I remember Mama said

Najfajniejsze w nauce matmy jest to, że jak się już na maksa wnerwiasz, to zawsze z kartek z zadaniami możesz porobić kulki i nimi porzucać. W ściany na przykład. Albo z siłą, która potrąci Twój kosz na śmieci na tyle, że wyleci z niego 20 innych kulek.

A i przy okazji to będą kulki z pomiętymi początkami sprawozdań na jedne z czterech laboratoriów w tym semestrze. I będą śladami po ataku szału spowodowanym tym, że znowu nie wychodzi mi nic związanego z przebiegiem zmienności funkcji.

No i nie zapomnijmy o tym, że w tych kartkach będą też bluzgi na kogoś kto uznał, że przecież tak dobrze dogadamy się z dziewczętami z ZiIP. Zwłaszcza na wfie.

A i jakże mogłabym zapomnieć- będą też bluzgi na tępotę ludzi, z którymi musisz współpracować.

Życie jest takie przykre.

Ten semestr będzie ciężki. Ale będzie też epicki. Bo mimo, że są w naszej grupie pewne niedociągnięcia (niektóre ogromne;) ) to i tak kocham tych ludzi i pierwszy raz czuję, że mam zżytą klasę/rok. Co było widoczne zwłaszcza na wczorajszym wfie <3

Mam dużo pozaczynanych wpisów. Jak ponadrabiam zaległości dziekanatowe (tak dużo papierologii, a fe!) to w końcu je poumieszczam.

A tymczasem- my Mama said. Apropo cytatu tak jeszcze- powtórzę po raz nty- mam najlepszą Mamę na świecie, jaaaj <3 

nie przejmuj się, rób swoje

Mam pozaczynane trzy wpisy. Trzy po potęgi n. Ale dzisiaj musi być o tym, taka sytuacja i taki mamy klimat.

W każdym razie każdy z nas był nie raz w sytuacji, gdy miał ochotę wydrapać komuś oczy, cisnąć gazem pieprzowym w twarz i pozdrowić środkowym palcem. Od pewnego czasu sama mierzę się z sytuacją, gdy moja anielska cierpliwość została rzucona na morze wstrętu, irytacji i frustracji, wynikającej z jednej sprawy. Morze.. Ocean to lepsze określenie. Granica dążąca do nieskończoności tym bardziej.

Uderza mnie to, że często ludzie, którzy niby są nam niezwykle życzliwi, tak naprawdę tacy nie są. Bezinteresowność umiera i niestety coraz częściej stykam się z egoizmem. Z tym, że ludzie zrobią wszystko, aby blask chwały był rzucony na nich, a nie na kogoś innego. To jest takie ludzkie, takie typowe dla naszej natury.
Jednocześnie pewna grupa ludzi zawsze będzie dążyła do tego, aby wywołać kłótnie, aby rzucić nam kolce pod nogi i sporą ilością jadu struć nasze życie. Zwłaszcza wtedy, gdy robimy coś dobrze, jesteśmy tego świadomi (i Oni również) i mimo potknięć dalej idziemy do przodu z tym, co robimy.
Niby wiem to od dawna, życie dawno temu zaczęło mnie kopać po tyłku a to była jedna z pierwszych lekcji, którą wyniosłam.

Przez czas sesji mocno odczułam, jak bardzo ludzie mogą na nas wpłynąć. Zwłaszcza gdy jesteśmy niezwykle zmęczeni, gdy nasze siły psychiczne chcąc nie chcąc są bardzo osłabione i zdarza się nam myśleć i robić rzeczy, których w normalnej kondycji byśmy nie zrobili.. Na szczęście z reguły udaje się nam powrócić do dobrego stanu, zaczynamy myśleć racjonalnie i nagle wszystko staje się dużo prostsze.

Wmawiam sobie, że mam się nie przejmować. Że muszę wyluzować, nie denerwować się jak głupia, bo jak ktoś powiedział, denerwowanie się to szkodzenie swojemu zdrowiu przez głupotę innych.
Tylko problem w tym, by nie iść znowu w głupią stronę w kwestii luzowania się.

Chemia, matma i takie tam przyjemności czekają. Uhuhuhuh <3

http://www.youtube.com/watch?v=5N6Vo5yKsCY

ska ska ska!

Z każdym kilometrem ucieka każda troska, każdy ból tyłka który miałam w Szczecinie. Z każdym metrem czuje się coraz lżejsza. Im dalej od domu tym moje ciało pozbywa się tego bólu żył, tego klucia i igiełek. Nawet łatwiej mi się oddycha. Zostawiam za sobą ciężar uczelni, kerfura, zmęczenia, bałaganu w głowie. Witam świętowanie spotkania z przyjaciółką, celebrowanie odpoczynku i nabieranie sil witalnych. Odkopię część Aśki, która zakopała się pod sterta zmęczenia, pod oparami chorej perfekcji, pod naciskiem wielkich wymagań do samej siebie i nie dania sobie możliwości, aby popełnić błędy. Daję sobie szanse na regenerację psychiczną. Na to aby spędzić dobry czas z Malwiną, abyśmy napełniły się obie siłą i energią. Abyśmy po raz kolejny dolały cementu do naszej relacji i polały go wodą. My nie odpuszczamy, gdy my nie dajemy rady to Bóg nam daje siłę i moc do działania.
Jeżeli On jest z nami, to któż przeciwko nam?
Jest dobrze.
Nie warto rozkminiać nad tym, jak się zmieniamy. Warto je dostrzegać, a potem pozwolić, by poruszały w nas kolejne zmiany. Te na lepsze.

Po 2 dniach mówię, z ręką na sercu, że jest wspaniale.
Po prostu, tak samo z siebie. Nie trzeba wiele, aby powróciły stare dobre nawyki, aby zaliczyć kolejne dni bez danej rzeczy, aby znowu zacząć nosić te ciuchy, w których na serio czuje się dobrze (gliwickie lumpy, polecam!).

W każdym razie odległość zmienia perspektywę. Bardzo zmienia. I gdybym miała kasy jak lodu, to przyjeżdżałabym tu zdecydowanie częściej.

Wyjazdy dają bardzo dużo. I mimo, że ten czas leci zdecydowanie zbyt szybko, to jestem naprawdę szczęśliwa.
Szczęśliwa bo pieseł, bo welcome to the Russia (tak, dziwne życiowe filozofie zawsze na tak) i ogólnie, bo wyjazd.

takie dobre o każdej porze dnia i nocy <3

a jutro o tej porze będziemy fruwać

Tzn nie wiem jak reszta, ale ja i Malwina na pewno. Będziemy fruwać w skutek naszego walenia drinków (w końcu, po ponad pół roku nie widzenia się!) z powyłączanymi fejsami (jassne, bez samojebek się nie obędzie, to nie nasz styl działania) i takimi innymi i będziemy świętować. Spotkanie. W końcu spotkanie, po takim okresie czasu.

Święto. Coś co ogólnie kojarzy się pozytywnie- z rodzinnym czasem, oczekiwaniem na nie, tzw. świętym spokojem i stuprocentowym relaksem. Moje rodzinne święta, te zachowane w tradycji Kościoła i społeczeństwa z reguły nie były wzorem idealnych świąt, ale nie o tym chcę pisać.
Święto to coś, na co się czeka. Co jest dla nas ważne, niezależnie od tego w jakim wymiarze. Chociażby mnie w święcie Bożego Narodzenia bardziej rajcowały Wigilie Magisowe i to, że dostanę cały garnek łazanek z makiem dla siebie, bo w domu nikt inny ich nie je, aniżeli rodzinne wyjścia na msze święte czy jedzenie karpia (brrr). W każdym razie, święta należy celebrować. Są na to zbyt ważne. Nie można, tzn wg mnie nie warto ignorować ich wymiaru.

Święto to coś, czemu trzeba poświęcić uwagę. Chociażby wysprzątać pokój (pozdrawiam te Najwierniejsze, którym nie przeszkadza bałagan na kółkach u mnie w pokoju) , ogarnąć kuchnię (pleśniak day!) czy nawet kupić odpowiednie rzeczy (szalone prezenty urodzinowe zawsze spoko!). To jest coś, do czego mniej lub bardziej się przygotowujesz.

Wzięło mnie na to, bo ostatnio uświadomiłam sobie, że niezależnie od tego, czy są to szalone spontany z Karoliną czy długo oczekiwany wyjazd do Gliwic, to są to sytuacje i momenty niezwykle dla mnie ważne. Urastają wręcz do wagi święta. Bo wtedy cieszymy się swoją obecnością, cieszymy się tym, że widzimy kogoś i tym, że po prostu spędzamy razem czas.

Ostatnio jak szlajam się po blogach to trafiam na różne stwierdzenia. Na jednym autorka stwierdziła, że nigdy nie miała przyjaciół jak z filmu.
Co jak co, ale przyjaciele mi się udali. I dla mnie każde spotkanie z Wami jest na dobrą sprawę świętem. Chociaż dopiero teraz to sobie uświadomiłam. Że po pierwsze naprawdę się cieszę wspólną godziną/trzema dniami, że w pewnym stopniu się do nich zawsze przygotowuję. I że jednak mają w sobie coś w celebracji. Nawet zwykłe Magisowe walenie sagi było naszym cotygodniowym świętem. Bo zawsze była w nas radość i moc (niezależnie od tego jakie to spotkanie by nie było). Zawsze było przygotowanie. I zawsze było to co najważniejsze czyli bycie razem.

Zawsze  była też ta nuta tajemniczości. Bo nigdy nie wiadomo do końca jak dane święta przebiegną.
Ja zawsze się modlę by te rodzinne były dobre i spokojne. Wychodzi różnie.


Jutro o 7 rano muszę wyturlać się z domu. To i tak jawne szaleństwo biorąc pod uwagę, że gdyby nie zmiany na pkp, to musiałabym wyjść o 4:30.
I tak, w końcu jadę na swoje zasłużone ferie, po 1,5miesiącu harówki. Domowe mojito, żarcie i pleśniak. A przede wszystkim jedno z najlepszych towarzystw na świecie.
I czasem zadaję sobie pytanie, jakim cudem we dwie trafiłyśmy na 4 osobowe warsztaty spośród 700uczestników tamtych IDM. Nie pamiętam których, pamiętam, że wtedy byłam na II i czułam się fajna, bo byliśmy na ośrodku w Starej Wsi i mieliśmy do dyspozycji kompleks CSK, dzięki czemu nie pozabijaliśmy się o prysznice i ciepłą (wrzącą) wodę.

http://www.youtube.com/watch?v=mf97F-SpBQU

pierwsze terminy!

Obiecałam Malwinie, że napiszę przynajmniej 2 teksty odnośnie sesji. Inspirowana trochę deonem (raczej chęcią obalenia jednego artykułu) obiecałam jej wczoraj, ale to już w weekend skrobnę (muszę sobie przypomnieć o czym dokładnie, bo zanim się przekopię przez pierdyliard rozmów z Malff to mi trochę zajmie). W każdym razie teraz krótko (bo jutro niezwykle upokarzająca poprawka z chemii) i na temat.

Dzisiaj otumanione satysfakcją i radością zdania na II semestr łaziłyśmy z Kinią po parku przy starej chemii (spaczenie psychiczne, po co iść dalej, skoro obserwowanie najukochańszego wydziału jest tak fascynujące i inspiruje do działania). W dodatku z dobrymi energetykami w łapach więc radość i ekscytacja były przeogromne. I stwierdziłyśmy niezwykle ważną rzecz. Bo w sumie co z tego, że zaliczamy analizę (awww i ta cholerna matmaI i 1/4pkta..) i być może podstawy chemii w drugim terminie, skoro, po podsumowaniu (które zapewne skończymy jutro, ale już w trakcie upajania się etanolem) stwierdziłyśmy, że ten I semestr był dobry. Że mimo wszystko, zwłaszcza w ostatnich dniach wydarzyło się wiele rzeczy, które przede wszystkim upewniły nas w tym, że podjęłyśmy dobrą decyzję odnośnie studiowania nanotechnologii. Że mimo ogromnego stresu i rozryczanych ostatnich kilku dni, to wszystko tak naprawdę miało sens.

To nie zaliczanie w pierwszych terminach jest ważne. Ważne co się wyniesie z tego wszystkiego. Ten I semestr był dla mnie ogromną szkołą życia, którą uświadamiam sobie tak naprawdę teraz. I jestem pod ogromnym wrażeniem tego, co i jak na mnie wpłynęło.

Co z tego, że ustne z Ewim mam przełożone na marzec. Przynajmniej się do nich nauczę. Przynajmniej jesteśmy pierwszym rocznikiem, który jak przewali ustne, to nie musi jeszcze raz pisać zadań. 

I wiem też, że co jak co, ale grupa (rok) nam się naprawdę udał. 

W sumie są rzeczy ważne i ważniejsze. Wolę uzupełnić tę cholerną kartę braków, ale mieć świadomość nauczki, którą oberwałam w tym czasie. Nauczki to może nie, ale sporego kopa. I to tego pozytywnego.

W końcu krzaki są takie fajne, że aż przejadę się na nie po raz nty <3

Reszta w weekend. Tzn. raczej w sobotę/niedzielę.

Jutro zasłużone odreagowywanie z Kinią. Najbardziej mnie cieszy to, że jesteśmy bez planu i pójdziemy na totalnym spontanie :)

I, że to pierwsza i nie ostatnia taka nasza wyprawa <3

turururur

Ej, a pamiętasz o optymizmie?

Pamiętasz o tym co to optymizm?
Jak to jest się uśmiechać do samego siebie na ulicy bo coś Ci się przypomni?
Jak sobie uświadomisz, że niezależnie od trudności, Twoje życie jest wspaniałe?
Bo nie ma czegoś takiego, jak okropne/nudne/straszne/itp życie.
To Ty je takim robisz.

Jesteś Panem swojego życia.
Dopóki tego nie pojmiesz, nadal będziesz gnić w schemacie. Który jest bo jest Ci wygodniej, jest łatwiej w błotku. Bo tam jest cieplej. I wygodniej. I już wygrzałeś je. A i miękko jest.

Co z tego, że są trudności?
Każdy z nas je przechodzi.
Sęk w tym jakimi je uczynimy.
Ja uczyniłam swoje łatwiejszymi. Mimo, że walczę z ogromnym zmęczeniem, dziwnymi sytuacjami i tym, że nie zaliczyłam analizy matematycznej.
Będzie lepiej. Zdam Ewerta, w końcu się wyśpię i te sytuacje wyjaśnię.

Ale dopóki Ty nie uwierzysz w to, że Twojego Ewerta też da się pokonać śmiechem i odrobiną radości, nikt tego za Ciebie nie zrobi.

I nie, to nie jest jakiś niepoprawny optymizm.
To kawał ciężkiej pracy, który wykonałam nad samą sobą.
Tyle, że chciałam to zrobić. I nikt mnie nie zmuszał.
Chciałam się wyrwać z tego schematu wyołtsajderowanej Aśki. I wyrwałam.
I cholernie mi się to podoba.
:)

Czasem zmęczenie przysłania nam wszystko. Ale czasem też wystarczy słowo, czasem jedna chwila, aby powrócić do stanu sprzed zmęczenia.

Nie warto się zatracać w przygnębiających, dobijających myślach. Więcej wiary w siebie, a wtedy dostrzeżesz, w ilu momentach życie się do Ciebie uśmiecha, mimo, że równie często kopie Cię po tyłku.

Wystarczy czasem obrócić się o zaledwie kilka stopni.
To czasem boli.
Ale im więcej potu podczas treningu, tym mniej krwi w czasie walki.

Nie pozwól by brak wiary w siebie i w to, że Twoje życie może być lepsze, przesłonił Ci wszystko inne.
Strach to Zło, które wkrada się w Twoje życie po to, abyś upadał coraz niżej, abyś coraz bardziej się zapętlał w spirali niepewności, obaw i innych syfów.

Chcesz na to pozwolić?
Jak nie, to co tu jeszcze robisz?
Idź to zmienić.
Albo chociaż spróbuj.

I rusz się. Zrób cokolwiek.

cicho tańczą nasze cienie

You are my refuge, You are my strength

Odkryłam swój charyzmat.
Albo inaczej.
W końcu się do niego przyznałam.
Karolina, miałaś rację. Tak samo Ty Malwino, tak samo Ty Gabiś.
Tylko ja byłam zbyt głupia i zbyt się bałam go przyjąć i coś z nim zrobić.
Czas najwyższy to zmienić.
I mimo, że wyszło to w takich, a nie innych okolicznościach to się  bardzo cieszę.

Szczerze?
Może wcześniej bym się do tego przyznała przed samą sobą.
Ale skromność i fakt, że ciężko mi przyjmować dobre słowa na swój temat, jakoś mi to uniemożliwiły.

Więcej o tym napiszę po sesji.
Bo moja jednak będzie trochę bardziej wymagająca niż przypuszczałam.
I jeszcze raz dziękuję za wszelkie wsparcie, a przede wszystkim za modlitwę.

Pure grace that washes over me