a w tych sprzecznościach jestem i ja

Świat jest pełny paradoksów. Co wchodzę na jedne z nielicznych blogów, które czytam regularnie, to widzę hasła, że trzeba spełniać marzenia, że nie można żyć według schematów i, że najlepiej byłoby podbić kosmos, niezależnie od obecnej sytuacji w naszym życiu.

Z drugiej moja Mama mi powtarza, że nie mogę podbić kosmosu, jeżeli nie mam podbitego kolejnego dnia (wszystko co mi mówi, sprowadza się do tego podsumowania).

Dopiero Mama zauważyła, że żyję sobie w konflikcie wewnętrznym, który trwa od jakiegoś czasu i, który się nieustannie pogłębia, bo ja nie mam ochoty tego posprzątać.

I nie wiem jak to jest, ale znowu ma rację.

Świat bombarduje nas milionami bodźców. Niektóre bodźce są fajne, bo zwracają naszą uwagę na rzeczy dobre i nam potrzebne.
Na przykład dzięki tym bodźcom jutro idę sobie na dobry koncert. Luxtorpeda takim smacznym, muzycznym kąskiem.

A niektóre są o kant tyłka rozbić (żem się tak kolokwialnie wyrażę). Niektóre zmniejszają zasoby naszej motywacji, powodują, że czujemy się jak idioci itp. Na przykład takie laboratoria z chemii organicznej.

I niby to jest takie oczywiste, ale nie do końca.

Nazywam pomału swój konflikt wewnętrzny, odkrywam co za potwory spowodowały w moim mózgu papkę.

Dlatego chwilami leżę i gapię się w te moje zielono-żółte ściany, a innymi siedzę nad Odrą i gapię w się w te wszystkie elitarne wieżowce zbudowane dla tych firm i ludzi, którzy jakoś powoli (chyba) docierają do naszego pięknego Szczecina.

A chwilami w szaleńczym tempie wpisuję w klawiaturę słowa sprawozdań (fuj) i mejli do wykładowców.

Wydaje mi się, że nie warto popadać ze skrajności w skrajność.

Dlatego najpierw chcę zająć się tym moim codziennym kosmosem, a potem dopiero pojadę do Australii.

<3

PS i tak, tamten dzień był idealny, aby zdać matematykę!

bez tytułu

Ludzie są przezabawni.
Wszyscy jesteśmy hipokrytami, którzy zachorowali na chorobę tych czasów. W mniejszym, lub większym stopniu, ale zachorowali.
Nawet moja mama mi to dzisiaj powiedziała, jak stałyśmy rytualnie na balkonie, Ona paliła papierosa, a ja trzęsłam się z zimna w letniej sukience.

Nie umiemy być spontaniczni, nie umiemy już wielu rzeczy, które kiedyś były normalne. Brakowało mi rozmowy z Mamą, a dzisiaj rano nadrobiłyśmy sporo zaległości. I opowiedziała mi krótką historię- kiedyś padało hasło, że spotykają się na rogu, pod kinem czy z prawej strony kiosku.
I się spotykali.
Nie szukali miliona wymówek, że muszą coś zrobić. Potrafili na tyle ogarnąć się w tej rzeczywistości, że mieli czas na wszystko. A nie wiem czy mi uwierzycie, ale kiedyś szkoła nie opierała się na gotowcach i tablicach wzorów, tylko na czymś innym (błogosławię to, że moi rodzice są nieco starsi i wbrew pozorom jest mi z tym naprawdę dobrze).

Umieli wyjść, umieli się zorganizować i nie zawsze musieli kończyć spruci jak szmaty.
Oni po prostu rozmawiali.
I cieszyli się swoim towarzystwem. Czasem nie trzeba mówić, aby cieszyć się z obecności drugiego człowieka.
Czasem wystarczy siedzieć i chociażby jeść. Na przykład kubełek hot wingsów na pół.
Albo milczeć. Milczenie to złoto. Milczenie to rozumienie drugiego człowieka bez słów.  To dobre milczenie, to zaczynanie zdania gestem jednej osoby, a kończenie go wyrazem twarzy drugiej. Albo na odwrót, zależnie od tego, jak układa się ten dialog.

Ostatnio jestem przepełniona frustracją w stosunku do świata. Do rzeczywistości, która mnie otacza. Do tego, że niemalże ciągle muszę grać i udawać. Do tego, że niewiele rzeczy ostatnio sprawia mi dużo radości. I naprawdę, nikt nie dał mi prawa do narzekania.
Ale jestem przepełniona tymi złymi myślami, tymi niepoprawnymi emocjami, ilością gniewu i frustracji, które się we mnie urodziło.
Bo widzę coraz ostrzej rzeczy, które wcale mi się nie podobają. Zawsze byłam pełna wiary w stosunku do świata, do ludzi, do wszystkiego. Do ludzi zwłaszcza. A ostatnio tę wiarę coraz więcej rzeczy rozkrada i zaczynam już wątpić w pewne mechanizmy.

Nie chcę stracić tę wiary. Chcę ją odzyskać.

Wyłączam myślenie powoli. Jeżeli są we mnie jakieś kruchości, jakieś niestabilne miejsca, to nikt nie musi o tym wiedzieć. W sumie i tak nikogo to nie interesuje tak naprawdę.

Ważne, że Mama to widzi. I, że w porę umie powstrzymać mnie od tego, abym nie straciła równowagi. A przynajmniej próbuje.
I byłabym bardzo niesprawiedliwa, jeżeli powiedziałabym, że Kociu ma to w nosie. Chociaż po wzmiance o hot wingsach powinnaś zauważyć, że doceniam ostatni czas.

I chciałabym podziękować sobie samej za jedną rzecz. Za posprzątanie tego syfu, który kisił mnie, przez ostatnie kilka lat. Brawo Komar!

I’m the one who had to learn to build a heart made of armor

to idealny dzień, aby... zdać zadania z matematyki!

"Ostatnie 36h do ostatniego podejścia do zadań.
Ogólnie jestem bardzo spokojnym człowiekiem w kwestii zaliczeń, kolokwiów i egzaminów.
A teraz drugi raz w życiu się denerwuję. Niedobrze.
Drugi raz na tych studiach w sumie, nie w życiu.

Nigdy nie skręcało mi tak wnętrzności przed jakimś egzaminem. Smutne.
Cały dzień nie mogłam znaleźć sobie miejsca w mojej dziupli, cały dzień roznosi mnie, nie mogę zrobić ani jednego przykładu, ledwo co skupiam się na książkach i nawet nie chce mi się poszukać nowej farby do włosów. Ani tym bardziej zdecydować o tym czy rudy, czy też rudoblond.
Nawet kupiłam cukierki melisowe, które nie bardzo pomagają."

To miał być wpis, a raczej fragment wpisu, który miałam opublikować w sobotę. Tytuł brzmiał "to idealny dzień, aby... pouczyć się matematyki!".

Z tym, że jak w końcu się zmobilizowałam to blisko przez cztery godziny siedziałam i robiłam. I nawet rzucałam notatkami po pokoju. Czyli były jakieś uczucia. Czyli był jakiś progres.

I w sumie jest. To takie dziwne, czuć się przygotowanym na egzamin.
Ostatnio tak się czułam przed ostatnim podejściem do podstaw chemii. Czyli albo teraz, albo nigdy.

Z drugiej strony ostatnio znowu nie marzę o niczym innym, niż o wyłączeniu mózgu. O tym, aby za dużo nie myśleć,  aby nie być aż tak wyczuloną na najdrobniejsze zmiany, które następują w środowisku wokół mnie, w tej złożonej mieszaninie relacji międzyludzkich. Nie chcę za dużo o tym myśleć, ale jednak to robię.
Chciałabym też nie widzieć pewnych rzeczy.

Boli mnie ostatnio to, że wszyscy jesteśmy tak bardzo zarobieni. Brakuje chwili na spontaniczny spacer, szkoda nam każdej bezcennej minuty, chcemy iść ciągle do przodu i do przodu nie bacząc na innych ludzi.

Przyjaźnie się spłycają. Dni, w które po smsowym komunikacie o tym, że zaraz będzie się pod czyjąś klatką druga osoba była już gotowa, mijają bezpowrotnie. Chcę tych czasów. Chcę beztroskiego spotkania się na pół godziny, aby po prostu pogadać.
Chciałabym, aby tak nie było. Aby te niegdyś mocne relacje nie zmieniały się. Chyba, że to mi wydaje się, że się zmieniają, a tak naprawdę wszystko jest w porządku.

Chyba, że taka jest brutalna kolej rzeczy, a wszyscy prędzej czy później będziemy zdani tylko na siebie.

Sama nic z tym nie zrobię.

Sama też jestem zarobiona. Ale wydaje mi się, że drugi człowiek powinien być ważniejszy niż pewne rzeczy.
Albo ja nie pasuję do tych czasów zapchanych technologią i wirtualnymi relacjami.
I nie tylko relacjami. Na przykład też głupim e-indeksem.

Ale nie będę się rozgadywać na temat wad e-indeksu. Twierdzę po prostu, że jak znajdzie się jakiś wariat na wydziale informatycznym to wszystkie dane ZUT-u pójdą do kosza. Albo w inną czarną dziurę.


You´re going to see myself the fairy of your secret dreams

orzech.

Chciałabym, aby mój przyszły luby tak cieszył się na mój widok, jak mój ulubiony doktor matematyki, gdy tylko weszłam w jego progi dzisiejszego, absorbującego dnia. I aby miał taki uśmiech jak dr Kalifornia.

Szukam tych ramion. Idę mając nadzieję, że prędzej czy później spotkam te, do których pasuję idealnie.
Zwiewne sukienki i obcasy płynnie przechodzą w powyciągane swetry i glany. I krążą, wymieniając się między sobą dodatkami.

Pewne granice dążą ku nieskończoności. Nie ma momentów pustki, są momenty, które znajdują się w pobliżu zera, w pobliżu tych wszystkich dni pełnych smutku i jakże chwilowej rozpaczy, która mnie przesyca bez ani chwili oddechu. Te zera przy, których wypłakuję się, kiedy nerwy mi puszczają są ostatnio krótkie i intensywne. Wierzę w tych dobrych ludzi, dostaję naprawdę niesamowite relacje, ale ciągle mi ich mało.

Ciągle jestem głodna tego wszystkiego. To taki odruch, nad którym my ludzie nie umiemy zapanować.

Ja naprawdę dostaję dużo dobra.  Chwilami mam wrażenie, że na nie nie zasługuję.
Chociaż to może ta namiastka normalności. Namiastka tego, co niektórzy nazywają życiem.
Z jednej strony pluję sobie w brodę, że nie doceniam tego, że wciąż mi nie wycięli tarczycy, że mam naprawdę wspaniałych Przyjaciół (pisanych caps lockiem w sumie), których kocham nad życie (i wierzę, że z wzajemnością) i kilkoro znajomych, z którymi zawsze mogę iść na koncert, spacer czy po prostu popróbować jakieś eksperymentalne drinki (czekam na pewien przelew na konto i nasze małe duże plany odnośnie miksu Karmi z czystą). Ja naprawdę nie mam w życiu źle.
Zły dzień nie oznacza złego życia. Mamy tendencję do zapominania o tym.

Jednym z najwspanialszych uczuć, przez, które wczoraj płakałam jeszcze intensywniej, to była ta świadomość, ze w sumie, zawsze mam komu zalać łzami sweter.
I fakt, że zawsze wracam zasłodzona- "bo cukru sypie się od serca. kakao też się sypie od serca".

Na mojej tablicy wiszą zdjęcia. Z paroma naprawdę wspaniałymi ludźmi. Jedno znajduje się tam już od kilku lat.
Jacek Kaczmarski zanuciłby tutaj, że z tej mąki nie będzie już chleba i, że z tej męki nie będzie już ksiąg. Smuci mnie to.
Ale ja nie będę się zmieniać pod czyjeś dyktando. Nie będę się prosiła o namiastkę koleżeństwa z ludźmi, których nie interesuję jako człowiek i nie jestem w jakimś tam stopniu ważna.

Orzechowe chemoccino w minimalny sposób mnie rozgrzewa.
Jeszcze tylko odrobina i idę, aby łóżkowe potwory i senne zawirowania mnie pochłonęły i zmusiły do stuprocentowej koncentracji nad nimi.

Jutro jest nowy dzień. Nie mam ambicji po raz kolejny zmarnować dnia.

Nie wiem jak pogodzę to wszystko. Nie wiem. Wierzę, że uda mi się to prędzej czy później ogarnąć na ponad 100%/.
Czekam z utęsknieniem na chwilę. Chwilę tylko dla siebie.
A jednocześnie tak boję się tych kradzionych chwil, podczas, których zajmuję się tylko sobą.
Paradoks.

But we're never gonna survive, unless. We get a little crazy

jesień

Idę. Bose stopy wsunęłam w baleriny, sweter narzuciłam na cienką sukienkę i idę.
Przed siebie.

Lubię tę porę roku. Bo mogę pod przykryciem z płaszcza nosić cienkie rajstopy do krótkich spódnic i balerin. Bo mogę jednocześnie założyć swoją najcieńszą czapkę i biegać praktycznie boso* po chodnikach.
Lubię jesień.
Mimo, że teraz jest mi niesamowicie zimno.
I, że z tego zimna się trzęsę.

Zmieniam powoli baleriny na botki. Ja i botki. W dodatku na obcasie. Widział to ktoś kiedyś? Ano widziałam. W lustrze.
I w witrynach.
I podoba mi się to.

Zmiany, które wprowadza się wraz z początkiem roku szkolnego czy akademickiego są fajniejsze. Są wyraźniejsze.
Zmieniam swoje nastawienie. Ten semestr będzie ciężki. Ale będzie wprost bajeczny.
Bo będzie wymagał ode mnie ogromu siły, energii i wszystkiego co możliwe.
A i jednocześnie wracam do życia.

To zabawne, że nie lubię wakacji. Mimo, że lipcowa alienacja od ludzi bardzo mi się podobała i była fantastyczna.
Lubię ten szum wiatru, lubię ten niespokojny bieg sukienki wokół kolan i fale swetra ocierające się o ten tor.

Moje nastawienie chyboce. Jest bardzo niestabilne.
Chciałabym być pewna w tym co robię. Pragnę widzieć, że kroki, które stawiam są w stronę dobra.
Mimo wielu negatywów to czuję to dobro.
Czasem wystarczy chwila, aby poczuć, że jest się w domu. Nie potrzeba wiele, aby być szczęśliwym człowiekiem.

Chcę pozytywów. Podoba mi się plan na najbliższy czas. Brakuje mi tylko chwil spędzonych z najbliższymi mi na świecie ludźmi.

Wracam do studyjnego trybu życia.
I nawet podoba mi się to, że ten semestr będzie taki intensywny.
Nawet bardzo.
Nie umiem usiedzieć w miejscu i nie usiedzę.

Chociaż chwilami tęsknię. Za powiewem tej niby zwykłej miłości, która nas otacza. Dostaję jej naprawdę dużo, ale jestem jej głodna.
W sumie jak każdy.
Ale nie lubię generalizować. Dlatego mówię, za czym ja tęsknię.
Nie tylko za tym. Też za odrobiną wyciszenia. I za sagą w dobrym towarzystwie.

Nie obiecuję regularności. Nic już nie obiecuję.
Obiecuję tylko to, że zadbam o siebie.


I’m the one who had to learn to build a heart made of armor

półnotka 7- wrocławskie dziewczęta!

Miała być długa.
Taki wał, mimo zmęczenia itp ociekam tak szczęściem i radością, że humoru nie zepsuły mi nawet całki Ewerta, których nie umiem rozwiązać.
Bo w sumie rzuciłam nimi w podłogę, zanim zdążyły mnie do końca zdenerwować i byłam dzisiaj niezwykle zbuntowana w kwestii nauki.

Wystarczy tylko ściągnąć klapki z oczu.
A no i zobaczyć ile mocy jest wokół. Wystarczy obrócić się.
Obracamy się, ale w niewłaściwą stronę.

Wczoraj już płakałam. Zmęczenie wyciekało z każdego otworu w moim ciele, miałam bardzo nieprzytomny wzrok i cudem doszłam domu.
W międzyczasie zachwycałam się Merci, tym, że mamy z Nusią kolejny powód do spróbowania nowych piw. A i, że jest dobrze.

A i jestem zachwycona geniuszem moim i Malwiny. Wrocław będzie nasz! A kiedyś będziesz jeździć do mnie (przez Opole) na herbatę i muffiny do mnie. W sumie zrobię muffiny na nasze spotkanie. Tylko napisz mi jakie chcesz. Wiesz, że kuchnia to jedyne miejsce, w którym nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych.

Cieszę się jak głupia. To trochę niepoprawne jak na kampanię wrześniową, zapracowanie i cienie pod oczami (o avonowskie zamówienie nadchodź!).
W sumie po co trzymać się reguł. Łamanie niektórych, oraz tworzenie nowych jest takie fascynujące.

Zwłaszcza jak pod pretekstem nauki będziemy pić jakieś nowe dla nas piwa. Albo łazić po wrocławskich lumpach i cieszyć się sobą, wyłączonymi telefonami i różowym (na takowy oczywiście liczę) pokojem w hostelu.

Życie jest piękne.
Mimo, że boli. Zwłaszcza fizycznie.

A ciebie nie moge do końca / (kseeerooo)

.

Zaszywam się w niezwykle ponętnej i kobiecej polarowej bluzie. Z błękitną opaską, która powstrzymuje grzywkę przed wpadaniem mi w ślepia (lubię moją grzywkę, ale jak chcę poudawać zrobienie czegoś konstruktywnego to wiesz, no słabo jak nic nie widzę), która powinna być zielona (bo zielona bardziej by pasowała do rudego, ale ta błękitna to jedyna opaska na włosy, której nie miałam serca wyrzucić). A i oczywiście ubzdurałam sobie teraz, że na egzaminy z matmy pójdę w butach na obcasach (bo chłopacy z elektrotechniki są wysocy, a to ja mam największą siłę przebicia i dyplomatyczną w stosunku do Doktora i muszę być zauważona [przez Doktora, nie przez chłopaków z elektrotechniki] w tym męskim tłumie układającym się w czarnokolorową mozaikę) i z tej racji moje 3 pary leżą porozwalane po pokoju a ja płaczę bo w czerwonych nie umiem chodzić, czarne powinny być pół rozmiaru większe a szare nie pasują mi do delikatnej, pomarańczowej koszuli, którą chciałam założyć na ustny egzamin.
O ile zostanę dopuszczona do tego ustnego egzaminu. Na co poniekąd liczę.

Herbata ananasowa w moim pomarańczowym, potłuczonym kubku smakuje przepysznie. Jeszcze lepiej by smakowała gdybym zapaliła te kadzidełka, które przywiozłam z Warszawy (swoją drogą ciekawe, gdzie moja siostra rzuciła zestaw do ich odpalania). W sumie dziwne, że uzależniłam się od czarnej, aromatyzowanej herbaty. Mimo obłędnego smaku (o ironio kiedyś mi nie pasowała..) nie umiem nie chcieć jej pić.