i poszło z dymem

Siedzimy z Marcinem na murku. Nie, nie z moim rodzonym bratem, tylko z kimś, kto był moim mentalnym bratem. Wtedy. Wyciągnął malboro light i spróbowaliśmy. Niczym szalone dzieciaki mające w ręku kawałek zakazanego owocu. To było jakoś w wakacje przed liceum. Tak mi się wydaje. Im dalej tym sporo wspomnień się zaciera, zwłaszcza tych trudnych.

Koniec I klasy liceum. I nagle te klocki tworzące może nie najwspanialszy, ale względnie stabilny i przewidywalny świat runęły. Musiałam poodnajdywać sporo kawałków, poskładać to do kupy i wierzyć w lepsze jutro. W tej wierze miały mi niby pomóc l&m. Moja pierwsza paczka. Która została wyrzucona przez Kogoś, kiedy tylko wyczuł zapach.

Połowinki. Pierwszy prawie legalny, ale nie do końca browar i jakaś głupia chęć. Nie wiem czego, nie wiem co ja sobie wtedy myślałam. Ale wyszło nie w tą stronę co trzeba. W sumie to dla mnie lepiej. Chociaż wtedy myślałam zupełnie inaczej.

Po tamtej imprezie był spokój. Bardzo długo. Nie chciałam, nie miałam ochoty, a po tym, jak 2 lata temu w styczniu musiałam iść na pogrzeb mojej ś.p. Babci, która odeszła przez pewną chorobę znaną jako mięsak Kaposiego czułam autentyczny wstręt. Do dymu, do smaku. Obiecałam sobie wtedy, że nie będę palić.

A potem nadeszły studia.
I wszystko szlag jasny trafił.

Problemy bolą. Bolą coraz mocniej im jesteśmy coraz starsi. W liceum i wcześniej wszystko było zdecydowanie prostsze.
Decyzja naprawdę nie była trudna. Biorąc pod uwagę to, jaką głupotę strzeliłam paręnaście godzin przez kupnem paczki. Biorąc pod uwagę okoliczności. A może ja na serio szukałam tylko pretekstu. Szukałam powodu, aby po prostu zapalić i nie mieć żadnych wyrzutów sumienia.
I nie miałam.
Dokarmiałam mojego cancera. A potem w sesji nastąpiło jedno wielkie ŁUBUDUBUDU i poziom stresu i różnych substancji we krwi drastycznie wzrósł.
Nigdy nie byłam tak szczęśliwa, jak wtedy w pociągu jadąc do Malwiny.

Niby miałam wtedy rzucić. Ale tu Gliwice, tu urodziny kumpeli z gimnazjum i liceum i tak szło. Aż przestałam.
I niby nie palę teraz. Ostatnio na chrzcinach Bercika i to tylko dlatego, że wyszłam z kuzynem po coś tam do sklepu.

Okazji się nie szuka. Okazja przychodzi sama. A to spotkanie z kimś dawno nie widzianym. A to stres i nerwówka. Albo chociażby to, że jesteśmy ciut wcięci.

Moja Mama mówiła. Mówiła, że bym uważała. Bo prawdą jest to, co mówiła kiedyś na ten temat. Jak ktoś raz spróbuje to nie skończy. Może i nie palić latami, ale to jest w środku.

Co z tego, że nie mam ochoty. Prędzej czy później przyjdzie chęć na zapalenie.
To jest jedna wielka nieustanna walka.
Łatwo się mówi osobom, które nie spróbowały i, które nie miały tej przyjemności.

Moja tarczyca czasem krzyczy. Krzyczy, abym się ogarnęła, abym wróciła do dobrych nawyków. Abym olała studencki tryb życia i abym poszła spać o 00:30 a nie o 1:30 czy nie daj Boże o 2:30.
Abym odpoczywała. Ale odpoczywała a nie siedziała przed kompem.
A z kim jak z kim, ale z moją tarczycą muszę się liczyć.

I ja naprawdę nie chcę tępić ludzi za to, że palą. Bo to jest wybór każdego z nas. I znam wielu cudownych ludzi, którzy palą. Na czele z moimi Rodzicami.


Ktoś kiedyś powiedział, że dostać się na ZUT jest naprawdę łatwo, ale wylecieć z niego jeszcze łatwiej.
Parafrazując- zapalenie szluga jest o wiele prostsze niż ugaszenie go. Ale takie ugaszenie na full.

Having troubles telling how I feel But I can dance, dance dance