let it shine!

Wpis dedykowany Malwinie L. zwanej powszechnie Malffu. W podziękowaniu za to bardzo motywujące hasło i, za przypomnienie o tym, że przecież jestem pewna siebie i nic nie ma prawa tego zburzyć.

Przypadki istnieją tylko w gramatyce.

W prawdziwym życiu nie ma takich. Nie wierzę w to, że w dniu, w którym natężenie dołowania się było maksymalne, wyszły następujące okoliczności.

Poprawiły mi się wyniki tarczycowe. Nie jakoś super, ale ja jestem zadowolona, że z takich dupnych, jestem już bliziutko osiągnięcia mojej życiówki. Jak zejdę o tyle samo do połowy marca, to aż kupię sobie specjalny kubek do zielonej herbaty i będę parzyła te fusiaste, a nie torebkowe.

Tzn. ja nie mówię, że Teekanne czy Liptony są złe. Ale jednak co prawdziwa fusiasta, to prawdziwa.

Marcysia wrzuciła wpis na swojego bloga. Myślę, że wybaczy mi tę reklamę. Generalnie mocno pomógł mi wykrystalizować swoje plany i postanowienia. 

Dostałam prezent świąteczny od Malff. Spóźniony, ale trafił na idealny moment.

Let it shine to hasło na najbliższy czas. Bo to czas, abym się jeszcze doszumiała. Intuicja mnie nigdy nie zawodzi i wiem, że niedługo skończy się ten szum wokół mnie. Chcę go wykorzystać jak najlepiej. I ja wiem, że to, co  będę robić to będzie stosunkowo niepoprawne.

"Let it shine" to po prostu "idź błyszczeć". I wydaje mi się, że do tego błyszczenia wcale nie jest potrzebna ta zewnętrzna otoczka w stylu kolorowych kosmetyków, dobrze dobranych ciuchów itp. Tu chodzi o ten wewnętrzny blask. O to, aby po prostu błyszczeć, iskrzyć i oślepiać innych. Chodzi o to, aby mieć w sobie ten uśmiech, to coś po prostu, co powali na kolana ludzi wokół Ciebie, od kolegów z pracy, przez kochanego przyjaciela geja, czy też ludzi mijanych na ulicy.

Chodzi o wewnętrzny spokój i dystans do wszystkiego. I  o to, aby go pokazywać na zewnątrz. 

Chociaż nie ukrywam, że ta zewnętrzna otoczka zainspirowała mnie do tego.

Let it shine to też błyszczenie gdziekolwiek. Na uczelni, w pracy. Gdzieś, gdziekolwiek.

I nawet mam na to coraz większą ochotę. Na to let it shine. 

Nie umiem dzisiaj ubrać w słowa tego, co mi naprawdę siedzi w głowie. 

Albo ma po prostu za dużo pootwieranych zakładek na moim chromie. 

Nieważne . To nie jest dzień na wenę. To jest dzień na myślenie.

jestem w nich zakochana coraz bardziej.

dziękuję.

Przez ostatni miesiąc mogłam wykazać się literacko tylko pisząc jakieś dziwne, śmieszne podania do sponsorów Reakcji. Nie wysłałam ich jeszcze, ale to nie jest istotne, moja poczta zutowska musi być włączona na moim haśle a nie na samorządu, mimo, że to takie fajne, takie prawie elitarne mieć hasło do poczty Samorządu mojego ukochanego Wydziału. 

Pisałam również bajki o polimerach, o tym, jak się sieciuje różne rodzaje żywic, tworzyłam niestworzone historie na temat przetwórstwa i zastosowania kwasu tereftalowego czy też polistyrenu. Po czym okazało się, że te bajki to nie były bajki, to były rzeczy, które tak naprawdę mają miejsce w rzeczywistym świecie,

I nawet odkryłam to, że można mieć wstręt do danego przedmiotu a potem skończyć z oceną 4,5 na koniec z niego. Średnia ocen z III semestru, u największej hejterki polimerów na swoim roku, podwyższona właśnie przez polimery  żywice, no kto by pomyślał!

Tworzyłam również niesamowite rysunki ogniw paliwowych, wymyślałam swoje podstawy elektrotechniki oraz zrozumiałam, że przy odrobinie myślenia da się zaliczyć wszystko, trzeba mieć tylko otwarty umysł. Mój ulubiony pan Doktor ze Studium Matematyki byłby ze mnie taki dumny, gdyby zobaczył rozwiązane, bez uprzedniego przygotowania, równania różniczkowe,  po pół roku od egzaminu.

Stałam się mistrzem memów, którymi tak łatwo manipuluję opisując co ważniejsze, co śmieszniejsze i co dziwniejsze sytuacje zaistniałe na roku, wśród mojej kochanej Drużyny Pierścienia czy wokół tego staropolitechnikowskiego bałaganu.

Stałam się po raz kolejny wolnym człowiekiem, wolnym od tych paskudnych demonów przeszłości, które tak bardzo lubią się wkradać i mieszać nam w głowach. Przebaczyłam, odpuściłam i nie wracam myślami do pewnych tematów. Jeszcze nie na 100% ale myślę, że w tej materii na spokojnie osiągnęłam wynik ok. 85%. I to jest jeden z tych wielkich sukcesów stycznia, to jest jedna z tych rzeczy, z których mogę być dumna.

Spędziłam wiele godzin na nauce, szukając wielu rzeczy, które były mi potrzebne na teraz, poprawiając przecinki, w projekcie, który przecież był dobry, któremu niewiele brakowało do ideału (no poza bilansem cieplnym, ale dynamiki sylabusa się nie oszuka i to następny semestr spędzimy z kalkulatorem w ręku i przeliczając te wszystkie dane).

Wiele czasu przeznaczyłam na rozmowy z ludźmi dobrej woli, po raz kolejny przekonałam się co to znaczy hasło "przyjaźń" i "dobre kumpele z roku". Nie ma rzeczy niemożliwych, najbliżsi nie będą od Ciebie wymagać od Ciebie nie wiadomo jak intensywnej pomocy przy przeskakiwaniu swoich przeszkód, Oni wiedzą, że zawsze rzucisz wszystko i im pomożesz, chociażby mentalnie, chociażby pisząc głupie wiadomości czy wysyłając bardzo szalone selfie.

Zobaczyłam też, że warto przyjmować pomoc od innych, że mimo poczucia, że "jest mi głupio prosić Cię o to, wiem, że masz ciekawsze rzeczy do zrobienia itp", nie każdy człowiek będzie miał poczucie straconego czasu, jeżeli Ty też jesteś bezinteresowna to uświadom sobie, że inni też potrafią. Że inni też potrafią dać coś z siebie nie oczekując nic w zamian. I nie zawsze są to to tylko najbliżsi ludzie, często to są  (nie)zwykli koledzy czy też ludzie z pracy. Dzięki tym małym odciskom, które Oni robią w naszym życiu, możemy zmieniać coś na lepsze, możemy wypływać na szersze wody i stawiać czoła ku coraz ciekawszym i bardziej intensywnym wyzwaniom.

Dzięki temu ja sama mogę wejść do projektu naukowego, niby nic, niby nie ma czym się chwalić, ale jestem niezwykle poruszona tym, że mogę zacząć robić coś, co jeszcze jakiś czas temu wydawało mi się to niemożliwe. Sama w głowie stworzyłam te wcześniejsze ograniczenia, sama teraz je z niej wyrzucam.

Skupiłam się na przeżywaniu pewnych rzeczy, na tym, żeby łapać te ulotne chwile, nawet takie jak wyzwania, które rzucam sobie w gronie Drużyny, czy też smak kokosowych cygaretek zapalonych tuż przed koncertem Indios Bravos, już nie mówiąc o tym, że z pewnego lokalu n Wielkopolskiej nigdy nie umiem wyjść i jestem gnana do domu tylko przeczuciem, że muszę iść bo na Śródmieściu można być tak łatwo okradzionym czy też porzuconym w krzaki. 

Chociaż sama tego nigdy nie doświadczyłam, większość życia mam niesamowitego farta w tej materii, dlatego nigdy nie boję się o nasze torby rzucone gdzieś w klubie, bo wiem, że i tak je odnajdę.

Wczoraj po raz kolejny w życiu doświadczyłam Magisu. Po raz pierwszy nowego Magisu, tego po moim odejściu. To cudowne uczucie, gdy ktoś słuchał tego, co mam do powiedzenia.

Byłam w końcu na koncercie Indios Bravos. Nigdy w życiu nie przeżyłam takiego koncertu, takiego ogromu pozytywnej energii, która była wręcz namacalna w lekkiej duchocie Słowianina. Nikt nie odbierze mi tego niemalże katharsis, które panterkowa koszula Gutka tylko wzmocniła i pozwoliła jeszcze mocniej to poczuć.

I jak ja mam nie być wdzięczna?

Czemu tak rzadko dziękujemy?

Ja za ten czas jestem ogromnie wdzięczna. I okej,dalej nie mam tego mocnego ramienia, na którym mogę się wesprzeć, dalej mam takie przeciętne wyniki tarczycowe. Ale i tak mam za co dziękować. Bo to wszystko się samo nie przeżyło i nikt inny nie napisał tego postu za mnie.

jesteś tym, kim być chcesz

zagubiona

Mam w głowie taką szufladkę. Opisaną Twoim imieniem i nazwiskiem. Z nazwiskiem kilkukrotnie podkreślonym, bo nie jesteś jedynym człowiekiem o tym imieniu, którego znam. Wpycham tam na siłę wspomnienia o Tobie, te myśli, zdarzenia i emocje, które po czasie wracają do mnie.

Niektóre działy się wbrew logice. Wbrew temu, co jest powszechnie uważane za mądre, dobre, poprawne. Zwłaszcza to ostatnie słowo tak mocno daje o sobie znać ostatnimi czasy. Nie łączyło nas zbyt wiele poprawnych rzeczy. Gdyby opinia publiczna poznałaby chociaż jedną z takich rzeczy, zostalibyśmy wezwani przed publiczny pręgierz i zostalibyśmy zlinczowani. Zlinczowani za świadomość bycia człowiekiem.

Zlinczowani za to, że pokazywaliśmy swoją kruchość, to, że cierpimy na chorobę zwaną człowieczeństwem. To, że funkcjonując w taki a nie inny sposób, dawaliśmy się porwać namiętnościom, dawaliśmy porwać się bliżej niezidentyfikowanym uczuciom, pragnieniom, emocjom. Większość z nich po dłuższym zastanowieniu można by przypisać pewne określone cechy, pewne rzeczy, które ułatwiłyby wepchnięcie ich do określonych ram, tam i szablonów. Ale po co...

Nieznane jest takie piękne. Nieznane pozwala uniknąć prywatnego krzywdzenia samych siebie, możemy uciec przed samokrytyką. Możemy stłumić ten ledwo tlący się płomień wyrzutów sumienia i tego, co nakazuje nam zachowywać się zgodnie z przyjętymi normami.

Chciałabym, aby to było takie proste. Chciałabym umieć nie zastanawiać się, czy to wszystko było potrzebne. Chciałabym umieć otwierać tę szufladę tylko, gdy dochodzą nowe elementy, które pasują tylko i wyłącznie do niej. Chciałabym, aby to miejsce, zawierało tylko Ciebie i nic poza tym. Aby nie było w nim żalu, wyrzutów sumienia i tego chwilowego wstrętu do samej siebie, który dopada mnie w chwilach największego zwątpienia w samą siebie i niewiary w to, co robię.

Ale od tego nie ucieknę. Z wierzchu bardzo poprawna, gdy w środku znajduje się tyle buntu, tyle rzeczy, które mam ochotę zrobić, a na które nie pozwalają mi nasze nowe społeczne schematy zachowania.

Ta szuflada jest pełna. Pełna wielu ciekawych doświadczeń, które miałam okazję przeżyć. Czasem trudnych, wymagających o wiele więcej, niż mogłoby Ci się wydawać. Wychodzenie ze strefy komfortu jest trudne, niezależnie od tego, czy jesteś takim niespokojnym typem jak jak, który często wybiega. Wybiega i nie patrzy.

Tak jak ostatnio, gdy wracałam do domu z ogromną ilością niebieskich siniaków na moich nogach. Albo jak wracałam nad ranem do domu, oniemiała, będąca w szoku, że jednak istnieją rzeczy niemożliwe, że przekraczanie pewnych barier ma smak nocy, ciężar ekologicznych toreb wypchanych dezodorantem i szczoteczką do zębów i ten bliżej nieokreślony zapach.

Chciałabym, aby w te chwile wolne od nauki, od zobowiązujących myśli, od organizowania zaliczeń i czasu tej wymagającej grupy, nie właził mi w myśli. Aby, kiedy mam tę chwilę dla siebie, w której włączam którąś relaksującą mnie setlistę na Spotify, abyś nie wkradał się i nie otwierał tej szuflady. Abyś siedział tam i najlepiej to milczał.

Ta szuflada nabrała tego Twojego charakteru. I uderza we mnie wtedy, gdy się tego nie spodziewam. Znikąd pojawiają mi się pewne sceny przed oczami.

Rozgrzeszyłam się. Może i zachowywałam się jak zachowywałam.
Ale to, co ja wyciągnęłam z tego wszystkiego, to jest moje. I tego nikt i nic mi nie odbierze.
I nie żałuję.

A gdyby ludzie wiedzieli, to kazaliby mi iść pod pręgierz. Pręgierz swoich opinii, ocen, tego, jak patrzą na świat.
Sęk w tym, że nie rzucę się pod darmowy baty, które dostałabym za moje doświadczenia. Nikt, poza mną, tak naprawdę nie wie, co to dla mnie znaczyło, jak odcisnęły się pewne rzeczy na mnie.

Kto pierwszy jest bez winy, niech pierwszy weźmie bat w ręce i uderzy.Za to, że przeżyłam coś, co z perspektywy czasu jest wielkie i niezapomniane?
Ktoś jest dalej chętny?


Good luck!


To nie był łatwy tekst.
Gratuluję dotarcia do końca.

nigdy nie mów nigdy, nie bądź taki dziwny!

Wiecie co chcę powiedzieć w ramach podsumowania?

nigdy nie mów nigdy, nie bądź taki dziwny!

Ten rok mógł być bardziej szalony. Mogłam iść na więcej (*wincyj) koncertów, mogłam częściej mówić "tak" na spontaniczne propozycje. Ale jest dobrze. Jest świetnie wręcz.
Jeżeli nie jesteś sam, to wiedz, że naprawdę jest dobrze.

I standardowo.

W styczniu przeżywałam swoją pierwszą sesję, zrobiłam pierwszy tort w życiu (ale za to jaki dobry, tiramisu, prawda Dominiko?) i zostałam starostą. To ostatnie zapoczątkowało lawinę. Wydarzeń oczywiście.

Dalej był  luty, który był intensywny (bo sesja), szalony (bo te udane wypady) i chillujący (bo Gliwice i Malff i w ogóle).

W marcu filozofowałam.O Boże, za co mnie pokarałeś naturą filozofa ? A i chyba zaczął się nowy semestr. A nie, to w lutym jeszcze.

A w kwietniu przeszłam totalną metamorfozę, która była milowym krokiem w wielu kwestiach. Był też kapitalny koncert.

Pisałam w maju. I to wiele.. Zaliczyłam pierwsze Juwenalia (chociaż tylko jeden koncert był interesujący), zaczęłam powolne poznawanie lżejszej muzyki a no i miałam te 20ste urodziny. Tragedia.

Czerwiec upłynął pod znakiem pisania, zaliczania chemii i sesyjnego dowcipu. A i zmiany pracy, jakże mogłabym zapomnieć o tym drobnym fakcie!

W lipcu niańczyłam dzieciaki . I miałam okres Komaruu'owej alienacji.
No i pierwszy raz od kilku lat nie pojechałam do Starej Wsi.

Sierpień to był miesiąc jednej z największych prób w moim życiu. Ale przynajmniej nauczyłam się sprzątać po psach.  Pojechałam do Warszawy, a w międzyczasie praktykowałam ciąg dalszy alienacji.

We wrześniu przeżyłam niezwykle ironiczną "September campaign" .I pojechałam do mojego najukochańszego Wrocławia. Taki dobry czas z Malwiną i wybitnie dobrego chillu.

W październiku zaczęła się ta intensywniejsza część studiów, ta emanująca nauką i imprezami. I ja naprawdę nie narzekam. Było dobrze.

Listopadowa depresja doszła i do mnie. Potem dostałam zjazd od Mamy a potem zaczęłam się ogarniać.

Energia, zapiernicz i czerwone włosy. To symbole grudnia. A i oczywiście cienie pod oczami. I jedna z najbardziej niespodziewanych rzeczy w tym roku.


Naprawdę. Było dobrze.
Chociaż jakby mi ktoś powiedział, że dojdę do tego poziomu, że nie umiem wyjść z domu bez makijażu (jak to słowo strasznie brzmi!), że zrobię to co zrobiłam w tym roku i, że tacy a nie inni ludzie będą obok mnie, to bym wyśmiała.

Ale cieszy mnie to. Zwłaszcza to ostatnie.

A na ten rok życzę przede wszystkim tego, aby nie był gorszy od tego poprzedniego. I więcej wiary w to, że sami możemy coś zdziałać. I co by wszystkie plany wyszły a te postanowienia, które mamy poukładane w głowie były zrealizowane w 100%.

I sobie życzę sobie tego szaleństwa. Które jest, aby trwało, nawet jak najdłużej.

jest dobrze, bo umiemy żyć,a mogliśmy nie umieć nic!

prepostanowienia

Lubię blogi, które mówią o motywacji, szukaniu inspiracji i pokazują co i jak warto robić. Stawiają nieraz bardzo trudne pytania  (nie, nie jest to kryptoreklama), zmuszają do myślenia i do mobilizowania się do robienia wielu rzeczy.

Ale nie multi. Kończymy z multi w tym roku. Tzn. nic nie odbierze mi czerpania przyjemności z jednoczesnego picia ananasowego* Liptona, czytania Jodi Picoult bądź Robina Cooka i leżenia. A i jedzenia.

Ale w rzeczach wielkich nie chodzi o multi. Multi tylko rozprasza, sprawia, że mamy kilka rzeczy na raz otwartych, rozgrzebanych i sprawia, że nie umiemy skończyć czegoś, co może być naprawdę fajne, wartościowe i pożyteczne.

Nikt poza mną nie wie, ile wpisów nie powstało tutaj, bo właśnie byłam taka multi. Rozmawiałam jednocześnie z kilkoma osobami, robiłam notatki na uczelnię (swoją drogą nie lubię określenia "notatki", muszę znaleźć jakieś inne na to, co wtedy piszę), często też jadłam.
I mimo, że chciałabym, to często nie pamiętam, co to były za wpisy, co to były za rozmowy, albo co jadłam.

Głupie. Niepoprawne. NieKomaruu'owe.


Dość z byciem multi w tym roku. Chwilami się nie da. Chwilami, trzeba będzie przerywać różne rzeczy.
Ale bycie multi mnie męczy. I nie mówię tu, o elementarnych czynnościach. Najlepsze ciasta będą powstawać tylko wtedy, gdy będę śpiewała z całych sił z radiem WAWA.

Dlatego też bardzo ładnie proszę o wybaczenie Marcysię. Wiem, że nagle zniknęłam w trakcie rozmowy, ale sama mnie poniekąd zainspirowałaś do napisania tego. Bo nie zmusiłaś, ja sama wyrwałam się z hangouta i resztkami sił pisałam.


_______________________________________________________________________________

A teraz chcę wspomnieć o rzeczy związanej z tytułem.

W tym roku zrealizowałam tylko 2 postanowienia (tak w stu procentach, jedno nawet w stu pięćdziesięciu) na 11. A częściowo 5. Słabiutki wynik.

Nie stawiałam sobie celów na miarę moich możliwości. Na kij ja stwierdziłam, że zdam matmę w pierwszym terminie, skoro byłam zbyt leniwa, by robić zadania domowe na bieżąco? Ale twardo wmawiałam sobie, że to zrobię.

Czemu nie kupiłam sobie laptopa? Bo nie ustaliłam konkretnego terminu. Czemu nie poszłam na tyle koncertów? Bo się nie zawzięłam na tyle, aby się przełamać by iść samej? Chociażby na listopadowe Eluveitie i Arkonę?

Zupełnie inaczej patrzy się na listę tego wszystkiego z napisanymi datami. Może nie co do dnia i godziny, ale cel pt. "kupię sobie laptopa do urodzin" brzmi i wygląda zupełnie inaczej niż "kupię sobie laptopa".
To jest inny rodzaj motywacji.

Tak samo jak to, że chcę robić regularnie badania krwi pod kątem tarczycy. Nieważne są koszta. Już nie mówiąc o strachu przed igłami ("jeżeli Pani nie wie, gdzie wbić igłę, to ja mogę pokazać Pani taką żyłę, fajna jest, bo ładnie z niej leci krew, na drugiej ręce też mam taką, a nawet dwie" . tak, jestem chora psychicznie w tym aspekcie). Ważne, że już wiem, że w okolicach 15 (tzn.  w przedziale 14-17)  dnia każdego miesiąca będę sobie spacerować do laboratorium. I, że będę pokazywać te fajne żyły.
I nawet o wiele lżej się patrzy na to wszystko, kiedy się widzi, że ma się konkretne plany. Że to się tak nie rozmywa.

Ogólniki są fajne. Ale nie pod względem najważniejszych rzeczy w naszym życiu. W sumie pod względem każdej rzeczy.

O wiele przyjemniej wygląda napisane postanowienie pt. "kupię sobie białą/ecru sukienkę, bo chcę w końcu porządnie wyglądać na święta Wielkanocne" niż to, że "kupię sobie białą kieckę i to nie na swój ślub".


A i chciałabym mocno pozdrowić Lidkę z tego miejsca- rozwijamy gust muzyczny, rozwijamy.

lustro

Poudaję jedną z tych lajfstajlowych blogerek czyli zacznę od zdjęcia. Wykonanego kalkulatorem udającym mój telefon.
Prezent świąteczny. Taki dla siebie. No i dla jeszcze reszty fantastycznej czwórki. I dla niezwiązanych z przemysłem chemicznym- tak, to jest zlewka (na 400ml) i bagietka. A no i oczywiście pierniczki.
Koniec udawania lajfstajlowej blogerki, którą nigdy nie byłam i nie będę. Wracamy do starej formy pisaniny.

Miesiąc nieobecności. Miesiąc tworzenia wpisów w głowie i ani jednego nie napisanego tutaj. Straszne.
Zamiast pisać tutaj układałam rymowanki o polimerach i wiosełkach. W międzyczasie pijąc dla przyjemności soczki owocowe, które pełnią u mnie funkcję energetyków, pisząc jednocześnie kolejne sprawozdania i rysując te obłąkane wzory segmentów giętkich i sztywnych.
Jak fantastycznie, że został nam jeden semestr z hakiem patrzenia się na mieszadło magnetyczne. Życie od razu nabiera o wiele większego sensu.

Chodząc wczoraj po mieście uświadomiłam sobie, że podsumowanie tego roku zbliża się nieuchronnie. Że tylko czekam na wielkie przeglądanie każdego miesiąca, szukanie muzy, która mi towarzyszyła i zastanawianie się, czy to wszystko miało sens.

Wiem, że ten rok, to jedna wielka niespodzianka. Robiłam rzeczy, których by nikt nie powiedział, że zrobię. Przesuwałam granice swojej wytrzymałości, walczyłam z tarczycą, testując ją i wypróbowując ją na wiele różnych sposobów. Weszłam do świata innego, niż w którym funkcjonowałam przez okres Magisu.
Do innego świata. Nie lepszego, ani gorszego, ale innego.
Ale podoba mi się w nim. Jest ciekawie, niespodzianki potrafią zburzyć nawet najbardziej misternie ułożony plan.

Przestaję planować. Mam szkic, który i tak zostanie wywrócony do góry nogami.
Ale to jest o wiele fajniejsze doświadczenie niż planowanie wszystkiego na ostatni guzik.
Życie bez wizji siebie zbudowanej od A do Z jest inne. Daje dużą dozę wolności, którą ostatnio wykorzystuję jak mogę?
Przejście na czerwonym świetle na placu Kościuszki o 21? Czemu by nie. Tak samo jak spontaniczne wypady, spacer czy nawet nauka. Wbrew pozorom nauka też daje dużo, dużo wolności. Przynajmniej tak ktoś kiedyś powiedział mi w liceum.

Chwilami patrzę w lustro i nie poznaję tej rudoblond dziewczyny z pełnym makijażem, która tam stoi.
Ale z drugiej strony, czy też nie o to chodzi? Aby cały czas iść do przodu i podejmować decyzje, które czasem zaskakują nas samych?

I fakt. Grudzień jak zawsze podniósł poziom mojej kondycji psychicznej. O kilka oczek w górę, ale jednak.
Nawet strupy od uderzeń pobitej biurety powodują we mnie salwy śmiechu. A kiedyś bym się rozpłakała z żalu i głupoty.

nie patrzę na tekst. patrzę na dawkę energii, którą to mi daje.

harakiri

Z jednej strony chcę zapewnić stabilność sobie i ludziom. Zawsze byłam twarda, zawsze byłam w pewien sposób opoką dla innych. Nie mogłam, nie chciałam i nie umiałam inaczej.

A teraz.
A teraz zastanawiam się nad tym, jak mogę być dla kogoś jakimkolwiek wsparciem, gdy sama przebywam w swoim własnym, sinusoidalnym świecie, gdzie emocje i nagłe zrywy potrafią z chwili na chwilę zburzyć jakiekolwiek podstawy, jakąkolwiek pewność odnośnie jutra.

Nigdy nie można być niczego pewnym, ani siebie, ani jakichkolwiek myśli. Nigdy nie będziemy w stanie przewidzieć wszystkiego do końca. Kontrola czegokolwiek to naprawdę złudne wyobrażenie tego, że panuje się nad sytuacją; nigdy nie będziemy w stanie przewidzieć czegoś w stu procentach.

Wydaje Ci się, że stąpasz po pewnym gruncie, że nikt nie chce z Tobą walczyć, dopóki nie zobaczysz przyjaciela wychodzącego zza rogu., który w pochwie trzyma katanę, którą chce Cię pokonać, która ma Ci pomóc w wykonaniu rytualnego harakiri. Ów człowiek nie pomoże Ci, wręcz pomoże Ci się odrzeć z godności, aby tradycji stało się zadość, aby żadna część tego tradycyjnego sposobu samobójstwa nie została pominięta.


_________________________________________________________________________________

Nie leży mi  nic.
Mam ochotę zawinąć się pod kołdrą i mieć w nosie wszystko.
Listopad jest beznadziejny jak zawsze.

Chwilami żałuję, że nie mogę sobie pozwolić na jawne piżamowe szaleństwo. Że ciągle coś.

Nie umiem już prosić o pomoc. Jest mi wstyd, że jej znowu potrzebuję.
Bo niby nie jest źle. No ale jednak jest.

Nie mówiąc już o absurdalnych wymaganiach co samej siebie.
I o bólu, który przeszywa moje ciało, gdy o nich myślę.

I nie, to nie jest tak, że nic nie robię.
Ja nie mam ochoty robić tego ze śpiewem na ustach. I z niczym.
Pusta muszla i te klimaty.

I'm not myself, I'm a replica of me...