lim-> (jak się robi znak nieskończoności w tytule?)

Tak dzisiaj rozmyślałam na matmie (takim bocznym torem w tym moim mózgu), że ilość materiału i rzeczy do zrobienia w tym miesiącu jest AAAAAAA i tak, dąży do nieskończoności (żółć mi na mózg pada, w gimnazjum gadałam sama do siebie po hiszpańsku a teraz używam matematycznych i chemicznych i ogólnie uczelnianych określeń na pewne sytuacje z życia codziennego) i, że nie poradzę sobie.

A teraz w przerwie na szybkie 5min dla paznokci uświadomiłam sobie, że to ja stwierdziłam, że sobie nie poradzę. I, że to przede wszystkim JA podkopuję poczucie własnej wartości. I co jak co, ale to jest nienormalne. I wiem, że nie tylko ja tak robię.

Sami dla siebie stanowimy problem, jeżeli chodzi o wiarę w siebie. Jeżeli Ty nie uwierzysz w siebie, to przepraszam Cię bardzo, ale nikt Ci nie wbije do głowy, że jesteś naprawdę wartościowym, dobrym, wspaniałym (etc etc) człowiekiem. Ludzie mogą Cię nakierować, mogą Cię jakoś popchnąć, aby w siebie uwierzyć. Ale na dobrą sprawę, jeżeli Ty nie uwierzysz, to nikt tego za Ciebie nie zrobi. 

Powiedzmy sobie uczciwie, że jestem przykładem typowego brzydkiego kaczątka. I tu niekoniecznie mam na myśli tylko sferę fizyczną, ale też w dużej mierze charakterologiczną. Zawsze chciałam być pewna siebie, ładnie się uśmiechać i na ulicy iść (biec) pewnym siebie krokiem. Ale dopóki brzydkie kaczątko nie zrozumiało, że musi trochę bardziej otworzyć się na nowe rzeczy i nie odblokowało swojego ciasnego myślenia, to tym brzydkim kaczątkiem było. Kiedy zwróciło uwagę, że tak nie powinno być, pojęło, że czas wyjść przez stawiane sobie samemu granice (łac. limes[y?]). I wyszło. I to była najlepsza decyzja jego życia ;)

Chodzi mi o to, że w głównej mierze to MY SAMI stawiamy sobie te granice. Nie wciskaj mi kitu, że przyjaciele Ci wmawiają, że jesteś głupi (chyba, że maja spaczone poczucie humoru, to zwracam honor), że nie podołasz temu czy tamtemu i w ogóle weź wyjdź. To TY sobie to wmawiasz, że jesteś beznadziejny, tępy i, że coś jest ponad Twoje siły. I to Ty stawiasz sobie te granice, których wydaje Ci się, że nie jesteś w stanie pokonać.

Ja wierzę w to, że w życiu spotykają nas rzeczy, które jesteśmy w stanie udźwignąć. Czasem ludzie dobrej woli muszą nam pomagać, czasem sami przez chwilę niosą ten ciężar, abyśmy mogli się napić czy nabrać głębszego oddechu. A czasem gdy ten ciężar nam spada a granice stają się coraz bliższe, dają młotek w łapę i dopingują, abyśmy użyli go we właściwy sposób. 

A czasem te problemy i sytuacje mają nam uświadomić, że bez kitu, jesteśmy silni. Że na serio mamy w sobie dużo, dużo mocy ducha i, że jesteśmy naprawdę wytrzymali.

Idę zatem walczyć, ze swoimi granicami i zabieram się (o ironio) za te matematyczne limesy i analizy chemii nieorganicznej. To, że tym razem się nie udało, to nie znaczy, że tak będzie cały czas! ;)

A dzisiejszy muzyczny motyw przewodni, to jeden z moich najukochańszych zespołów, na którego koncert zawitam już za 2,5tygodnia (jak dobrze liczę <3)

Nikt nie odbierze mi tego co robię