półnotka

Kobiecość cechą ulotną.

Czasem czuję się super kobieco w dziurawych dżinsach (nie powiem gdzie dziurawych bo nie wypada) i przetartej koszuli w kratę.

A czasem ulubiona sukienka i pełny makijaż mi tego nie dają.

Jak?

I teraz pora zdradzić mały sekret.

Jeżeli stwierdzam, że dzisiaj będę się czuła fantastycznie, to niezależnie od tego co na siebie włożę będzie to widać.

Jeżeli mam beznadziejny humor i jestem sfrustrowana to niezależnie od ilości perfum, kredki na powiekach i stopnia wyprasowania tej cudownej oliwkowej koszuli, będzie po mnie to widać.

Czyli nawiązując do poprzedniego wpisu- wystarczy CHCIEĆ czuć się piękną, wspaniałą i niesamowicie kobiecą.

 Czasem wystarczy po prostu coś na siebie włożyć, aby wiedzieć, że "TO JEST TEN JEDEN JEDYNY NAJLEPSZY itp" ciuch.

A czasem ból pleców spowodowany źle dobranymi ubraniami powoduje, że piękno zewnętrzne jest ostatnią rzeczą, o której się myśli.


Pozdrawiam z zieloną pandą pod oczami (po co znaleźć waciki...) i powyciąganym swetrze i legginsach. Teraz czuję się prze kobieco. Zważywszy na to, jak upojna noc na mnie czeka.

just believe in me

Siedzę. W mieszkaniu, które nie należy do mnie, popijam moją ukochaną ananasową herbatę z nie swojego kubka, obok mnie szaleje nie mój pies a gdzieś tam klimat ludzi, u których teraz mieszkam zadziałał i leżą notatki na wrześniowy egzamin.

Pies na szczęście nie mój, nie lubię robić krzywdy niewinnym stworzeniom a biednej L. i tak się dostaje za mój depresyjny poziom umiejętności w opiekowaniu się zwierzętami.

Mając tak dużo czasu na rozmyślania, rozstrzygam kwestie przyszłości, rozważam różne opcje, zwłaszcza te, które zakładają spełnianie moich największych marzeń, tych, które są jednocześnie ogromnymi wyzwaniami.

Mam wiele takich prywatnych marzeń, pragnę ich tak mocno, a jednocześnie szukam wymówek, które są tak słabe i nie powinny psuć moich wizji.

Wizji, które mogą wydawać się zbyt abstrakcyjne. Które się nie podobają moim bliskim (i już wiem, że Dominika wie o co mi chodzi i szykuje na mnie i na mojego przyszłego Johanesa baty!) i nie tylko im.

Ostatnio prawie wcisnęłam "publikuj" pod pewnym swoim tekstem. Tekstem na temat tego, że "ten typ tak ma".

Ten typ ma to do siebie, że lubi raz na jakiś czas się wyalienować. Czasem przepada na całe tygodnie, czasem tylko na godziny, ale zawsze wraca. Ma też niesamowite szczęście, bo ma tak wyrozumiałych przyjaciół, którzy chyba już dawno na to wpadli, albo się po prostu do tego przyzwyczaili.

I ten typ ma to do siebie, że tak czy siak zrobi coś po swojemu. I wierzę, że stopniowo uda mi się ułożyć plan, dzięki, któremu dojdę tam, gdzie chcę. Niezależnie czy wyjdzie mi wariant A, czy wariant B, czy też wariant C (którego na dobrą sprawę nie mam).

I ten typ tak ma, że jest niezwykle impulsywny. Chce zachować pełną kontrolę, ale jednocześnie tego nie robi, zdaje się na Boga i na to, co przyniosą kolejne dni. 

Mówi A, robi B a w myślach wyzywa się od najgorszych i wie, że musi pokornie wrócić do C, jest znane tylko temu typowi.

Świadomość tego, że to ja przeżywam swoje życie spadła na mnie jak grom z jasnego nieba. Niby oczywista oczywistość i takie to logiczne jest, ale jednak nie. Jednak trzeba to sobie dość boleśnie uświadomić.

Co ja potem będę opowiadała dzieciom? Że byłam na tyle głupia i nie spełniałam swoich marzeń i nie realizowałam swoich talentów i, że stałam w miejscu? Że przegrałam walkę z ciągotami do szlugów (w przeliczeniu pieniądze, za które kupiłabym 2 paczki winstonów jagodowych* + najtańszą zapalniczkę przeznaczyłam na bilet do Warszawy, za kolejne niecałe 3 paczki pall malli mam bilet powrotny, taka fajkowa matematyka jest dobra!), że spędzałam full godzin na facebooku zamiast rozwijać swoje hobby (które nie musi robić wrażenia bo co tam gotowanie i pisanie znaczy np. przy fanach żeglowania czy ludziach o plastycznych uzdolnieniach). Że zamiast stawać się coraz lepszym człowiekiem ja popadałam w swój marazm, przez który czas przelatywał mi przez palce? Że byłam na tyle głupia, że nie wierzyłam w siebie, w swoje możliwości, w swój potencjał i w swój charakter?

Czuję się fantastycznie widząc te perspektywy, to morze możliwości. 

Lubię widzieć wersję A z urozmaiceniami (Johanes!) i wersję B z tymi co weekendowymi kawkami w Gliwicach. Wersja C i D się tworzą.

A jeszcze bardziej lubię to, że to są moje wizje. Że to moje plany.

Przypomniał mi się teraz wpis o rudej sukience. Mnożą się te kiecki, krok staje się coraz szybszy i pewniejszy a w powietrzu pachnie czymś takim nowym. Nie do określenia w sumie, czymś fantastycznym i świeżym.

I mimo, że mogłabym sobie teraz znaleźć full powodów do umartwiania się to pytanie brzmi: po co?

Irytuje i doprowadza mnie do szału wiele rzeczy.

Ale po co się tym dobijać.

Jest dużo więcej radości nawet takich drobnych. To nie jest łatwa droga, często mam ochotę zawrócić, ale po co...?

Idę. Dopijam moją ananasową herbatę w czerwonym kubku nescafe i biorę się do działania.

I'll get you everything you wanted , I'll get you everything you need

dziennik!

Mam dwie pięty achillesowa. Pierwsza to ogromna fascynacja połączona z mąceniem w głowie i różnymi, dziwnymi dla otoczenia układami.

Druga to zwierzęta.

Nie byłam fanką zwierząt. Wyssałam to z mlekiem matki. Obrzydzeniem napawały mnie żaby i ropuchy, świnki morskie miały adhd a psy atakowały. Tolerowałam koty, tchórzofretki (mimo nieziemskiego smrodu) i rybki. Zwierzęta były sobie, a ja dopóki nie musiałam ich pilnować byłam naprawdę szczęśliwa.

A tymczasem na najbliższe 10dni otwieram serię pt. "z dziennika wybitnie niedoświadczonej psiej niańki".

Na wstępie zaznaczam. że zrobiłam to tylko dlatego, że poprosiła mnie o to bliska przyjaciółka. Ale to i tak pierwszy i ostatni raz ;)

Państwo wyjechali, zgasiłam światło i nagle łubudubudu słyszę szczekanie nad uchem. Zaczęło się cudownie...

I oczywiście ten ryk następnego dnia o 6:40. I całe zadrapane moje nogi w drodze na śniadanie (a do pracy na temperaturę 30 stopni nadaje się tylko spódnica :) ). Już nie mówiąc o tym cudnym spacerze, w dodatku niezwykle nieprzytomnym. Wracamy, teraz moja pora na śniadanie. W przeciągu 20minut usiłowałam zjeść jabłko. Ale nie, nie pykło, najbardziej burżujskie jabłka rodem z Biedronki za 6zł za kg muszą poczekać. 

Po jakichś 4 seriach naprzemiennego lizania mnie po nogach i rękach oraz gryzienia gdzie popadnie poddaję się. Rzucam młodej karmę (wieczorem doszłam do wniosku, że było jej zdecydowanie za dużo) i wodę (tej było zdecydowanie za mało).

Koło 20.30 wracam styrana i zastaję efekty wybuchu bomby nuklearnej. Błogosławię odświeżacz powietrza. A nawet dwa.

Dzień następny. Dzisiejszy.

Ok 1 w nocy Pieseł chciał się zaprzyjaźnić na nowo po wczorajszych fochach. Po godzinie głaskania itp. znowu szczeka i idzie na legowisko.

Koło 6 rano dostaję pobudkę. Znowu atak w trakcie śniadania. W dodatku nie mogę nawet na spokojnie umyć zębów bo słyszę żałosne wycie za drzwiami łazienki.

Po powrocie z porannego obchodu po dzielnicy mam ochotę strzelić sobie w kolano. I to tak mocno. Jakiś karabin maszynowy byłby akurat.

O 7 się poddałam. Szukam po internecie artykułów o psychologii psów. Próbuję wcielić w życie jakieś wskazówki i o dziwo są efekty!

Pół godziny później przysypiam na krześle a Pieseł na podłodze. Później biorę ją na tapczan i budujemy zaufanie. Letarguję przez ponad godzinę i jednocześnie głaszczę po brzuch/plecach itp.

W nagrodę dostaję koncert szczekania. Jedyna myśl, która przyszła mi do głowy to "ŁOTAFAK?!".

Poddaję się. Znowu. Idziemy w teren. I odkrywam, że jak przychodzi co do czego, to w moim Staruszku też mam niesamowite wsparcie. Kto by pomyślał. Co prawda okraszone wyśmianiem mnie, ale naprawdę doceniam. I są efekty internetowej lektury. Bomba zrobiona, ale na dworze. Wygrałam życie dzisiaj póki co i mam nadzieję, że jak wrócę po 4 urodzinach Poli i wizycie u lekarza to nie znajdę resztek wybuchów.

I nie pogryzła mnie dzisiaj. Tylko to ja przesiąkam jej zapachem. Brr. Dobrze, że mam nowe perfumy z AVON-u...

A tymczasem z Nusią się napalamy na Wrocław!  

Jesteśmy na etapie szukania strojów i noclegów we Wro. Tzn. wstępnie. A jak coś, to stroje zawsze się nam przydadzą :)

są tacy ludzie

Siedzimy.
Ty się już nie krępujesz, niczym się nie przejmując zakładasz piżamowe spodnie w groszki (jest godz. 19.40( do zadrukowanej koszulki i owijasz się moim (prawie Twoim) kocem w różowobiałą kratę.
W sumie spodnie chyba nie były w groszki, pamiętam, że jakieś wzorzyste.
Wiem, że jak zwykle pasowały do koszulki jak pięść do oka!

Nigdy nie sądziłam, że powiem, że tęsknię za liceum. I tęsknię w jednym aspekcie. Brakuje mi tutaj osoby, która tak doskonale mnie rozumiała.
Która po moich minach wiedziała już co się dzieje.
Brakuje mi wielu rzeczy. Chociażby naszych Magic Boxów, chociażby tego, że zawsze wiedziałyśmy, która przyniesie którą część biologii na fakultety.

I mimo, że nie jestem wzorem, bo się nie odzywam (nie chcę Ci przeszkadzać w przeprowadzce, chociaż mam nadzieję, że kuchnię zrobicie do 9 sierpnia bo nie chce mi się gotować na kuchence turystycznej przez tydzień).

Ale w sumie jak przychodzi co do czego to nieważne gdzie. Ważne, że zawsze razem czujemy się jak u siebie w domu.
Poważnie. Nie zdziwię się jak za którymś razem rozwalimy się z nogami na krzesłach w KFC. Albo usiądziemy po turecku w Yan Tea (to tak się nazywa? nieważne w sumie).

Staram się tutaj chodzić naokoło, operować słowami tak, abyśmy tylko my pojęły te słowa klucze. Bez klucza nikt nie wejdzie w to, nikt nie będzie mógł rozszyfrować tego, co chcę przekazać. Czasem jedno słowo wystarczy, aby przywołać wiele wspomnień, myśli i skojarzeń. Chociażby takie proste i niby banalne słówko jak Bajeczki.
Tak, ja też właśnie kwiczę i leżę ze śmiechu. Zajechało tu elipsą i inwersją i takimi różnymi (a tutaj masz peryfrazę. Jednak pewnych rzeczy nigdy się nie wyrzuci z pamięci! :D ).

W sumie przy takich tekstach się rozpisuję.
Przy tym chcę zachować intymność więzi, chcę mieć pewność, że pewne rzeczy nigdy nie wypłyną, chociażby pokryte głębokimi metaforami, które i tak tylko my zrozumiemy.
Nie muszę pisać ani mówić dużo. Ty wiesz co mi siedzi w głowie.
To jest takie naturalne.


Są tacy ludzie, w których domach czujemy się jak u siebie. Wiem, że mogę bez skrępowania usiąść na poduszkach leżących na łóżku, że nawet jak wyleję coś na podłogę to zostanę wyśmiana przez właściciela, a jak jest jakaś impreza to sama sobie dosypuję lodów do drinków bo wiem, gdzie leży jego zapas.
Z drugiej strony, wiem, że są ludzie, którzy nie potrzebują zachęty by rozłożyć się na moim całym łóżku, nie trafić do śmietnika workiem po chipsach, czy też wziąć tabakę, bo wiedzą, gdzie leży.

A do napisania tego tekstu zainspirowała mnie Moja Trawa.
Miałam takie mega deja vu jak przeczytałam ten tekst, ze wohoo...!

ziuuum

czego się nauczyłam od czterolatki

-Ciocia ciocia! A nas w przedszkolu uczą angielskiego! Łan, tu, trii, fołr, fajw, siiik, sewen, ejk...

-Pola a chciałabyś mieć jeszcze rodzeństwo?
-Tak, ale siostrę, wtedy Albercik nie byłby potrzebny....

-Ciocia, ale trzeba się dzielić! *

-Noo a jak przejdę do Motylków, potem do Żabek a potem do Pczczółek ** to potem pójdę do szkoły! A po szkole pójdę na studia!

-A jak będę mieć dzieci to nazwę je MalcysiOlka!
-Chyba nie, Marcysia i Olek?
-Malcyś i Olka!

-*pokazuje palcem na płytę z piosenkami z Akademii Pana Kleksa* Ciocia bo ta płyta jest chłopakowata!
-a która jest nasza?
-nasza jest księżniczkowa!

-Ciocia nie leż tylko śpiewaj!
(tak, mam zdarte gardło od tego wokalu naszego, mam nadzieję, że moja siostra ma wyrozumiałych sąsiadów)

*w tym momencie dostałam cudownie obślinione chrupki od Poli. Nie mogłam jej odmówić.
** wymowa oryginalna

Od lat 9  miesiąca jednego i 29 dni jestem dumną ciocią. Najpierw był Szymek,  5 lat później wbrew w ogóle jakimkolwiek przypuszczeniom pojawiła się Pola a rok temu szeregi wnuków moich rodziców zasilił Bercik.
A co do tekstów powyżej. Te teksty są tylko z dzisiaj.

W sumie miałam inne plany, ale więzy krwi mimo wszystko wygrały i pojechałam do siostry. I te 4h w towarzystwie tych małych Robaków (generalnie jedynej dziewczynki w wyżej przedstawionym gronie, Bercik męczył mnie tylko przez chwilę, ale jak już to domagał się noszenia na rękach oczywiście wtedy gdy Pola wisiała mi na plecach) było cudowne.

Dzieciaki mogą nauczyć nas o wiele więcej niż się nam wydaje. Dlatego w przypływach samouwielbienia stwierdzam, że bycie najmłodszym dzieckiem w rodzinie miało jednak jakieś zalety (i to tez dla Marcina i Agi). I, że zostanie ciocią w wieku lat 11 też.

Idąc w dorosłość zapominamy o takich chwilach wolności. Dzieciaki nie są aż tak ograniczone, One mówią to co myślą, robią to na co mają ochotę (znowu zostałam przygwożdżona pod ciężarem łaskotek, jakim prawem te Robaki wiedzą gdzie je mam?!) i przede wszystkim niczym się nie przejmują.

Tekst o Berciku wypowiedziany z pełną powagą ustami Poli... Takie rzeczy robią wrażenie. I nieważne, że nie będzie o tym pamiętała za 14 lat. Za 14 lat Bercik będzie biegał jak szalony za jej koleżankami.

Kiedyś na fb pod którymś foto Poli rozgorzała dyskusja przyjaciół mojej siostry, że Mała wygląda tak jak ja, jak byłam mała ( gwoli wyjaśnienia jeżeli ktoś jest niezorientowany to Marcin i Aga są starsi ode mnie o 15 i 14lat).

I rozwaliła mnie poniekąd świadomość, że jak byłam mała to byłam taka jak Pola. Że w sumie miałam wyłożone, gadałam dużo (w sumie zostało mi to do tej pory...) i się niczego nie bałam. A później zdziadziałam.
A później przyszły studia i pozwoliłam, aby pewne rzeczy będące typowe tylko dla dzieciaków wyszły na wierzch.

Dzieci są niewinne. Są też najbardziej obiektywnymi obserwatorami świata. Są nośnikami ogromnych pokładów energii, radości i pozytywnego spojrzenia na świat. Nawet taki wredny Szymek potrafi umilić dzień wrzaskiem "ciocia wstawaj jest jasno, nie można spać!" (powinien się cieszyć, że w okolicach łóżka nie mam nic ostrego a szkoda mi książek na rzucanie w niego nimi).
I najlepsze jest to, że potrafią tym zarażać. Że potrafią do Ciebie podbiec, przytulić się tak, że brak Ci tchu i przekazać Ci w ten sposób jak najwięcej tej swojej energii.

Poza tym nie są w żaden sposób ograniczone. Nikt im nie zabrania mówić na głos tego co myślą, nie muszą się krępować i robią to, co uważają za słuszne.
A i co najważniejsze. To mówią, to, co tak naprawdę myślą.
W sumie jak widać na załączonych wyżej cytatach.

Pola przypomniała mi dzisiaj o paru rzeczach.
Przede wszystkim o tym, że odrobina radości nikomu nie zaszkodziła (zwłaszcza w dniu, w którym ma ochotę się wszystkich pomordować).
Że trzeba mówić to, co się myśli.

A przede wszystkim trzeba być sobą. Nawet wtedy, gdy atakuje Cię szalona dwójka domagając się cospotkaniowej porcji czułości i przytulania się, bo przecież "nikt tak jak ciocia Asia nie umie zabawiać się z dwójką Robaków na raz".
W sumie to z trójką.

I apropo tych życiowych mądrości.
W końcu zrobiłam słoik (firmową dużą szklankę pepsi) dobrych chwil.
Jeszcze tylko znajdę coś w tym rodzaju na marzenia i mogę uznać, że lekcje wynoszone od dzieciaków coś dają i nie idą na zmarnowanie.

Miałam zacząć dzisiaj całki. Jest 21. Mam jeszcze czas :)

A i najmocniej chciałabym pozdrowić i podziękować Malffu za cudowny, epicki i w ogóle urodzinowy prezent. Nieważne, że spóźniony, ważne, że w 120% wyjątkowy <3

A teraz zgodnie z tym, co powiedziała dzisiaj Pola- śpiewam (w sumie to krzyczę) na całe gardło.

napisałam

Napisałam długi post ze strumieniem moich myśli.
I go nie opublikuję. A co mi tam!
Nikt nie musi wiedzieć, co siedzi mi w głowie tak naprawdę.
Tylko mam nadzieję, że nikt mi nie shakuje blogspota i się do tego nie dorwie.

Nie wiem jak przeżyję następny miesiąc z taką śladową ilością gotówki na koncie.
Nie wiem, jak uda mi się zatem zrealizować plany odtruwania się (o tarczycowa dieto, czemu jesteś taka burżujska?! ).
Nie wiem też jak uda mi się zwalczyć lenistwo i chęć nadrabiania tylko i wyłącznie zaległości filmowych  (po co oglądać klasyki, lepiej dwusetny raz obejrzeć Dirty Dancing 2!).

Napisałam w tym strumieniu, że potrzeba mi więcej spontaniczności. Takich wyjść po prostu z domu.
Przed siebie, czasem z książką w torbie a czasem po prostu, by się zrelaksować.

Rok temu zrobiłam wiele kilometrów po mieście. Czasem sama, czasem z Gabrysią szukając fajnych kształtów chmur na niebie i obserwując zmieniające się kolory nad nami.

W tym roku dużo piekę. Moi chłopcy są zadowoleni, moi rodzice też.
W sumiie miałam ochotę napisać teraz coś filozoficznego, ale po co?

Trzeba czasem pocieszyć się prostotą, tym, że brownies wyszły mi cudownie, tym, że w końcu przestała mnie boleć głowa i, że złapałam lekką opaleniznę.

I w sumie nie chcę myśleć o bólu tyłka, który miałam cały dzień w związku z tym, że Magis jedzie na rekolekcje.
Tylko staram się cieszyć tym, że mogą jechać, że mają taką możliwość.
I pamiętać, że podjęłam decyzję rok temu o odejściu i, że muszę być konsekwentna.

Jest 23:32. Powinnam iść spać, bo jutro praca znowu na 12h. Może jednak plan naukowy wdrożę już jutro w życie? I może pojadę do pracy na rowerze?

Ile można się kisić i gnić.
Sama się zapętliłam w tych głupich myślach, a teraz muszę się odnaleźć i wyzwolić jakieś pozytywy.

I kurde idę na ten rower. Idę, chcę, muszę, coś we mnie mnie nakręca, że pora się wziąć za siebie i powrócić do tych małych, dużych przyjemności. Sobota rano to będzie idealna pora. Tzn, jeżeli wstanę, a jak znam życie, to zapomnę wyłączyć budzika, to za pewne ruszę się. Jakie masło maślane mi wyszło.

musimy wierzyć, że naprawdę uda się

a razem podbijemy nanoChiny

I już wiesz, że teraz piszę do Ciebie. Że chcę sformułować to, co mówiłam Ci w nocy, kiedy obudziłaś mnie wrzaskiem, że dostałaś się na swoje wymarzone studia a ja zerwałam się z łóżka a po chwili opadłam na poduszki przez ten cudowny zawał serca i radość.
I teraz chcę Ci dopowiedzieć to, czego otulona dziwnymi snami nie umiałam powiedzieć.

Po pierwsze jestem z Ciebie naprawdę dumna. Bo jesteś mądra. Bo dostałaś się na te studia, które wybrałaś na takiej a nie innej drodze. Bo wiem, że nawet jak będziesz płakać i rzucać w ściany fiszkami ze słówkami i jęczeć w bólu i krwi, że mogłaś iść na socjologię, to będzie Ci przyświecała jedna myśl "co z tego, że byłoby łatwiej, skoro byłoby nudniej?". Bo nie oszukujmy się- nie idziesz na TiR, żeby mieć pseudosesję 2x w roku, tylko idziesz na kierunek na moim poziomie trudności jak nie trudniejszy.
Bo ja w życiu nie poradziłabym sobie na takiej filologii. Tej Twojej.
Ale Ty sobie poradzisz. Bo chcesz tego i pragnęłaś od długiego czasu.

Uwierz mi, że jak się czegoś naprawdę chce, jeżeli jest się pewnym wyborów, to da się wytrzymać. Wiesz ile razy chciałam rzucić w cholerę to wszystko przez matmę i traktowanie mnie jak śmieć. Ale trzymała mnie motywacja, że na serio chciałam iść na te studia. Że to nie był przypadek, że na czele mojej listy była akurat nanotechnologia.
I wierzę w Ciebie i w to, że u Ciebie będzie podobnie. Nie wiem co będzie powodem Twojego wkurzania się i rzucania bluzgami, ale wierzę, że nie stracisz swojego celu sprzed oczu.
A jak stracisz, to pamiętaj, że wiem gdzie mieszkasz! I, że kiedyś wynajdę teleporter!

Po drugie chcę Ci powiedzieć, że życzę Ci, abyś nie zmarnowała tego czasu. Który będzie czasem szalonym, pełnym niespodzianek, na które być może nie jesteś jeszcze gotowa. Daj się temu ponieść, pamiętaj, że raz na jakiś czas możesz stracić kontrolę.
Będzie się działo wokół Ciebie tysiąc rzeczy na raz.
Ale to jesteś Ty i wierzę, że się odnajdziesz.

Jeżeli coś zacznie się w Tobie rodzić to pozwól na to. Nawet nie wiesz, jakie skarby są w Tobie ukryte. Studia to fantastyczny czas, aby je odkryć, aby je wyzwolić.
Może nagle Ci odbije tak jak mi. Wyobrażałaś sobie mnie jako starostę roku, z pełnym makijażem (poza podkładem, który pomożesz mi dobrać jak do Ciebie wbiję w sierpniu) i urabiającą wszystkich wykładowców, na czele z Ewim Groźnym? Bo ja nie.
I jak poczujesz, że zaczyna coś iść w nie tę stronę co zwykle, to może będzie to dobry znak?
A i pamiętaj, że jak coś, to zawsze możesz zawrócić. I, że Ci w tym pomogę. I myślę, że nie tylko ja.

A po trzecie... Mam cichą nadzieję, że nie zapomnisz o mnie, jak już wkręcisz się w te angielskochińskie konwersacje.
To taki mały potwór we mnie.
W sumie ostatnie 3 lata udowodniłyśmy, że można mieć mocną, babską relację na odległość. Można będąc na drugim końcu Polski (dobra, 600km od siebie) doradzać sobie, w co mamy się ubrać na coś tam.
Podobno przyjaźnie mogą przetrwać całe życie, jeżeli przetrwały 7lat. Nam zostały 4/7, idzie nam dobrze.
Poza tym pamiętaj, że przez ostatni rok udowodniłaś sobie, G. i całemu światu, że można jak się chce mieć większość tych najbliższych relacji na odległość. Jesteś moim Mistrzem na tym polu.

I jakby nie patrzeć, życie bez Ciebie byłoby zdecydowanie nudniejsze. I mam nadzieję (potwór zarozumiałości), że jest to na zasadzie vice versa.

Poradzisz sobie. Mimo, że czeka Cię teraz szalony czas, że nie zawsze będziemy miały czas do siebie pisać (chyba, że na nudnych wykładach złapiemy wifi), to pamiętaj, że odległość to nie kilometry. To stan umysłu.
I ja będę. Mentalnie zawsze.

Poradzisz sobie.
A i proszę Cię o jedno.
Nie zmarnuj tego czasu!

I uświadom sobie jakie jesteśmy stare, a kiedy się poznałyśmy. Niezależnie od pory, czasy są piękne!

I tak Malff. To było do Ciebie to wszystko. Tak na wszelki wypadek to mówię, gdyby Twoja humanistyczna dusza była zbyt zmęczona świętowaniem tego pięknego dnia.

But I needed one more touch