półnotka 4- brace yourself the September Campaign is coming!

-Nusia, Ty wiesz, że za 2 tygodnie masz poprawkę ćwiczeń z nieorgany?
-2 TYGODNIE?! ŻARTUJESZ?! ŁEEEEEEEE!
-no 2 września....
-ja myślałam, że tydzień
-...  masz ćwiczenia?
-pff to co ja się martwię?!
-SERIO? to ja panikuję matmą, a Ty się nie martwisz?!*
-LUZ BLUES OGARNIEEEMYY!

Umarłam ze śmiechu, oplułam monitor i takie tam. Kocham Cię Nusieńko, zwłaszcza, za takie rozmowy. W sumie to za wszystko.
Nawet za to, że pamiętasz rzeczy, których ja nie pamiętam z naszych co po niektórych spotkań.

Ryża się grzecznie uczy matematyki, w międzyczasie skończyła książkę, zrobiła ciasto "dziwoląga" i spotkała się z Gabrysiem.
W dodatku stara się zapanować nad obezwładniającą ją paniką. Ten czas na serio zaczął lecieć o wiele szybciej niż w gimbazie i liceum. Chwilami leci za szybko. Zdecydowanie za szybko.

Lubię ludzi, dzięki którym się tak uspokajam i nie panikuję.
Lubię patrzeć jak to, w co włożyłam mnóstwo energii i czasu daje owoce.
Lubię zapach olejku arganowego na mojej skórze.
A i lubię to, że w końcu się wzięłam do pracy. Teoretycznie. W końcu całkoplany na niedzielnoponiedziałkową noc zapowiadają się niezwykle intensywnie.

W sumie ostatnio sporo tych niedzielnoponiedziałkowych nocy jest intensywna...


Czekamy na koncert w Szczecinie. Przecież Wrocław jest za daleko, prawda Nusieńko? :*

półnotka 3

Jasnobrązowa przemieniła się w Platynę z malinowym posmakiem, po czym ta ewoluowała w Ryże Kudełki!

Marzeniom z dzieciństwa oddaję pokłon, stałam się Krótkowłosą Wersją Pippi Lansztrung.
I nawet umiem sobie zrobić włosy a'la lata 20-ste. Czas zainwestować w czerwoną szminkę.

I te Ryże Kudełki są cudowne. Śmiałam się do lustra w trakcie farbowania, śmiałam się do Pieseła jak mnie zobaczyła i śmiałam się do ludzi jak łaziłam z Piesełem.

I mimo, że Platyna była okej, to czuję, że Ryża pozostanę. Na pewno na ten czas szaleństw.

Poza tym bardzo lubię przychodzić do Agi. Celtycka muzyka naprzemiennie ze śpiewami wyznawców Hare Kriszny działa niezwykle dobrze na mój układ nerwowy. Tak samo rozmowy o potędze Wszechświata, tym, że mój syn będzie miał na imię Miłosz i, że jej córeczka jest cudownym i niezwykle rozumnym dzieckiem.

Lubię do niej przychodzić. Nieważne zostawianie u niej fortuny, ważne, że zaraża. Zaraża tym spokojem. I tą odrobiną szaleństwa. 

Lubię z nią rozmawiać. Po prostu. Jej wprawne dłonie tańczą z nożyczkami i innymi cudami na mojej głowie, a w tym czasie dociera do nas, ile siły jest w każdym z nas a ile jej nie wykorzystujemy.

Jestem zachwycona. Po prostu.

Nieważne komentarze innych. Ważne, że dobrze się czuję i, że to widać.

A tymczasem idę poromansować z Moniką Szwają i moim łóżkiem.

Życie jest takie piękne i pełne niespodzianek.

https://www.youtube.com/watch?v=R-PmyAfQ5xY

półnotka 2- zdanie z definicji

Jak ciężko jest zacząć. O Boże.
Miałam zacząć całkować w lipcu i ni opcji mi to nie wyszło. Dzisiaj jest 17 a ja za 3 tygodnie mam 3 niezwykle trudne i pełne wyzwań randki ociekające całkami, Fourierem i trajektoriami.
W tym miejscu zastanawiam się też dlaczego mamy matmę aż tak rozszerzoną.
Odpowiedź niewątpliwie brzmi "z definicji matematyki z kierownikiem SM".

Iść bez planu czy z planem? Wyłożyć na tworzenie kolejnego schematu, którego nie zrealizuję, czy po prostu robić jak najwięcej, do krwi, do bólu?
Bo teraz na kolejny przykład lnxlnxlnx mam ochotę zawyć.
Ale nie mogę. Luna zacznie szczekać i nic mi wycie nie da.
Swoją drogą nie sądziłam, że to powiem, ale przywiązałam się do niej (TFU TFU).

Na razie daję sobie czas.
W środę czeka mnie jawne szaleństwo, oby mój pomysł wypalił.
A potem chillujemy. Po warszawsku.
A w międzyczasie sącząc kolejne Somersbee z Budnałą i gapiąc się w niebo z Gabisiem.


mniam mniam

półnotka

Kobiecość cechą ulotną.

Czasem czuję się super kobieco w dziurawych dżinsach (nie powiem gdzie dziurawych bo nie wypada) i przetartej koszuli w kratę.

A czasem ulubiona sukienka i pełny makijaż mi tego nie dają.

Jak?

I teraz pora zdradzić mały sekret.

Jeżeli stwierdzam, że dzisiaj będę się czuła fantastycznie, to niezależnie od tego co na siebie włożę będzie to widać.

Jeżeli mam beznadziejny humor i jestem sfrustrowana to niezależnie od ilości perfum, kredki na powiekach i stopnia wyprasowania tej cudownej oliwkowej koszuli, będzie po mnie to widać.

Czyli nawiązując do poprzedniego wpisu- wystarczy CHCIEĆ czuć się piękną, wspaniałą i niesamowicie kobiecą.

 Czasem wystarczy po prostu coś na siebie włożyć, aby wiedzieć, że "TO JEST TEN JEDEN JEDYNY NAJLEPSZY itp" ciuch.

A czasem ból pleców spowodowany źle dobranymi ubraniami powoduje, że piękno zewnętrzne jest ostatnią rzeczą, o której się myśli.


Pozdrawiam z zieloną pandą pod oczami (po co znaleźć waciki...) i powyciąganym swetrze i legginsach. Teraz czuję się prze kobieco. Zważywszy na to, jak upojna noc na mnie czeka.

just believe in me

Siedzę. W mieszkaniu, które nie należy do mnie, popijam moją ukochaną ananasową herbatę z nie swojego kubka, obok mnie szaleje nie mój pies a gdzieś tam klimat ludzi, u których teraz mieszkam zadziałał i leżą notatki na wrześniowy egzamin.

Pies na szczęście nie mój, nie lubię robić krzywdy niewinnym stworzeniom a biednej L. i tak się dostaje za mój depresyjny poziom umiejętności w opiekowaniu się zwierzętami.

Mając tak dużo czasu na rozmyślania, rozstrzygam kwestie przyszłości, rozważam różne opcje, zwłaszcza te, które zakładają spełnianie moich największych marzeń, tych, które są jednocześnie ogromnymi wyzwaniami.

Mam wiele takich prywatnych marzeń, pragnę ich tak mocno, a jednocześnie szukam wymówek, które są tak słabe i nie powinny psuć moich wizji.

Wizji, które mogą wydawać się zbyt abstrakcyjne. Które się nie podobają moim bliskim (i już wiem, że Dominika wie o co mi chodzi i szykuje na mnie i na mojego przyszłego Johanesa baty!) i nie tylko im.

Ostatnio prawie wcisnęłam "publikuj" pod pewnym swoim tekstem. Tekstem na temat tego, że "ten typ tak ma".

Ten typ ma to do siebie, że lubi raz na jakiś czas się wyalienować. Czasem przepada na całe tygodnie, czasem tylko na godziny, ale zawsze wraca. Ma też niesamowite szczęście, bo ma tak wyrozumiałych przyjaciół, którzy chyba już dawno na to wpadli, albo się po prostu do tego przyzwyczaili.

I ten typ ma to do siebie, że tak czy siak zrobi coś po swojemu. I wierzę, że stopniowo uda mi się ułożyć plan, dzięki, któremu dojdę tam, gdzie chcę. Niezależnie czy wyjdzie mi wariant A, czy wariant B, czy też wariant C (którego na dobrą sprawę nie mam).

I ten typ tak ma, że jest niezwykle impulsywny. Chce zachować pełną kontrolę, ale jednocześnie tego nie robi, zdaje się na Boga i na to, co przyniosą kolejne dni. 

Mówi A, robi B a w myślach wyzywa się od najgorszych i wie, że musi pokornie wrócić do C, jest znane tylko temu typowi.

Świadomość tego, że to ja przeżywam swoje życie spadła na mnie jak grom z jasnego nieba. Niby oczywista oczywistość i takie to logiczne jest, ale jednak nie. Jednak trzeba to sobie dość boleśnie uświadomić.

Co ja potem będę opowiadała dzieciom? Że byłam na tyle głupia i nie spełniałam swoich marzeń i nie realizowałam swoich talentów i, że stałam w miejscu? Że przegrałam walkę z ciągotami do szlugów (w przeliczeniu pieniądze, za które kupiłabym 2 paczki winstonów jagodowych* + najtańszą zapalniczkę przeznaczyłam na bilet do Warszawy, za kolejne niecałe 3 paczki pall malli mam bilet powrotny, taka fajkowa matematyka jest dobra!), że spędzałam full godzin na facebooku zamiast rozwijać swoje hobby (które nie musi robić wrażenia bo co tam gotowanie i pisanie znaczy np. przy fanach żeglowania czy ludziach o plastycznych uzdolnieniach). Że zamiast stawać się coraz lepszym człowiekiem ja popadałam w swój marazm, przez który czas przelatywał mi przez palce? Że byłam na tyle głupia, że nie wierzyłam w siebie, w swoje możliwości, w swój potencjał i w swój charakter?

Czuję się fantastycznie widząc te perspektywy, to morze możliwości. 

Lubię widzieć wersję A z urozmaiceniami (Johanes!) i wersję B z tymi co weekendowymi kawkami w Gliwicach. Wersja C i D się tworzą.

A jeszcze bardziej lubię to, że to są moje wizje. Że to moje plany.

Przypomniał mi się teraz wpis o rudej sukience. Mnożą się te kiecki, krok staje się coraz szybszy i pewniejszy a w powietrzu pachnie czymś takim nowym. Nie do określenia w sumie, czymś fantastycznym i świeżym.

I mimo, że mogłabym sobie teraz znaleźć full powodów do umartwiania się to pytanie brzmi: po co?

Irytuje i doprowadza mnie do szału wiele rzeczy.

Ale po co się tym dobijać.

Jest dużo więcej radości nawet takich drobnych. To nie jest łatwa droga, często mam ochotę zawrócić, ale po co...?

Idę. Dopijam moją ananasową herbatę w czerwonym kubku nescafe i biorę się do działania.

I'll get you everything you wanted , I'll get you everything you need

dziennik!

Mam dwie pięty achillesowa. Pierwsza to ogromna fascynacja połączona z mąceniem w głowie i różnymi, dziwnymi dla otoczenia układami.

Druga to zwierzęta.

Nie byłam fanką zwierząt. Wyssałam to z mlekiem matki. Obrzydzeniem napawały mnie żaby i ropuchy, świnki morskie miały adhd a psy atakowały. Tolerowałam koty, tchórzofretki (mimo nieziemskiego smrodu) i rybki. Zwierzęta były sobie, a ja dopóki nie musiałam ich pilnować byłam naprawdę szczęśliwa.

A tymczasem na najbliższe 10dni otwieram serię pt. "z dziennika wybitnie niedoświadczonej psiej niańki".

Na wstępie zaznaczam. że zrobiłam to tylko dlatego, że poprosiła mnie o to bliska przyjaciółka. Ale to i tak pierwszy i ostatni raz ;)

Państwo wyjechali, zgasiłam światło i nagle łubudubudu słyszę szczekanie nad uchem. Zaczęło się cudownie...

I oczywiście ten ryk następnego dnia o 6:40. I całe zadrapane moje nogi w drodze na śniadanie (a do pracy na temperaturę 30 stopni nadaje się tylko spódnica :) ). Już nie mówiąc o tym cudnym spacerze, w dodatku niezwykle nieprzytomnym. Wracamy, teraz moja pora na śniadanie. W przeciągu 20minut usiłowałam zjeść jabłko. Ale nie, nie pykło, najbardziej burżujskie jabłka rodem z Biedronki za 6zł za kg muszą poczekać. 

Po jakichś 4 seriach naprzemiennego lizania mnie po nogach i rękach oraz gryzienia gdzie popadnie poddaję się. Rzucam młodej karmę (wieczorem doszłam do wniosku, że było jej zdecydowanie za dużo) i wodę (tej było zdecydowanie za mało).

Koło 20.30 wracam styrana i zastaję efekty wybuchu bomby nuklearnej. Błogosławię odświeżacz powietrza. A nawet dwa.

Dzień następny. Dzisiejszy.

Ok 1 w nocy Pieseł chciał się zaprzyjaźnić na nowo po wczorajszych fochach. Po godzinie głaskania itp. znowu szczeka i idzie na legowisko.

Koło 6 rano dostaję pobudkę. Znowu atak w trakcie śniadania. W dodatku nie mogę nawet na spokojnie umyć zębów bo słyszę żałosne wycie za drzwiami łazienki.

Po powrocie z porannego obchodu po dzielnicy mam ochotę strzelić sobie w kolano. I to tak mocno. Jakiś karabin maszynowy byłby akurat.

O 7 się poddałam. Szukam po internecie artykułów o psychologii psów. Próbuję wcielić w życie jakieś wskazówki i o dziwo są efekty!

Pół godziny później przysypiam na krześle a Pieseł na podłodze. Później biorę ją na tapczan i budujemy zaufanie. Letarguję przez ponad godzinę i jednocześnie głaszczę po brzuch/plecach itp.

W nagrodę dostaję koncert szczekania. Jedyna myśl, która przyszła mi do głowy to "ŁOTAFAK?!".

Poddaję się. Znowu. Idziemy w teren. I odkrywam, że jak przychodzi co do czego, to w moim Staruszku też mam niesamowite wsparcie. Kto by pomyślał. Co prawda okraszone wyśmianiem mnie, ale naprawdę doceniam. I są efekty internetowej lektury. Bomba zrobiona, ale na dworze. Wygrałam życie dzisiaj póki co i mam nadzieję, że jak wrócę po 4 urodzinach Poli i wizycie u lekarza to nie znajdę resztek wybuchów.

I nie pogryzła mnie dzisiaj. Tylko to ja przesiąkam jej zapachem. Brr. Dobrze, że mam nowe perfumy z AVON-u...

A tymczasem z Nusią się napalamy na Wrocław!  

Jesteśmy na etapie szukania strojów i noclegów we Wro. Tzn. wstępnie. A jak coś, to stroje zawsze się nam przydadzą :)

są tacy ludzie

Siedzimy.
Ty się już nie krępujesz, niczym się nie przejmując zakładasz piżamowe spodnie w groszki (jest godz. 19.40( do zadrukowanej koszulki i owijasz się moim (prawie Twoim) kocem w różowobiałą kratę.
W sumie spodnie chyba nie były w groszki, pamiętam, że jakieś wzorzyste.
Wiem, że jak zwykle pasowały do koszulki jak pięść do oka!

Nigdy nie sądziłam, że powiem, że tęsknię za liceum. I tęsknię w jednym aspekcie. Brakuje mi tutaj osoby, która tak doskonale mnie rozumiała.
Która po moich minach wiedziała już co się dzieje.
Brakuje mi wielu rzeczy. Chociażby naszych Magic Boxów, chociażby tego, że zawsze wiedziałyśmy, która przyniesie którą część biologii na fakultety.

I mimo, że nie jestem wzorem, bo się nie odzywam (nie chcę Ci przeszkadzać w przeprowadzce, chociaż mam nadzieję, że kuchnię zrobicie do 9 sierpnia bo nie chce mi się gotować na kuchence turystycznej przez tydzień).

Ale w sumie jak przychodzi co do czego to nieważne gdzie. Ważne, że zawsze razem czujemy się jak u siebie w domu.
Poważnie. Nie zdziwię się jak za którymś razem rozwalimy się z nogami na krzesłach w KFC. Albo usiądziemy po turecku w Yan Tea (to tak się nazywa? nieważne w sumie).

Staram się tutaj chodzić naokoło, operować słowami tak, abyśmy tylko my pojęły te słowa klucze. Bez klucza nikt nie wejdzie w to, nikt nie będzie mógł rozszyfrować tego, co chcę przekazać. Czasem jedno słowo wystarczy, aby przywołać wiele wspomnień, myśli i skojarzeń. Chociażby takie proste i niby banalne słówko jak Bajeczki.
Tak, ja też właśnie kwiczę i leżę ze śmiechu. Zajechało tu elipsą i inwersją i takimi różnymi (a tutaj masz peryfrazę. Jednak pewnych rzeczy nigdy się nie wyrzuci z pamięci! :D ).

W sumie przy takich tekstach się rozpisuję.
Przy tym chcę zachować intymność więzi, chcę mieć pewność, że pewne rzeczy nigdy nie wypłyną, chociażby pokryte głębokimi metaforami, które i tak tylko my zrozumiemy.
Nie muszę pisać ani mówić dużo. Ty wiesz co mi siedzi w głowie.
To jest takie naturalne.


Są tacy ludzie, w których domach czujemy się jak u siebie. Wiem, że mogę bez skrępowania usiąść na poduszkach leżących na łóżku, że nawet jak wyleję coś na podłogę to zostanę wyśmiana przez właściciela, a jak jest jakaś impreza to sama sobie dosypuję lodów do drinków bo wiem, gdzie leży jego zapas.
Z drugiej strony, wiem, że są ludzie, którzy nie potrzebują zachęty by rozłożyć się na moim całym łóżku, nie trafić do śmietnika workiem po chipsach, czy też wziąć tabakę, bo wiedzą, gdzie leży.

A do napisania tego tekstu zainspirowała mnie Moja Trawa.
Miałam takie mega deja vu jak przeczytałam ten tekst, ze wohoo...!

ziuuum