nikt nie powiedział, że

Jestem otulona Jego zapachem. Czuję bezpieczeństwo, usiłuję nasycić się uczuciem, którego ostatnio mi tak brakowało. Po prostu leżymy, rozmawiamy i gdyby nie sesja i ograniczenie czasowe ta chwila mogłaby trwać. Leżę z głową na jego brzuchu i jest mi po prostu dobrze. Przez ten cudowny moment nie muszę myśleć o tym co mnie czeka po powrocie do domu. Masie nauki, papierów to załatwienia i modlitw o siły na ten czas.

Z drugiej strony cały czas się waham. Boję się, że jestem zbyt oziębła, że nie umiem docenić Jego serca i troski, którą chce mnie otoczyć. Tego, że po prostu chce. Nie wiem czy to kwestia tego, że ostatnio oziębłość i dystans stały się moim środkiem na przetrwanie.

Moja intuicja mnie zwodzi. Nie wiem, nie umiem określić. Szarpie mną strach a jednocześnie chęć bycia blisko. Oschłość i takie bliżej nieokreślone pragnienia. Dawno się tak nie szarpałam.
Nawet wtedy gdy ktoś ciągle próbuje namawiać mnie do palenia szlugów.


Nie umiem sama siebie określić. Nie wiem co myślę, nie wiem co czuję.
Czasem wolałabym wyjść ze swojej głowy i do niej nie wracać. Tak po prostu.

Powietrze pachnie bezpieczeństwem i spokojem. Tylko dlaczego ja się tego tak boję?

Nikt nie powiedział, że dobre uczucia mają zawsze jeden schemat. Że droga do szczęścia musi zawsze wyglądać w ten sam sposób, że to zawsze muszą być praktycznie takie same osoby, ujęte w takich samych schematach postępowania.



Ewentualnie mam też wymęczony mózg. Sesją. I tymi dziwnymi ludźmi i sytuacjami wokół mnie.
Chcę moich przyjaciół, spędzania co drugiego wieczoru z Gabi gapiąc się w chmury, picia z Karoliną kolejnej owocowej herbaty, filozofowania z Malwiną,  obżerania się lubisiami z Dominiką i picia miszela z Nuśką.
Chcę się wyspać.
I chcę w końcu zrobić coś dobrego w kuchni. Coś innego niż szybkie 20minutowe muffiny.

And you know time will always find a way
 To let your heart believe it's true

bubblebubblebubble

Truskawkowy koktajl powoli zmierza przełykiem do mojego żołądka. Dzienną porcję witamin (po bubble tea i boxem z kfc) zaspokajam właśnie w ten sposób.
Jak są chęci by ruszyć się do biedronki/carfura to są i bananowotruskawkowe albo kiwibananowe. Mniam. Mogłabym żywić się tylko tym.
Naprzemiennie z szarlotką.

Zaskakujące jest to, że kiedy bucha ode mnie szczęściem, kiedy czuję się naprawdę... Generalnie nie umiem tego opisać (ja nie umiem czegoś opisać, wróżę sobie szybki koniec mojej pseudo kariery pisarskiej).
Po prostu mimo, że uczelniany świat mi się wali, znowu mam dość wszystkich ludzi i nie wiem na czym stoję w kwestii pracy, czuję się stabilnie. Czuję, że tym razem nie runę, że teraz zmierza ku czemuś naprawdę dobremu i fascynującemu.
Nie skończyłam myśli. Zaskakujące jest to, że mimo, że mam dużo do powiedzenia, to nie umiem ubrać tego we właściwe słowa
Myśli biegają mi wokół zupełnie innych tematów niż powinny.

Jedyny poradnik dotyczący miłości jaki przeczytałam (poza "Miłość i miłość czyli sztuka chodzenia ze sobą autorstwa małżeństwa Jaroszów, z którym na chwilę obecną polemizowałabym ;) ) to "Randkowanie wg Jane Austen" (wakacje z Austen i chemią, mniam mniam). I czuję taki fajny stan.
Nie wiem co to.
Ale czuję taką stabilność, taką pewność. Sama się plączę we własnych słowach.
Dla bloga to źle.
Dla mnie to niezwykłe.

Dzisiejsze 2,5godzinne wagary od życia były cudowne. Reset,  cudowny czas, głupie teksty i jeszcze głupsze skojarzenia i dławienie się galaretkami z bubble tea. I nawet mam jakby mniejsze wory pod oczami.
I nawet byłam w stanie porzucić moje wieczne skąpstwo. Na chwilę, ale jednak.

Jeszcze 18 dni. Oby zleciały. I obym nie umarła w sesji z tęsknoty.
I oby się udało. Bycie solidarną i jak najwięcej wpisów w tym granatowym wyznaczniku moich studenckich osiągnięć.
Tym razem jestem cierpliwa. Tym razem poczekam. I wierzę, że się to opłaci.

niech to co złe weźmie cholera

fruwam

Kolejny dzień w pracy. Jeszcze z założenia lekko skacowany bo dzień wcześniej z Nusią chciałyśmy się dowiedzieć co wyniknie z wymieszania wybornego Miszela z jeszcze wyborniejszymi Corneliusami, muffinami z czekoladą i ostrymi chipsami.
Takie niepozorne kilkanaście minut.
I ja sobie fruwam. Z radości, ekstazy i ogólnego uniesienia.

W tygodniu był wieczny dół, poza przebłyskami. A bo zaliczyłam ceramiki i wpadły 2 bezcenne ectsy (hihihihi). Albo zdarłam gardło na turnieju międzywydziałowym na AZS i bieganie w fartuchach po sali gimnastycznej niezwykle mnie doładowało. A to tego samego dnia co AZS spotkałam się z Dominiką (jakby to ująć: w końcuuuu!). Aż przyszłam sobie w sobotę do pracy będąc na granicy załamania nerwowego (w sumie jestem na tej granicy od jakiegoś czasu).
I znowu sobie fruwam.
W sumie to nie jest fruwanie. To jest coś takiego, że nie da się tego opisać w żaden sposób.
Bo to i zwiększona wiara w siebie, bo to wiele wiele różnych rzeczy.
W każdym razie nie chcę aby ten stan się skończył. Wierzę, ze to dopiero początek. Co ma być to będzie, ale wierzę, że będzie lepiej. I, że ten przebłysk nie jest chwilowy. I, że będzie trwać. W taki czy inny sposób, ale będzie.

To my rzucamy sobie kłody pod nogi.
Może być naprawdę ciężko, ale są chwile, które motywują by się uśmiechać, by cieszyć się (cytując moją Mamę) jak debil i w sumie funkcjonować.
Może Ci się zwalić ogrom rzeczy na głowę. Ale jeżeli uśmiechniesz się do tego, będzie o wiele łatwiej.

I w sumie jak się uśmiechnęłam to nagle zaczęłam zaliczać pewne rzeczy (audytoria z Hrabiną walcie się na ryj, tak samo jak moja prawdopodobna wrześniowa poprawko <3 ) , łatwiej jest po prostu łatwiej.

Już nie mówiąc o stanie totalnego rozpuszczania się.
Chociażby na widok pięknych 64% z kolokwium zaliczeniowego.
Czy też na wspomnienie. (Nie) Zwykłych cieszących się oczu.

Za radość nie karzą.
Dlatego chcę władować teraz tyle tego w moje życie ile się da.

I z góry przepraszam mój rok za to, ze starosta buja trochę w obłokach. Kiedyś też musi.

There's no other place where you belong

arcsin

Szeregi takie zbieżne.
Całki takie niewłaściwe.
Kolokwium takie poprawione
Matma taka czterogodzinna.
Równania różniczkowe takie rozwiązywalne.

Tak bardzo  bardzo kocham ją, że w nocy kiedy wszyscy śpią ja nie śpię kując ją <3  (Terefere)

Hydroliza taka kationowo-anionowa.
Stopień taki zdysocjowany.
PeHa takie kwasowe.
Osad taki wytrącony.
Karbonyl taki węglowy.

Jesteś idolem, wielbi Cię chemiczny tłum, gdzie się pojawisz słychać rozeźlonych głosów szum.

Sweter taki prehistoryczny.
Grafika taka inżynierska.
Trójnik taki narysowany.
AutoCad 2000 taki włączony.
Szowinizm taki szerzący się.

Chciałabym by moje prace zostały uznane, żeby moja ciągła nauka nie szła na marne.

Gardło takie zdarte.
Rysiu taki sportowy.
Belki takie wyzerowane.
Teoria taka sama.
Sprawozdania takie napisane.
Rozdział taki skończony.
Typek taki naukowy.
Nano takie małe.
Ceramiki takie krzemionkowoglinowe.
Wf taki cudowny.
Dziekanat taki najwspanialszy na świecie i zasługujący na uznanie.

No i ZUT taki wspaniały!

mam na to wszystko wyjebaneeeee!

lina

Ostatnie podejście. Zdam i będę miec najwspanialszą tróję w moim indeksie albo nie zdam i będę wisieć ZUT-owi 210zł za analizę i będę mogła mieć max 18pktów kredytu a nie 20.
Skórki przy paznokciach pięknie mi się zagoiły. Każdy, kto chociaż w pewnym stopniu mnie zna to wie, jak potrafią wyglądać. Rozdrapane, z zaschłą krwią.
Co z tego, skoro przed egzaminem Kinga zaczęła mnie prawie bić po łapach, gdy zobaczyła 2 strupy. Jak nie 3. W sumie jest ich coraz więcej.
A było tak dobrze. Było bez ran. I szlag to wszystko trafił.

Ale za to mam w indeksie tróje. 2 najpiękniejsze (póki co) oceny dostateczne, z podpisem najlepszego wykładowcy na świecie. I nie ma co się doszukiwać ironii, Doktor jest cudowny mimo, że za pewne teraz też mnie usadzi. Chociaż staram się wierzyć, że tym razem mi się uda.


Balansuję na granicy. Granicy totalnego załamania nerwowego, dużo głębszego niż po 1 klasie lo.
Jedna część mnie mówi mi, że mam się ogarnąć. Że dam radę, że muszę po prostu wyjść z tego kieratu. Że nie powinnam podduszać każdego, nawet najmniejszego promienia radości i nadziei.
Druga część mówi, że jestem na tyle beznadziejna, że sobie z tym nie poradzę. I, że po co podejmuję jakiekolwiek próby walki z tym.
Balansuję na linie. O wiele łatwiej byłoby mi dosłownie przechylić się i zlecieć. Przecież dojście do celu wymaga stawiania uważnych kroków.

Chciałabym tak operować słowami jak twórczynie moich ukochanych blogów.
Byłoby wtedy łatwiej.

Idę po tej linie. Czasem z niej spadam ale jakimś cudem nie lecę w tej przepaści, pełnej nieokiełznanych duchów.
Czasem mam ochotę  z niej skoczyć i zobaczyć jak to jest tam, w niebycie.

Czasem po tej linie skaczę. Tak jak ostatnio. Sprawdzam jej maksymalne naprężenie (niczym okna w CNBN) i jestem ciekawa czy kiedyś na serio się rozerwie.
Tyle, że w przeciwieństwie do CNBN nie mam wielu tych lin. Mam jedną.


Beztroski uśmiech nowo poznanego człowieka. Po 5 minutach rozmowy stwierdził, że ja wcale nie jestem taka narwana jak twierdzę.
Może nie jestem. Ja może tylko taką siebie samą kreuję.


Dzisiejszy tekst to wymieszanie moich wszystkich stylów, w których się poruszam.
Jeden wielki chaos.
Chaos w mojej głowie ma przełożenie na chaos na blogu. Tragedia. A może i nie tragedia. Nie wiem już.


Bednarki itp mogą im czyścić buty <3

muzyczna historia. moja historia.

A w te swoje cholerne 20ste urodziny chcę życzyć sobie przede wszystkim tego, abym nigdy więcej nie musiała się o nic prosić.
Bym nie musiała błagać kogokolwiek o cokolwiek, o jakieś zakichane najmniejsze gesty, o rozmowę, o cokolwiek.
A i by ludzie, których mam większą lub zdecydowanie mniejszą przyjemność spotykać, aby nie byli takimi zasranymi egoistami jakimi są.

No to, idę zdychać dalej. Miejscówa na podłodze z oparciem głowy o łóżko/tapczan i zapas papieru toaletowego jest taka idealna na urodzinową wegetację!

zniknąć by nie widziano mnie

A może już zniknęłam.
Nie wiem.
I nie wiem czy chcę wiedzieć.

Wszystko dzieje się obok mnie. Jestem w centrum, załatwiam, ogarniam, ale nic poza tym.
Wszystkie emocje, uczucia są obok. Nie wchodzą we mnie, ja nie odczuwam ich aż tak mocno, ani też nie nalegam na nic.

To jest chyba ten etap, że wszystko mi zwisa.
Tworzenie swojego świata jest chwilami tak żmudne, takie niemalże bezowocne. Czasem frustrujące.

Nie wiem z czego wynika ten st. Ze zmęczenia fizycznego? A może z chęci wagarów od życia?

Jednak udało mi się wydobyć z siebie jakieś uczucia. Łzy smakują chlorkiem sodu. Jestem pod ogromnym wrażeniem.

Staram się. Cieszyć itp. Ale coś każe wygaszać to. Dzisiejsza ekscytacja z powodu dobrego poranka z Mamą przeminęła dosłownie po chwili. A nic nie daje mi tyle radości co gotowanie i pisanie.

Chcę się wyrwać z tego otępienia. Trójjodotyna buzuje, zmęczenie i to ogromne zmęczenie czy co to cholery jest.
Nie wiem. Ale trzyma mnie swoimi mackami, z których nie umiem się wyplątać. To wszystko staje się coraz ciaśniejsze. Coraz bardziej oślizgłe.

A może powinnam przestać się winić. Za to wszystko. Za te wszystkie, wszystkie co do jednego problemy.


Chciałabym też nie wiedzieć tyle o życiu. Mieć może mniej doświadczenia, ale nie patrzeć na wszystko przez pryzmat tej odpowiedzialności.
Musiałam dorosnąć gdzieś w wieku 15/16 lat.  I mam dość.

Za oknem burza. Błagam o to, aby w moim życiu też coś tak trzasnęło.
By lunął deszcz.
I aby ta duchota, która ostatnio jest odeszła w niepamięć, ku czci świeżego, czystego, postburzowego powietrza.


żeby moja ciągła praca nie szła na marne
Ten tekst to esencja.  Esencja mojego myślenia. Tego myślenia na chwilę obecną.