wszechobecny ból dupy

Tak właśnie. Po dziwnym początku roku jestem naprawdę zadowolona, że wróciłam na uczelnię, że mimo takich a nie innych układów tutaj, mogę jednak wrócić do normalności. Do postawy pt. spokojnie, stres szkodzi zdrowiu i nie ma co mieć ciśnienia, bo nie warto. Na początku roku zapomniałam o tym na tyle, że zachorowałam na wspomniany wyżej ból.

Na szczęście w sobotę spojrzałam na życie trochę bardziej optymistycznie, dostałam po głowie (jeszcze raz dziękuję N.) i jakoś ruszyłam do przodu. I mimo, że mam ogromne wory pod oczami, to widać z nich uśmiech, uśmieszek. Mimo, że trochę niewyraźny ;)

Rzuca mi się w oczy teraz to, że czasem jest nam zbyt łatwo zapomnieć, że podstawa to bycie sobą. To było takie fajne uczucie znowu włożyć mini i glany i szlajać się z uśmiechem na twarzy po nowej chemii a później po mieście z mamą. Albo znowu napchać się ciastkami. Lub cisnąć krzyżóweczki na arcyciekawym wykładzie z informatyki. To są niby takie szczegóły, ale dużo, dużo dają. Nic nie poprawia humoru, jak nasze małe rytuały, które są tylko nasze. Chociażby jedzenie po omacku obiadu, bo książka jest ciekawsza.

A post ma taki tytuł, bo zauważyłam, że powoli z tego bólu wyrastam, chwilami (i to takimi dłuższymi) nie ma go w moim życiu. Ale mimo to, wiele osób z mojego roku na niego cierpi, przez to zastanawiamy się często z K. czy nas też to nie dotknie,. Nie wiem czy to wpływ studiów, czy czego, ale im bardziej eliminuję stres z mojego życia, tym staje się ono fajniejsze. Nawet uwzględniając przyszły czwartek, o którym jak myślę, to robi mi się cholernie niedobrze.

Trzeba posesjować, niestety odpuszczenie na początku zaowocowało drugimi terminami, które jakoś wszystkie wypadają w tym samym czasie.

Mam nadzieję, że następne tekściwa będą ambitniejsze ;)

misere mani