zwolnij.

Tak dokładnie, zwolnij Joanno bo się zajedziesz (*już się zajechałaś)!

Jest taki skrajny punkt, w którym nie czujesz już zmęczenia. W którym zwisa Ci to ile śpisz, ile godzin spędzasz przed kompem, ile na nauce, ile tabaki wciągniesz (i tak rozbudza Cię już na chwilę a nie na więcej) i wypijesz wody z podwójną dawką magnezu (wiem, że ileś tam można sobie tylko przyswoić, ale wierzę w placebo).
W czasie tego skrajnego punktu wszystko Ci zwisa. Czy to trupie cienie pod oczami, czy fakt, że ledwo stoisz na nogach, czy to, że właśnie po raz nty sam wkładasz sobie nóż w serce.

Jakby nie patrzeć lepiej się ruszać, nieważne w którą stronę, ale ruszać. Nieważne czy w tył, czy w przód; z dwojga złego lepiej sie potknąć i runąć w tył, niż stać w miejscu i się kiwać, bo prędzej, czy później i tak się wywrócisz i to ze zwielokrotnioną siłą. Dlatego z dwojga złego, po całkiem dobrym okresie, wolę iść opierając się i walcząc z tym, co jest mi rzucane pod nogi, niż stać w miejscu i patrzeć jakby tu uniknąć kamieni.
Przez chwilę przeraziło mnie, że być może unikam tych kamieni, ale w sumie, nie pchałabym się w różne, dziwne rzeczy, gdybym stała ;)

Wyrzuciłam z siebie wczoraj wszystko co leży mi na sercu. Dobrze, że w pracy, są jeszcze ludzie, których bez kitu obchodzisz Ty, a nie plotki na Twój temat, wygrzebywanie syfu i mieszanie w życiu innych. Że jednak nie dziwne tajemnice i różne chore sytuacje są najważniejsze, ale, że z niektórymi traktujemy się jak ludzie.
Chwilami cholernie cyniczni, ale taka praca ;)

Z tym, że co z tego, że wyrzuciłam. Jeżeli ja się nie ogarnę, to nikt tego za mnie nie zrobi. Nikt nie wprowadzi takich a nie innych zmian. Nikt nie powróci do starych nawyków, nikt za mnie nie zluzuje i będzie miał wyjebane (może jak wrócę na uczelnię to będzie lżej? W sumie tam najłatwiej mi wyznawać tę zasadę) i najzwyczajniej w świecie się odetnę. Restart, rzucenie się w morze nauki, randki w książnicy z Krysickim i Włodarskim i może przetrwam. Tzn. wierzę, że się uda.

Wierzę, że może być lepiej. I, że mimo moich sporych potknięć, będzie lepiej.

Ostatnio moich hymnem stał się Spis treści. Bo po pierwsze tekst, który mówi tak idealnie teraz o mnie, jak nic innego. Najlepiej. Po drugie wykonanie też jest kapitalne.

A tymczasem to moje pitu pitu podyktowane jest dzisiaj tym.

Spokojnie. Następnym razem będzie optymistyczniej ;)

I pierwszy raz cieszy mnie wizja walentynek. W końcu spędzanie ich z muzyczną miłością życia na ich koncercie w Słowianinie to kapitalny pomysł na ogarnięcie tego dnia, a nie pijąc do Dirty Dancing ;)