a najtrudniej zrobić pierwszy krok

Także tego.. O czym ja chciałam napisać teraz, dzisiaj, zaraz, natychmiast?

Aa! Pierwsze kroki.
I nie chodzi mi tu o kroki robione przez małe dzieci, chociaż jakby szukać głębszych metafor... Nie, nie mam nastroju ani chęci na głębsze metafory. Będzie wyjątkowo prosto i w miarę nieskomplikowanie jak na mnie (wow, coś niesamowitego! :D ).

Z autopsji wiem, że łatwo nam powiedzieć przyjacielowi/koledze/komukolwiek na ulicy- zrób to a Twoje życie stanie się prostsze! Zrób tak a siak, a będzie Ci o wiele lżej, łatwiej i nie będziesz się tak męczył! Zadziałaj, zacznij spełniać swoje marzenia. realizować cele itp a będziesz naprawdę szczęśliwym człowiekiem!
Łatwo się mówi, NAPRAWDĘ łatwo. Ale co z tego, skoro mówimy to innym a nie sobie?

Są dwa główne punkty widzenia. Jeden z nich to ten, gdy to Tobie ktoś radzi/mówi/sugeruje. I z reguły mam wyłożone na to co mówią mi ludzie, chyba, że  jest to jedna z osób, której foto wisi na mojej tablicy korkowej i moja Mama. Wtedy zaczynam się zastanawiać czy może faktycznie nie mają racji (Mama ma zawsze rację..) . Ale co z tego, że się produkują, marnują klawiaturę, czy też gardło, ale dopóki ja nie zrobię jakiegokolwiek kroku to Oni sobie mogą gadać na zdrowie!
Dopóki Ty nie uwierzysz, że możesz coś zrobić, zdziałać, nikt tego nie zrobi za Ciebie. Nikt za Ciebie nie wyjdzie ze skorupy, nikt nie zacznie dbać o Twoje zdrowie oraz nikt inny nie spełni się za Ciebie życiowo. To tak w dużym uproszczeniu.

A z drugiej strony to często my komuś radzimy. Ja niestety mam kłopot z nadmiernym psychologizowaniem i czasem nadmiernym pomaganiem drugiemu człowiekowi, co czasem idzie mi w pięty. To naprawdę fajnie, jeżeli chce się pomagać, ale co z tego, skoro druga osoba ma na to wyłożone? Ty możesz jedynie jakoś ją poruszyć, ale to Ona i tylko Ona może poruszyć swoje życie.

Często też sami mamy świadomość tego, że musimy zrobić konkretne rzeczy. Że w taki a nie inny sposób możemy poprawić swój nastrój, funkcjonowanie. cokolwiek w swoim życiu. Że są takie a nie inne metody na realizację naszych marzeń, planów, celów.
Chciałoby się, aby sama świadomość tego zdziałała cuda. Ale jak to mówi moja Mama- chciałaby dusza do raju. Rzadko kiedy możemy osiągnąć coś bez jakiegokolwiek, nawet minimalnego wysiłku.
Tylko trzeba chcieć ten wysiłek włożyć.

Ten pierwszy krok jest zawsze najtrudniejszy. Moje notatki z matmy na poprawki egzaminów leżały poukładane (zawsze i tak to jest coś) ale same nie wejdą mi do mózgu. Teraz je otworzyłam.
I to nie zabolało. Wręcz dało satysfakcję, bo jednak coś pamiętam.
Ale odkładałam to przez tydzień.

Rusz się. Po prostu.
A jak nie umiesz to pomódl się o pragnienie pragnienia. To działa :)
Gdy się przełamiemy to naprawdę idzie lżej już wszystko. Bo zrobiliśmy pierwszy krok. Bo w końcu nie stoimy w miejscu.

Wiem, że pisałam już coś w tym rodzaju. Ale jakoś tak nie mogłam się powstrzymać ;)

tak, było to, ja doskonale o tym pamiętam