You are my refuge, You are my strength

Odkryłam swój charyzmat.
Albo inaczej.
W końcu się do niego przyznałam.
Karolina, miałaś rację. Tak samo Ty Malwino, tak samo Ty Gabiś.
Tylko ja byłam zbyt głupia i zbyt się bałam go przyjąć i coś z nim zrobić.
Czas najwyższy to zmienić.
I mimo, że wyszło to w takich, a nie innych okolicznościach to się  bardzo cieszę.

Szczerze?
Może wcześniej bym się do tego przyznała przed samą sobą.
Ale skromność i fakt, że ciężko mi przyjmować dobre słowa na swój temat, jakoś mi to uniemożliwiły.

Więcej o tym napiszę po sesji.
Bo moja jednak będzie trochę bardziej wymagająca niż przypuszczałam.
I jeszcze raz dziękuję za wszelkie wsparcie, a przede wszystkim za modlitwę.

Pure grace that washes over me

sesja okiem kota

Z góry ostrzegam, że jeżeli nie masz ochoty na czytanie moich pierwszych wrażeń spowodowanych pierwszą w życiu sesją, nieco dziwnych refleksji i ciut szalonych wniosków, to z całego serca radzę Ci wyłączyć kartę i dalej pofejsić lub pokwejkować :)

1. Organizacja.
Za każdym razem jak wchodzę na fb zrobić tzw. szybki przegląd widzę posty PUM-owców albo US-owców pt. jak epicko, że skończyliśmy już sesję! Jak zajebiście się nam bawiło wczoraj w pinokiu, w końcu mogliśmy się zresetować i odpocząć! A teraz mamy miesiąc na obijanie się! Szczerze? Ciśnie mi się na usta jedno słowo, które w języku hiszpańskim oznacza krzywą lub zakręt. Powiedzmy sobie uczciwie- tak do grudnia mało mieliśmy kolokwiów (no dobra, wejściówki z informatyki co tydzień były) a potem jak wróciliśmy 7 stycznia to jeden nieustanny maraton od początku. I zero terminów zerowych :) Wiem, że każda uczelnia ma inny system, ale nie rozumiem tego, czemu mój najukochańszy ZUT nie mógłby przesunąć wszystkiego chociażby jeden tydzień do przodu. Byłoby to i przyjemniejsze dla nas (2tygodnie wolnego brzmią chociaż jak ferie, ale tydzień, tydzień? Jednemu kumplowi z roku z Podkarpacia na dobrą sprawę nie opłaca się wracać do domu ;) ) i dla szanownych władz uczelni. Ale to moje bardzo skromne i mało liczące się zdanie :)
I tak, wiem, że PUM ma więcej nauki niż my ;)

2. Bieżąca nauka
Maturalne wakacje rozbestwiły mnie na tyle, że zapomniałam o względnie regularnej nauce. Pomijając oczywiście Ewerta, dzięki któremu zdążyłam przez ten semestr znienawidzić matmę, polubić ją na nowo, znowu znienawidzić i tak nieustannie od początku października. A i tak regularna nauka nie oznacza, że podejdę do egzaminów (jeden to za mało, jeden to za mało, jeszcze ze dwa by się chciało!) bo przecież ciągle przegrywam z geometrią analityczną (ale to raczej skutek mojej zbytniej pewności siebie a jednocześnie skrajnej tępoty. Nie wszyscy muszą mieć wyobraźnię przestrzenną :) ).

A, że niestety el Ewerto nie pozwolił mi się skupić na czymś innym, to wszystko inne leciałam tak lekko na hardkora. Trochę poskubałam nano, materiały itp ale nie było tego za wiele. W efekcie ocknęłam się, że przecież za tydzień mam egzamin z podstaw chemii. Także teraz modlę się o to by mój mózg nie wyparował (awww jutro zaliczenie ćwiczeń z fizy, awww).

Obiecuję sobie przeglądanie wykładów na bieżąco, uczenie się też (jestem pewna, że niektórzy właśnie wybuchają śmiechem) , żeby nie ocknąć się z ręką w nocniku w czerwcu :)

3. Przeżywanie sesji
Tak na początku stycznia stwierdziłam, że coś jest ze mną nie halo. Bo po pierwsze nie panikowałam jak głupia przed każdym jednym kolokwium (tylko po cichu liczyłam na to, że jednak zaliczyłam) bo wiem, że stres szkodzi zdrowiu itp itd (pisałam o tym wcześniej, przy okazji bólu tyłka). Po drugie sporo pracowałam nad takim chłodnym dystansem i nie spinaniu się ze wszystkim i to też miało swój wydźwięk w ostatnim czasie. Może nie tak duży, jakbym chciała, ale jednak. Nerwy są już powoli (ja nadal wierzę w to, że zaliczę matmę w drugim terminie :D ) i aż nie chcę wiedzieć co będzie się działo od czwartku.

A już nawet nie wspominam o przeżywaniu sesji na fb. Czasem można się pośmiać. I to bardzo. A czasem szkoda komentarzy aż na niektóre publiczne histerie.


Pomijając sesyjne wywody, chciałabym jeszcze raz życzyć Malffu wszystkiego co najlepsze i co by Ci wungla na tym Ślunsku nie brakło i co by czas do 20.02 nam szybko zleciał! <3


I bawcie się dobrze, jak mi się poszczęści to pojawię się przed walentynkami życia (IB i SOLID, żyć nie umierać <3 ) .

stare, ale jednak hmm jare

Kto pierwszy szedł przed siebie?

"[...] ale słowo "wiara" to chyba to, co Cię uratowało [...]".
Cytuję. Fragment dzisiejszego smsa od Karoliny. Chciałam się tylko pochwalić tym, że zaliczyłam w końcu pochodne (do trzech razy sztuka?). Mam nadzieję, że się na mnie nie obrazisz za dosłowny cytat.

Racja. Wiara ratuje. Wiara zawsze stawia na nogi gdy tego nam potrzeba. Gdy przeszłam przez drogę kilku lat formacji Magisowej, w momencie jej końca (Golcowa) uświadomiłam sobie ile tak naprawdę dał mi Magis. Zapisałam ładne parę stron z wnioskami, sugestiami na przyszłość itp. I zdaję sobie sprawę, ze parę rzeczy utkwiło mi najmocniej w głowie.

Przede wszystkim to, że Wiara człowieka w pewnym momencie staje się takim stabilnym punktem w życiu. Okej, nie wiem co się jeszcze może zdarzyć, ale widzę po sobie i widzę po bliskich mi ludziach, że jeżeli się jest na pewnym etapie, autentycznie, da się radę, niemalże WSZYSTKO wytłumaczyć przez pryzmat Boga, przez pryzmat Wiary.
Jest też coś takiego, tzn tak mi się wydaje, że w życiu każdego może (nie musi) nadejść taki punkt, po którym Wiara jest w pewien sposób "pewna". Są gorsze dni/tygodnie/miesiące/itp, ale wiem, że Bóg jest przy mnie i, że niezależnie od wszystkiego będzie. Okej, jest gorzej, jest cholernie ciężko, jest wręcz ch.. (nie, nie wypada studentowi nanotechnologii przeklinać!) , ale wiem, że będzie lepiej. Mimo tego, że teraz tak nie jest. Mimo, że mam ochotę sobie strzelić w kolano/głowę, że z nerwów trzęsą mi się łapy a łzy same się cisną do oczu, to wiem, że będzie lepiej.
Kwestia tego, jakich wyborów dokonujemy. Czy Magis i Wiara zostały za nami, w momencie hucznego pożegnania się, czy wręcz owocują dalej.

Wybór. Czy dam się poprowadzić, czy Zaufam, czy może jednak wolę stać z boku. Nie zaprzeczę, mam kawałek doświadczenia w sprawach wiary i wiem na pewno, że o wiele łatwiej się funkcjonuje, kiedy uświadomi się sobie, że jeżeli zrobi się trochę miejsca dla Boga, w naszym zapchanym i mega poukładanym (nie zawsze) życiu, to to całe nasze życie staje się o wiele łatwiejsze.
"Gdzie On jest gdy Go potrzebuję? Nie widzę Go, na jakiej podstawie mam w Niego wierzyć? Gdzie był wtedy, gdy Go potrzebowałam/em?". Dużo takich pytań się było, jest i będzie w wielu rozmowach. Moja odpowiedź brzmi- docierał do Ciebie w sposób, przez który dociera do Ciebie cokolwiek. Czy to płyta, czy to książka, czy to po prostu ludzie (bo to przez ludzi do nas przychodzi i to najczęściej i najmocniej- kolejny wniosek wyciągnięty z Magisu). W przeciągu tych dwóch kijowych tygodni ani razu nie pomyślałam "Gdzie jesteś?". Tylko raczej "ratuj!".
I wyratował. Za pomocą wspaniałych Dziewczyn z naciskiem na Karolinę i Malffu. Jedna mądra a druga ryjąca mi psychikę tak, że chomik atakował mnie wielokrotnie. Dziękuję Wam raz jeszcze :)

Z tym, że co z tego, że przez ten czas nieustannie truły mi dupę. Nie, dopiero jak chciałam się wsłuchać w to co piszą, mówią i mi spamią, zwróciłam uwagę na to, ze mają rację.

Bóg przychodzi do nas przez innych ludzi. Czasem mega bliskich, czasem przez kapłana odprawiającego Eucharystię w niedzielę, a czasem przez endokrynologa łamiącego nad nami ręce.
Sęk w tym, że my nie zawsze chcemy się na to otworzyć. Dopiero wczorajsza pobudka uświadomiła mi, że zabrakło mi Wiary. Chyba przede wszystkim w siebie. Że jednak dam radę, że sobie poradzę.
Dopóki jednak nie będziemy chcieli, nie będziemy w stanie Go ujrzeć. Ujrzeć w naszej codzienności, w drobnych szczegółach tworzących całe nasze życie.

pytać wciąż będziemy, pytać po kryjomu

Uciec od samej siebie.
Jak się sypie to wszystko na raz, a co tam!

Chcę przeżyć te 3tygodnie. Niecałe 4 do wyjazdu do Gliwic i do utęsknionego spotkania z Malffu.
2tygodnie do ustnej matmy. Boże, ratunku.

Gdy się wypalam, wtedy nadchodzi full dziwnych myśli, tęsknot i pragnień za rzeczami, za którymi normalnie nie tęsknię, a wręcz wzbraniam się i uciekam. Nie chcę wiedzieć co się ze mną dzieje.

Ale jednocześnie wiem, że nigdy nie miałam takie wsparcia od moich Dziewczyn jak teraz. Perły, jesteście najlepsze i długo będę Wam dziękować za ten czas, oj długo!


Staram się nie narzekać. Są drobne, takie dosłownie minimalne szczegóły, które jakoś umilają ten czas. Chociażby basen o 7 rano na AM. Przynajmniej miałyśmy na kim zawiesić oko z K. ;)

I oczywiście mam za swoje. Wyniki 2x wyżej niż norma, powinnam być z siebie dumna, cała zeszłoroczna praca i prawie idealne tsh we wrześniu bodajże, poszło się jebać. Nic tylko strzelić sobie w kolano :)

Mam nadzieję, że przeżyję ten czas. Sesja sesją, ale osobiste okoliczności (+ zmęczenie+ to co spowodowało takie a nie inne wyniki krwi) tak mi się akurat musiały porozpieprzać teraz. Jak zwykle.

I tak, nie zaprzeczę, ale jest BAAARDZO zimno. Roztopy, przybywajcie, błagam!

Krystian czeka. Dzisiaj tylko ja+ badanie przebiegu zmienności funkcji i nanotechnologie. Umrzyć.

Yeah, well I should probably warn you I’ll be just fine

Tak właśnie.

Klin klinem, czyli poniedziałkowy dzień był przepiękny, wczorajszy i dzisiejszy trochę mniej, ale w sumie odpaliłam sobie znowu "Happy" i jakoś ze mnie ciśnienie schodzi.

Szczerze powiedziawszy ostatnio porozpieprzały mi się priorytety i muszę je na nowo poukładać i powciskać we właściwe miejsca w hierarchii ich ważności. Niby wiadomo, że nauka ważna, że praca ważna, że Wiara jest ważna, że przyjaciele ważni. Bo jest to ważne.
Szkoda, że w tej ważności po raz kolejny zapomniałam o zdrowiu. Niby na basen zaczęłam chodzić, rozciągam się kiedy mogę, ale w momencie gdy zobaczyłam dzisiaj minę swojej endokrynolog, zapaliła mi się w mózgu lampka ostrzegawcza- aha, coś mi się ostatnio pozapominało. Już pominę spanie po 5/6h na dobę, gdzie w moim przypadku to taki mimowolny strzał w kolano. Tu po raz nty chodzi o coś więcej.

W tym szalonym pędzie za zaliczeniami, kasą, za każdą sekundą, która tak szybko mija, znowu zapomniałam co jest najważniejsze. I nie chodzi tu tylko o zmęczenie, tylko o moje cholerne nawyki, które narodziły mi się pod wpływem różnych dziwnych sytuacji. Chociażby jak siedzenie po nocach.
Brak szacunku do własnego zdrowia, tak właśnie. Wróciłam do punktu wyjścia z zeszłego roku. Tzn, nie aż tak, ale niewiele mi brakuje.

Poza tym, znowu marnuję czas. Na pierdołki, które mogę zrobić jutro/pojutrze/za tydzień. A nie dzisiaj. Jeszcze tylko przejrzę analityczną, macierze, pochodne i pytania na jutro na zaliczenie z infy i mogę iść spać.
A i oczywiście sprawdzę jak wygląda ergonomiczny kubek i klamka. Pamiętam jak wygląda teczka, ale z tymi dwoma  nic mi się nie przypomina.

W ramach przestawiania priorytetów podjęłam kolejną decyzję. Zobaczymy co z tego wyjdzie, ale mam nadzieję, że wyjdą fajne i ciekawe rzeczy. Bo prędzej czy później będę musiała coraz ściślej wytyczać swoją nanościeżkę.

I po raz kolejny to powtórzę. Mam najlepszą Mamę na świecie. Tylko czemu doceniam ją dopiero teraz, mając na karku prawie 20lat a nie wcześniej? Czemu dopiero teraz ogarniam jak bardzo chcę być podobna do niej i do nikogo innego? Przeraża mnie to, że wcześniej tego nie dostrzegałam (tzn. nie w takim stopniu jak teraz), że wcześniej aż za często na Nią marudziłam.
Na szczęście coraz bliżej mi do ideału. I na szczęście dostrzegam coraz więcej rzeczy, które mam po Niej lub są takie jak u Niej.
Lekkiej ręki do kuchni w końcu nie dostaje się tak o ;)

Oklepany radiowy kawałek. Ale mi się spodobał-     http://guzlo.wrzuta.pl/audio/89SsyB5wPRX/pharrell_williams_-_happy

I oczywiście najnowsza perełka <3 -  good man down

wszystkie odcienie pereł

I już widzę uśmiechy, które pojawiły się na dwóch twarzach po przeczytaniu tytułu. A trzecią z nich jestem ja ;)

Książka wpadła mi w łapy przypadkiem w Książnicy- seria Labirynty, deon i te klimaty, ale opis mnie zaciekawił i jakby to rzecz, zainspirował do wypożyczenia. Niby bardziej taka "babska" książka, ale w trakcie czytania miałam nieustanne wrażenie, że znam to skądś. I nie chodzi mi tu o wydarzenia w życiu bohaterek.
Chodzi o same bohaterki.
I o to, co je połączyło.

W skrócie- cała fabuła sprowadza się do opowieści o pewnym wycinku z życia trzech kobiet. Kobiet, które mimo, że są różne, połączyła naprawdę silna więź. Które razem stanowią naprawdę zgrany team, ale jednocześnie pozostają tak na 120% sobą i akceptują siebie takimi jakimi są. Razem dążą do tego, by być coraz lepszymi ludźmi, ale jednocześnie (czasem lepiej, czasem gorzej) radzą sobie ze świadomością, że nie są nieomylne, że mogą upadać. Jednak te upadki pozwalają im wzmacniać więź, same zmieniają się na lepsze, zaś to, Kto im nieustannie towarzyszy w tym wszystkim to oczywiście Bóg. Mimo kryzysów, dziewczyny wyciągają siebie nawzajem z tego, dają sobie niesamowite wsparcie i w tym wszystkim razem trwają.
Kobiety, które są naprawdę różne, każda ma inne, ale jednocześnie dość podobne problemy. Między wierszami tej książki widać, że dają sobie niesamowite wsparcie i, że nie byłyby w stanie bez tego funkcjonować.

Czytając ją, nie mogłam się obyć bez przekonania, że skądś to znam. Może, nie jesteśmy na takich etapach życia, może trochę nam brakuje do przeżyć Sereny, Tawany i Erici, ale uświadomiłam sobie, że w przeciągu ostatnich 4 lat też utkałyśmy taką pajęczynę. Pajęczynę, która z dnia na dzień staje się nie tylko pajęczyną, ale cholernie mocną nicią, czymś, co naprawdę trudno rozerwać.

Każda z naszej trójki to wymieszanie tych bohaterek. Ja sama widzę w sobie i cechy Sereny i Tawany i Erici. I wiem, że moje Dziewczyny mogą to samo powiedzieć o sobie. Trochę nam brakuje do ich stażu, ale jakby nie patrzeć, jesteśmy trochę młodsze.

Ta historia jest bardzo życiowa. Z tym, że to MY tworzymy nasze "wszystkie odcienie pereł". Nie będę pisać o tym jakie, bo to nie jest na to miejsce. Ważne jest to, że my to wiemy i odkrywamy.
Ważne jest też to, że mimo różnych odcieni, to tworzą one coś spójnego. Kiedyś na spotkaniu Magisowym na Czwórce, w maju rok temu, mówiłyśmy o harmonii. Te perły tworzą harmonię. Która daje nam siłę, która daje nam wiele dobra.

Kiedyś sobie zadawałam pytanie pt. czemu musiałam zostać animatorką. To jest chyba jedna z najważniejszych, o ile nie najważniejsza odpowiedź.
Po to, abyśmy odkryły te perły. I abyśmy je ułożyły i utrwaliły w harmonii.

ani czas ani długość tras nie podzielą nas

aaa pierwsza sesjaaa aaaa zaraz umrę!

Tak. Kocham swój niezwykle subtelny sarkazm i niezwykle ostre i złośliwe poczucie humoru.

Nie, nie umrę. Od sesji jeszcze nikt nie umarł (*chyba). Tzn. tak mi się wydaje. Nie wiem, to będzie moja pierwsza w życiu sesja i też nie wiem czego się spodziewać (poza tym, że odbędzie się pod nazwą "sesja z Ewertem i dodatkami"). W każdym razie, zastanawiam się nad wszechobecną paniką u mnie na roku. Nie wiem, może wraz z Kinią mamy jakieś spaczone podejście, ale, żeby się aż tak denerwować? Robić w majtki z nerwów przed każdym kolokwium i głupią wejściówką? Kiedyś nie miałam takiego podejścia, ale teraz, po przyjściu na wtiich drastycznie się ono zmieniło.
Ja się pytam, PO CO się denerwować. Tzn. wiem, że tuż przed egzaminami z matmy, będę się tak denerwować jak przed ustnym z polskiego (ile ja bym dała, żeby zdawać go jeszcze raz), ale poza tym? Szkoda zdrowia, nie widzi mi się rozstrój żołądka z powodu egzaminów. Nawet jeśli polegnę na matmie (i oczywiście na czwartkowej informatyce <3 ) to co? Drugi termin, a jak nie, to Ewert będzie miał mnie dość od ciągłego łażenia za nim.

Poza tym tutaj pada pytanie: co to jest ta sesja? Czy to jest termin wyznaczony przez ZUT na egzaminy, czy też zaliczeniowy Meksyk, który się rozpoczął dla mnie 8 stycznia (dobra, to było kolokwium, oficjalnie zaliczenia zaczynam jutro)? Nie wiem, ale wydaje mi się, że akurat ta druga odpowiedź jest trafniejsza. Co nie oznacza, że tak jest ;)

Niby fakt, w tym tygodniu zarwę parę nocek, na czele z tą środowoczwartkową, ale noo.. Nie wiem, może na serio mam dziwne i specyficzne podejście, ale nie wyobrażam sobie, żeby już teraz się nakręcać. Bawi mnie podejście niektórych ludzi pt. "nie zdam, nie zdam, nie zdam". Jeżeli tak myślisz, to na serio nie zdasz. Od miesiąca robię sobie afirmację i mówię sobie, że rozwalę tę matmę w pierwszym terminie. Mam nadzieję, że mi się uda. A jak nie, to trudno ;)
Poza tym, nie wyobrażam sobie, że z racji tego szału na zaliczenia mam odmówić sobie jakiś przyjemności. Na przykład pójścia na basen w sobotę, czy odreagowywania w pracy (fakt, uczę się w pracy, ale to tak jak wszyscy studenci u nas, więc nie jestem wyjątkiem). Czy chociażby najzwyklejszym kółku po mszy na 19 z mą Grupą.

Nie wiem,. może na serio powinnam się ogarnąć, ale na chwilę obecną mam do tego wszystkiego może ciut inne podejście niż mój rok. Wiem też, że prędzej czy później ta ich panika zarazi mnie na tyle, że będę na nich jeszcze bardziej klnąć niż teraz.

A na poprawę humoru i pozytywne nastrojenie się, coś, co pomaga mi przy ciśnięciu zadanek z chemii i takich innych (i tym razem to nie jest Alestorm czy Half Moon Run) - kliiik