100happydays

Dawno nie pisałam. Za dużo nauki, lekarzów, uczelni i modlitw o chwilę, w której nie będę musiała o niczym myśleć ;)

W każdym razie Marcysia  (pod imieniem kryje się adres jej bloga) zainspirowała mnie do podjęcia małego wyzwania czyli po prostu poszukiwania w każdym dniu chociaż odrobiny radości. Zdjęcia będę wrzucać hurtowo raz na tydzień (tak, jestem leniem śmierdzącym) w czwartki właśnie. Niekoniecznie zawsze o tej porze (poprawki z matmy siema <3) ale będą na pewno :) Codziennie wysyłam Marcysi (co by nie było, że robię w czwartki te wszystkie foty ;) ).

Z góry mówię, że te 3dni są w 2/3 poświęcone matmie, ale cóż, taki mamy klimat.

Dzień 1- 22.04. - Gauss!

Krótka historia tego zdjęcia. Wczoraj miałam zaliczenie z matmy, które poniekąd było moim być albo nie być na tych studiach. Metoda eliminacji Gaussa sprawiała mi ogromne problemy, we wtorek też, co jednak zmieniło się po spożyciu bąbolady z biedronki (tylko 1,29zł, polecam, Komaruu!), która jakimś magicznym i sobie jedynie znanym sposobem wpłynęła tak na mój mózg, że nagle zaczęło wszystko mi wychodzić. Powinno być tutaj zdjęcie czekolady, ale samych okruszków nie chciałam prezentować światu.

W każdym razie wiem już, co będę spożywać praktycznie dzień w dzień przez najbliższe 2 miesiące :D

Dzień 2- 23.04.- Doktorze kocham Cię! 

 Powinnam je obrócić, ale już mi się nie chce (energię trzeba oszczędzać na inne rzeczy). W każdym razie jest to moja mała mapa tego, co muszę jeszcze zaliczyć, aby ten cały I semestr studiów w końcu uznać za zamknięty. Zaliczyłam w sumie najprostszą rzecz (aaah przede mną jeszcze 2 ustne przecież), ale to, że w końcu mi się udało dało mi dużo, dużo satysfakcji. I radości. I mocy. I mimo, że to dla mnie jest powód do dumy (do pięciu razy sztuka?), to jednak dużo zawdzięczam naszemu Doktorkowi. I to bardzo dużo. Mimo wszystko :)

Dzień 3- 25.04- Najlepszy substytut kawy na świecie!

Jeżeli ktoś nie wie, to od paru ładnych (i długich) lat męczę się z pewnymi paskudnymi dolegliwościami związanymi z układem immunologicznym w organizmie. Generalnie mam bana na takie przyjemności jak kawa, czarna herbata, czy też oficjalnie na wszystkie produkty zawierające gluten (nieoficjalnie nie stać mnie na przejście na dietę bezglutenową ;) ). Kawę pijam bardzo rzadko (pozdrowienia dla Malffu za najlepszą kawę na świecie, taka tylko z jej ekspresu w Gliwicach, którą popijam w drodze wyjątku <3) i z reguły zastępuję ją cudownymi substytutami w postaci czekoladowego cappucino marki Mokate, które o ile wiem, nie zawiera kofeiny i, które (teoretycznie) mogę popijać. A zrobione w tym kubku, z obowiązkową słomką stanowi dla mnie namiastkę raju.

Dodatkowym miłym akcentem jest tutaj podkładka z kolekcji od mojego brata i oczywiście notatki na poprawkę z podstaw chemii :)

Mam nadzieję, że uda mi się to realizować tak jakbym chciała.

A i błagam o wybaczenie z powodu nie pisania. Mam pozaczynane z 4 posty, ale nijak nie mogę ich dokończyć.

A i kolejna radość (z wtorku)- pod koniec listopada będzie W SZCZECINIE koncert Eluveitie i Arkony. A tutaj jest jeden z moich najukochańszych kawałków Eluveitie właśnie.

oddaję Ci swój czas i czekam na znak!

Na początek tego Wielkiego Tygodnia muszę się przyznać bez bicia- trochę przebimbałam ten Post. Mimo wszystko. Mimo dobrego początku potem znowu coś mi odbiło, generalnie ten Wielki Post był jakże Wielką Sinusoidą. Jednakże cieszę się, że wyszło jak wyszło, bo gdyby każdy Wielki Post był kapitalny i cudowny i taki prosty, byłoby zdecydowanie bardziej nudno.
A i jak wiadomo nie od dziś, takie okresy w naszej duchowej Drodze też są po coś potrzebne, a owoce z nich nie są gorsze od tych, z tych fajnych czasów ;)


W każdym razie dzisiaj nie o tym.
Stresowałeś/aś się czasem tak, że aż skręcało Ci żołądek i melisa/validol/szlugi/cokolwiek Ci nie pomagało? Ja tak. W sobotę przed zalogowaniem się na zutowskiego webmaila. Matura ustna z polskiego przy tym to był pikuś. Tak, czekałam na wyniki kolejnej poprawki z matmy i analizy. Stres w jednej chwili przerodził się w frustrację okraszoną odrobiną ulgi, następnie zaś poczułam się wybitnie strollowana (oj ludzie z mojego roku mogliby się uczyć od mistrza!).
Po czym wbrew trochę zasadom, jakich powinnam się trzymać w Wielkim Poście poszłam na koncert.
Jeden z najcudowniejszych koncertów mojego życia.

3 cudowne punkowo rockowe supporty, następnie The Analogs (nie odrobiłam zadania domowego niestety, nadrabiam teraz), którzy dali naprawdę popis a potem moi najukochańsi The Farben Lehre, którzy promowali na nim swoją najnowszą płytę (dla niezorientowanych- "Projekt Punk" z coverami klasyki polskiego rocka i punku) i na których wybawiłam się naprawdę fantastycznie (mimo paru siniaków w różnych dziwnych miejscach).

Na tej najnowszej płycie Farbenów znajduje się cover jednego z moich najukochańszych kawałków Armii-  Niezwyciężony <3.
Oczywiście trafili w samo sedno.

Jakby nie patrzeć jesteśmy Niezwyciężeni. Jeżeli chociaż trochę ufamy Temu u Góry, to jesteśmy. Nawet jeżeli czujemy, że jesteśmy na duchowej pustyni, że czasem zachowujemy się jak wariaci i nic nie robimy, to On tam jest.
Jesteś niepokonany. Chyba, że sam w to uwierzysz, to wtedy ktoś/coś Ciebie pokona.

Ile razy upadasz, tyle razy powstajesz. Chyba, że lubisz leżeć i gnić. To okej ;)
Są w naszym życiu sytuacje, w których mamy wrażenie, że Boga nie ma koło nas. Że nieźle sobie z nas żartuje, że jest patrzy na nas z góry i się z nas śmieje. Ja sama nawet popadałam w takie myślenie (dziękuję Karolinie, za tamten wykład w marcu, który mi dała). Na szczęście właśnie Karolina mi uświadomiła, że takie myślenie jest głupie.
Bo jest.
On się z nas nie śmieje. On rozkłada bezradnie ręce bo my odpychamy tę pomoc, którą nam daje.
Czasem jesteśmy ogarnięci za dużą ślepotą. Nie widzimy wielu drobnych rzeczy. Nie chcemy też ich widzieć. W sumie wygodniej jest nam zwalić wszystko na to, że to Bóg z nas sobie żartuje, a my tylko jesteśmy poszkodowani.
Bo jesteśmy. Jesteśmy poszkodowani przez różne okoliczności, sytuacje itp. Ale też czasem gubimy się w sposobach ich rozwiązania.

Najfajniejsze jest to, że jak już trochę ogarniesz co się tak naprawdę dzieje i nawet w myślach powiesz najzwyklejsze "Boże, pomocy!" to On pomaga. I wtedy znowu podnosisz się. Niezwyciężony.
Mimo, że wcześniej wydawało Ci się zupełnie inaczej.

Nawet jak Ci się wydaje, że jest zupełnie inaczej, to na serio, jesteś Wygranym tutaj. Bo walczysz. Małymi krokami. Nawet w myślach. Nawet wtedy, gdy wydaje Ci się, że nie walczysz.

niech się stanie to co ma się stać, jeżeli przyszedł na to czas

a tchórzostwu mówimy nie!

Miałam jakiś czas temu sytuację. Sytuację, niemalże analogiczną do tej, w której tkwiłam co jakiś czas w przeciągu paru ostatnich lat. Była jednak subtelna różnica, między tymi epizodami.
W tym paroletnim ja i ta druga osoba przyznawaliśmy się do tej sytuacji. W tej jednej jedynej, ta druga strona nie umiała się przyznać. Po prostu stchórzyła.

Nie cierpię tego, gdy zachowuję się jak tchórz. Nie umiem zdzierżyć samej siebie, gdy uciekam od problemów, gdy podtruwam się szlugami (a brr, szczyt głupoty w moim wykonaniu) czy zaciskam paznokcie na rękach do bólu, prawie do krwi i do ich połamania. A jeżeli nie umiem tego znieść u samej siebie, to tym  bardziej nie umiem tego znieść u drugiego człowieka.

Odwaga to m.in. umiejętność przyznania się do błędów i  wzięcie odpowiedzialności za to, co się zrobiło. Czasem z podkulonym ogonem a czasem z podniesionym czołem, ale jednak.
Odwaga, to pokazanie światu kim tak naprawdę się jest.
Odwaga, to przyznawanie się do siebie- tak, jestem Asia i nie jestem idealna, ale robię co mogę, aby być bliżej tego, co jest dla mnie jak najlepsze.
O odwadze mogłabym napisać cały post (myślę, że to nie jest głupi pomysł).

Wracając do tchórzostwa.
Smuci mnie fakt, że tak łatwo można obarczyć winą wszystko, ale nie siebie. Uciekłam, bo bałam się konsekwencji (jakie to proste wytłumaczenie, no jaa!) i tego, co może się wydarzyć post factum.
Łatwo jest uciec. Udawać, że mnie to nie dotyczy, że zachowywałem/am się jak nie ja. Że okej, mogłam mieć z tym jakąś styczność, ale tak nie do końca, że to dzieje się, ale gdzieś obok mnie, jak najdalej itp.
Łatwo jest stchórzyć. Tchórzostwo to wg mnie forma obrony, forma maski. Łatwiej się nam wycofać, niż wziąć odpowiedzialność za to, co się oswoiło (jak to było w jednej z najbardziej życiowych lektur szkolnych).
Bo jak się wycofam, to nikt nie zobaczy tego, co naprawdę we mnie siedzi. Przecież to takie komfortowe.

Najgorzej jest, gdy dochodzi do tego stres. Mi znowu się trzęsą łapy jak myślę o jutrze (mój najukochańszy mózgu, nie stwórz jutro nowej matematyki w postaci minus*minus=minus czy czegoś podobnego, wiem, żeś kreatywny, ale tym razem zlituj się nade mną). I znowu mam ochotę wmówić sobie, że sobie nie poradzę, że jestem głupia, że po co idę, lepiej pójść po raz nty do doktora i świecić oczami w imieniu grupy o kolejny termin (Panie daj mi siłę do tego, bo czasem często idzie zwariować, gdy robi to się milionowotysięczny raz).
Ale nie. Nie będę uciekać. Nie chcę być tchórzem.

I tu dochodzimy do momentu, gdy wmawiamy sobie, że jesteśmy beznadziejni/głupi/niedouczeni/tacy a owacy  i dlatego się wycofujemy i uciekamy.
Baw się dobrze, gadając do siebie takie bzdury. Może w nie uwierzysz i przez to stracisz w życiu wiele fantastycznych chwil, momentów i generalnie wszystkiego.
W poniedziałek powiedzmy, że przeszłam małą dużą metamorfozę. I gdyby nie moja Siostra, która dosłownie nie pozwoliła mi się wycofać, nie czułabym się teraz o wiele lepiej a moje malinowe włosy nie robiłyby takiej furory.
Czasem ciężko jest nie stchórzyć. Ale może jednak nie warto chować się za bezpieczną spódnicą mamy, bo poza nią też czekają na nas fantastyczne rzeczy? ;)

don't look back
nie sądziłam, że to akurat ten zespół będzie mnie dzisiaj uspokajał i wyciszał, no ale.. :)

cholera jasna ja gram!

Gram. I to nie w to co chciałabym grać.

Uświadomiłam to sobie wczoraj na Mszy u jezuitów.
Temat masek i skrywania się przed światem był już maglowany nie raz i nie dwa, spora część Magisu (zwłaszcza I stopień) mówi o zrzucaniu masek i tak dalej i tym podobnie. Dlatego dzisiaj o innym aspekcie.
O zmęczeniu tą maską.

Są rzeczy, które możemy zrzucić na karb zmian w samych sobie, na otaczające nas środowisko, nawet na to, że ma się akurat zły dzień. Chociażby to, że ma się zły humor, że ma się ochotę co by częściej wychodzić, czy robimy wszystko, aby się komuś przypodobać. I nawet często robimy to nieświadomie.

Ale są też rzeczy, które do nas przywierają. Niczym nowa łatka. I które początkowo się nam podobają bo "zawsze chciałam mieć imprezowe towarzystwo, zawsze chciałam mieć ludzi, z którymi mogę tak o wyjść do klubu i zaszaleć, bo zawsze marzyłam o tym i o tym" etc.
Ale po pewnym czasie zaczynają nas uwierać i dostrzegamy, że jednak nie to jest najważniejsze.

Biegłam. Szłam. Czołgałam się. I w tej drodze poprzyklejały się do mnie jakieś zbędne łatki. Jakieś poniekąd fajne, ale też i zbędne mi naszywki. Niby takie, które w mniejszym lub większym stopniu były tam jakimiś moimi pragnieniami. Były.
Po raz nty wychodzi to, że to czego chcemy, nie zawsze jest dla nas dobre.

I muszę powiedzieć, że jestem zmęczona tą ilością tych naszywek. Nie są tak lekkie jak się wydawały. Są cholernie ciężkie.
To, co teoretycznie czasem przewijało mi się w głowie, okazało się średniej jakości.

Czasem ta ilość łat nawarstwia się tak, że jest ciężko wybić się z nich. Ciężko pokazać, kim tak naprawdę się jest. Jest to cholernie trudne.

Z tym, żeby z tym walczyć musimy to zaakceptować. Okej, wyszło jak wyszło, ale to nie oznacza, że nie można wyjść z tych niechcianych scenariuszy. Dopóki tego nie zaakceptujesz, to NIC z tym nie zrobisz. Tu nie wystarczy teoria. Tu trzeba akceptacji tego, że niekoniecznie jest się jakim chciałoby się być. Jeżeli to zrozumiesz a potem przyjąć to. Jak to zrobisz, wtedy czeka Cię najcięższy krok- działanie. Uczynienie tego Twoją bronią, ewoluowania tego w kolejne doświadczenie i pewne modyfikacje.

już jutro będzie za późno

lim-> (jak się robi znak nieskończoności w tytule?)

Tak dzisiaj rozmyślałam na matmie (takim bocznym torem w tym moim mózgu), że ilość materiału i rzeczy do zrobienia w tym miesiącu jest AAAAAAA i tak, dąży do nieskończoności (żółć mi na mózg pada, w gimnazjum gadałam sama do siebie po hiszpańsku a teraz używam matematycznych i chemicznych i ogólnie uczelnianych określeń na pewne sytuacje z życia codziennego) i, że nie poradzę sobie.

A teraz w przerwie na szybkie 5min dla paznokci uświadomiłam sobie, że to ja stwierdziłam, że sobie nie poradzę. I, że to przede wszystkim JA podkopuję poczucie własnej wartości. I co jak co, ale to jest nienormalne. I wiem, że nie tylko ja tak robię.

Sami dla siebie stanowimy problem, jeżeli chodzi o wiarę w siebie. Jeżeli Ty nie uwierzysz w siebie, to przepraszam Cię bardzo, ale nikt Ci nie wbije do głowy, że jesteś naprawdę wartościowym, dobrym, wspaniałym (etc etc) człowiekiem. Ludzie mogą Cię nakierować, mogą Cię jakoś popchnąć, aby w siebie uwierzyć. Ale na dobrą sprawę, jeżeli Ty nie uwierzysz, to nikt tego za Ciebie nie zrobi. 

Powiedzmy sobie uczciwie, że jestem przykładem typowego brzydkiego kaczątka. I tu niekoniecznie mam na myśli tylko sferę fizyczną, ale też w dużej mierze charakterologiczną. Zawsze chciałam być pewna siebie, ładnie się uśmiechać i na ulicy iść (biec) pewnym siebie krokiem. Ale dopóki brzydkie kaczątko nie zrozumiało, że musi trochę bardziej otworzyć się na nowe rzeczy i nie odblokowało swojego ciasnego myślenia, to tym brzydkim kaczątkiem było. Kiedy zwróciło uwagę, że tak nie powinno być, pojęło, że czas wyjść przez stawiane sobie samemu granice (łac. limes[y?]). I wyszło. I to była najlepsza decyzja jego życia ;)

Chodzi mi o to, że w głównej mierze to MY SAMI stawiamy sobie te granice. Nie wciskaj mi kitu, że przyjaciele Ci wmawiają, że jesteś głupi (chyba, że maja spaczone poczucie humoru, to zwracam honor), że nie podołasz temu czy tamtemu i w ogóle weź wyjdź. To TY sobie to wmawiasz, że jesteś beznadziejny, tępy i, że coś jest ponad Twoje siły. I to Ty stawiasz sobie te granice, których wydaje Ci się, że nie jesteś w stanie pokonać.

Ja wierzę w to, że w życiu spotykają nas rzeczy, które jesteśmy w stanie udźwignąć. Czasem ludzie dobrej woli muszą nam pomagać, czasem sami przez chwilę niosą ten ciężar, abyśmy mogli się napić czy nabrać głębszego oddechu. A czasem gdy ten ciężar nam spada a granice stają się coraz bliższe, dają młotek w łapę i dopingują, abyśmy użyli go we właściwy sposób. 

A czasem te problemy i sytuacje mają nam uświadomić, że bez kitu, jesteśmy silni. Że na serio mamy w sobie dużo, dużo mocy ducha i, że jesteśmy naprawdę wytrzymali.

Idę zatem walczyć, ze swoimi granicami i zabieram się (o ironio) za te matematyczne limesy i analizy chemii nieorganicznej. To, że tym razem się nie udało, to nie znaczy, że tak będzie cały czas! ;)

A dzisiejszy muzyczny motyw przewodni, to jeden z moich najukochańszych zespołów, na którego koncert zawitam już za 2,5tygodnia (jak dobrze liczę <3)

Nikt nie odbierze mi tego co robię

Syr 37, 5-6

Bawcie się dobrze szukając. Jest to jeden z moich ulubionych cytatów i jakże trafnie obrazuje wczorajsze popołudnie i wieczór.

Nie pisałam bo uczyłam się do poprawki z matmy i z analizy, które miałam w czwartek. Teoretycznie ich nie zdałam. Praktycznie we wtorek mam zajęcia z kochanym doktorem i wyczuwam to, co robiłam przez pół sesji, czyli bajerowanie Go i umiejętne sugerowanie, że przynajmniej z matematyki I powinnam zdać ;) Jak mi to wyjdzie, tego to nie wiem, ale liczę na to, że intuicja, którą posiadam, jakoś mi w tym pomoże. W sumie w sesji mi pomogła, to tutaj też powinna działać bez zarzutu ;)

W każdym razie nie o tym chcę dzisiaj pisać.

Wczoraj po frustrującym mejlu od doktora uświadomiłam sobie, że mam dość samej siebie. I wiem, że nie tylko ja czasem mam dość samej siebie.
Każdy ma takie chwile, kiedy po prostu ma ochotę walnąć głową w ścianę i powiedzieć: TAK JESTEM BEZNADZIEJNA/Y; NIC MI W ŻYCIU NIE WYCHODZI/JESTEM GŁUPI/A; NIGDY MI NIC SIĘ NIE UDA; A MOŻE LEPIEJ SIĘ COFNĄĆ?
Guzik prawda.

Są dni, kiedy śmiejemy się z tego, jacy byliśmy kiedyś, jak się zachowywaliśmy w gimnazjum czy liceum albo nawet miesiąc temu.
Są dni, kiedy jesteśmy na siebie bardzo wkurzeniu i sfrustrowani samymi sobą. Tym co teraz wyrabiamy, tym, że nie poznajemy samych siebie.

Nie można całe życie tkwić w jednym schemacie. To powoduje w nas zacofanie, nie robimy wtedy nic, aby się rozwinąć.
Zmiany są potrzebne. Nawet nie chcę wiedzieć, co by było, gdybym dalej była taka jak w liceum a nie daj Boże, taka jak w gimnazjum. Zmiany są po prostu konieczne. Chyba, że lubisz tkwić w błotku, to okej, nikt Ci nie broni ;)

Ostatnio sama się zastanawiam, czy te zmiany we mnie to są na dobre. Płaczę w rękaw Karolinie czy Malwinie ( biedne jesteście ze mną, naprawdę), że się zmieniam, ale nie wiem czy na gorsze czy na lepsze. I nawet jeśli niektóre zmiany są z gatunku "że nie zmienię się w kogoś, kim nigdy nie chciałabym być". Z dzisiejszej perspektywy stwierdzam, że czasem trzeba przejść przez ten etap. Aby uświadomić sobie inne rzeczy. Aby dostrzec to, że są rzeczy, których warto spróbować. A jeżeli nawet nie warto, to może mają nam one pokazać te, które są o wiele cenniejsze.
I nawet nie wiem kiedy, zobaczyłam, że te zmiany były mi potrzebne.

Łatwo przychodzi nam opisywanie tego, jacy są inni. Łatwo jest mi powiedzieć, że Karolina jest konsekwentna i uparta, łatwo powiedzieć Malwinie, że jest bardzo uzdolniona artystycznie, czy Madzi, że ma ogromną cierpliwość.
Ale jak trudno jest nam scharakteryzować samych siebie. Jak ciężko użyć jakiegokolwiek POZYTYWNEGO przymiotnika, aby opisać nam samych siebie. Z jakim bólem dupy przychodzi nam uświadomienie sobie, że jednak wcale nie jestem taki zły.

Na jednym ze spotkań mojej Grupy Magisowej zrobiłam działanie mające na celu zwiększenie samoświadomości wśród nas. Myślałam, że Dziewczyny mnie uduszą (zresztą jak co spotkanie <3) , ale ostatecznie wyszło nam to na dobre.

A Ty może uświadom sobie, że ten proces zmieniania się, ten proces dojrzewania, wcale nie jest taki zły? Że chcąc nie chcąc jest Ci potrzebny? ;)

My time is now!

-powinnam

No właśnie, że chyba nie powinnam!
O i tyle Wam powiem!

Ile razy się słyszy, że "powinno się być miłym i grzecznym" "takim a siakim a owakim". Że najlepiej to stać się chodzącym ideałem osobowości, być kryształowym, mieć takie a nie inne poglądy, a najlepiej to słuchać się kogoś innego. Bo przecież to inni zawsze mają rację! To inni są bardziej doświadczeni przez życie, to inni mają bardziej poprawne myślenie na różne tematy, to Inni..

Nieprawda.
Ta zasada spełnić może się tylko w jednym wypadku- kiedy pod hasłem Inni kryje się Twoja Mama/Tata. I tyle.

Gdybym zawsze się słuchała tych wszystkich mądrych osób to w sumie wyglądałabym jak pokraka, biegałabym w spódnicach do kolan i wieczną tapetą na twarzy, byłabym grzeczną, cichą i poukładaną dziewczynką, która boi się wyjść przed szereg.
Na szczęście pozostało we mnie na tyle instynktu samozachowawczego, że nie dałam się ująć w żadne ramy, tamy i próby osadzenia mnie w jakichś dziwnych schematach. Chociaż nie powiem, mało brakowało.
Na szczęście udało mi się pozostać sobą i jestem z tego powodu naprawdę szczęśliwa (czasem mniej lub bardziej, ale jednak szczęśliwa).

Nie oszukujmy się. Wielu z nas chciałoby wtłoczyć drugiego człowieka w swój utarty schemat funkcjonowania. Mamy takie odruchy- zbyt łatwo nam to przychodzi. Mniej lub bardziej świadomie, ale jednak myślimy, że "ja mam zawsze rację", "czemu Ona/On się mnie nie słucha", "przecież to co Ona/On wyrabia jest bardzo głupie!". Można to mnożyć i potęgować. I każdy tak ma, nie uwierzę, że są ludzie, którzy ani razu tak nie pomyśleli. Może nie w tak drastycznych formach, ale jednak.

I są ludzie, którzy spełniają marzenia, ale innych. Którzy pogubili się w swojej życiowej drodze, którzy nie wiedzą za bardzo co robić i nie pamiętają już jak to jest być sobą. Po prostu sobą. Zostali złapani w pułapkę "powinnaś zrobić to" , "powinnaś być taka a siaka" "powinnaś ablablablablabla".
Pół biedy, jak to inni robią.
Gorzej, jak my sami siebie wpychamy do tej pułapki.

Ja już nawet nie liczę ile razy mówię sobie dzień w dzień "powinnam zrobić to, nie powinnam robić tamtego itp". Tylko gdzie w tym wszystkim jest czas na "chcę to zrobić, marzę by coś zmienić, pragnę stać się lepszym człowiekiem" itp. Nie chodzi o ciągłe opieprzanie siebie. Naprawdę wiele trucizny "powinnam" asami wlewamy sobie w życie.
-powinnam była zaliczyć tę matmę w sesji
-a może to dało Ci nauczkę w takim kontekście?
-i co z tego i tak powinnam.

Pozwólmy sobie czasem na luz. Nie chodzi o to, aby przestać od siebie wymagać, tylko aby pozwolić sobie na popełnienie błędów.
I na to, aby spod tego "powinnam być taka a owaka" wyszło "jestem taka a taka i jestem mega szczęśliwa z tego powodu".

Don't want to see what you've become