"[...] ale słowo "wiara" to chyba to, co Cię uratowało [...]".
Cytuję. Fragment dzisiejszego smsa od Karoliny. Chciałam się tylko pochwalić tym, że zaliczyłam w końcu pochodne (do trzech razy sztuka?). Mam nadzieję, że się na mnie nie obrazisz za dosłowny cytat.
Racja. Wiara ratuje. Wiara zawsze stawia na nogi gdy tego nam potrzeba. Gdy przeszłam przez drogę kilku lat formacji Magisowej, w momencie jej końca (Golcowa) uświadomiłam sobie ile tak naprawdę dał mi Magis. Zapisałam ładne parę stron z wnioskami, sugestiami na przyszłość itp. I zdaję sobie sprawę, ze parę rzeczy utkwiło mi najmocniej w głowie.
Przede wszystkim to, że Wiara człowieka w pewnym momencie staje się takim stabilnym punktem w życiu. Okej, nie wiem co się jeszcze może zdarzyć, ale widzę po sobie i widzę po bliskich mi ludziach, że jeżeli się jest na pewnym etapie, autentycznie, da się radę, niemalże WSZYSTKO wytłumaczyć przez pryzmat Boga, przez pryzmat Wiary.
Jest też coś takiego, tzn tak mi się wydaje, że w życiu każdego może (nie musi) nadejść taki punkt, po którym Wiara jest w pewien sposób "pewna". Są gorsze dni/tygodnie/miesiące/itp, ale wiem, że Bóg jest przy mnie i, że niezależnie od wszystkiego będzie. Okej, jest gorzej, jest cholernie ciężko, jest wręcz ch.. (nie, nie wypada studentowi nanotechnologii przeklinać!) , ale wiem, że będzie lepiej. Mimo tego, że teraz tak nie jest. Mimo, że mam ochotę sobie strzelić w kolano/głowę, że z nerwów trzęsą mi się łapy a łzy same się cisną do oczu, to wiem, że będzie lepiej.
Kwestia tego, jakich wyborów dokonujemy. Czy Magis i Wiara zostały za nami, w momencie hucznego pożegnania się, czy wręcz owocują dalej.
Wybór. Czy dam się poprowadzić, czy Zaufam, czy może jednak wolę stać z boku. Nie zaprzeczę, mam kawałek doświadczenia w sprawach wiary i wiem na pewno, że o wiele łatwiej się funkcjonuje, kiedy uświadomi się sobie, że jeżeli zrobi się trochę miejsca dla Boga, w naszym zapchanym i mega poukładanym (nie zawsze) życiu, to to całe nasze życie staje się o wiele łatwiejsze.
"Gdzie On jest gdy Go potrzebuję? Nie widzę Go, na jakiej podstawie mam w Niego wierzyć? Gdzie był wtedy, gdy Go potrzebowałam/em?". Dużo takich pytań się było, jest i będzie w wielu rozmowach. Moja odpowiedź brzmi- docierał do Ciebie w sposób, przez który dociera do Ciebie cokolwiek. Czy to płyta, czy to książka, czy to po prostu ludzie (bo to przez ludzi do nas przychodzi i to najczęściej i najmocniej- kolejny wniosek wyciągnięty z Magisu). W przeciągu tych dwóch kijowych tygodni ani razu nie pomyślałam "Gdzie jesteś?". Tylko raczej "ratuj!".
I wyratował. Za pomocą wspaniałych Dziewczyn z naciskiem na Karolinę i Malffu. Jedna mądra a druga ryjąca mi psychikę tak, że chomik atakował mnie wielokrotnie. Dziękuję Wam raz jeszcze :)
Z tym, że co z tego, że przez ten czas nieustannie truły mi dupę. Nie, dopiero jak chciałam się wsłuchać w to co piszą, mówią i mi spamią, zwróciłam uwagę na to, ze mają rację.
Bóg przychodzi do nas przez innych ludzi. Czasem mega bliskich, czasem przez kapłana odprawiającego Eucharystię w niedzielę, a czasem przez endokrynologa łamiącego nad nami ręce.
Sęk w tym, że my nie zawsze chcemy się na to otworzyć. Dopiero wczorajsza pobudka uświadomiła mi, że zabrakło mi Wiary. Chyba przede wszystkim w siebie. Że jednak dam radę, że sobie poradzę.
Dopóki jednak nie będziemy chcieli, nie będziemy w stanie Go ujrzeć. Ujrzeć w naszej codzienności, w drobnych szczegółach tworzących całe nasze życie.
pytać wciąż będziemy, pytać po kryjomu
poniedziałek, 27 stycznia 2014
sobota, 25 stycznia 2014
Uciec od samej siebie.
Jak się sypie to wszystko na raz, a co tam!
Chcę przeżyć te 3tygodnie. Niecałe 4 do wyjazdu do Gliwic i do utęsknionego spotkania z Malffu.
2tygodnie do ustnej matmy. Boże, ratunku.
Gdy się wypalam, wtedy nadchodzi full dziwnych myśli, tęsknot i pragnień za rzeczami, za którymi normalnie nie tęsknię, a wręcz wzbraniam się i uciekam. Nie chcę wiedzieć co się ze mną dzieje.
Ale jednocześnie wiem, że nigdy nie miałam takie wsparcia od moich Dziewczyn jak teraz. Perły, jesteście najlepsze i długo będę Wam dziękować za ten czas, oj długo!
Staram się nie narzekać. Są drobne, takie dosłownie minimalne szczegóły, które jakoś umilają ten czas. Chociażby basen o 7 rano na AM. Przynajmniej miałyśmy na kim zawiesić oko z K. ;)
I oczywiście mam za swoje. Wyniki 2x wyżej niż norma, powinnam być z siebie dumna, cała zeszłoroczna praca i prawie idealne tsh we wrześniu bodajże, poszło się jebać. Nic tylko strzelić sobie w kolano :)
Mam nadzieję, że przeżyję ten czas. Sesja sesją, ale osobiste okoliczności (+ zmęczenie+ to co spowodowało takie a nie inne wyniki krwi) tak mi się akurat musiały porozpieprzać teraz. Jak zwykle.
I tak, nie zaprzeczę, ale jest BAAARDZO zimno. Roztopy, przybywajcie, błagam!
Krystian czeka. Dzisiaj tylko ja+ badanie przebiegu zmienności funkcji i nanotechnologie. Umrzyć.
Jak się sypie to wszystko na raz, a co tam!
Chcę przeżyć te 3tygodnie. Niecałe 4 do wyjazdu do Gliwic i do utęsknionego spotkania z Malffu.
2tygodnie do ustnej matmy. Boże, ratunku.
Gdy się wypalam, wtedy nadchodzi full dziwnych myśli, tęsknot i pragnień za rzeczami, za którymi normalnie nie tęsknię, a wręcz wzbraniam się i uciekam. Nie chcę wiedzieć co się ze mną dzieje.
Ale jednocześnie wiem, że nigdy nie miałam takie wsparcia od moich Dziewczyn jak teraz. Perły, jesteście najlepsze i długo będę Wam dziękować za ten czas, oj długo!
Staram się nie narzekać. Są drobne, takie dosłownie minimalne szczegóły, które jakoś umilają ten czas. Chociażby basen o 7 rano na AM. Przynajmniej miałyśmy na kim zawiesić oko z K. ;)
I oczywiście mam za swoje. Wyniki 2x wyżej niż norma, powinnam być z siebie dumna, cała zeszłoroczna praca i prawie idealne tsh we wrześniu bodajże, poszło się jebać. Nic tylko strzelić sobie w kolano :)
Mam nadzieję, że przeżyję ten czas. Sesja sesją, ale osobiste okoliczności (+ zmęczenie+ to co spowodowało takie a nie inne wyniki krwi) tak mi się akurat musiały porozpieprzać teraz. Jak zwykle.
I tak, nie zaprzeczę, ale jest BAAARDZO zimno. Roztopy, przybywajcie, błagam!
Krystian czeka. Dzisiaj tylko ja+ badanie przebiegu zmienności funkcji i nanotechnologie. Umrzyć.
środa, 15 stycznia 2014
Yeah, well I should probably warn you I’ll be just fine
Tak właśnie.
Klin klinem, czyli poniedziałkowy dzień był przepiękny, wczorajszy i dzisiejszy trochę mniej, ale w sumie odpaliłam sobie znowu "Happy" i jakoś ze mnie ciśnienie schodzi.
Szczerze powiedziawszy ostatnio porozpieprzały mi się priorytety i muszę je na nowo poukładać i powciskać we właściwe miejsca w hierarchii ich ważności. Niby wiadomo, że nauka ważna, że praca ważna, że Wiara jest ważna, że przyjaciele ważni. Bo jest to ważne.
Szkoda, że w tej ważności po raz kolejny zapomniałam o zdrowiu. Niby na basen zaczęłam chodzić, rozciągam się kiedy mogę, ale w momencie gdy zobaczyłam dzisiaj minę swojej endokrynolog, zapaliła mi się w mózgu lampka ostrzegawcza- aha, coś mi się ostatnio pozapominało. Już pominę spanie po 5/6h na dobę, gdzie w moim przypadku to taki mimowolny strzał w kolano. Tu po raz nty chodzi o coś więcej.
W tym szalonym pędzie za zaliczeniami, kasą, za każdą sekundą, która tak szybko mija, znowu zapomniałam co jest najważniejsze. I nie chodzi tu tylko o zmęczenie, tylko o moje cholerne nawyki, które narodziły mi się pod wpływem różnych dziwnych sytuacji. Chociażby jak siedzenie po nocach.
Brak szacunku do własnego zdrowia, tak właśnie. Wróciłam do punktu wyjścia z zeszłego roku. Tzn, nie aż tak, ale niewiele mi brakuje.
Poza tym, znowu marnuję czas. Na pierdołki, które mogę zrobić jutro/pojutrze/za tydzień. A nie dzisiaj. Jeszcze tylko przejrzę analityczną, macierze, pochodne i pytania na jutro na zaliczenie z infy i mogę iść spać.
A i oczywiście sprawdzę jak wygląda ergonomiczny kubek i klamka. Pamiętam jak wygląda teczka, ale z tymi dwoma nic mi się nie przypomina.
W ramach przestawiania priorytetów podjęłam kolejną decyzję. Zobaczymy co z tego wyjdzie, ale mam nadzieję, że wyjdą fajne i ciekawe rzeczy. Bo prędzej czy później będę musiała coraz ściślej wytyczać swoją nanościeżkę.
I po raz kolejny to powtórzę. Mam najlepszą Mamę na świecie. Tylko czemu doceniam ją dopiero teraz, mając na karku prawie 20lat a nie wcześniej? Czemu dopiero teraz ogarniam jak bardzo chcę być podobna do niej i do nikogo innego? Przeraża mnie to, że wcześniej tego nie dostrzegałam (tzn. nie w takim stopniu jak teraz), że wcześniej aż za często na Nią marudziłam.
Na szczęście coraz bliżej mi do ideału. I na szczęście dostrzegam coraz więcej rzeczy, które mam po Niej lub są takie jak u Niej.
Lekkiej ręki do kuchni w końcu nie dostaje się tak o ;)
Oklepany radiowy kawałek. Ale mi się spodobał- http://guzlo.wrzuta.pl/audio/89SsyB5wPRX/pharrell_williams_-_happy
I oczywiście najnowsza perełka <3 - good man down
Klin klinem, czyli poniedziałkowy dzień był przepiękny, wczorajszy i dzisiejszy trochę mniej, ale w sumie odpaliłam sobie znowu "Happy" i jakoś ze mnie ciśnienie schodzi.
Szczerze powiedziawszy ostatnio porozpieprzały mi się priorytety i muszę je na nowo poukładać i powciskać we właściwe miejsca w hierarchii ich ważności. Niby wiadomo, że nauka ważna, że praca ważna, że Wiara jest ważna, że przyjaciele ważni. Bo jest to ważne.
Szkoda, że w tej ważności po raz kolejny zapomniałam o zdrowiu. Niby na basen zaczęłam chodzić, rozciągam się kiedy mogę, ale w momencie gdy zobaczyłam dzisiaj minę swojej endokrynolog, zapaliła mi się w mózgu lampka ostrzegawcza- aha, coś mi się ostatnio pozapominało. Już pominę spanie po 5/6h na dobę, gdzie w moim przypadku to taki mimowolny strzał w kolano. Tu po raz nty chodzi o coś więcej.
W tym szalonym pędzie za zaliczeniami, kasą, za każdą sekundą, która tak szybko mija, znowu zapomniałam co jest najważniejsze. I nie chodzi tu tylko o zmęczenie, tylko o moje cholerne nawyki, które narodziły mi się pod wpływem różnych dziwnych sytuacji. Chociażby jak siedzenie po nocach.
Brak szacunku do własnego zdrowia, tak właśnie. Wróciłam do punktu wyjścia z zeszłego roku. Tzn, nie aż tak, ale niewiele mi brakuje.
Poza tym, znowu marnuję czas. Na pierdołki, które mogę zrobić jutro/pojutrze/za tydzień. A nie dzisiaj. Jeszcze tylko przejrzę analityczną, macierze, pochodne i pytania na jutro na zaliczenie z infy i mogę iść spać.
A i oczywiście sprawdzę jak wygląda ergonomiczny kubek i klamka. Pamiętam jak wygląda teczka, ale z tymi dwoma nic mi się nie przypomina.
W ramach przestawiania priorytetów podjęłam kolejną decyzję. Zobaczymy co z tego wyjdzie, ale mam nadzieję, że wyjdą fajne i ciekawe rzeczy. Bo prędzej czy później będę musiała coraz ściślej wytyczać swoją nanościeżkę.
I po raz kolejny to powtórzę. Mam najlepszą Mamę na świecie. Tylko czemu doceniam ją dopiero teraz, mając na karku prawie 20lat a nie wcześniej? Czemu dopiero teraz ogarniam jak bardzo chcę być podobna do niej i do nikogo innego? Przeraża mnie to, że wcześniej tego nie dostrzegałam (tzn. nie w takim stopniu jak teraz), że wcześniej aż za często na Nią marudziłam.
Na szczęście coraz bliżej mi do ideału. I na szczęście dostrzegam coraz więcej rzeczy, które mam po Niej lub są takie jak u Niej.
Lekkiej ręki do kuchni w końcu nie dostaje się tak o ;)
Oklepany radiowy kawałek. Ale mi się spodobał- http://guzlo.wrzuta.pl/audio/89SsyB5wPRX/pharrell_williams_-_happy
I oczywiście najnowsza perełka <3 - good man down
poniedziałek, 13 stycznia 2014
wszystkie odcienie pereł
I już widzę uśmiechy, które pojawiły się na dwóch twarzach po przeczytaniu tytułu. A trzecią z nich jestem ja ;)
Książka wpadła mi w łapy przypadkiem w Książnicy- seria Labirynty, deon i te klimaty, ale opis mnie zaciekawił i jakby to rzecz, zainspirował do wypożyczenia. Niby bardziej taka "babska" książka, ale w trakcie czytania miałam nieustanne wrażenie, że znam to skądś. I nie chodzi mi tu o wydarzenia w życiu bohaterek.
Chodzi o same bohaterki.
I o to, co je połączyło.
W skrócie- cała fabuła sprowadza się do opowieści o pewnym wycinku z życia trzech kobiet. Kobiet, które mimo, że są różne, połączyła naprawdę silna więź. Które razem stanowią naprawdę zgrany team, ale jednocześnie pozostają tak na 120% sobą i akceptują siebie takimi jakimi są. Razem dążą do tego, by być coraz lepszymi ludźmi, ale jednocześnie (czasem lepiej, czasem gorzej) radzą sobie ze świadomością, że nie są nieomylne, że mogą upadać. Jednak te upadki pozwalają im wzmacniać więź, same zmieniają się na lepsze, zaś to, Kto im nieustannie towarzyszy w tym wszystkim to oczywiście Bóg. Mimo kryzysów, dziewczyny wyciągają siebie nawzajem z tego, dają sobie niesamowite wsparcie i w tym wszystkim razem trwają.
Kobiety, które są naprawdę różne, każda ma inne, ale jednocześnie dość podobne problemy. Między wierszami tej książki widać, że dają sobie niesamowite wsparcie i, że nie byłyby w stanie bez tego funkcjonować.
Czytając ją, nie mogłam się obyć bez przekonania, że skądś to znam. Może, nie jesteśmy na takich etapach życia, może trochę nam brakuje do przeżyć Sereny, Tawany i Erici, ale uświadomiłam sobie, że w przeciągu ostatnich 4 lat też utkałyśmy taką pajęczynę. Pajęczynę, która z dnia na dzień staje się nie tylko pajęczyną, ale cholernie mocną nicią, czymś, co naprawdę trudno rozerwać.
Każda z naszej trójki to wymieszanie tych bohaterek. Ja sama widzę w sobie i cechy Sereny i Tawany i Erici. I wiem, że moje Dziewczyny mogą to samo powiedzieć o sobie. Trochę nam brakuje do ich stażu, ale jakby nie patrzeć, jesteśmy trochę młodsze.
Ta historia jest bardzo życiowa. Z tym, że to MY tworzymy nasze "wszystkie odcienie pereł". Nie będę pisać o tym jakie, bo to nie jest na to miejsce. Ważne jest to, że my to wiemy i odkrywamy.
Ważne jest też to, że mimo różnych odcieni, to tworzą one coś spójnego. Kiedyś na spotkaniu Magisowym na Czwórce, w maju rok temu, mówiłyśmy o harmonii. Te perły tworzą harmonię. Która daje nam siłę, która daje nam wiele dobra.
Kiedyś sobie zadawałam pytanie pt. czemu musiałam zostać animatorką. To jest chyba jedna z najważniejszych, o ile nie najważniejsza odpowiedź.
Po to, abyśmy odkryły te perły. I abyśmy je ułożyły i utrwaliły w harmonii.
ani czas ani długość tras nie podzielą nas
Książka wpadła mi w łapy przypadkiem w Książnicy- seria Labirynty, deon i te klimaty, ale opis mnie zaciekawił i jakby to rzecz, zainspirował do wypożyczenia. Niby bardziej taka "babska" książka, ale w trakcie czytania miałam nieustanne wrażenie, że znam to skądś. I nie chodzi mi tu o wydarzenia w życiu bohaterek.
Chodzi o same bohaterki.
I o to, co je połączyło.
W skrócie- cała fabuła sprowadza się do opowieści o pewnym wycinku z życia trzech kobiet. Kobiet, które mimo, że są różne, połączyła naprawdę silna więź. Które razem stanowią naprawdę zgrany team, ale jednocześnie pozostają tak na 120% sobą i akceptują siebie takimi jakimi są. Razem dążą do tego, by być coraz lepszymi ludźmi, ale jednocześnie (czasem lepiej, czasem gorzej) radzą sobie ze świadomością, że nie są nieomylne, że mogą upadać. Jednak te upadki pozwalają im wzmacniać więź, same zmieniają się na lepsze, zaś to, Kto im nieustannie towarzyszy w tym wszystkim to oczywiście Bóg. Mimo kryzysów, dziewczyny wyciągają siebie nawzajem z tego, dają sobie niesamowite wsparcie i w tym wszystkim razem trwają.
Kobiety, które są naprawdę różne, każda ma inne, ale jednocześnie dość podobne problemy. Między wierszami tej książki widać, że dają sobie niesamowite wsparcie i, że nie byłyby w stanie bez tego funkcjonować.
Czytając ją, nie mogłam się obyć bez przekonania, że skądś to znam. Może, nie jesteśmy na takich etapach życia, może trochę nam brakuje do przeżyć Sereny, Tawany i Erici, ale uświadomiłam sobie, że w przeciągu ostatnich 4 lat też utkałyśmy taką pajęczynę. Pajęczynę, która z dnia na dzień staje się nie tylko pajęczyną, ale cholernie mocną nicią, czymś, co naprawdę trudno rozerwać.
Każda z naszej trójki to wymieszanie tych bohaterek. Ja sama widzę w sobie i cechy Sereny i Tawany i Erici. I wiem, że moje Dziewczyny mogą to samo powiedzieć o sobie. Trochę nam brakuje do ich stażu, ale jakby nie patrzeć, jesteśmy trochę młodsze.
Ta historia jest bardzo życiowa. Z tym, że to MY tworzymy nasze "wszystkie odcienie pereł". Nie będę pisać o tym jakie, bo to nie jest na to miejsce. Ważne jest to, że my to wiemy i odkrywamy.
Ważne jest też to, że mimo różnych odcieni, to tworzą one coś spójnego. Kiedyś na spotkaniu Magisowym na Czwórce, w maju rok temu, mówiłyśmy o harmonii. Te perły tworzą harmonię. Która daje nam siłę, która daje nam wiele dobra.
Kiedyś sobie zadawałam pytanie pt. czemu musiałam zostać animatorką. To jest chyba jedna z najważniejszych, o ile nie najważniejsza odpowiedź.
Po to, abyśmy odkryły te perły. I abyśmy je ułożyły i utrwaliły w harmonii.
ani czas ani długość tras nie podzielą nas
niedziela, 12 stycznia 2014
aaa pierwsza sesjaaa aaaa zaraz umrę!
Tak. Kocham swój niezwykle subtelny sarkazm i niezwykle ostre i złośliwe poczucie humoru.
Nie, nie umrę. Od sesji jeszcze nikt nie umarł (*chyba). Tzn. tak mi się wydaje. Nie wiem, to będzie moja pierwsza w życiu sesja i też nie wiem czego się spodziewać (poza tym, że odbędzie się pod nazwą "sesja z Ewertem i dodatkami"). W każdym razie, zastanawiam się nad wszechobecną paniką u mnie na roku. Nie wiem, może wraz z Kinią mamy jakieś spaczone podejście, ale, żeby się aż tak denerwować? Robić w majtki z nerwów przed każdym kolokwium i głupią wejściówką? Kiedyś nie miałam takiego podejścia, ale teraz, po przyjściu na wtiich drastycznie się ono zmieniło.
Ja się pytam, PO CO się denerwować. Tzn. wiem, że tuż przed egzaminami z matmy, będę się tak denerwować jak przed ustnym z polskiego (ile ja bym dała, żeby zdawać go jeszcze raz), ale poza tym? Szkoda zdrowia, nie widzi mi się rozstrój żołądka z powodu egzaminów. Nawet jeśli polegnę na matmie (i oczywiście na czwartkowej informatyce <3 ) to co? Drugi termin, a jak nie, to Ewert będzie miał mnie dość od ciągłego łażenia za nim.
Poza tym tutaj pada pytanie: co to jest ta sesja? Czy to jest termin wyznaczony przez ZUT na egzaminy, czy też zaliczeniowy Meksyk, który się rozpoczął dla mnie 8 stycznia (dobra, to było kolokwium, oficjalnie zaliczenia zaczynam jutro)? Nie wiem, ale wydaje mi się, że akurat ta druga odpowiedź jest trafniejsza. Co nie oznacza, że tak jest ;)
Niby fakt, w tym tygodniu zarwę parę nocek, na czele z tą środowoczwartkową, ale noo.. Nie wiem, może na serio mam dziwne i specyficzne podejście, ale nie wyobrażam sobie, żeby już teraz się nakręcać. Bawi mnie podejście niektórych ludzi pt. "nie zdam, nie zdam, nie zdam". Jeżeli tak myślisz, to na serio nie zdasz. Od miesiąca robię sobie afirmację i mówię sobie, że rozwalę tę matmę w pierwszym terminie. Mam nadzieję, że mi się uda. A jak nie, to trudno ;)
Poza tym, nie wyobrażam sobie, że z racji tego szału na zaliczenia mam odmówić sobie jakiś przyjemności. Na przykład pójścia na basen w sobotę, czy odreagowywania w pracy (fakt, uczę się w pracy, ale to tak jak wszyscy studenci u nas, więc nie jestem wyjątkiem). Czy chociażby najzwyklejszym kółku po mszy na 19 z mą Grupą.
Nie wiem,. może na serio powinnam się ogarnąć, ale na chwilę obecną mam do tego wszystkiego może ciut inne podejście niż mój rok. Wiem też, że prędzej czy później ta ich panika zarazi mnie na tyle, że będę na nich jeszcze bardziej klnąć niż teraz.
A na poprawę humoru i pozytywne nastrojenie się, coś, co pomaga mi przy ciśnięciu zadanek z chemii i takich innych (i tym razem to nie jest Alestorm czy Half Moon Run) - kliiik
Nie, nie umrę. Od sesji jeszcze nikt nie umarł (*chyba). Tzn. tak mi się wydaje. Nie wiem, to będzie moja pierwsza w życiu sesja i też nie wiem czego się spodziewać (poza tym, że odbędzie się pod nazwą "sesja z Ewertem i dodatkami"). W każdym razie, zastanawiam się nad wszechobecną paniką u mnie na roku. Nie wiem, może wraz z Kinią mamy jakieś spaczone podejście, ale, żeby się aż tak denerwować? Robić w majtki z nerwów przed każdym kolokwium i głupią wejściówką? Kiedyś nie miałam takiego podejścia, ale teraz, po przyjściu na wtiich drastycznie się ono zmieniło.
Ja się pytam, PO CO się denerwować. Tzn. wiem, że tuż przed egzaminami z matmy, będę się tak denerwować jak przed ustnym z polskiego (ile ja bym dała, żeby zdawać go jeszcze raz), ale poza tym? Szkoda zdrowia, nie widzi mi się rozstrój żołądka z powodu egzaminów. Nawet jeśli polegnę na matmie (i oczywiście na czwartkowej informatyce <3 ) to co? Drugi termin, a jak nie, to Ewert będzie miał mnie dość od ciągłego łażenia za nim.
Poza tym tutaj pada pytanie: co to jest ta sesja? Czy to jest termin wyznaczony przez ZUT na egzaminy, czy też zaliczeniowy Meksyk, który się rozpoczął dla mnie 8 stycznia (dobra, to było kolokwium, oficjalnie zaliczenia zaczynam jutro)? Nie wiem, ale wydaje mi się, że akurat ta druga odpowiedź jest trafniejsza. Co nie oznacza, że tak jest ;)
Niby fakt, w tym tygodniu zarwę parę nocek, na czele z tą środowoczwartkową, ale noo.. Nie wiem, może na serio mam dziwne i specyficzne podejście, ale nie wyobrażam sobie, żeby już teraz się nakręcać. Bawi mnie podejście niektórych ludzi pt. "nie zdam, nie zdam, nie zdam". Jeżeli tak myślisz, to na serio nie zdasz. Od miesiąca robię sobie afirmację i mówię sobie, że rozwalę tę matmę w pierwszym terminie. Mam nadzieję, że mi się uda. A jak nie, to trudno ;)
Poza tym, nie wyobrażam sobie, że z racji tego szału na zaliczenia mam odmówić sobie jakiś przyjemności. Na przykład pójścia na basen w sobotę, czy odreagowywania w pracy (fakt, uczę się w pracy, ale to tak jak wszyscy studenci u nas, więc nie jestem wyjątkiem). Czy chociażby najzwyklejszym kółku po mszy na 19 z mą Grupą.
Nie wiem,. może na serio powinnam się ogarnąć, ale na chwilę obecną mam do tego wszystkiego może ciut inne podejście niż mój rok. Wiem też, że prędzej czy później ta ich panika zarazi mnie na tyle, że będę na nich jeszcze bardziej klnąć niż teraz.
A na poprawę humoru i pozytywne nastrojenie się, coś, co pomaga mi przy ciśnięciu zadanek z chemii i takich innych (i tym razem to nie jest Alestorm czy Half Moon Run) - kliiik
czwartek, 9 stycznia 2014
wszechobecny ból dupy
Tak właśnie. Po dziwnym początku roku jestem naprawdę zadowolona, że wróciłam na uczelnię, że mimo takich a nie innych układów tutaj, mogę jednak wrócić do normalności. Do postawy pt. spokojnie, stres szkodzi zdrowiu i nie ma co mieć ciśnienia, bo nie warto. Na początku roku zapomniałam o tym na tyle, że zachorowałam na wspomniany wyżej ból.
Na szczęście w sobotę spojrzałam na życie trochę bardziej optymistycznie, dostałam po głowie (jeszcze raz dziękuję N.) i jakoś ruszyłam do przodu. I mimo, że mam ogromne wory pod oczami, to widać z nich uśmiech, uśmieszek. Mimo, że trochę niewyraźny ;)
Rzuca mi się w oczy teraz to, że czasem jest nam zbyt łatwo zapomnieć, że podstawa to bycie sobą. To było takie fajne uczucie znowu włożyć mini i glany i szlajać się z uśmiechem na twarzy po nowej chemii a później po mieście z mamą. Albo znowu napchać się ciastkami. Lub cisnąć krzyżóweczki na arcyciekawym wykładzie z informatyki. To są niby takie szczegóły, ale dużo, dużo dają. Nic nie poprawia humoru, jak nasze małe rytuały, które są tylko nasze. Chociażby jedzenie po omacku obiadu, bo książka jest ciekawsza.
A post ma taki tytuł, bo zauważyłam, że powoli z tego bólu wyrastam, chwilami (i to takimi dłuższymi) nie ma go w moim życiu. Ale mimo to, wiele osób z mojego roku na niego cierpi, przez to zastanawiamy się często z K. czy nas też to nie dotknie,. Nie wiem czy to wpływ studiów, czy czego, ale im bardziej eliminuję stres z mojego życia, tym staje się ono fajniejsze. Nawet uwzględniając przyszły czwartek, o którym jak myślę, to robi mi się cholernie niedobrze.
Trzeba posesjować, niestety odpuszczenie na początku zaowocowało drugimi terminami, które jakoś wszystkie wypadają w tym samym czasie.
Mam nadzieję, że następne tekściwa będą ambitniejsze ;)
misere mani
Na szczęście w sobotę spojrzałam na życie trochę bardziej optymistycznie, dostałam po głowie (jeszcze raz dziękuję N.) i jakoś ruszyłam do przodu. I mimo, że mam ogromne wory pod oczami, to widać z nich uśmiech, uśmieszek. Mimo, że trochę niewyraźny ;)
Rzuca mi się w oczy teraz to, że czasem jest nam zbyt łatwo zapomnieć, że podstawa to bycie sobą. To było takie fajne uczucie znowu włożyć mini i glany i szlajać się z uśmiechem na twarzy po nowej chemii a później po mieście z mamą. Albo znowu napchać się ciastkami. Lub cisnąć krzyżóweczki na arcyciekawym wykładzie z informatyki. To są niby takie szczegóły, ale dużo, dużo dają. Nic nie poprawia humoru, jak nasze małe rytuały, które są tylko nasze. Chociażby jedzenie po omacku obiadu, bo książka jest ciekawsza.
A post ma taki tytuł, bo zauważyłam, że powoli z tego bólu wyrastam, chwilami (i to takimi dłuższymi) nie ma go w moim życiu. Ale mimo to, wiele osób z mojego roku na niego cierpi, przez to zastanawiamy się często z K. czy nas też to nie dotknie,. Nie wiem czy to wpływ studiów, czy czego, ale im bardziej eliminuję stres z mojego życia, tym staje się ono fajniejsze. Nawet uwzględniając przyszły czwartek, o którym jak myślę, to robi mi się cholernie niedobrze.
Trzeba posesjować, niestety odpuszczenie na początku zaowocowało drugimi terminami, które jakoś wszystkie wypadają w tym samym czasie.
Mam nadzieję, że następne tekściwa będą ambitniejsze ;)
misere mani
sobota, 4 stycznia 2014
zwolnij.
Tak dokładnie, zwolnij Joanno bo się zajedziesz (*już się zajechałaś)!
Jest taki skrajny punkt, w którym nie czujesz już zmęczenia. W którym zwisa Ci to ile śpisz, ile godzin spędzasz przed kompem, ile na nauce, ile tabaki wciągniesz (i tak rozbudza Cię już na chwilę a nie na więcej) i wypijesz wody z podwójną dawką magnezu (wiem, że ileś tam można sobie tylko przyswoić, ale wierzę w placebo).
W czasie tego skrajnego punktu wszystko Ci zwisa. Czy to trupie cienie pod oczami, czy fakt, że ledwo stoisz na nogach, czy to, że właśnie po raz nty sam wkładasz sobie nóż w serce.
Jakby nie patrzeć lepiej się ruszać, nieważne w którą stronę, ale ruszać. Nieważne czy w tył, czy w przód; z dwojga złego lepiej sie potknąć i runąć w tył, niż stać w miejscu i się kiwać, bo prędzej, czy później i tak się wywrócisz i to ze zwielokrotnioną siłą. Dlatego z dwojga złego, po całkiem dobrym okresie, wolę iść opierając się i walcząc z tym, co jest mi rzucane pod nogi, niż stać w miejscu i patrzeć jakby tu uniknąć kamieni.
Przez chwilę przeraziło mnie, że być może unikam tych kamieni, ale w sumie, nie pchałabym się w różne, dziwne rzeczy, gdybym stała ;)
Wyrzuciłam z siebie wczoraj wszystko co leży mi na sercu. Dobrze, że w pracy, są jeszcze ludzie, których bez kitu obchodzisz Ty, a nie plotki na Twój temat, wygrzebywanie syfu i mieszanie w życiu innych. Że jednak nie dziwne tajemnice i różne chore sytuacje są najważniejsze, ale, że z niektórymi traktujemy się jak ludzie.
Chwilami cholernie cyniczni, ale taka praca ;)
Z tym, że co z tego, że wyrzuciłam. Jeżeli ja się nie ogarnę, to nikt tego za mnie nie zrobi. Nikt nie wprowadzi takich a nie innych zmian. Nikt nie powróci do starych nawyków, nikt za mnie nie zluzuje i będzie miał wyjebane (może jak wrócę na uczelnię to będzie lżej? W sumie tam najłatwiej mi wyznawać tę zasadę) i najzwyczajniej w świecie się odetnę. Restart, rzucenie się w morze nauki, randki w książnicy z Krysickim i Włodarskim i może przetrwam. Tzn. wierzę, że się uda.
Wierzę, że może być lepiej. I, że mimo moich sporych potknięć, będzie lepiej.
Ostatnio moich hymnem stał się Spis treści. Bo po pierwsze tekst, który mówi tak idealnie teraz o mnie, jak nic innego. Najlepiej. Po drugie wykonanie też jest kapitalne.
A tymczasem to moje pitu pitu podyktowane jest dzisiaj tym.
Spokojnie. Następnym razem będzie optymistyczniej ;)
I pierwszy raz cieszy mnie wizja walentynek. W końcu spędzanie ich z muzyczną miłością życia na ich koncercie w Słowianinie to kapitalny pomysł na ogarnięcie tego dnia, a nie pijąc do Dirty Dancing ;)
Jest taki skrajny punkt, w którym nie czujesz już zmęczenia. W którym zwisa Ci to ile śpisz, ile godzin spędzasz przed kompem, ile na nauce, ile tabaki wciągniesz (i tak rozbudza Cię już na chwilę a nie na więcej) i wypijesz wody z podwójną dawką magnezu (wiem, że ileś tam można sobie tylko przyswoić, ale wierzę w placebo).
W czasie tego skrajnego punktu wszystko Ci zwisa. Czy to trupie cienie pod oczami, czy fakt, że ledwo stoisz na nogach, czy to, że właśnie po raz nty sam wkładasz sobie nóż w serce.
Jakby nie patrzeć lepiej się ruszać, nieważne w którą stronę, ale ruszać. Nieważne czy w tył, czy w przód; z dwojga złego lepiej sie potknąć i runąć w tył, niż stać w miejscu i się kiwać, bo prędzej, czy później i tak się wywrócisz i to ze zwielokrotnioną siłą. Dlatego z dwojga złego, po całkiem dobrym okresie, wolę iść opierając się i walcząc z tym, co jest mi rzucane pod nogi, niż stać w miejscu i patrzeć jakby tu uniknąć kamieni.
Przez chwilę przeraziło mnie, że być może unikam tych kamieni, ale w sumie, nie pchałabym się w różne, dziwne rzeczy, gdybym stała ;)
Wyrzuciłam z siebie wczoraj wszystko co leży mi na sercu. Dobrze, że w pracy, są jeszcze ludzie, których bez kitu obchodzisz Ty, a nie plotki na Twój temat, wygrzebywanie syfu i mieszanie w życiu innych. Że jednak nie dziwne tajemnice i różne chore sytuacje są najważniejsze, ale, że z niektórymi traktujemy się jak ludzie.
Chwilami cholernie cyniczni, ale taka praca ;)
Z tym, że co z tego, że wyrzuciłam. Jeżeli ja się nie ogarnę, to nikt tego za mnie nie zrobi. Nikt nie wprowadzi takich a nie innych zmian. Nikt nie powróci do starych nawyków, nikt za mnie nie zluzuje i będzie miał wyjebane (może jak wrócę na uczelnię to będzie lżej? W sumie tam najłatwiej mi wyznawać tę zasadę) i najzwyczajniej w świecie się odetnę. Restart, rzucenie się w morze nauki, randki w książnicy z Krysickim i Włodarskim i może przetrwam. Tzn. wierzę, że się uda.
Wierzę, że może być lepiej. I, że mimo moich sporych potknięć, będzie lepiej.
Ostatnio moich hymnem stał się Spis treści. Bo po pierwsze tekst, który mówi tak idealnie teraz o mnie, jak nic innego. Najlepiej. Po drugie wykonanie też jest kapitalne.
A tymczasem to moje pitu pitu podyktowane jest dzisiaj tym.
Spokojnie. Następnym razem będzie optymistyczniej ;)
I pierwszy raz cieszy mnie wizja walentynek. W końcu spędzanie ich z muzyczną miłością życia na ich koncercie w Słowianinie to kapitalny pomysł na ogarnięcie tego dnia, a nie pijąc do Dirty Dancing ;)
Subskrybuj:
Posty (Atom)