awwrrr

Ból. Ból tworzenia, ból niemocy spowodowanej tym, że ten natłok dziwnych i zaskakujących myśli nie chce mi wyjść z głowy, nie chce się przelać na klawiaturę.

Może po prostu muszą jeszcze trochę urosnąć, zostać podlane a wtedy wypuszczą pąki, które się tutaj znajdą.

Niemoc do nauki rozumiem. Dzień w dzień z nią walczę.

Ale niemoc do pisania... To coś w stylu niemocy do gotowania. Niemoc do robienia rzeczy, które się kocha i, które pozornie przynoszą ulgę to coś niewłaściwego. Coś co nie powinno mieć miejsca.

Dużo weny. Dużo myśli. Wątpię, aby ktokolwiek miał ochotę wejść mi do głowy, aby się utopić w tym strumieniu.

Za głupia na studia, za leniwa, żeby usiąść i poczytać coś bardziej rozwijającego niż kryminały Cooka (które są cudowne i kiedyś ich kolekcja będzie zdobić moją biblioteczkę w domu) i posłuchać czegoś innego.

Za mało odważna by w końcu wygarnąć bratu. Za bardzo skryta by komukolwiek coś powiedzieć ostatnio.
I za bardzo rozbujana ostatnio. W jakimś dziwnym świecie.

I wciąż za mało wdzięczna za cierpliwość ludzi w stosunku do samej siebie. Arrgh.

Jeszcze 42 dni do wakacji. 37 jeżeli zdam matmę w I terminie (he. he. HE.). Chociaż nie, trzeba będzie i tak oddać indeksy.

Nie mogę doczekać się tych wakacji. Zapowiadają się inaczej, śmieszniej. Już to, że nie jadę w tym roku do Starej Wsi jest zupełnie inne. To, że będę psią niańką to też zakrawa na jawne szaleństwo (nigdy nie miałam chomika nawet bo przecież tak mało miejsca w domu...). I to, że wraz z Nuśką jedziemy we dwie, szalone wariatki na drugi koniec na Festiwal. I jeszcze nie wiadomo nawet dokąd nas wywieje po tych 2, w sumie 3 nieprzewidywalnych dniach.

...