a tchórzostwu mówimy nie!

Miałam jakiś czas temu sytuację. Sytuację, niemalże analogiczną do tej, w której tkwiłam co jakiś czas w przeciągu paru ostatnich lat. Była jednak subtelna różnica, między tymi epizodami.
W tym paroletnim ja i ta druga osoba przyznawaliśmy się do tej sytuacji. W tej jednej jedynej, ta druga strona nie umiała się przyznać. Po prostu stchórzyła.

Nie cierpię tego, gdy zachowuję się jak tchórz. Nie umiem zdzierżyć samej siebie, gdy uciekam od problemów, gdy podtruwam się szlugami (a brr, szczyt głupoty w moim wykonaniu) czy zaciskam paznokcie na rękach do bólu, prawie do krwi i do ich połamania. A jeżeli nie umiem tego znieść u samej siebie, to tym  bardziej nie umiem tego znieść u drugiego człowieka.

Odwaga to m.in. umiejętność przyznania się do błędów i  wzięcie odpowiedzialności za to, co się zrobiło. Czasem z podkulonym ogonem a czasem z podniesionym czołem, ale jednak.
Odwaga, to pokazanie światu kim tak naprawdę się jest.
Odwaga, to przyznawanie się do siebie- tak, jestem Asia i nie jestem idealna, ale robię co mogę, aby być bliżej tego, co jest dla mnie jak najlepsze.
O odwadze mogłabym napisać cały post (myślę, że to nie jest głupi pomysł).

Wracając do tchórzostwa.
Smuci mnie fakt, że tak łatwo można obarczyć winą wszystko, ale nie siebie. Uciekłam, bo bałam się konsekwencji (jakie to proste wytłumaczenie, no jaa!) i tego, co może się wydarzyć post factum.
Łatwo jest uciec. Udawać, że mnie to nie dotyczy, że zachowywałem/am się jak nie ja. Że okej, mogłam mieć z tym jakąś styczność, ale tak nie do końca, że to dzieje się, ale gdzieś obok mnie, jak najdalej itp.
Łatwo jest stchórzyć. Tchórzostwo to wg mnie forma obrony, forma maski. Łatwiej się nam wycofać, niż wziąć odpowiedzialność za to, co się oswoiło (jak to było w jednej z najbardziej życiowych lektur szkolnych).
Bo jak się wycofam, to nikt nie zobaczy tego, co naprawdę we mnie siedzi. Przecież to takie komfortowe.

Najgorzej jest, gdy dochodzi do tego stres. Mi znowu się trzęsą łapy jak myślę o jutrze (mój najukochańszy mózgu, nie stwórz jutro nowej matematyki w postaci minus*minus=minus czy czegoś podobnego, wiem, żeś kreatywny, ale tym razem zlituj się nade mną). I znowu mam ochotę wmówić sobie, że sobie nie poradzę, że jestem głupia, że po co idę, lepiej pójść po raz nty do doktora i świecić oczami w imieniu grupy o kolejny termin (Panie daj mi siłę do tego, bo czasem często idzie zwariować, gdy robi to się milionowotysięczny raz).
Ale nie. Nie będę uciekać. Nie chcę być tchórzem.

I tu dochodzimy do momentu, gdy wmawiamy sobie, że jesteśmy beznadziejni/głupi/niedouczeni/tacy a owacy  i dlatego się wycofujemy i uciekamy.
Baw się dobrze, gadając do siebie takie bzdury. Może w nie uwierzysz i przez to stracisz w życiu wiele fantastycznych chwil, momentów i generalnie wszystkiego.
W poniedziałek powiedzmy, że przeszłam małą dużą metamorfozę. I gdyby nie moja Siostra, która dosłownie nie pozwoliła mi się wycofać, nie czułabym się teraz o wiele lepiej a moje malinowe włosy nie robiłyby takiej furory.
Czasem ciężko jest nie stchórzyć. Ale może jednak nie warto chować się za bezpieczną spódnicą mamy, bo poza nią też czekają na nas fantastyczne rzeczy? ;)

don't look back
nie sądziłam, że to akurat ten zespół będzie mnie dzisiaj uspokajał i wyciszał, no ale.. :)

cholera jasna ja gram!

Gram. I to nie w to co chciałabym grać.

Uświadomiłam to sobie wczoraj na Mszy u jezuitów.
Temat masek i skrywania się przed światem był już maglowany nie raz i nie dwa, spora część Magisu (zwłaszcza I stopień) mówi o zrzucaniu masek i tak dalej i tym podobnie. Dlatego dzisiaj o innym aspekcie.
O zmęczeniu tą maską.

Są rzeczy, które możemy zrzucić na karb zmian w samych sobie, na otaczające nas środowisko, nawet na to, że ma się akurat zły dzień. Chociażby to, że ma się zły humor, że ma się ochotę co by częściej wychodzić, czy robimy wszystko, aby się komuś przypodobać. I nawet często robimy to nieświadomie.

Ale są też rzeczy, które do nas przywierają. Niczym nowa łatka. I które początkowo się nam podobają bo "zawsze chciałam mieć imprezowe towarzystwo, zawsze chciałam mieć ludzi, z którymi mogę tak o wyjść do klubu i zaszaleć, bo zawsze marzyłam o tym i o tym" etc.
Ale po pewnym czasie zaczynają nas uwierać i dostrzegamy, że jednak nie to jest najważniejsze.

Biegłam. Szłam. Czołgałam się. I w tej drodze poprzyklejały się do mnie jakieś zbędne łatki. Jakieś poniekąd fajne, ale też i zbędne mi naszywki. Niby takie, które w mniejszym lub większym stopniu były tam jakimiś moimi pragnieniami. Były.
Po raz nty wychodzi to, że to czego chcemy, nie zawsze jest dla nas dobre.

I muszę powiedzieć, że jestem zmęczona tą ilością tych naszywek. Nie są tak lekkie jak się wydawały. Są cholernie ciężkie.
To, co teoretycznie czasem przewijało mi się w głowie, okazało się średniej jakości.

Czasem ta ilość łat nawarstwia się tak, że jest ciężko wybić się z nich. Ciężko pokazać, kim tak naprawdę się jest. Jest to cholernie trudne.

Z tym, żeby z tym walczyć musimy to zaakceptować. Okej, wyszło jak wyszło, ale to nie oznacza, że nie można wyjść z tych niechcianych scenariuszy. Dopóki tego nie zaakceptujesz, to NIC z tym nie zrobisz. Tu nie wystarczy teoria. Tu trzeba akceptacji tego, że niekoniecznie jest się jakim chciałoby się być. Jeżeli to zrozumiesz a potem przyjąć to. Jak to zrobisz, wtedy czeka Cię najcięższy krok- działanie. Uczynienie tego Twoją bronią, ewoluowania tego w kolejne doświadczenie i pewne modyfikacje.

już jutro będzie za późno

lim-> (jak się robi znak nieskończoności w tytule?)

Tak dzisiaj rozmyślałam na matmie (takim bocznym torem w tym moim mózgu), że ilość materiału i rzeczy do zrobienia w tym miesiącu jest AAAAAAA i tak, dąży do nieskończoności (żółć mi na mózg pada, w gimnazjum gadałam sama do siebie po hiszpańsku a teraz używam matematycznych i chemicznych i ogólnie uczelnianych określeń na pewne sytuacje z życia codziennego) i, że nie poradzę sobie.

A teraz w przerwie na szybkie 5min dla paznokci uświadomiłam sobie, że to ja stwierdziłam, że sobie nie poradzę. I, że to przede wszystkim JA podkopuję poczucie własnej wartości. I co jak co, ale to jest nienormalne. I wiem, że nie tylko ja tak robię.

Sami dla siebie stanowimy problem, jeżeli chodzi o wiarę w siebie. Jeżeli Ty nie uwierzysz w siebie, to przepraszam Cię bardzo, ale nikt Ci nie wbije do głowy, że jesteś naprawdę wartościowym, dobrym, wspaniałym (etc etc) człowiekiem. Ludzie mogą Cię nakierować, mogą Cię jakoś popchnąć, aby w siebie uwierzyć. Ale na dobrą sprawę, jeżeli Ty nie uwierzysz, to nikt tego za Ciebie nie zrobi. 

Powiedzmy sobie uczciwie, że jestem przykładem typowego brzydkiego kaczątka. I tu niekoniecznie mam na myśli tylko sferę fizyczną, ale też w dużej mierze charakterologiczną. Zawsze chciałam być pewna siebie, ładnie się uśmiechać i na ulicy iść (biec) pewnym siebie krokiem. Ale dopóki brzydkie kaczątko nie zrozumiało, że musi trochę bardziej otworzyć się na nowe rzeczy i nie odblokowało swojego ciasnego myślenia, to tym brzydkim kaczątkiem było. Kiedy zwróciło uwagę, że tak nie powinno być, pojęło, że czas wyjść przez stawiane sobie samemu granice (łac. limes[y?]). I wyszło. I to była najlepsza decyzja jego życia ;)

Chodzi mi o to, że w głównej mierze to MY SAMI stawiamy sobie te granice. Nie wciskaj mi kitu, że przyjaciele Ci wmawiają, że jesteś głupi (chyba, że maja spaczone poczucie humoru, to zwracam honor), że nie podołasz temu czy tamtemu i w ogóle weź wyjdź. To TY sobie to wmawiasz, że jesteś beznadziejny, tępy i, że coś jest ponad Twoje siły. I to Ty stawiasz sobie te granice, których wydaje Ci się, że nie jesteś w stanie pokonać.

Ja wierzę w to, że w życiu spotykają nas rzeczy, które jesteśmy w stanie udźwignąć. Czasem ludzie dobrej woli muszą nam pomagać, czasem sami przez chwilę niosą ten ciężar, abyśmy mogli się napić czy nabrać głębszego oddechu. A czasem gdy ten ciężar nam spada a granice stają się coraz bliższe, dają młotek w łapę i dopingują, abyśmy użyli go we właściwy sposób. 

A czasem te problemy i sytuacje mają nam uświadomić, że bez kitu, jesteśmy silni. Że na serio mamy w sobie dużo, dużo mocy ducha i, że jesteśmy naprawdę wytrzymali.

Idę zatem walczyć, ze swoimi granicami i zabieram się (o ironio) za te matematyczne limesy i analizy chemii nieorganicznej. To, że tym razem się nie udało, to nie znaczy, że tak będzie cały czas! ;)

A dzisiejszy muzyczny motyw przewodni, to jeden z moich najukochańszych zespołów, na którego koncert zawitam już za 2,5tygodnia (jak dobrze liczę <3)

Nikt nie odbierze mi tego co robię

Syr 37, 5-6

Bawcie się dobrze szukając. Jest to jeden z moich ulubionych cytatów i jakże trafnie obrazuje wczorajsze popołudnie i wieczór.

Nie pisałam bo uczyłam się do poprawki z matmy i z analizy, które miałam w czwartek. Teoretycznie ich nie zdałam. Praktycznie we wtorek mam zajęcia z kochanym doktorem i wyczuwam to, co robiłam przez pół sesji, czyli bajerowanie Go i umiejętne sugerowanie, że przynajmniej z matematyki I powinnam zdać ;) Jak mi to wyjdzie, tego to nie wiem, ale liczę na to, że intuicja, którą posiadam, jakoś mi w tym pomoże. W sumie w sesji mi pomogła, to tutaj też powinna działać bez zarzutu ;)

W każdym razie nie o tym chcę dzisiaj pisać.

Wczoraj po frustrującym mejlu od doktora uświadomiłam sobie, że mam dość samej siebie. I wiem, że nie tylko ja czasem mam dość samej siebie.
Każdy ma takie chwile, kiedy po prostu ma ochotę walnąć głową w ścianę i powiedzieć: TAK JESTEM BEZNADZIEJNA/Y; NIC MI W ŻYCIU NIE WYCHODZI/JESTEM GŁUPI/A; NIGDY MI NIC SIĘ NIE UDA; A MOŻE LEPIEJ SIĘ COFNĄĆ?
Guzik prawda.

Są dni, kiedy śmiejemy się z tego, jacy byliśmy kiedyś, jak się zachowywaliśmy w gimnazjum czy liceum albo nawet miesiąc temu.
Są dni, kiedy jesteśmy na siebie bardzo wkurzeniu i sfrustrowani samymi sobą. Tym co teraz wyrabiamy, tym, że nie poznajemy samych siebie.

Nie można całe życie tkwić w jednym schemacie. To powoduje w nas zacofanie, nie robimy wtedy nic, aby się rozwinąć.
Zmiany są potrzebne. Nawet nie chcę wiedzieć, co by było, gdybym dalej była taka jak w liceum a nie daj Boże, taka jak w gimnazjum. Zmiany są po prostu konieczne. Chyba, że lubisz tkwić w błotku, to okej, nikt Ci nie broni ;)

Ostatnio sama się zastanawiam, czy te zmiany we mnie to są na dobre. Płaczę w rękaw Karolinie czy Malwinie ( biedne jesteście ze mną, naprawdę), że się zmieniam, ale nie wiem czy na gorsze czy na lepsze. I nawet jeśli niektóre zmiany są z gatunku "że nie zmienię się w kogoś, kim nigdy nie chciałabym być". Z dzisiejszej perspektywy stwierdzam, że czasem trzeba przejść przez ten etap. Aby uświadomić sobie inne rzeczy. Aby dostrzec to, że są rzeczy, których warto spróbować. A jeżeli nawet nie warto, to może mają nam one pokazać te, które są o wiele cenniejsze.
I nawet nie wiem kiedy, zobaczyłam, że te zmiany były mi potrzebne.

Łatwo przychodzi nam opisywanie tego, jacy są inni. Łatwo jest mi powiedzieć, że Karolina jest konsekwentna i uparta, łatwo powiedzieć Malwinie, że jest bardzo uzdolniona artystycznie, czy Madzi, że ma ogromną cierpliwość.
Ale jak trudno jest nam scharakteryzować samych siebie. Jak ciężko użyć jakiegokolwiek POZYTYWNEGO przymiotnika, aby opisać nam samych siebie. Z jakim bólem dupy przychodzi nam uświadomienie sobie, że jednak wcale nie jestem taki zły.

Na jednym ze spotkań mojej Grupy Magisowej zrobiłam działanie mające na celu zwiększenie samoświadomości wśród nas. Myślałam, że Dziewczyny mnie uduszą (zresztą jak co spotkanie <3) , ale ostatecznie wyszło nam to na dobre.

A Ty może uświadom sobie, że ten proces zmieniania się, ten proces dojrzewania, wcale nie jest taki zły? Że chcąc nie chcąc jest Ci potrzebny? ;)

My time is now!

-powinnam

No właśnie, że chyba nie powinnam!
O i tyle Wam powiem!

Ile razy się słyszy, że "powinno się być miłym i grzecznym" "takim a siakim a owakim". Że najlepiej to stać się chodzącym ideałem osobowości, być kryształowym, mieć takie a nie inne poglądy, a najlepiej to słuchać się kogoś innego. Bo przecież to inni zawsze mają rację! To inni są bardziej doświadczeni przez życie, to inni mają bardziej poprawne myślenie na różne tematy, to Inni..

Nieprawda.
Ta zasada spełnić może się tylko w jednym wypadku- kiedy pod hasłem Inni kryje się Twoja Mama/Tata. I tyle.

Gdybym zawsze się słuchała tych wszystkich mądrych osób to w sumie wyglądałabym jak pokraka, biegałabym w spódnicach do kolan i wieczną tapetą na twarzy, byłabym grzeczną, cichą i poukładaną dziewczynką, która boi się wyjść przed szereg.
Na szczęście pozostało we mnie na tyle instynktu samozachowawczego, że nie dałam się ująć w żadne ramy, tamy i próby osadzenia mnie w jakichś dziwnych schematach. Chociaż nie powiem, mało brakowało.
Na szczęście udało mi się pozostać sobą i jestem z tego powodu naprawdę szczęśliwa (czasem mniej lub bardziej, ale jednak szczęśliwa).

Nie oszukujmy się. Wielu z nas chciałoby wtłoczyć drugiego człowieka w swój utarty schemat funkcjonowania. Mamy takie odruchy- zbyt łatwo nam to przychodzi. Mniej lub bardziej świadomie, ale jednak myślimy, że "ja mam zawsze rację", "czemu Ona/On się mnie nie słucha", "przecież to co Ona/On wyrabia jest bardzo głupie!". Można to mnożyć i potęgować. I każdy tak ma, nie uwierzę, że są ludzie, którzy ani razu tak nie pomyśleli. Może nie w tak drastycznych formach, ale jednak.

I są ludzie, którzy spełniają marzenia, ale innych. Którzy pogubili się w swojej życiowej drodze, którzy nie wiedzą za bardzo co robić i nie pamiętają już jak to jest być sobą. Po prostu sobą. Zostali złapani w pułapkę "powinnaś zrobić to" , "powinnaś być taka a siaka" "powinnaś ablablablablabla".
Pół biedy, jak to inni robią.
Gorzej, jak my sami siebie wpychamy do tej pułapki.

Ja już nawet nie liczę ile razy mówię sobie dzień w dzień "powinnam zrobić to, nie powinnam robić tamtego itp". Tylko gdzie w tym wszystkim jest czas na "chcę to zrobić, marzę by coś zmienić, pragnę stać się lepszym człowiekiem" itp. Nie chodzi o ciągłe opieprzanie siebie. Naprawdę wiele trucizny "powinnam" asami wlewamy sobie w życie.
-powinnam była zaliczyć tę matmę w sesji
-a może to dało Ci nauczkę w takim kontekście?
-i co z tego i tak powinnam.

Pozwólmy sobie czasem na luz. Nie chodzi o to, aby przestać od siebie wymagać, tylko aby pozwolić sobie na popełnienie błędów.
I na to, aby spod tego "powinnam być taka a owaka" wyszło "jestem taka a taka i jestem mega szczęśliwa z tego powodu".

Don't want to see what you've become

trochę inny Wielki Post

Ten Wielki Post będzie dla mnie inny. Zdecydowanie inny.

Po odejściu z Magisu, po uwolnieniu się od wpływu różnych ludzi i sytuacji, a umocnieniu moich relacji z innymi ludźmi, moje poglądy na tematy Wiary i Religii w dużej mierze się umocniły, niektóre ciut zmodyfikowały, a inne miały w końcu odwagę wyjść na wolność, z takiego cichego, ukrytego zakamarka mojego serca.
I o dziwo mnie to nie boli, chociaż chwilami mój liberalizm może być zatrważający.

Wielki Post zawsze kojarzył mi się z nagłymi nawróceniami, rewolucjami w swoim życiu i zakazem imprezowania.
Tym razem daję sobie swobodę. Po raz kolejny złamię ścisły post w Popielec (tak, przyznaję się. Ale mam do wyboru albo zasłabnąć albo trzymać się postu), po raz kolejny będę żreć słodycze (nie aż tyle, ale jednak), wyjdę na jakieś piwo czy coś (nie wiem czy przypadkiem koncert Farben Lehre nie wypada teraz w Poście, a, że obiecałam sobie, że pójdę, chociażby sama to cóż ;) ) i niekoniecznie będę na wszystkich Drogach Krzyżowych (piątek z moją Grupą i spotkaniem w starodawnym Czwórkowym stylu raczej mnie nie tłumaczy).
Ale nie o to chodzi. Nie teraz.
Możemy trzymać się wielu zakazów i nakazów i być naprawdę poprawni pod tym względem. Ale pytanie zasadnicze- co nam to da?

1) Czy będę grzesznicą bo złamię zakaz imprezowania i pójdę na koncert?
2)Czy łamiąc ścisły post przesadzę?
3) Czy może przez brak jakiegokolwiek widocznego dla innych działania nie przeżyję dobrze tego czasu?

1) nie
2) nie
3) NIE!

Tego typu pytania można mnożyć. Odpowiedzi przeczące też.

Nie chodzi o to, aby w tym czasie odwalać wielką szopkę. Nie chodzi też o to, aby pokazywać całemu światu swoje wielkie nawrócenie.
Chodzi o to, aby odnaleźć w sobie samym te rzeczy, z którymi chcę walczyć.

Są ludzie, których Zły bardzo łatwo umie omamić. Ja się do nich nie zaliczam. Tzn tak mi się wydaje.
Są tez ludzie naprawdę poprawni. Dają ogromny przykład człowieka wierzącego, starają się jak mogą i rzadko kiedy pozwalają sobie na potknięcia. Też w tej grupie nie jestem.
Są też ludzie, którzy są mocni w Duchu, którzy nie zawsze może dają taki 100% przykład swoim życiem, bo mają swoje słabości i grzechy, które wynikają z ich pięt Achillesowych, w które Zły uderza. Tak, to w tej grupie jestem.

W tym Wielkim Poście stawiam na konkrety. Pierwszym było przyznanie się K. i wyrzucenie szlugów. To tak apropo mojej największej pięty Achillesa, którą każdy kto mnie choć trochę zna, wie jaka jest.
Drugim będą moje trzy twarde postanowienia, które dwa zlewają się w sumie w jedno. To nie jest istotne. Wierzę, że jeżeli uda mi się je zrealizować to zrobię kawał naprawdę dobrej roboty.
A jeżeli już ktoś stawia mnie pod ścianą i każe wymyślić coś takiego widocznego, to okej, przyznaję się, obiecałam sobie, że tym razem dostanę wpis z matematyki i wstępu do analizy matematycznej za pierwszą poprawką. Ale dopiero teraz ogarnęłam, że poprawki mam w Wielkim Poście ;)

Życzę sobie a przede wszystkim Wam powodzenia. W mniejszych i większych postanowieniach i walkach z samymi sobą. Bo to wszystko tak czy siak łączy się z walką. o Samych siebie.

Lubię ten zespół. Bardzo lubię.
ja wiem, że chcę inaczej

a najtrudniej zrobić pierwszy krok

Także tego.. O czym ja chciałam napisać teraz, dzisiaj, zaraz, natychmiast?

Aa! Pierwsze kroki.
I nie chodzi mi tu o kroki robione przez małe dzieci, chociaż jakby szukać głębszych metafor... Nie, nie mam nastroju ani chęci na głębsze metafory. Będzie wyjątkowo prosto i w miarę nieskomplikowanie jak na mnie (wow, coś niesamowitego! :D ).

Z autopsji wiem, że łatwo nam powiedzieć przyjacielowi/koledze/komukolwiek na ulicy- zrób to a Twoje życie stanie się prostsze! Zrób tak a siak, a będzie Ci o wiele lżej, łatwiej i nie będziesz się tak męczył! Zadziałaj, zacznij spełniać swoje marzenia. realizować cele itp a będziesz naprawdę szczęśliwym człowiekiem!
Łatwo się mówi, NAPRAWDĘ łatwo. Ale co z tego, skoro mówimy to innym a nie sobie?

Są dwa główne punkty widzenia. Jeden z nich to ten, gdy to Tobie ktoś radzi/mówi/sugeruje. I z reguły mam wyłożone na to co mówią mi ludzie, chyba, że  jest to jedna z osób, której foto wisi na mojej tablicy korkowej i moja Mama. Wtedy zaczynam się zastanawiać czy może faktycznie nie mają racji (Mama ma zawsze rację..) . Ale co z tego, że się produkują, marnują klawiaturę, czy też gardło, ale dopóki ja nie zrobię jakiegokolwiek kroku to Oni sobie mogą gadać na zdrowie!
Dopóki Ty nie uwierzysz, że możesz coś zrobić, zdziałać, nikt tego nie zrobi za Ciebie. Nikt za Ciebie nie wyjdzie ze skorupy, nikt nie zacznie dbać o Twoje zdrowie oraz nikt inny nie spełni się za Ciebie życiowo. To tak w dużym uproszczeniu.

A z drugiej strony to często my komuś radzimy. Ja niestety mam kłopot z nadmiernym psychologizowaniem i czasem nadmiernym pomaganiem drugiemu człowiekowi, co czasem idzie mi w pięty. To naprawdę fajnie, jeżeli chce się pomagać, ale co z tego, skoro druga osoba ma na to wyłożone? Ty możesz jedynie jakoś ją poruszyć, ale to Ona i tylko Ona może poruszyć swoje życie.

Często też sami mamy świadomość tego, że musimy zrobić konkretne rzeczy. Że w taki a nie inny sposób możemy poprawić swój nastrój, funkcjonowanie. cokolwiek w swoim życiu. Że są takie a nie inne metody na realizację naszych marzeń, planów, celów.
Chciałoby się, aby sama świadomość tego zdziałała cuda. Ale jak to mówi moja Mama- chciałaby dusza do raju. Rzadko kiedy możemy osiągnąć coś bez jakiegokolwiek, nawet minimalnego wysiłku.
Tylko trzeba chcieć ten wysiłek włożyć.

Ten pierwszy krok jest zawsze najtrudniejszy. Moje notatki z matmy na poprawki egzaminów leżały poukładane (zawsze i tak to jest coś) ale same nie wejdą mi do mózgu. Teraz je otworzyłam.
I to nie zabolało. Wręcz dało satysfakcję, bo jednak coś pamiętam.
Ale odkładałam to przez tydzień.

Rusz się. Po prostu.
A jak nie umiesz to pomódl się o pragnienie pragnienia. To działa :)
Gdy się przełamiemy to naprawdę idzie lżej już wszystko. Bo zrobiliśmy pierwszy krok. Bo w końcu nie stoimy w miejscu.

Wiem, że pisałam już coś w tym rodzaju. Ale jakoś tak nie mogłam się powstrzymać ;)

tak, było to, ja doskonale o tym pamiętam