idę

Idę. Na uczelnię, która teoretycznie nie zabiera dużo czasu. Przecież te 3 do 7 godzin dziennie można się przemęczyć. 

Wracam. Nie trafiam obiadem do ust zaczytana w kolejną powieść Cooka. Po 40 minutach uświadamiam sobie, że muszę usiąść, pouczyć się.

Nie mogę. Roznosi mnie. Nadmiar energii, robaki w tyłku, a może i to i to. A może to chęć wyrwania się z tego kieratu woła do mnie. Może to chęci do zrobienia czegoś fajnego. Do tego, abym zrobiła moje kolejne mistrzowskie ciasto. Do tego, abym wyszła chociażby na pół godziny na Bulwary i pogapiła się na Odrę. To nie musi być nie wiadomo jakie. To musi być moje.

Wyszłam. Siedzę po turecku na bulwarach. W uszach dźwięki. Te dobre nuty dające ukojenie sercu.

Wolę takie marnotrawienie czasu niż siedząc na fb i gadając. I mimo, że w większości kocham ludzi, z którymi gadam, czasem potrzeba wyjść. Po prostu. Dla samej siebie.

Idę. Co by się trochę pouczyć. Najtrudniej jest zacząć. Usiąść, otworzyć i zrobić pierwsze zadanie, przeczytać pierwszą definicję. Potem idzie z góry. Czasem idzie z góry. Czasem trzeba się napocić jak mysz, by przewrócić kartkę...

Pokasowałam praktycznie wszystkie robocze posty, które nigdy nie ujrzały strony głównej tego bloga. Ich liczba zredukowała się o połowę. I mam nadzieję, że te 8, które zachowałam, zostaną w najbliższym czasie wrzucone tutaj.

....