mącisz

Jesteś obrazem, którego nie umiem wyrzucić z umysłu.
Niezależnie od tego czy jestem w pracy, czy próbuję się uczyć, czy też po prostu śpię, jesteś wrzodem na moim tyłku, guzem w mózgu i wredną żmiją, która robi wszystko aby mnie ukąsić.

To jest dla Ciebie normalne.
Przecież mącenie w głowie i manipulowanie mną to jedna z Twoich ukochanych gierek.

Chciałabym, abyśmy w tej partii obydwoje byli na równi. Aby nie było wśród nas kogoś młodszego i kogoś starszego. Kogoś mniej i kogoś bardziej pokrzywdzonego przez los. Kogoś, kto zakłada subtelniejszą maskę i kogoś, kto używa na raz kilku odcieni, które zlewają się w nowy, niezwykle twardy i oschły pancerz. Kotka i myszki, mrówki i mrówkojada.
Byśmy stali na równi i z tej perspektywy potrafili rozmawiać.
I wiem, że jestem teraz ściętą głową, która pragnie, aby jej marzeniom udało się spełnić.
Ale to nie nasz typ funkcjonowania. My nie możemy działać normalnie. Zawsze będzie jakieś ale, zawsze będzie coś nie do końca ze sobą współgrało.

I najtrudniejszą zasadą tej gry jest to, że ona się nie kończy. Żadne z nas nie jest zdolne do tego, aby ją zakończyć. Wywracamy planszę, ustawiamy pionki od nowa. Przerywamy, uciekamy od tego stołu z wizualnymi elementami tej gierki. Ale coś zawsze przyciąga nas z powrotem, zawsze, któreś ruszy z kopyta i nie pozwoli, aby to drugie stało w miejscu. Będzie ciągnąć je za sobą. Nieważne, że poleje się pot, krew i łzy.
Chociaż Ty chyba nigdy nie widziałeś moich łez.

Nie wiem czy wiesz, ale kryje się we mnie wiele sprzeczności.
Z jednej strony chcę być silna, a z drugiej płaczę sama ze sobą i wysmarkując się w koc owinięty wokół moich kolan.
Chcę rzucić się w wir zapomnienia z Tobą, ale jednocześnie wiem, że ten wir może nas całkowicie pochłonąć i nie pozwoli nam od siebie uciec. Moglibyśmy się zawsze odbijać się od siebie, być po dwóch skrajnych stronach, ale będziemy w nim razem.
Chcę Cię prowokować na tyle, abyś zaczął w końcu ruszać głową we właściwą stronę, ale jednocześnie się tego obawiam.
Ciekawe by było, gdybyś w końcu padł przede mną na kolana, ale co z tego, jeżeli nie wykrzesałabym z siebie chociażby odrobiny zapału?

I w ogóle... Padniesz kiedyś w końcu? Czy może duma zeżre Cię na tyle, że nie będziesz w stanie spojrzeć na siebie i będziesz sobie pluł w brodę, bo miałeś tyle okazji i szans?

I tak jesteś tchórzem. Oboje jesteśmy. Bo nie umiemy skręcić w żadną stronę. Brniemy w ten ocean, nawet nie wiemy tak naprawdę na jakim jesteśmy kursie i w, którą stronę uderzamy. Fale rzucają nami, błyskawice o mały włos w nas nie trafiają a góry lodowe rodem z Titanica są tak blisko nas.
Zamiast w końcu zdecydować się czy płyniemy razem czy nie, próbujemy być jedną nogą na swoich prywatnych statkach a drugą twardo grzęźniemy u siebie. Zamiast zbudować coś wspólnego, oboje się coraz bardziej pogrążamy.
Nawet jeślibyśmy polegli to razem. Zawsze byłoby potem łatwiej powstać.
Ale nie. My jesteśmy uparci i tkwimy. Każde w swoim świecie, raz na jakiś czas wskakujemy i próbujemy mieszać u tego drugiego, a potem uciekamy czym prędzej do swojego kąta.
Bo tak łatwiej.
Po co podejmować decyzje i brać odpowiedzialność za życie. Lepiej bawić się w kotka i myszkę.

Chcesz czegoś więcej a jednocześnie uciekasz. Albo wmawiasz mi, że chcesz, nabijasz się ze mnie, w sumie to nie byłoby nic nowego.
Przecież swojego wysublimowanego poczucia humoru czasem sam nie rozumiesz. A co dopiero  ja miałabym pojąć.
Przecież pewnego rodzaju gierki słowne są bardzo zabawne. Zwłaszcza, gdy do mnie docierają dopiero, gdy zmulona przeglądam to, za pomocą czego niby Cię prowokowałam. I w tej chwili nienawidzę Cię za to, że pozwoliłeś, aby mój mur, za którym się chowałam runął i abyś mógł odsłonić jedną czy dwie cegły. I, że podejrzałeś co nie co.
I zobaczyłeś rzeczy, których nie powinieneś widzieć.
Jak dobrze, że resztki instynktu samozachowawczego kazały mi kończyć i iść spać.

Albo to Bóg działał. I nie pozwolił mi do reszty rozebrać się z prawdy o samej sobie. Z tej prawdy, którą chowam przed całym światem.

A Ty i tak jesteś okropny i mącisz mi w głowie. A ja dalej pozwalam, żebyś to robił, licząc na to, że kiedyś się ogarniesz i, że skorzystasz chociażby z jednej mojej rady czy wskazówki.

https://www.youtube.com/watch?v=E6MSkG5txAA&feature=kp

konsekwencje dnia następnego

Czasem zapominam jak bardzo lubię się zapominać. Robić różne rzeczy, mówić różne rzeczy ("bo Ty jesteś jego pochodną a sama lubisz się całkować!" jakoś tak to było. chyba), pisać różne rzeczy. No i oczywiście spożywać różne rzeczy. Zwłaszcza takie, których nie powinno się (teoretycznie) łączyć.

Nigdy nie będę typem imprezowobaletowym. Poza tym moja wierna kompanka przekonała mnie, że wychodzenie z domu a'la żul jest ciekawsze i bezpieczniejsze. I w sumie służy zdecydowanie wyższym celom, niż kręcenie różnymi częściami ciała w Patio czy gdzie tam się u nas chodzi na balety i inne imprezy, na które z Nuu niekoniecznie byśmy trafiły.

Tylko przy okazji zapominam o konsekwencjach dnia następnego. O tym, że trzeba odnaleźć resztki godności po głupim smsowaniu w stanie wstawienia. I przy okazji tego szukania nie spalić się ze wstydu..
O tym, że najlepszym lekiem na ból żołądka jest litrowy dzbanek miętowej herbaty. A i, że nie rzuca się setki o 8, tylko nieco później. Na przykład ok 12. jak zrobiłam to dzisiaj.

A i oczywiście, zapominam też o tym, że potem trzeba wstać, doprowadzić się do ładu i iść pełnić swoją nieszczęsną dolę. Starosty, pracownika. Przyjaciółki, kumpeli z pracy. Pasjonatki (tak, obiecałam urodzinowe ciasto, trzeba się wywiązać z tego, mimo wszystko). I oczywiście trzeba grzecznie udawać przed Rodzicami, że aż tak dużo się nie wypiło.
Nie mówiąc już o paleniu.

Wygląd względnie elegancki, pendrive z podaniami gotowy (przecież drukarka też ma okres...) , włosy wyprostowane i można iść.
Udawać, że wcale mój żołądek nie wariuje a w głowie kołowrotek aż tak nie szaleje.
I wciskać wszystkim, że nigdy więcej nie kupuję fajek do piwa. Chcę ograniczać blefowanie, nie wypada aż tak ściemniać. Bo zapewne kupię.

A i trzeba iść. Przecież to nie WE, że dziekanat jest czynny do 15. to ten cudowny wiitch, gdzie po 13.01 potrafią wyrzucić, niezależnie od tego, że jest się starostą i takie tam.

I parafrazując jedną z moich ulubionych blogerek- muszę sobie przypomnieć, jak bardzo lubię pisać, bo ostatnio mam małe problemy z pamięcią.

adiemus

dać się, czy się nie dać?

Oczyścić umysł i wypluć to wszystko co we mnie siedzi, czy iść się pouczyć na mega ważny egzamin z chemii?

Pozwolić, by zeszło napięcie, które nieustannie odczuwam, czy może jednak wytrzymać z nim do końca tego tygodnia, a następnie wyzwolić je 1 lipca? (zdecydowanie jestem winna niejakiemu Mateuszowi piwo)

Dać się porwać temu, co we mnie tak naprawdę siedzi, czy może jednak nie? Pozwolić by palce sprawnie biegały po klawiaturze i wyzwalały ze środka to, co jest skrywane i nie odkryte nawet przeze mnie? A może zwłaszcza przeze mnie?

Wykazać się weną i tymi wszystkimi niezwykle ważnymi i konstruktywnymi zdaniami, które we mnie siedzą, których często nie umiem przelać ani na papier ani do worda, ani nawet tutaj?
Czy może dać sobie spokój, bo wiem, że długo będę pracowała, aby osiągnąć taki poziom ubierania życia w słowa, który posiada niejaka Tattwa, która stała się moim nowym autorytetem w pisaniu po prostu?

Na razie sobie bimbam. Palcami po klawiaturze, pozwalam tym płytkim i ulotnym myślom szaleć po internetach.

Obiecałam sobie, że w wakacje więcej będzie tego stukotu i szurania długopisami po kartkach.
To taki jeden z moich celów.
Kolejny to obejrzeć wszystkie odcinki Wikingów. Nie wiem, kto będzie mi zatykał japę jak będę się darła na scenach rzezi (czyli 75% serialu), ale trudno.
A i jest jeszcze kilka. Ciekawych, innych. Nie wiem.
Siedzą i plączą mi się po głowie.
I chwilami nieźle mi w niej mącą.

A ja usiłuję się nie złamać. I ogarnąć w końcu o to tak naprawdę mi samej chodzi.

mniam mniam

Get outta my face or give it you best shot

Ruda sukienka leży idealnie. Dzięki niej wygląda elegancko ale nie galowo. Nie może dzisiaj wyglądać galowo, Doktorek wyśmiałby ją na wejściu, a tak będzie mogła znowu opleść Go wokół palca. Nie wie jak to robi. I chyba nigdy się nie dowie. Ważne, że jej się to udaje. Nie jest istotne to, że znowu zapewnił jej zdawanie egzaminu w drugich, trzecich, piątych terminach. Ważne, że umie oczarować Go na tyle, by grupa dostała  to, co jest dla niej najlepsze z tego wąskiego menu, które Doktor serwuje. Menu, które dziwnym trafem i tak zostało poszerzone w tym roku. Przy okazji odrobi domową pracę charytatywną dla kolegów z drugiego kierunku. Nie muszą jej tego mówić, Ona doskonale o tym wie.

Wiatr rozsypuje blond włosy dookoła twarzy co powoduje, że misterna trzyminutowa zabawa prostownicą poszła na marne. Nieważne. Ważne, że z ten rozwiany włos i tak dodaje jej pewności siebie. Mimo, że wmawia wszystkim, że jest zupełnie na odwrót.

Dodatkowo lekkie kreski na powiekach i odrobina korektora pod oczami. Fioletowe wory są seksowne, ale nie sięgające do połowy policzków. 

Jedna torba jest wypchana indeksami, sprawozdaniami i listą wykładowców i rzeczy, które Ona po prostu MUSI ogarnąć. Druga przypomina, że bez portfela, kosmetyczki z korektorem 4w1 i butelki wody, ten dzień ją pokona.

Żadne dni, niezależnie od tego jak bardzo mogły wydawać się złe nie pokonywały jej. To Ona, czasem skamląc i krztusząc się łzami wygrywała walki z nimi.

Wersja "MUSI" jest przeznaczona dla roku. Wersja "CHCE" jest przeznaczona dla niej. Bo Ona nigdy nie powie, że lubi to co robi. Ona będzie wmawiać każdemu, że może z tego zrezygnować w każdej chwili. 

Ale to nie jest prawda. Ona nie zrezygnuje. Chociaż brzmi to groteskowo w kontekście tego, że nikt nie chce jej tego zabrać. Poza jedną osobą, która została pokonana przez to wszystko i wiele innych czynników zewnętrznych.

Idzie. Lekko zgarbiona od ciężaru wszystkich  kart i ocen. Ale kieruje nią pewność. To, że wie co robi. Mimo, że jest to kolejna rzecz, którą musiała sama objąć i praktycznie nikt, poza M. jej nie pomógł i nie wskazał jakiegoś konkretnego kierunku. Mimo, że nie wszyscy z Cudownej 24 wierzą, że Ona do końca wie co robi. Ale nie muszą.

Po owocach poznacie.

Nie musi zaliczać wszystkiego od razu. Robi często głupie błędy, tak głupie, że aż wstyd się jej do tego przyznać.

Ale, żeby posiąść życiową mądrość, wcale nie trzeba od razu załapać o co chodzi w prawie Gaussa dla prostoliniowych przewodników. 

I czasem trzeba się namęczyć, aby w końcu zrozumieć, że minus razy minus równa się jednak plus a nie minus. 

Don't make demands I don't take none

nikt nie powiedział, że

Jestem otulona Jego zapachem. Czuję bezpieczeństwo, usiłuję nasycić się uczuciem, którego ostatnio mi tak brakowało. Po prostu leżymy, rozmawiamy i gdyby nie sesja i ograniczenie czasowe ta chwila mogłaby trwać. Leżę z głową na jego brzuchu i jest mi po prostu dobrze. Przez ten cudowny moment nie muszę myśleć o tym co mnie czeka po powrocie do domu. Masie nauki, papierów to załatwienia i modlitw o siły na ten czas.

Z drugiej strony cały czas się waham. Boję się, że jestem zbyt oziębła, że nie umiem docenić Jego serca i troski, którą chce mnie otoczyć. Tego, że po prostu chce. Nie wiem czy to kwestia tego, że ostatnio oziębłość i dystans stały się moim środkiem na przetrwanie.

Moja intuicja mnie zwodzi. Nie wiem, nie umiem określić. Szarpie mną strach a jednocześnie chęć bycia blisko. Oschłość i takie bliżej nieokreślone pragnienia. Dawno się tak nie szarpałam.
Nawet wtedy gdy ktoś ciągle próbuje namawiać mnie do palenia szlugów.


Nie umiem sama siebie określić. Nie wiem co myślę, nie wiem co czuję.
Czasem wolałabym wyjść ze swojej głowy i do niej nie wracać. Tak po prostu.

Powietrze pachnie bezpieczeństwem i spokojem. Tylko dlaczego ja się tego tak boję?

Nikt nie powiedział, że dobre uczucia mają zawsze jeden schemat. Że droga do szczęścia musi zawsze wyglądać w ten sam sposób, że to zawsze muszą być praktycznie takie same osoby, ujęte w takich samych schematach postępowania.



Ewentualnie mam też wymęczony mózg. Sesją. I tymi dziwnymi ludźmi i sytuacjami wokół mnie.
Chcę moich przyjaciół, spędzania co drugiego wieczoru z Gabi gapiąc się w chmury, picia z Karoliną kolejnej owocowej herbaty, filozofowania z Malwiną,  obżerania się lubisiami z Dominiką i picia miszela z Nuśką.
Chcę się wyspać.
I chcę w końcu zrobić coś dobrego w kuchni. Coś innego niż szybkie 20minutowe muffiny.

And you know time will always find a way
 To let your heart believe it's true

bubblebubblebubble

Truskawkowy koktajl powoli zmierza przełykiem do mojego żołądka. Dzienną porcję witamin (po bubble tea i boxem z kfc) zaspokajam właśnie w ten sposób.
Jak są chęci by ruszyć się do biedronki/carfura to są i bananowotruskawkowe albo kiwibananowe. Mniam. Mogłabym żywić się tylko tym.
Naprzemiennie z szarlotką.

Zaskakujące jest to, że kiedy bucha ode mnie szczęściem, kiedy czuję się naprawdę... Generalnie nie umiem tego opisać (ja nie umiem czegoś opisać, wróżę sobie szybki koniec mojej pseudo kariery pisarskiej).
Po prostu mimo, że uczelniany świat mi się wali, znowu mam dość wszystkich ludzi i nie wiem na czym stoję w kwestii pracy, czuję się stabilnie. Czuję, że tym razem nie runę, że teraz zmierza ku czemuś naprawdę dobremu i fascynującemu.
Nie skończyłam myśli. Zaskakujące jest to, że mimo, że mam dużo do powiedzenia, to nie umiem ubrać tego we właściwe słowa
Myśli biegają mi wokół zupełnie innych tematów niż powinny.

Jedyny poradnik dotyczący miłości jaki przeczytałam (poza "Miłość i miłość czyli sztuka chodzenia ze sobą autorstwa małżeństwa Jaroszów, z którym na chwilę obecną polemizowałabym ;) ) to "Randkowanie wg Jane Austen" (wakacje z Austen i chemią, mniam mniam). I czuję taki fajny stan.
Nie wiem co to.
Ale czuję taką stabilność, taką pewność. Sama się plączę we własnych słowach.
Dla bloga to źle.
Dla mnie to niezwykłe.

Dzisiejsze 2,5godzinne wagary od życia były cudowne. Reset,  cudowny czas, głupie teksty i jeszcze głupsze skojarzenia i dławienie się galaretkami z bubble tea. I nawet mam jakby mniejsze wory pod oczami.
I nawet byłam w stanie porzucić moje wieczne skąpstwo. Na chwilę, ale jednak.

Jeszcze 18 dni. Oby zleciały. I obym nie umarła w sesji z tęsknoty.
I oby się udało. Bycie solidarną i jak najwięcej wpisów w tym granatowym wyznaczniku moich studenckich osiągnięć.
Tym razem jestem cierpliwa. Tym razem poczekam. I wierzę, że się to opłaci.

niech to co złe weźmie cholera

fruwam

Kolejny dzień w pracy. Jeszcze z założenia lekko skacowany bo dzień wcześniej z Nusią chciałyśmy się dowiedzieć co wyniknie z wymieszania wybornego Miszela z jeszcze wyborniejszymi Corneliusami, muffinami z czekoladą i ostrymi chipsami.
Takie niepozorne kilkanaście minut.
I ja sobie fruwam. Z radości, ekstazy i ogólnego uniesienia.

W tygodniu był wieczny dół, poza przebłyskami. A bo zaliczyłam ceramiki i wpadły 2 bezcenne ectsy (hihihihi). Albo zdarłam gardło na turnieju międzywydziałowym na AZS i bieganie w fartuchach po sali gimnastycznej niezwykle mnie doładowało. A to tego samego dnia co AZS spotkałam się z Dominiką (jakby to ująć: w końcuuuu!). Aż przyszłam sobie w sobotę do pracy będąc na granicy załamania nerwowego (w sumie jestem na tej granicy od jakiegoś czasu).
I znowu sobie fruwam.
W sumie to nie jest fruwanie. To jest coś takiego, że nie da się tego opisać w żaden sposób.
Bo to i zwiększona wiara w siebie, bo to wiele wiele różnych rzeczy.
W każdym razie nie chcę aby ten stan się skończył. Wierzę, ze to dopiero początek. Co ma być to będzie, ale wierzę, że będzie lepiej. I, że ten przebłysk nie jest chwilowy. I, że będzie trwać. W taki czy inny sposób, ale będzie.

To my rzucamy sobie kłody pod nogi.
Może być naprawdę ciężko, ale są chwile, które motywują by się uśmiechać, by cieszyć się (cytując moją Mamę) jak debil i w sumie funkcjonować.
Może Ci się zwalić ogrom rzeczy na głowę. Ale jeżeli uśmiechniesz się do tego, będzie o wiele łatwiej.

I w sumie jak się uśmiechnęłam to nagle zaczęłam zaliczać pewne rzeczy (audytoria z Hrabiną walcie się na ryj, tak samo jak moja prawdopodobna wrześniowa poprawko <3 ) , łatwiej jest po prostu łatwiej.

Już nie mówiąc o stanie totalnego rozpuszczania się.
Chociażby na widok pięknych 64% z kolokwium zaliczeniowego.
Czy też na wspomnienie. (Nie) Zwykłych cieszących się oczu.

Za radość nie karzą.
Dlatego chcę władować teraz tyle tego w moje życie ile się da.

I z góry przepraszam mój rok za to, ze starosta buja trochę w obłokach. Kiedyś też musi.

There's no other place where you belong