prepostanowienia

Lubię blogi, które mówią o motywacji, szukaniu inspiracji i pokazują co i jak warto robić. Stawiają nieraz bardzo trudne pytania  (nie, nie jest to kryptoreklama), zmuszają do myślenia i do mobilizowania się do robienia wielu rzeczy.

Ale nie multi. Kończymy z multi w tym roku. Tzn. nic nie odbierze mi czerpania przyjemności z jednoczesnego picia ananasowego* Liptona, czytania Jodi Picoult bądź Robina Cooka i leżenia. A i jedzenia.

Ale w rzeczach wielkich nie chodzi o multi. Multi tylko rozprasza, sprawia, że mamy kilka rzeczy na raz otwartych, rozgrzebanych i sprawia, że nie umiemy skończyć czegoś, co może być naprawdę fajne, wartościowe i pożyteczne.

Nikt poza mną nie wie, ile wpisów nie powstało tutaj, bo właśnie byłam taka multi. Rozmawiałam jednocześnie z kilkoma osobami, robiłam notatki na uczelnię (swoją drogą nie lubię określenia "notatki", muszę znaleźć jakieś inne na to, co wtedy piszę), często też jadłam.
I mimo, że chciałabym, to często nie pamiętam, co to były za wpisy, co to były za rozmowy, albo co jadłam.

Głupie. Niepoprawne. NieKomaruu'owe.


Dość z byciem multi w tym roku. Chwilami się nie da. Chwilami, trzeba będzie przerywać różne rzeczy.
Ale bycie multi mnie męczy. I nie mówię tu, o elementarnych czynnościach. Najlepsze ciasta będą powstawać tylko wtedy, gdy będę śpiewała z całych sił z radiem WAWA.

Dlatego też bardzo ładnie proszę o wybaczenie Marcysię. Wiem, że nagle zniknęłam w trakcie rozmowy, ale sama mnie poniekąd zainspirowałaś do napisania tego. Bo nie zmusiłaś, ja sama wyrwałam się z hangouta i resztkami sił pisałam.


_______________________________________________________________________________

A teraz chcę wspomnieć o rzeczy związanej z tytułem.

W tym roku zrealizowałam tylko 2 postanowienia (tak w stu procentach, jedno nawet w stu pięćdziesięciu) na 11. A częściowo 5. Słabiutki wynik.

Nie stawiałam sobie celów na miarę moich możliwości. Na kij ja stwierdziłam, że zdam matmę w pierwszym terminie, skoro byłam zbyt leniwa, by robić zadania domowe na bieżąco? Ale twardo wmawiałam sobie, że to zrobię.

Czemu nie kupiłam sobie laptopa? Bo nie ustaliłam konkretnego terminu. Czemu nie poszłam na tyle koncertów? Bo się nie zawzięłam na tyle, aby się przełamać by iść samej? Chociażby na listopadowe Eluveitie i Arkonę?

Zupełnie inaczej patrzy się na listę tego wszystkiego z napisanymi datami. Może nie co do dnia i godziny, ale cel pt. "kupię sobie laptopa do urodzin" brzmi i wygląda zupełnie inaczej niż "kupię sobie laptopa".
To jest inny rodzaj motywacji.

Tak samo jak to, że chcę robić regularnie badania krwi pod kątem tarczycy. Nieważne są koszta. Już nie mówiąc o strachu przed igłami ("jeżeli Pani nie wie, gdzie wbić igłę, to ja mogę pokazać Pani taką żyłę, fajna jest, bo ładnie z niej leci krew, na drugiej ręce też mam taką, a nawet dwie" . tak, jestem chora psychicznie w tym aspekcie). Ważne, że już wiem, że w okolicach 15 (tzn.  w przedziale 14-17)  dnia każdego miesiąca będę sobie spacerować do laboratorium. I, że będę pokazywać te fajne żyły.
I nawet o wiele lżej się patrzy na to wszystko, kiedy się widzi, że ma się konkretne plany. Że to się tak nie rozmywa.

Ogólniki są fajne. Ale nie pod względem najważniejszych rzeczy w naszym życiu. W sumie pod względem każdej rzeczy.

O wiele przyjemniej wygląda napisane postanowienie pt. "kupię sobie białą/ecru sukienkę, bo chcę w końcu porządnie wyglądać na święta Wielkanocne" niż to, że "kupię sobie białą kieckę i to nie na swój ślub".


A i chciałabym mocno pozdrowić Lidkę z tego miejsca- rozwijamy gust muzyczny, rozwijamy.

lustro

Poudaję jedną z tych lajfstajlowych blogerek czyli zacznę od zdjęcia. Wykonanego kalkulatorem udającym mój telefon.
Prezent świąteczny. Taki dla siebie. No i dla jeszcze reszty fantastycznej czwórki. I dla niezwiązanych z przemysłem chemicznym- tak, to jest zlewka (na 400ml) i bagietka. A no i oczywiście pierniczki.
Koniec udawania lajfstajlowej blogerki, którą nigdy nie byłam i nie będę. Wracamy do starej formy pisaniny.

Miesiąc nieobecności. Miesiąc tworzenia wpisów w głowie i ani jednego nie napisanego tutaj. Straszne.
Zamiast pisać tutaj układałam rymowanki o polimerach i wiosełkach. W międzyczasie pijąc dla przyjemności soczki owocowe, które pełnią u mnie funkcję energetyków, pisząc jednocześnie kolejne sprawozdania i rysując te obłąkane wzory segmentów giętkich i sztywnych.
Jak fantastycznie, że został nam jeden semestr z hakiem patrzenia się na mieszadło magnetyczne. Życie od razu nabiera o wiele większego sensu.

Chodząc wczoraj po mieście uświadomiłam sobie, że podsumowanie tego roku zbliża się nieuchronnie. Że tylko czekam na wielkie przeglądanie każdego miesiąca, szukanie muzy, która mi towarzyszyła i zastanawianie się, czy to wszystko miało sens.

Wiem, że ten rok, to jedna wielka niespodzianka. Robiłam rzeczy, których by nikt nie powiedział, że zrobię. Przesuwałam granice swojej wytrzymałości, walczyłam z tarczycą, testując ją i wypróbowując ją na wiele różnych sposobów. Weszłam do świata innego, niż w którym funkcjonowałam przez okres Magisu.
Do innego świata. Nie lepszego, ani gorszego, ale innego.
Ale podoba mi się w nim. Jest ciekawie, niespodzianki potrafią zburzyć nawet najbardziej misternie ułożony plan.

Przestaję planować. Mam szkic, który i tak zostanie wywrócony do góry nogami.
Ale to jest o wiele fajniejsze doświadczenie niż planowanie wszystkiego na ostatni guzik.
Życie bez wizji siebie zbudowanej od A do Z jest inne. Daje dużą dozę wolności, którą ostatnio wykorzystuję jak mogę?
Przejście na czerwonym świetle na placu Kościuszki o 21? Czemu by nie. Tak samo jak spontaniczne wypady, spacer czy nawet nauka. Wbrew pozorom nauka też daje dużo, dużo wolności. Przynajmniej tak ktoś kiedyś powiedział mi w liceum.

Chwilami patrzę w lustro i nie poznaję tej rudoblond dziewczyny z pełnym makijażem, która tam stoi.
Ale z drugiej strony, czy też nie o to chodzi? Aby cały czas iść do przodu i podejmować decyzje, które czasem zaskakują nas samych?

I fakt. Grudzień jak zawsze podniósł poziom mojej kondycji psychicznej. O kilka oczek w górę, ale jednak.
Nawet strupy od uderzeń pobitej biurety powodują we mnie salwy śmiechu. A kiedyś bym się rozpłakała z żalu i głupoty.

nie patrzę na tekst. patrzę na dawkę energii, którą to mi daje.

harakiri

Z jednej strony chcę zapewnić stabilność sobie i ludziom. Zawsze byłam twarda, zawsze byłam w pewien sposób opoką dla innych. Nie mogłam, nie chciałam i nie umiałam inaczej.

A teraz.
A teraz zastanawiam się nad tym, jak mogę być dla kogoś jakimkolwiek wsparciem, gdy sama przebywam w swoim własnym, sinusoidalnym świecie, gdzie emocje i nagłe zrywy potrafią z chwili na chwilę zburzyć jakiekolwiek podstawy, jakąkolwiek pewność odnośnie jutra.

Nigdy nie można być niczego pewnym, ani siebie, ani jakichkolwiek myśli. Nigdy nie będziemy w stanie przewidzieć wszystkiego do końca. Kontrola czegokolwiek to naprawdę złudne wyobrażenie tego, że panuje się nad sytuacją; nigdy nie będziemy w stanie przewidzieć czegoś w stu procentach.

Wydaje Ci się, że stąpasz po pewnym gruncie, że nikt nie chce z Tobą walczyć, dopóki nie zobaczysz przyjaciela wychodzącego zza rogu., który w pochwie trzyma katanę, którą chce Cię pokonać, która ma Ci pomóc w wykonaniu rytualnego harakiri. Ów człowiek nie pomoże Ci, wręcz pomoże Ci się odrzeć z godności, aby tradycji stało się zadość, aby żadna część tego tradycyjnego sposobu samobójstwa nie została pominięta.


_________________________________________________________________________________

Nie leży mi  nic.
Mam ochotę zawinąć się pod kołdrą i mieć w nosie wszystko.
Listopad jest beznadziejny jak zawsze.

Chwilami żałuję, że nie mogę sobie pozwolić na jawne piżamowe szaleństwo. Że ciągle coś.

Nie umiem już prosić o pomoc. Jest mi wstyd, że jej znowu potrzebuję.
Bo niby nie jest źle. No ale jednak jest.

Nie mówiąc już o absurdalnych wymaganiach co samej siebie.
I o bólu, który przeszywa moje ciało, gdy o nich myślę.

I nie, to nie jest tak, że nic nie robię.
Ja nie mam ochoty robić tego ze śpiewem na ustach. I z niczym.
Pusta muszla i te klimaty.

I'm not myself, I'm a replica of me...

a w tych sprzecznościach jestem i ja

Świat jest pełny paradoksów. Co wchodzę na jedne z nielicznych blogów, które czytam regularnie, to widzę hasła, że trzeba spełniać marzenia, że nie można żyć według schematów i, że najlepiej byłoby podbić kosmos, niezależnie od obecnej sytuacji w naszym życiu.

Z drugiej moja Mama mi powtarza, że nie mogę podbić kosmosu, jeżeli nie mam podbitego kolejnego dnia (wszystko co mi mówi, sprowadza się do tego podsumowania).

Dopiero Mama zauważyła, że żyję sobie w konflikcie wewnętrznym, który trwa od jakiegoś czasu i, który się nieustannie pogłębia, bo ja nie mam ochoty tego posprzątać.

I nie wiem jak to jest, ale znowu ma rację.

Świat bombarduje nas milionami bodźców. Niektóre bodźce są fajne, bo zwracają naszą uwagę na rzeczy dobre i nam potrzebne.
Na przykład dzięki tym bodźcom jutro idę sobie na dobry koncert. Luxtorpeda takim smacznym, muzycznym kąskiem.

A niektóre są o kant tyłka rozbić (żem się tak kolokwialnie wyrażę). Niektóre zmniejszają zasoby naszej motywacji, powodują, że czujemy się jak idioci itp. Na przykład takie laboratoria z chemii organicznej.

I niby to jest takie oczywiste, ale nie do końca.

Nazywam pomału swój konflikt wewnętrzny, odkrywam co za potwory spowodowały w moim mózgu papkę.

Dlatego chwilami leżę i gapię się w te moje zielono-żółte ściany, a innymi siedzę nad Odrą i gapię w się w te wszystkie elitarne wieżowce zbudowane dla tych firm i ludzi, którzy jakoś powoli (chyba) docierają do naszego pięknego Szczecina.

A chwilami w szaleńczym tempie wpisuję w klawiaturę słowa sprawozdań (fuj) i mejli do wykładowców.

Wydaje mi się, że nie warto popadać ze skrajności w skrajność.

Dlatego najpierw chcę zająć się tym moim codziennym kosmosem, a potem dopiero pojadę do Australii.

<3

PS i tak, tamten dzień był idealny, aby zdać matematykę!

bez tytułu

Ludzie są przezabawni.
Wszyscy jesteśmy hipokrytami, którzy zachorowali na chorobę tych czasów. W mniejszym, lub większym stopniu, ale zachorowali.
Nawet moja mama mi to dzisiaj powiedziała, jak stałyśmy rytualnie na balkonie, Ona paliła papierosa, a ja trzęsłam się z zimna w letniej sukience.

Nie umiemy być spontaniczni, nie umiemy już wielu rzeczy, które kiedyś były normalne. Brakowało mi rozmowy z Mamą, a dzisiaj rano nadrobiłyśmy sporo zaległości. I opowiedziała mi krótką historię- kiedyś padało hasło, że spotykają się na rogu, pod kinem czy z prawej strony kiosku.
I się spotykali.
Nie szukali miliona wymówek, że muszą coś zrobić. Potrafili na tyle ogarnąć się w tej rzeczywistości, że mieli czas na wszystko. A nie wiem czy mi uwierzycie, ale kiedyś szkoła nie opierała się na gotowcach i tablicach wzorów, tylko na czymś innym (błogosławię to, że moi rodzice są nieco starsi i wbrew pozorom jest mi z tym naprawdę dobrze).

Umieli wyjść, umieli się zorganizować i nie zawsze musieli kończyć spruci jak szmaty.
Oni po prostu rozmawiali.
I cieszyli się swoim towarzystwem. Czasem nie trzeba mówić, aby cieszyć się z obecności drugiego człowieka.
Czasem wystarczy siedzieć i chociażby jeść. Na przykład kubełek hot wingsów na pół.
Albo milczeć. Milczenie to złoto. Milczenie to rozumienie drugiego człowieka bez słów.  To dobre milczenie, to zaczynanie zdania gestem jednej osoby, a kończenie go wyrazem twarzy drugiej. Albo na odwrót, zależnie od tego, jak układa się ten dialog.

Ostatnio jestem przepełniona frustracją w stosunku do świata. Do rzeczywistości, która mnie otacza. Do tego, że niemalże ciągle muszę grać i udawać. Do tego, że niewiele rzeczy ostatnio sprawia mi dużo radości. I naprawdę, nikt nie dał mi prawa do narzekania.
Ale jestem przepełniona tymi złymi myślami, tymi niepoprawnymi emocjami, ilością gniewu i frustracji, które się we mnie urodziło.
Bo widzę coraz ostrzej rzeczy, które wcale mi się nie podobają. Zawsze byłam pełna wiary w stosunku do świata, do ludzi, do wszystkiego. Do ludzi zwłaszcza. A ostatnio tę wiarę coraz więcej rzeczy rozkrada i zaczynam już wątpić w pewne mechanizmy.

Nie chcę stracić tę wiary. Chcę ją odzyskać.

Wyłączam myślenie powoli. Jeżeli są we mnie jakieś kruchości, jakieś niestabilne miejsca, to nikt nie musi o tym wiedzieć. W sumie i tak nikogo to nie interesuje tak naprawdę.

Ważne, że Mama to widzi. I, że w porę umie powstrzymać mnie od tego, abym nie straciła równowagi. A przynajmniej próbuje.
I byłabym bardzo niesprawiedliwa, jeżeli powiedziałabym, że Kociu ma to w nosie. Chociaż po wzmiance o hot wingsach powinnaś zauważyć, że doceniam ostatni czas.

I chciałabym podziękować sobie samej za jedną rzecz. Za posprzątanie tego syfu, który kisił mnie, przez ostatnie kilka lat. Brawo Komar!

I’m the one who had to learn to build a heart made of armor

to idealny dzień, aby... zdać zadania z matematyki!

"Ostatnie 36h do ostatniego podejścia do zadań.
Ogólnie jestem bardzo spokojnym człowiekiem w kwestii zaliczeń, kolokwiów i egzaminów.
A teraz drugi raz w życiu się denerwuję. Niedobrze.
Drugi raz na tych studiach w sumie, nie w życiu.

Nigdy nie skręcało mi tak wnętrzności przed jakimś egzaminem. Smutne.
Cały dzień nie mogłam znaleźć sobie miejsca w mojej dziupli, cały dzień roznosi mnie, nie mogę zrobić ani jednego przykładu, ledwo co skupiam się na książkach i nawet nie chce mi się poszukać nowej farby do włosów. Ani tym bardziej zdecydować o tym czy rudy, czy też rudoblond.
Nawet kupiłam cukierki melisowe, które nie bardzo pomagają."

To miał być wpis, a raczej fragment wpisu, który miałam opublikować w sobotę. Tytuł brzmiał "to idealny dzień, aby... pouczyć się matematyki!".

Z tym, że jak w końcu się zmobilizowałam to blisko przez cztery godziny siedziałam i robiłam. I nawet rzucałam notatkami po pokoju. Czyli były jakieś uczucia. Czyli był jakiś progres.

I w sumie jest. To takie dziwne, czuć się przygotowanym na egzamin.
Ostatnio tak się czułam przed ostatnim podejściem do podstaw chemii. Czyli albo teraz, albo nigdy.

Z drugiej strony ostatnio znowu nie marzę o niczym innym, niż o wyłączeniu mózgu. O tym, aby za dużo nie myśleć,  aby nie być aż tak wyczuloną na najdrobniejsze zmiany, które następują w środowisku wokół mnie, w tej złożonej mieszaninie relacji międzyludzkich. Nie chcę za dużo o tym myśleć, ale jednak to robię.
Chciałabym też nie widzieć pewnych rzeczy.

Boli mnie ostatnio to, że wszyscy jesteśmy tak bardzo zarobieni. Brakuje chwili na spontaniczny spacer, szkoda nam każdej bezcennej minuty, chcemy iść ciągle do przodu i do przodu nie bacząc na innych ludzi.

Przyjaźnie się spłycają. Dni, w które po smsowym komunikacie o tym, że zaraz będzie się pod czyjąś klatką druga osoba była już gotowa, mijają bezpowrotnie. Chcę tych czasów. Chcę beztroskiego spotkania się na pół godziny, aby po prostu pogadać.
Chciałabym, aby tak nie było. Aby te niegdyś mocne relacje nie zmieniały się. Chyba, że to mi wydaje się, że się zmieniają, a tak naprawdę wszystko jest w porządku.

Chyba, że taka jest brutalna kolej rzeczy, a wszyscy prędzej czy później będziemy zdani tylko na siebie.

Sama nic z tym nie zrobię.

Sama też jestem zarobiona. Ale wydaje mi się, że drugi człowiek powinien być ważniejszy niż pewne rzeczy.
Albo ja nie pasuję do tych czasów zapchanych technologią i wirtualnymi relacjami.
I nie tylko relacjami. Na przykład też głupim e-indeksem.

Ale nie będę się rozgadywać na temat wad e-indeksu. Twierdzę po prostu, że jak znajdzie się jakiś wariat na wydziale informatycznym to wszystkie dane ZUT-u pójdą do kosza. Albo w inną czarną dziurę.


You´re going to see myself the fairy of your secret dreams

orzech.

Chciałabym, aby mój przyszły luby tak cieszył się na mój widok, jak mój ulubiony doktor matematyki, gdy tylko weszłam w jego progi dzisiejszego, absorbującego dnia. I aby miał taki uśmiech jak dr Kalifornia.

Szukam tych ramion. Idę mając nadzieję, że prędzej czy później spotkam te, do których pasuję idealnie.
Zwiewne sukienki i obcasy płynnie przechodzą w powyciągane swetry i glany. I krążą, wymieniając się między sobą dodatkami.

Pewne granice dążą ku nieskończoności. Nie ma momentów pustki, są momenty, które znajdują się w pobliżu zera, w pobliżu tych wszystkich dni pełnych smutku i jakże chwilowej rozpaczy, która mnie przesyca bez ani chwili oddechu. Te zera przy, których wypłakuję się, kiedy nerwy mi puszczają są ostatnio krótkie i intensywne. Wierzę w tych dobrych ludzi, dostaję naprawdę niesamowite relacje, ale ciągle mi ich mało.

Ciągle jestem głodna tego wszystkiego. To taki odruch, nad którym my ludzie nie umiemy zapanować.

Ja naprawdę dostaję dużo dobra.  Chwilami mam wrażenie, że na nie nie zasługuję.
Chociaż to może ta namiastka normalności. Namiastka tego, co niektórzy nazywają życiem.
Z jednej strony pluję sobie w brodę, że nie doceniam tego, że wciąż mi nie wycięli tarczycy, że mam naprawdę wspaniałych Przyjaciół (pisanych caps lockiem w sumie), których kocham nad życie (i wierzę, że z wzajemnością) i kilkoro znajomych, z którymi zawsze mogę iść na koncert, spacer czy po prostu popróbować jakieś eksperymentalne drinki (czekam na pewien przelew na konto i nasze małe duże plany odnośnie miksu Karmi z czystą). Ja naprawdę nie mam w życiu źle.
Zły dzień nie oznacza złego życia. Mamy tendencję do zapominania o tym.

Jednym z najwspanialszych uczuć, przez, które wczoraj płakałam jeszcze intensywniej, to była ta świadomość, ze w sumie, zawsze mam komu zalać łzami sweter.
I fakt, że zawsze wracam zasłodzona- "bo cukru sypie się od serca. kakao też się sypie od serca".

Na mojej tablicy wiszą zdjęcia. Z paroma naprawdę wspaniałymi ludźmi. Jedno znajduje się tam już od kilku lat.
Jacek Kaczmarski zanuciłby tutaj, że z tej mąki nie będzie już chleba i, że z tej męki nie będzie już ksiąg. Smuci mnie to.
Ale ja nie będę się zmieniać pod czyjeś dyktando. Nie będę się prosiła o namiastkę koleżeństwa z ludźmi, których nie interesuję jako człowiek i nie jestem w jakimś tam stopniu ważna.

Orzechowe chemoccino w minimalny sposób mnie rozgrzewa.
Jeszcze tylko odrobina i idę, aby łóżkowe potwory i senne zawirowania mnie pochłonęły i zmusiły do stuprocentowej koncentracji nad nimi.

Jutro jest nowy dzień. Nie mam ambicji po raz kolejny zmarnować dnia.

Nie wiem jak pogodzę to wszystko. Nie wiem. Wierzę, że uda mi się to prędzej czy później ogarnąć na ponad 100%/.
Czekam z utęsknieniem na chwilę. Chwilę tylko dla siebie.
A jednocześnie tak boję się tych kradzionych chwil, podczas, których zajmuję się tylko sobą.
Paradoks.

But we're never gonna survive, unless. We get a little crazy