale dopiero pewne popchnięcie zmotywowało mnie od tego. Od razu lżej się chodzi (rany, moje pierwsze aż tak sportowe buty od 5lat! nie wliczając oczywiście trampek). Lżej się chodzi i czuję wewnątrz taki powiew świeżości i chęci do zmian na lepsze. Może to też kwestia grudnia, ale jednak.

I cieszę się, że w sobotę wygraliśmy walkę z lenistwem i ruszyliśmy na koncert Luxtorpedy. Było kapitalnie (wiem, że na następnym będzie jeszcze lepiej) i pomijając, że kaleka musiała źle stanąć i połowę koncertu ledwo stała i tak było świetnie.

ja też Cię bardzo kocham, tylko trochę autystycznie