-Ciocia ciocia! A nas w przedszkolu uczą angielskiego! Łan, tu, trii, fołr, fajw, siiik, sewen, ejk...
-Pola a chciałabyś mieć jeszcze rodzeństwo?
-Tak, ale siostrę, wtedy Albercik nie byłby potrzebny....
-Ciocia, ale trzeba się dzielić! *
-Noo a jak przejdę do Motylków, potem do Żabek a potem do Pczczółek ** to potem pójdę do szkoły! A po szkole pójdę na studia!
-A jak będę mieć dzieci to nazwę je MalcysiOlka!
-Chyba nie, Marcysia i Olek?
-Malcyś i Olka!
-*pokazuje palcem na płytę z piosenkami z Akademii Pana Kleksa* Ciocia bo ta płyta jest chłopakowata!
-a która jest nasza?
-nasza jest księżniczkowa!
-Ciocia nie leż tylko śpiewaj!
(tak, mam zdarte gardło od tego wokalu naszego, mam nadzieję, że moja siostra ma wyrozumiałych sąsiadów)
*w tym momencie dostałam cudownie obślinione chrupki od Poli. Nie mogłam jej odmówić.
** wymowa oryginalna
Od lat 9 miesiąca jednego i 29 dni jestem dumną ciocią. Najpierw był Szymek, 5 lat później wbrew w ogóle jakimkolwiek przypuszczeniom pojawiła się Pola a rok temu szeregi wnuków moich rodziców zasilił Bercik.
A co do tekstów powyżej. Te teksty są tylko z dzisiaj.
W sumie miałam inne plany, ale więzy krwi mimo wszystko wygrały i pojechałam do siostry. I te 4h w towarzystwie tych małych Robaków (generalnie jedynej dziewczynki w wyżej przedstawionym gronie, Bercik męczył mnie tylko przez chwilę, ale jak już to domagał się noszenia na rękach oczywiście wtedy gdy Pola wisiała mi na plecach) było cudowne.
Dzieciaki mogą nauczyć nas o wiele więcej niż się nam wydaje. Dlatego w przypływach samouwielbienia stwierdzam, że bycie najmłodszym dzieckiem w rodzinie miało jednak jakieś zalety (i to tez dla Marcina i Agi). I, że zostanie ciocią w wieku lat 11 też.
Idąc w dorosłość zapominamy o takich chwilach wolności. Dzieciaki nie są aż tak ograniczone, One mówią to co myślą, robią to na co mają ochotę (znowu zostałam przygwożdżona pod ciężarem łaskotek, jakim prawem te Robaki wiedzą gdzie je mam?!) i przede wszystkim niczym się nie przejmują.
Tekst o Berciku wypowiedziany z pełną powagą ustami Poli... Takie rzeczy robią wrażenie. I nieważne, że nie będzie o tym pamiętała za 14 lat. Za 14 lat Bercik będzie biegał jak szalony za jej koleżankami.
Kiedyś na fb pod którymś foto Poli rozgorzała dyskusja przyjaciół mojej siostry, że Mała wygląda tak jak ja, jak byłam mała ( gwoli wyjaśnienia jeżeli ktoś jest niezorientowany to Marcin i Aga są starsi ode mnie o 15 i 14lat).
I rozwaliła mnie poniekąd świadomość, że jak byłam mała to byłam taka jak Pola. Że w sumie miałam wyłożone, gadałam dużo (w sumie zostało mi to do tej pory...) i się niczego nie bałam. A później zdziadziałam.
A później przyszły studia i pozwoliłam, aby pewne rzeczy będące typowe tylko dla dzieciaków wyszły na wierzch.
Dzieci są niewinne. Są też najbardziej obiektywnymi obserwatorami świata. Są nośnikami ogromnych pokładów energii, radości i pozytywnego spojrzenia na świat. Nawet taki wredny Szymek potrafi umilić dzień wrzaskiem "ciocia wstawaj jest jasno, nie można spać!" (powinien się cieszyć, że w okolicach łóżka nie mam nic ostrego a szkoda mi książek na rzucanie w niego nimi).
I najlepsze jest to, że potrafią tym zarażać. Że potrafią do Ciebie podbiec, przytulić się tak, że brak Ci tchu i przekazać Ci w ten sposób jak najwięcej tej swojej energii.
Poza tym nie są w żaden sposób ograniczone. Nikt im nie zabrania mówić na głos tego co myślą, nie muszą się krępować i robią to, co uważają za słuszne.
A i co najważniejsze. To mówią, to, co tak naprawdę myślą.
W sumie jak widać na załączonych wyżej cytatach.
Pola przypomniała mi dzisiaj o paru rzeczach.
Przede wszystkim o tym, że odrobina radości nikomu nie zaszkodziła (zwłaszcza w dniu, w którym ma ochotę się wszystkich pomordować).
Że trzeba mówić to, co się myśli.
A przede wszystkim trzeba być sobą. Nawet wtedy, gdy atakuje Cię szalona dwójka domagając się cospotkaniowej porcji czułości i przytulania się, bo przecież "nikt tak jak ciocia Asia nie umie zabawiać się z dwójką Robaków na raz".
W sumie to z trójką.
I apropo tych życiowych mądrości.
W końcu zrobiłam słoik (firmową dużą szklankę pepsi) dobrych chwil.
Jeszcze tylko znajdę coś w tym rodzaju na marzenia i mogę uznać, że lekcje wynoszone od dzieciaków coś dają i nie idą na zmarnowanie.
Miałam zacząć dzisiaj całki. Jest 21. Mam jeszcze czas :)
A i najmocniej chciałabym pozdrowić i podziękować Malffu za cudowny, epicki i w ogóle urodzinowy prezent. Nieważne, że spóźniony, ważne, że w 120% wyjątkowy <3
A teraz zgodnie z tym, co powiedziała dzisiaj Pola- śpiewam (w sumie to krzyczę) na całe gardło.
środa, 23 lipca 2014
środa, 16 lipca 2014
napisałam
Napisałam długi post ze strumieniem moich myśli.
I go nie opublikuję. A co mi tam!
Nikt nie musi wiedzieć, co siedzi mi w głowie tak naprawdę.
Tylko mam nadzieję, że nikt mi nie shakuje blogspota i się do tego nie dorwie.
Nie wiem jak przeżyję następny miesiąc z taką śladową ilością gotówki na koncie.
Nie wiem, jak uda mi się zatem zrealizować plany odtruwania się (o tarczycowa dieto, czemu jesteś taka burżujska?! ).
Nie wiem też jak uda mi się zwalczyć lenistwo i chęć nadrabiania tylko i wyłącznie zaległości filmowych (po co oglądać klasyki, lepiej dwusetny raz obejrzeć Dirty Dancing 2!).
Napisałam w tym strumieniu, że potrzeba mi więcej spontaniczności. Takich wyjść po prostu z domu.
Przed siebie, czasem z książką w torbie a czasem po prostu, by się zrelaksować.
Rok temu zrobiłam wiele kilometrów po mieście. Czasem sama, czasem z Gabrysią szukając fajnych kształtów chmur na niebie i obserwując zmieniające się kolory nad nami.
W tym roku dużo piekę. Moi chłopcy są zadowoleni, moi rodzice też.
W sumiie miałam ochotę napisać teraz coś filozoficznego, ale po co?
Trzeba czasem pocieszyć się prostotą, tym, że brownies wyszły mi cudownie, tym, że w końcu przestała mnie boleć głowa i, że złapałam lekką opaleniznę.
I w sumie nie chcę myśleć o bólu tyłka, który miałam cały dzień w związku z tym, że Magis jedzie na rekolekcje.
Tylko staram się cieszyć tym, że mogą jechać, że mają taką możliwość.
I pamiętać, że podjęłam decyzję rok temu o odejściu i, że muszę być konsekwentna.
Jest 23:32. Powinnam iść spać, bo jutro praca znowu na 12h. Może jednak plan naukowy wdrożę już jutro w życie? I może pojadę do pracy na rowerze?
Ile można się kisić i gnić.
Sama się zapętliłam w tych głupich myślach, a teraz muszę się odnaleźć i wyzwolić jakieś pozytywy.
I kurde idę na ten rower. Idę, chcę, muszę, coś we mnie mnie nakręca, że pora się wziąć za siebie i powrócić do tych małych, dużych przyjemności. Sobota rano to będzie idealna pora. Tzn, jeżeli wstanę, a jak znam życie, to zapomnę wyłączyć budzika, to za pewne ruszę się. Jakie masło maślane mi wyszło.
musimy wierzyć, że naprawdę uda się
I go nie opublikuję. A co mi tam!
Nikt nie musi wiedzieć, co siedzi mi w głowie tak naprawdę.
Tylko mam nadzieję, że nikt mi nie shakuje blogspota i się do tego nie dorwie.
Nie wiem jak przeżyję następny miesiąc z taką śladową ilością gotówki na koncie.
Nie wiem, jak uda mi się zatem zrealizować plany odtruwania się (o tarczycowa dieto, czemu jesteś taka burżujska?! ).
Nie wiem też jak uda mi się zwalczyć lenistwo i chęć nadrabiania tylko i wyłącznie zaległości filmowych (po co oglądać klasyki, lepiej dwusetny raz obejrzeć Dirty Dancing 2!).
Napisałam w tym strumieniu, że potrzeba mi więcej spontaniczności. Takich wyjść po prostu z domu.
Przed siebie, czasem z książką w torbie a czasem po prostu, by się zrelaksować.
Rok temu zrobiłam wiele kilometrów po mieście. Czasem sama, czasem z Gabrysią szukając fajnych kształtów chmur na niebie i obserwując zmieniające się kolory nad nami.
W tym roku dużo piekę. Moi chłopcy są zadowoleni, moi rodzice też.
W sumiie miałam ochotę napisać teraz coś filozoficznego, ale po co?
Trzeba czasem pocieszyć się prostotą, tym, że brownies wyszły mi cudownie, tym, że w końcu przestała mnie boleć głowa i, że złapałam lekką opaleniznę.
I w sumie nie chcę myśleć o bólu tyłka, który miałam cały dzień w związku z tym, że Magis jedzie na rekolekcje.
Tylko staram się cieszyć tym, że mogą jechać, że mają taką możliwość.
I pamiętać, że podjęłam decyzję rok temu o odejściu i, że muszę być konsekwentna.
Jest 23:32. Powinnam iść spać, bo jutro praca znowu na 12h. Może jednak plan naukowy wdrożę już jutro w życie? I może pojadę do pracy na rowerze?
Ile można się kisić i gnić.
Sama się zapętliłam w tych głupich myślach, a teraz muszę się odnaleźć i wyzwolić jakieś pozytywy.
I kurde idę na ten rower. Idę, chcę, muszę, coś we mnie mnie nakręca, że pora się wziąć za siebie i powrócić do tych małych, dużych przyjemności. Sobota rano to będzie idealna pora. Tzn, jeżeli wstanę, a jak znam życie, to zapomnę wyłączyć budzika, to za pewne ruszę się. Jakie masło maślane mi wyszło.
musimy wierzyć, że naprawdę uda się
sobota, 12 lipca 2014
a razem podbijemy nanoChiny
I już wiesz, że teraz piszę do Ciebie. Że chcę sformułować to, co mówiłam Ci w nocy, kiedy obudziłaś mnie wrzaskiem, że dostałaś się na swoje wymarzone studia a ja zerwałam się z łóżka a po chwili opadłam na poduszki przez ten cudowny zawał serca i radość.
I teraz chcę Ci dopowiedzieć to, czego otulona dziwnymi snami nie umiałam powiedzieć.
Po pierwsze jestem z Ciebie naprawdę dumna. Bo jesteś mądra. Bo dostałaś się na te studia, które wybrałaś na takiej a nie innej drodze. Bo wiem, że nawet jak będziesz płakać i rzucać w ściany fiszkami ze słówkami i jęczeć w bólu i krwi, że mogłaś iść na socjologię, to będzie Ci przyświecała jedna myśl "co z tego, że byłoby łatwiej, skoro byłoby nudniej?". Bo nie oszukujmy się- nie idziesz na TiR, żeby mieć pseudosesję 2x w roku, tylko idziesz na kierunek na moim poziomie trudności jak nie trudniejszy.
Bo ja w życiu nie poradziłabym sobie na takiej filologii. Tej Twojej.
Ale Ty sobie poradzisz. Bo chcesz tego i pragnęłaś od długiego czasu.
Uwierz mi, że jak się czegoś naprawdę chce, jeżeli jest się pewnym wyborów, to da się wytrzymać. Wiesz ile razy chciałam rzucić w cholerę to wszystko przez matmę i traktowanie mnie jak śmieć. Ale trzymała mnie motywacja, że na serio chciałam iść na te studia. Że to nie był przypadek, że na czele mojej listy była akurat nanotechnologia.
I wierzę w Ciebie i w to, że u Ciebie będzie podobnie. Nie wiem co będzie powodem Twojego wkurzania się i rzucania bluzgami, ale wierzę, że nie stracisz swojego celu sprzed oczu.
A jak stracisz, to pamiętaj, że wiem gdzie mieszkasz! I, że kiedyś wynajdę teleporter!
Po drugie chcę Ci powiedzieć, że życzę Ci, abyś nie zmarnowała tego czasu. Który będzie czasem szalonym, pełnym niespodzianek, na które być może nie jesteś jeszcze gotowa. Daj się temu ponieść, pamiętaj, że raz na jakiś czas możesz stracić kontrolę.
Będzie się działo wokół Ciebie tysiąc rzeczy na raz.
Ale to jesteś Ty i wierzę, że się odnajdziesz.
Jeżeli coś zacznie się w Tobie rodzić to pozwól na to. Nawet nie wiesz, jakie skarby są w Tobie ukryte. Studia to fantastyczny czas, aby je odkryć, aby je wyzwolić.
Może nagle Ci odbije tak jak mi. Wyobrażałaś sobie mnie jako starostę roku, z pełnym makijażem (poza podkładem, który pomożesz mi dobrać jak do Ciebie wbiję w sierpniu) i urabiającą wszystkich wykładowców, na czele z Ewim Groźnym? Bo ja nie.
I jak poczujesz, że zaczyna coś iść w nie tę stronę co zwykle, to może będzie to dobry znak?
A i pamiętaj, że jak coś, to zawsze możesz zawrócić. I, że Ci w tym pomogę. I myślę, że nie tylko ja.
A po trzecie... Mam cichą nadzieję, że nie zapomnisz o mnie, jak już wkręcisz się w te angielskochińskie konwersacje.
To taki mały potwór we mnie.
W sumie ostatnie 3 lata udowodniłyśmy, że można mieć mocną, babską relację na odległość. Można będąc na drugim końcu Polski (dobra, 600km od siebie) doradzać sobie, w co mamy się ubrać na coś tam.
Podobno przyjaźnie mogą przetrwać całe życie, jeżeli przetrwały 7lat. Nam zostały 4/7, idzie nam dobrze.
Poza tym pamiętaj, że przez ostatni rok udowodniłaś sobie, G. i całemu światu, że można jak się chce mieć większość tych najbliższych relacji na odległość. Jesteś moim Mistrzem na tym polu.
I jakby nie patrzeć, życie bez Ciebie byłoby zdecydowanie nudniejsze. I mam nadzieję (potwór zarozumiałości), że jest to na zasadzie vice versa.
Poradzisz sobie. Mimo, że czeka Cię teraz szalony czas, że nie zawsze będziemy miały czas do siebie pisać (chyba, że na nudnych wykładach złapiemy wifi), to pamiętaj, że odległość to nie kilometry. To stan umysłu.
I ja będę. Mentalnie zawsze.
Poradzisz sobie.
A i proszę Cię o jedno.
Nie zmarnuj tego czasu!
I uświadom sobie jakie jesteśmy stare, a kiedy się poznałyśmy. Niezależnie od pory, czasy są piękne!
I tak Malff. To było do Ciebie to wszystko. Tak na wszelki wypadek to mówię, gdyby Twoja humanistyczna dusza była zbyt zmęczona świętowaniem tego pięknego dnia.
But I needed one more touch
I teraz chcę Ci dopowiedzieć to, czego otulona dziwnymi snami nie umiałam powiedzieć.
Po pierwsze jestem z Ciebie naprawdę dumna. Bo jesteś mądra. Bo dostałaś się na te studia, które wybrałaś na takiej a nie innej drodze. Bo wiem, że nawet jak będziesz płakać i rzucać w ściany fiszkami ze słówkami i jęczeć w bólu i krwi, że mogłaś iść na socjologię, to będzie Ci przyświecała jedna myśl "co z tego, że byłoby łatwiej, skoro byłoby nudniej?". Bo nie oszukujmy się- nie idziesz na TiR, żeby mieć pseudosesję 2x w roku, tylko idziesz na kierunek na moim poziomie trudności jak nie trudniejszy.
Bo ja w życiu nie poradziłabym sobie na takiej filologii. Tej Twojej.
Ale Ty sobie poradzisz. Bo chcesz tego i pragnęłaś od długiego czasu.
Uwierz mi, że jak się czegoś naprawdę chce, jeżeli jest się pewnym wyborów, to da się wytrzymać. Wiesz ile razy chciałam rzucić w cholerę to wszystko przez matmę i traktowanie mnie jak śmieć. Ale trzymała mnie motywacja, że na serio chciałam iść na te studia. Że to nie był przypadek, że na czele mojej listy była akurat nanotechnologia.
I wierzę w Ciebie i w to, że u Ciebie będzie podobnie. Nie wiem co będzie powodem Twojego wkurzania się i rzucania bluzgami, ale wierzę, że nie stracisz swojego celu sprzed oczu.
A jak stracisz, to pamiętaj, że wiem gdzie mieszkasz! I, że kiedyś wynajdę teleporter!
Po drugie chcę Ci powiedzieć, że życzę Ci, abyś nie zmarnowała tego czasu. Który będzie czasem szalonym, pełnym niespodzianek, na które być może nie jesteś jeszcze gotowa. Daj się temu ponieść, pamiętaj, że raz na jakiś czas możesz stracić kontrolę.
Będzie się działo wokół Ciebie tysiąc rzeczy na raz.
Ale to jesteś Ty i wierzę, że się odnajdziesz.
Jeżeli coś zacznie się w Tobie rodzić to pozwól na to. Nawet nie wiesz, jakie skarby są w Tobie ukryte. Studia to fantastyczny czas, aby je odkryć, aby je wyzwolić.
Może nagle Ci odbije tak jak mi. Wyobrażałaś sobie mnie jako starostę roku, z pełnym makijażem (poza podkładem, który pomożesz mi dobrać jak do Ciebie wbiję w sierpniu) i urabiającą wszystkich wykładowców, na czele z Ewim Groźnym? Bo ja nie.
I jak poczujesz, że zaczyna coś iść w nie tę stronę co zwykle, to może będzie to dobry znak?
A i pamiętaj, że jak coś, to zawsze możesz zawrócić. I, że Ci w tym pomogę. I myślę, że nie tylko ja.
A po trzecie... Mam cichą nadzieję, że nie zapomnisz o mnie, jak już wkręcisz się w te angielskochińskie konwersacje.
To taki mały potwór we mnie.
W sumie ostatnie 3 lata udowodniłyśmy, że można mieć mocną, babską relację na odległość. Można będąc na drugim końcu Polski (dobra, 600km od siebie) doradzać sobie, w co mamy się ubrać na coś tam.
Podobno przyjaźnie mogą przetrwać całe życie, jeżeli przetrwały 7lat. Nam zostały 4/7, idzie nam dobrze.
Poza tym pamiętaj, że przez ostatni rok udowodniłaś sobie, G. i całemu światu, że można jak się chce mieć większość tych najbliższych relacji na odległość. Jesteś moim Mistrzem na tym polu.
I jakby nie patrzeć, życie bez Ciebie byłoby zdecydowanie nudniejsze. I mam nadzieję (potwór zarozumiałości), że jest to na zasadzie vice versa.
Poradzisz sobie. Mimo, że czeka Cię teraz szalony czas, że nie zawsze będziemy miały czas do siebie pisać (chyba, że na nudnych wykładach złapiemy wifi), to pamiętaj, że odległość to nie kilometry. To stan umysłu.
I ja będę. Mentalnie zawsze.
Poradzisz sobie.
A i proszę Cię o jedno.
Nie zmarnuj tego czasu!
I uświadom sobie jakie jesteśmy stare, a kiedy się poznałyśmy. Niezależnie od pory, czasy są piękne!
I tak Malff. To było do Ciebie to wszystko. Tak na wszelki wypadek to mówię, gdyby Twoja humanistyczna dusza była zbyt zmęczona świętowaniem tego pięknego dnia.
But I needed one more touch
czwartek, 10 lipca 2014
Ostatnio dużo spaceruję po blogach. I na dwóch takich fajnych trafiłam na pierwszy ogarnięty tag, na który mogłam poświęcić czas. Nie czytałam odpowiedzi Venili Kostis ani Miss Ferreiry, aby moje odpowiedzi były autentyczne.
Ciekawe jak jutro je zinterpretuję ;)
pracuję: nad tym, aby do reszty nie zwariować
jem: zdecydowanie bardziej niezdrowo niż powinnam. i oczywiście za dużo.
czytam: dużo. codziennie. najlepiej thrillery medyczne naprzemiennie z lajtowymi babskimi książkami.
marzę: o pracy w zawodzie, w dobrym, fajnym i rozwijającym się centrum nanotechnologii. o rodzinie i, abym kiedyś jednak spotkała faceta swojego życia.
przyglądam się: jak bliscy mi ludzie zmieniają się, jak ja sama się zmieniam i chwilami nie mogę za tym zmianami nadążyć.
słucham: Mamy. No i muzyki. dobrej, ujętej w wiele gatunków muzy. poza hiphopem.
marnuję: czas na fejsowanie i kasę na szeroko pojęte jedzenie. I chyba jakieś tam talenty. Nie wiem.
życzę sobie: aby ta wiara i pewność siebie były stabilniejsze niż są teraz, aby niezależnie od sytuacji malały, ani skakały hen wysoko.
cieszę się: z drobnych rzeczy. chociażby śmiesznej rozmowy przed radio w pracy, albo z tego, że mimo zaimprowizowanych przepisów to moje jedzenie i tak wychodzi przeepickie.
czekam: na kogoś wyjątkowego. kogoś, kto mnie nie skrzywdzi. nie powinnam mówić, że czekam, ale w tym czekaniu coś jednak jest.
uwielbiam: siedzieć z moją Mamą. jest najlepsza. i oczywiście pisać. i gotować. i jeść. i takie tam.
mam nadzieję: że we wrześniu rozprawię się z Doktorkiem. a i, że ukończę studia ze świadomością "veni vidi vici"
dziwię się: że są ludzie, którzy umieją się nie przejmować niczym. I temu, że niektórzy są tak bierni.
potrzebuję: snu. i czasu na odetchnięcie i uspokojeniu pewnych uczuć, emocji i stanów.
jestem: świadoma, że zmieniłam się na lepsze. to nie jest istotne co inni mówią, ja to wiem. niezależnie od tego, jak odbiera mnie świat, mam świadomość zmian i tego, że poprawiają i zmieniają mnie i moje życie na to lepsze. No i, że odkrywam powoli swój styl, jeżeli chodzi o ciuchy, wygląd i takie tam.
wiem: że w końcu moja tarczyca działa normalnie a ja muszę zrobić wszystko, aby ten stan podtrzymać.
myślę: że moje życie emocjonalne i świat wewnętrzny jest czasem często zbyt przeładowany
śmieję się: razem z solidowską ekipą, gdy mamy fale czarnego humoru. czyli zawsze.
czuję: się czasem jak piąte koło u wozu. I, że zaraz usnę i będę miała problem, aby ogarniać jutro na spotkaniu z prof. EM.
zastanawiam się: czy A. z pracy mnie zastrzeli w niedzielę czy nie. A i kiedy idę z Nuu gdzieś przed siebie. No i kiedy dotrę do Pobierowa.
lubię: jeść. i czuć faktury materiałów, trawy, piasku itp. pod stopami.
nie wierzę: gdy ktoś wmawia mi, że aborcja jest dobra. straciłam naturalnymi siłami Brata i dziękuję z góry, za każdą gadkę, o zaletach aborcji. Ich po prostu dla mnie nie ma. I tak, w tej kwestii jestem bardzo radykalna i stronnicza.
Ciekawe jak jutro je zinterpretuję ;)
pracuję: nad tym, aby do reszty nie zwariować
jem: zdecydowanie bardziej niezdrowo niż powinnam. i oczywiście za dużo.
czytam: dużo. codziennie. najlepiej thrillery medyczne naprzemiennie z lajtowymi babskimi książkami.
marzę: o pracy w zawodzie, w dobrym, fajnym i rozwijającym się centrum nanotechnologii. o rodzinie i, abym kiedyś jednak spotkała faceta swojego życia.
przyglądam się: jak bliscy mi ludzie zmieniają się, jak ja sama się zmieniam i chwilami nie mogę za tym zmianami nadążyć.
słucham: Mamy. No i muzyki. dobrej, ujętej w wiele gatunków muzy. poza hiphopem.
marnuję: czas na fejsowanie i kasę na szeroko pojęte jedzenie. I chyba jakieś tam talenty. Nie wiem.
życzę sobie: aby ta wiara i pewność siebie były stabilniejsze niż są teraz, aby niezależnie od sytuacji malały, ani skakały hen wysoko.
cieszę się: z drobnych rzeczy. chociażby śmiesznej rozmowy przed radio w pracy, albo z tego, że mimo zaimprowizowanych przepisów to moje jedzenie i tak wychodzi przeepickie.
czekam: na kogoś wyjątkowego. kogoś, kto mnie nie skrzywdzi. nie powinnam mówić, że czekam, ale w tym czekaniu coś jednak jest.
uwielbiam: siedzieć z moją Mamą. jest najlepsza. i oczywiście pisać. i gotować. i jeść. i takie tam.
mam nadzieję: że we wrześniu rozprawię się z Doktorkiem. a i, że ukończę studia ze świadomością "veni vidi vici"
dziwię się: że są ludzie, którzy umieją się nie przejmować niczym. I temu, że niektórzy są tak bierni.
potrzebuję: snu. i czasu na odetchnięcie i uspokojeniu pewnych uczuć, emocji i stanów.
jestem: świadoma, że zmieniłam się na lepsze. to nie jest istotne co inni mówią, ja to wiem. niezależnie od tego, jak odbiera mnie świat, mam świadomość zmian i tego, że poprawiają i zmieniają mnie i moje życie na to lepsze. No i, że odkrywam powoli swój styl, jeżeli chodzi o ciuchy, wygląd i takie tam.
wiem: że w końcu moja tarczyca działa normalnie a ja muszę zrobić wszystko, aby ten stan podtrzymać.
myślę: że moje życie emocjonalne i świat wewnętrzny jest czasem często zbyt przeładowany
śmieję się: razem z solidowską ekipą, gdy mamy fale czarnego humoru. czyli zawsze.
czuję: się czasem jak piąte koło u wozu. I, że zaraz usnę i będę miała problem, aby ogarniać jutro na spotkaniu z prof. EM.
zastanawiam się: czy A. z pracy mnie zastrzeli w niedzielę czy nie. A i kiedy idę z Nuu gdzieś przed siebie. No i kiedy dotrę do Pobierowa.
lubię: jeść. i czuć faktury materiałów, trawy, piasku itp. pod stopami.
nie wierzę: gdy ktoś wmawia mi, że aborcja jest dobra. straciłam naturalnymi siłami Brata i dziękuję z góry, za każdą gadkę, o zaletach aborcji. Ich po prostu dla mnie nie ma. I tak, w tej kwestii jestem bardzo radykalna i stronnicza.
poniedziałek, 7 lipca 2014
wieje
Ciepłe powietrze wdziera się do mojego pokoju. Wieczorem da się jeszcze przeżyć. O tej porze marzę, aby nagle spadł ciepły deszcz, by to powietrze zelżało chociażby odrobinę.
Z drugiej strony w tym upale wena sama mnie ponosi, moje palce zamiast opleść długopis i przerobić jeszcze raz jutrzejszy egzamin wolą tańczyć po klawiaturze i dać upust temu co gra mi w niemalże we wszystkich jądrach komórkowych mojego ciała.
To co opublikowałam wczoraj napisałam ze dwa dni temu. Nie wiedziałam czy publikować, nie wiem, czy czytasz tego bloga czy nie. Aż w końcu uznałam, że co z tego, że ten tekst jest skierowany do Ciebie. Skoro jest jedną z moich literackich (o ile moje myśli ubrane w słowa można nazwać literackimi) perełek. I, że jestem dumna z siebie, bo odważyłam się to pokazać światu.
Widzisz, uczucia i zamieszanie w głowie też można ubrać w poetyckie metafory. A gdybyś zapomniał to studiuję kierunek ścisły.
A i chcę dopowiedzieć jeszcze jedną rzecz. Chyba ostatnią.
Że się wycofuję.
Cieszę się tymi wakacjami. Tym, że dają mi takie niespotykane, w dużej mierze spontaniczne możliwości. Nie wiem co będzie, jak jutro po egzaminie, jak wsiądę do tej Skody i pojadę na Bezrzecze. Wiem, że będzie to miły czas, wypełniony przede wszystkim rozmową z fantastycznym człowiekiem, który mnie po prostu rozumie. Nie wiem czy to pierwsze i ostatnie spotkanie po grudniu, czy też pierwsze z wielu następnych. W sumie ta niewiedza nie jest taka zła, po prostu pokazuje możliwości, które mogą mieć miejsce w najbliższej przyszłości.
Cieszę się, że w ogóle mam taką możliwość. Nie nastawiam się na nic, chcę po prostu cieszyć się tymi rzeczami, które zaczynają i w sumie dzieją się wokół mnie.
Nie chcę być już tak zamroczona jak ostatnio. Dzieje się wokół mnie dużo, dużo dobra. Niezależnie od tego, czy są to moje kapitalne wyniki badań krwi (we wtorek ludzie na ulicy się dziwnie na mnie patrzyli jak wyszłam z przychodni, ale w sumie to i dobrze! ) czy też to, że moja praca zmieniła się w moją prywatną psychoterapię.
Nie wymagam za dużo od tego lata. Chcę po prostu pomału realizować swoje bliżej nieokreślone (takie jak oglądanie dobrych filmów. Tylko jakie to są dobre?) jak i bardziej konkretne (Pobierowo 19.07!) cele i plany.
Może to zabrzmi niewiarygodnie, ale chcę wrzucić na luz. Jutro jak wyjdę z budynku nowej chemii będę mogła to zrobić.
A co, jak i gdzie mnie potem poniesie... Zobaczymy.
I wanna contact the living
Z drugiej strony w tym upale wena sama mnie ponosi, moje palce zamiast opleść długopis i przerobić jeszcze raz jutrzejszy egzamin wolą tańczyć po klawiaturze i dać upust temu co gra mi w niemalże we wszystkich jądrach komórkowych mojego ciała.
To co opublikowałam wczoraj napisałam ze dwa dni temu. Nie wiedziałam czy publikować, nie wiem, czy czytasz tego bloga czy nie. Aż w końcu uznałam, że co z tego, że ten tekst jest skierowany do Ciebie. Skoro jest jedną z moich literackich (o ile moje myśli ubrane w słowa można nazwać literackimi) perełek. I, że jestem dumna z siebie, bo odważyłam się to pokazać światu.
Widzisz, uczucia i zamieszanie w głowie też można ubrać w poetyckie metafory. A gdybyś zapomniał to studiuję kierunek ścisły.
A i chcę dopowiedzieć jeszcze jedną rzecz. Chyba ostatnią.
Że się wycofuję.
Cieszę się tymi wakacjami. Tym, że dają mi takie niespotykane, w dużej mierze spontaniczne możliwości. Nie wiem co będzie, jak jutro po egzaminie, jak wsiądę do tej Skody i pojadę na Bezrzecze. Wiem, że będzie to miły czas, wypełniony przede wszystkim rozmową z fantastycznym człowiekiem, który mnie po prostu rozumie. Nie wiem czy to pierwsze i ostatnie spotkanie po grudniu, czy też pierwsze z wielu następnych. W sumie ta niewiedza nie jest taka zła, po prostu pokazuje możliwości, które mogą mieć miejsce w najbliższej przyszłości.
Cieszę się, że w ogóle mam taką możliwość. Nie nastawiam się na nic, chcę po prostu cieszyć się tymi rzeczami, które zaczynają i w sumie dzieją się wokół mnie.
Nie chcę być już tak zamroczona jak ostatnio. Dzieje się wokół mnie dużo, dużo dobra. Niezależnie od tego, czy są to moje kapitalne wyniki badań krwi (we wtorek ludzie na ulicy się dziwnie na mnie patrzyli jak wyszłam z przychodni, ale w sumie to i dobrze! ) czy też to, że moja praca zmieniła się w moją prywatną psychoterapię.
Nie wymagam za dużo od tego lata. Chcę po prostu pomału realizować swoje bliżej nieokreślone (takie jak oglądanie dobrych filmów. Tylko jakie to są dobre?) jak i bardziej konkretne (Pobierowo 19.07!) cele i plany.
Może to zabrzmi niewiarygodnie, ale chcę wrzucić na luz. Jutro jak wyjdę z budynku nowej chemii będę mogła to zrobić.
A co, jak i gdzie mnie potem poniesie... Zobaczymy.
I wanna contact the living
niedziela, 6 lipca 2014
mącisz
Jesteś obrazem, którego nie umiem wyrzucić z umysłu.
Niezależnie od tego czy jestem w pracy, czy próbuję się uczyć, czy też po prostu śpię, jesteś wrzodem na moim tyłku, guzem w mózgu i wredną żmiją, która robi wszystko aby mnie ukąsić.
To jest dla Ciebie normalne.
Przecież mącenie w głowie i manipulowanie mną to jedna z Twoich ukochanych gierek.
Chciałabym, abyśmy w tej partii obydwoje byli na równi. Aby nie było wśród nas kogoś młodszego i kogoś starszego. Kogoś mniej i kogoś bardziej pokrzywdzonego przez los. Kogoś, kto zakłada subtelniejszą maskę i kogoś, kto używa na raz kilku odcieni, które zlewają się w nowy, niezwykle twardy i oschły pancerz. Kotka i myszki, mrówki i mrówkojada.
Byśmy stali na równi i z tej perspektywy potrafili rozmawiać.
I wiem, że jestem teraz ściętą głową, która pragnie, aby jej marzeniom udało się spełnić.
Ale to nie nasz typ funkcjonowania. My nie możemy działać normalnie. Zawsze będzie jakieś ale, zawsze będzie coś nie do końca ze sobą współgrało.
I najtrudniejszą zasadą tej gry jest to, że ona się nie kończy. Żadne z nas nie jest zdolne do tego, aby ją zakończyć. Wywracamy planszę, ustawiamy pionki od nowa. Przerywamy, uciekamy od tego stołu z wizualnymi elementami tej gierki. Ale coś zawsze przyciąga nas z powrotem, zawsze, któreś ruszy z kopyta i nie pozwoli, aby to drugie stało w miejscu. Będzie ciągnąć je za sobą. Nieważne, że poleje się pot, krew i łzy.
Chociaż Ty chyba nigdy nie widziałeś moich łez.
Nie wiem czy wiesz, ale kryje się we mnie wiele sprzeczności.
Z jednej strony chcę być silna, a z drugiej płaczę sama ze sobą i wysmarkując się w koc owinięty wokół moich kolan.
Chcę rzucić się w wir zapomnienia z Tobą, ale jednocześnie wiem, że ten wir może nas całkowicie pochłonąć i nie pozwoli nam od siebie uciec. Moglibyśmy się zawsze odbijać się od siebie, być po dwóch skrajnych stronach, ale będziemy w nim razem.
Chcę Cię prowokować na tyle, abyś zaczął w końcu ruszać głową we właściwą stronę, ale jednocześnie się tego obawiam.
Ciekawe by było, gdybyś w końcu padł przede mną na kolana, ale co z tego, jeżeli nie wykrzesałabym z siebie chociażby odrobiny zapału?
I w ogóle... Padniesz kiedyś w końcu? Czy może duma zeżre Cię na tyle, że nie będziesz w stanie spojrzeć na siebie i będziesz sobie pluł w brodę, bo miałeś tyle okazji i szans?
I tak jesteś tchórzem. Oboje jesteśmy. Bo nie umiemy skręcić w żadną stronę. Brniemy w ten ocean, nawet nie wiemy tak naprawdę na jakim jesteśmy kursie i w, którą stronę uderzamy. Fale rzucają nami, błyskawice o mały włos w nas nie trafiają a góry lodowe rodem z Titanica są tak blisko nas.
Zamiast w końcu zdecydować się czy płyniemy razem czy nie, próbujemy być jedną nogą na swoich prywatnych statkach a drugą twardo grzęźniemy u siebie. Zamiast zbudować coś wspólnego, oboje się coraz bardziej pogrążamy.
Nawet jeślibyśmy polegli to razem. Zawsze byłoby potem łatwiej powstać.
Ale nie. My jesteśmy uparci i tkwimy. Każde w swoim świecie, raz na jakiś czas wskakujemy i próbujemy mieszać u tego drugiego, a potem uciekamy czym prędzej do swojego kąta.
Bo tak łatwiej.
Po co podejmować decyzje i brać odpowiedzialność za życie. Lepiej bawić się w kotka i myszkę.
Chcesz czegoś więcej a jednocześnie uciekasz. Albo wmawiasz mi, że chcesz, nabijasz się ze mnie, w sumie to nie byłoby nic nowego.
Przecież swojego wysublimowanego poczucia humoru czasem sam nie rozumiesz. A co dopiero ja miałabym pojąć.
Przecież pewnego rodzaju gierki słowne są bardzo zabawne. Zwłaszcza, gdy do mnie docierają dopiero, gdy zmulona przeglądam to, za pomocą czego niby Cię prowokowałam. I w tej chwili nienawidzę Cię za to, że pozwoliłeś, aby mój mur, za którym się chowałam runął i abyś mógł odsłonić jedną czy dwie cegły. I, że podejrzałeś co nie co.
I zobaczyłeś rzeczy, których nie powinieneś widzieć.
Jak dobrze, że resztki instynktu samozachowawczego kazały mi kończyć i iść spać.
Albo to Bóg działał. I nie pozwolił mi do reszty rozebrać się z prawdy o samej sobie. Z tej prawdy, którą chowam przed całym światem.
A Ty i tak jesteś okropny i mącisz mi w głowie. A ja dalej pozwalam, żebyś to robił, licząc na to, że kiedyś się ogarniesz i, że skorzystasz chociażby z jednej mojej rady czy wskazówki.
https://www.youtube.com/watch?v=E6MSkG5txAA&feature=kp
Niezależnie od tego czy jestem w pracy, czy próbuję się uczyć, czy też po prostu śpię, jesteś wrzodem na moim tyłku, guzem w mózgu i wredną żmiją, która robi wszystko aby mnie ukąsić.
To jest dla Ciebie normalne.
Przecież mącenie w głowie i manipulowanie mną to jedna z Twoich ukochanych gierek.
Chciałabym, abyśmy w tej partii obydwoje byli na równi. Aby nie było wśród nas kogoś młodszego i kogoś starszego. Kogoś mniej i kogoś bardziej pokrzywdzonego przez los. Kogoś, kto zakłada subtelniejszą maskę i kogoś, kto używa na raz kilku odcieni, które zlewają się w nowy, niezwykle twardy i oschły pancerz. Kotka i myszki, mrówki i mrówkojada.
Byśmy stali na równi i z tej perspektywy potrafili rozmawiać.
I wiem, że jestem teraz ściętą głową, która pragnie, aby jej marzeniom udało się spełnić.
Ale to nie nasz typ funkcjonowania. My nie możemy działać normalnie. Zawsze będzie jakieś ale, zawsze będzie coś nie do końca ze sobą współgrało.
I najtrudniejszą zasadą tej gry jest to, że ona się nie kończy. Żadne z nas nie jest zdolne do tego, aby ją zakończyć. Wywracamy planszę, ustawiamy pionki od nowa. Przerywamy, uciekamy od tego stołu z wizualnymi elementami tej gierki. Ale coś zawsze przyciąga nas z powrotem, zawsze, któreś ruszy z kopyta i nie pozwoli, aby to drugie stało w miejscu. Będzie ciągnąć je za sobą. Nieważne, że poleje się pot, krew i łzy.
Chociaż Ty chyba nigdy nie widziałeś moich łez.
Nie wiem czy wiesz, ale kryje się we mnie wiele sprzeczności.
Z jednej strony chcę być silna, a z drugiej płaczę sama ze sobą i wysmarkując się w koc owinięty wokół moich kolan.
Chcę rzucić się w wir zapomnienia z Tobą, ale jednocześnie wiem, że ten wir może nas całkowicie pochłonąć i nie pozwoli nam od siebie uciec. Moglibyśmy się zawsze odbijać się od siebie, być po dwóch skrajnych stronach, ale będziemy w nim razem.
Chcę Cię prowokować na tyle, abyś zaczął w końcu ruszać głową we właściwą stronę, ale jednocześnie się tego obawiam.
Ciekawe by było, gdybyś w końcu padł przede mną na kolana, ale co z tego, jeżeli nie wykrzesałabym z siebie chociażby odrobiny zapału?
I w ogóle... Padniesz kiedyś w końcu? Czy może duma zeżre Cię na tyle, że nie będziesz w stanie spojrzeć na siebie i będziesz sobie pluł w brodę, bo miałeś tyle okazji i szans?
I tak jesteś tchórzem. Oboje jesteśmy. Bo nie umiemy skręcić w żadną stronę. Brniemy w ten ocean, nawet nie wiemy tak naprawdę na jakim jesteśmy kursie i w, którą stronę uderzamy. Fale rzucają nami, błyskawice o mały włos w nas nie trafiają a góry lodowe rodem z Titanica są tak blisko nas.
Zamiast w końcu zdecydować się czy płyniemy razem czy nie, próbujemy być jedną nogą na swoich prywatnych statkach a drugą twardo grzęźniemy u siebie. Zamiast zbudować coś wspólnego, oboje się coraz bardziej pogrążamy.
Nawet jeślibyśmy polegli to razem. Zawsze byłoby potem łatwiej powstać.
Ale nie. My jesteśmy uparci i tkwimy. Każde w swoim świecie, raz na jakiś czas wskakujemy i próbujemy mieszać u tego drugiego, a potem uciekamy czym prędzej do swojego kąta.
Bo tak łatwiej.
Po co podejmować decyzje i brać odpowiedzialność za życie. Lepiej bawić się w kotka i myszkę.
Chcesz czegoś więcej a jednocześnie uciekasz. Albo wmawiasz mi, że chcesz, nabijasz się ze mnie, w sumie to nie byłoby nic nowego.
Przecież swojego wysublimowanego poczucia humoru czasem sam nie rozumiesz. A co dopiero ja miałabym pojąć.
Przecież pewnego rodzaju gierki słowne są bardzo zabawne. Zwłaszcza, gdy do mnie docierają dopiero, gdy zmulona przeglądam to, za pomocą czego niby Cię prowokowałam. I w tej chwili nienawidzę Cię za to, że pozwoliłeś, aby mój mur, za którym się chowałam runął i abyś mógł odsłonić jedną czy dwie cegły. I, że podejrzałeś co nie co.
I zobaczyłeś rzeczy, których nie powinieneś widzieć.
Jak dobrze, że resztki instynktu samozachowawczego kazały mi kończyć i iść spać.
Albo to Bóg działał. I nie pozwolił mi do reszty rozebrać się z prawdy o samej sobie. Z tej prawdy, którą chowam przed całym światem.
A Ty i tak jesteś okropny i mącisz mi w głowie. A ja dalej pozwalam, żebyś to robił, licząc na to, że kiedyś się ogarniesz i, że skorzystasz chociażby z jednej mojej rady czy wskazówki.
https://www.youtube.com/watch?v=E6MSkG5txAA&feature=kp
piątek, 4 lipca 2014
konsekwencje dnia następnego
Czasem zapominam jak bardzo lubię się zapominać. Robić różne rzeczy, mówić różne rzeczy ("bo Ty jesteś jego pochodną a sama lubisz się całkować!" jakoś tak to było. chyba), pisać różne rzeczy. No i oczywiście spożywać różne rzeczy. Zwłaszcza takie, których nie powinno się (teoretycznie) łączyć.
Nigdy nie będę typem imprezowobaletowym. Poza tym moja wierna kompanka przekonała mnie, że wychodzenie z domu a'la żul jest ciekawsze i bezpieczniejsze. I w sumie służy zdecydowanie wyższym celom, niż kręcenie różnymi częściami ciała w Patio czy gdzie tam się u nas chodzi na balety i inne imprezy, na które z Nuu niekoniecznie byśmy trafiły.
Tylko przy okazji zapominam o konsekwencjach dnia następnego. O tym, że trzeba odnaleźć resztki godności po głupim smsowaniu w stanie wstawienia. I przy okazji tego szukania nie spalić się ze wstydu..
O tym, że najlepszym lekiem na ból żołądka jest litrowy dzbanek miętowej herbaty. A i, że nie rzuca się setki o 8, tylko nieco później. Na przykład ok 12. jak zrobiłam to dzisiaj.
A i oczywiście, zapominam też o tym, że potem trzeba wstać, doprowadzić się do ładu i iść pełnić swoją nieszczęsną dolę. Starosty, pracownika. Przyjaciółki, kumpeli z pracy. Pasjonatki (tak, obiecałam urodzinowe ciasto, trzeba się wywiązać z tego, mimo wszystko). I oczywiście trzeba grzecznie udawać przed Rodzicami, że aż tak dużo się nie wypiło.
Nie mówiąc już o paleniu.
Wygląd względnie elegancki, pendrive z podaniami gotowy (przecież drukarka też ma okres...) , włosy wyprostowane i można iść.
Udawać, że wcale mój żołądek nie wariuje a w głowie kołowrotek aż tak nie szaleje.
I wciskać wszystkim, że nigdy więcej nie kupuję fajek do piwa. Chcę ograniczać blefowanie, nie wypada aż tak ściemniać. Bo zapewne kupię.
A i trzeba iść. Przecież to nie WE, że dziekanat jest czynny do 15. to ten cudowny wiitch, gdzie po 13.01 potrafią wyrzucić, niezależnie od tego, że jest się starostą i takie tam.
I parafrazując jedną z moich ulubionych blogerek- muszę sobie przypomnieć, jak bardzo lubię pisać, bo ostatnio mam małe problemy z pamięcią.
adiemus
Nigdy nie będę typem imprezowobaletowym. Poza tym moja wierna kompanka przekonała mnie, że wychodzenie z domu a'la żul jest ciekawsze i bezpieczniejsze. I w sumie służy zdecydowanie wyższym celom, niż kręcenie różnymi częściami ciała w Patio czy gdzie tam się u nas chodzi na balety i inne imprezy, na które z Nuu niekoniecznie byśmy trafiły.
Tylko przy okazji zapominam o konsekwencjach dnia następnego. O tym, że trzeba odnaleźć resztki godności po głupim smsowaniu w stanie wstawienia. I przy okazji tego szukania nie spalić się ze wstydu..
O tym, że najlepszym lekiem na ból żołądka jest litrowy dzbanek miętowej herbaty. A i, że nie rzuca się setki o 8, tylko nieco później. Na przykład ok 12. jak zrobiłam to dzisiaj.
A i oczywiście, zapominam też o tym, że potem trzeba wstać, doprowadzić się do ładu i iść pełnić swoją nieszczęsną dolę. Starosty, pracownika. Przyjaciółki, kumpeli z pracy. Pasjonatki (tak, obiecałam urodzinowe ciasto, trzeba się wywiązać z tego, mimo wszystko). I oczywiście trzeba grzecznie udawać przed Rodzicami, że aż tak dużo się nie wypiło.
Nie mówiąc już o paleniu.
Wygląd względnie elegancki, pendrive z podaniami gotowy (przecież drukarka też ma okres...) , włosy wyprostowane i można iść.
Udawać, że wcale mój żołądek nie wariuje a w głowie kołowrotek aż tak nie szaleje.
I wciskać wszystkim, że nigdy więcej nie kupuję fajek do piwa. Chcę ograniczać blefowanie, nie wypada aż tak ściemniać. Bo zapewne kupię.
A i trzeba iść. Przecież to nie WE, że dziekanat jest czynny do 15. to ten cudowny wiitch, gdzie po 13.01 potrafią wyrzucić, niezależnie od tego, że jest się starostą i takie tam.
I parafrazując jedną z moich ulubionych blogerek- muszę sobie przypomnieć, jak bardzo lubię pisać, bo ostatnio mam małe problemy z pamięcią.
adiemus
Subskrybuj:
Posty (Atom)