A tego, no, sylwester!

No właśnie!
Ten ostatni tydzień minął mi tak, że nic nie ogarnęłam na uczelnię (nadal wierzę w to, że się uda mi się zrobić wszystko w 3dni), nie napisałam ani linijki (ale zaczęłam już coś tworzyć, więc robię postępy!) i mimo, że śpię ostatnio po 4/5godzin to jeszcze jestem żywa.
W sumie wczoraj miałam napisać iście poetycki post na pewien temat, ale z racji różnych czynników, nie miałam siły na nic (poza ofkors tapetowaniem paznokci i odpaleniem Dirty Dancing).

Mam w swoim zwyczaju podsumowywać ten rok. Z tymże, z racji zmiany formy bloga, podsumowanie też będzie inne. Po prostu pod nazwą każdego miesiąca jest ukryta nuta, która mi się kojarzy z jakimś ważniejszym wydarzeniem, sytuacją, osobą (tak jak w przypadku czerwca <3 ). Nie podsumowuje całości, ale jest skojarzeniem dla mnie i dla osób związanym z takim a nie innymi motywami przewodnimi.

styczeń- za wiele to ja nie pamiętam z tego stycznia, bo po pierwsze zmieniłam kalendarz po 3miesiącach (ten pierwszy był niezbyt funkcjonalny jak na moje pismo i ilość notatek itp) a po drugie pamiętam jedynie, że wtedy był chyba najgorszy okres w XIV, kminienia nad tym, czy dobrze, że zdaję takie a nie inne przedmioty na maturze itp.

luty- każdy gadał, że studniówka jest ważna itp itd, jak dobrze pamiętam, wraz z Dominiką uznałyśmy, że chcemy ją po prostu przeżyć i mieć później w nosie, dlatego też, wyłamałam się ze schematu ubioru i wiem, że wtedy wyszło to na plus. poza tym jazda z włosami i ścięcie na krótkiego boba (kolejny studniówkowy bunt) i o ile wiem, to była jedna z najlepszych decyzji w tym roku :)

marzec- 'co chcę' znalazłam niedawno dość, ale idealnie obrazuje moje podejście do matury i XIV;  ilość godzin biologii, które wraz z Dominiką spędziłyśmy na, jakby to ładnie ująć, obijaniu się, niszczeniem sobie mózgów (tu pada standardowe pytanie- czego?), tworzeniem wielu bajeczek i innych takich, oraz wyklejania sobie kalendarzy. rzucanie cytatami i odnajdywanie tych świstków sprawia mi nie lada uciechę,
i oczywiście 13 marca przeżyłyśmy najbardziej epicką biologię w życiu. Przynajmniej tak mam wpisane do kalendarza :D

kwiecień- bibliografia, pisanie prezentacji od początku, 18stka Karoliny, ślub kuzyna marynarza, impreza Dominiki, ta ostatnia biologia. To tak w skrócie. Poza tym moje bankructwo z racji powyższych imprez. Mimo tego, że był intensywny to był epicki, ostatnie godziny w XIV i ogólnie taki dreszcz podniecenia i ogromnego stresu pamiętam. I też to, że spędzałam sporo czasu z Hawaii.

maj- tak, matury to tam pikuś, ważne, że zaliczyłam swój I koncert życia (dobra, może niektórzy mnie wyśmieją, ale jednak!) czyli Sabaton, ostatnie naście zaczęło mi się odliczać i wróciłam do pracy, gdzie zostałam przywitana tak, że uświadomiłam sobie, że na serio, stęskniłam się za paroma ludźmi.

czerwiec- proszę się nie śmiać, jest to zdecydowanie jeden z hiciorów naszego epickiego weekendu z Malffu, gurby daj pan 5 itp. Maraton Harrego Pottera skończył się właśnie w ten sposób i tyle :) Od tamtej pory nigdy więcej nie tknęłam bosmana, za to, coraz bardziej rozkochałam się w somersbie i śliwkowych winach. Wyniki matur owszem były, mimo ogromnego wkurzenia na samą siebie (awww) to to, że zdałam z polskiego uspokoiło mnie na tyle, że wiedziałam, iż rekrutacją na ZUT się przejmować już nie muszę.

lipiec- kto pierwszy mówi kocham przegrywa! (kurde, za późno...) . W każdym razie takie rekolekcje dobre i IDM! Wisienka na Magisowym torcie, życzę wyjazdu na IV stopień każdemu Magisowiczowi ;) Poza tym oczywiście okazało się, że dostanie się na nanotechnologię nie było aż takim wyczynem, ale tak czy siak, wyniki mnie usatysfakcjonowały.

sierpień- jeden z kawałków zespołu promowanego na IDM, chyba najbardziej podszedł mi do gustu z ich całej płyty. Miesiąc spędzony na bulwarach z Gabrysią i gapieniu się w chmury. I oczywiście w pracy. Ale te chmury i tak były kapitalne :)

Magis - wiem, że po sierpniu jest wrzesień, ale tu chodzi mi o coś zupełnie innego. Magis, bo po pierwsze we wrześniu formacja Magisowa się nam zakończyła. Po drugie- każde spotkanie przez ten czas Czwórki było naprawdę dobre, wiem, że włożyłyśmy dużo, dużo serca i pracy w to, aby wypracować w Grupie harmonię i ład. I mimo, tego, że ciągle o tym mówię- jestem z NAS naprawdę dumna. Bo się nam udało stworzyć coś naprawdę fantastycznego, na dobrą sprawę z niczego. I wierzę, że nie zostaniemy hipokrytkami :)

wrzesień- małe uzależnienie od Spotify, rozkochanie się w Końcu Świata i innych takich, poza tym pożegnanie się oficjalne z Magisem (ożesz, ale z nas Dinozaury się zrobiły!), wyjazd do Wrocławia i kolejna pełna radości wizyta u endokrynologa. I rozpoczęcie pewnej przygody.

październik- tu to się dopiero działo, czas studencki zacząć, pomijając dziwne przygody (specyficznego starostę mieć...)  to studia zaczęły się dość przyjemnie.

listopad- matma mną się "zajęła", doigrałam się zapalenia barku (TAAAAK!), przebrnęłam przez I kolokwium (oczywiście niezaliczone :) ) i byłam na koncercie Luxtorpedy. I motałam się bardzo, zgubiłam też.

grudzień- przeminęło z wiatrem i pracą, ambitna Wigilia Magisowa, rzucenie pewnych rzeczy w cholerę i jeszcze mocniej i oczywiście dużo pracy. Nawet nie wiem kiedy mi ten grudzień minął. Minął mi na pewno w oparach zmęczenia i bezsenności, ale tak to nie potrafię za dużo powiedzieć nawet na ten temat.

Się rozpisałam.

Ten rok nauczył mnie mocy prawdziwej, płynącej prosto z serca i duszy Przyjaźni. Jesteście wszystkie wielkie i wierzę, że to co się działo i jak się działo w tym roku, naprawdę nas umocni, a nasze dziwne zdjęcia wiszące u mnie na tablicy korkowej, nie będą musiały być zdjęte, dopóki się nie wyprowadzę :)
To jest jedno z najważniejszych. Resztę zostawię dla siebie.
Poza takim, że jak tyłek odmarza na spacerze (ewentualnie w wersji letniej się gotuje) to się o wiele lepiej myśli.

Ale muszę przyznać rację Karolinie. Kurde, tym razem masz rację- w każdym dniu spotyka nas nawet najmniejsze dobro. Wczorajsza wieść o koncercie Indios Bravos w walentynki udowodniła mi, że nawet najbardziej kijowy i beznadziejny dzień, może czasem obrócić się o 180 stopni.

Dzisiejsze upokorzenia mam nadzieję, że przypadną jeszcze na 2013 rok a nie na ten zaczynający się od jutra ;) A nawet jeśli to trudno, raz się żyje :)

Nowy rok zaczynam z limem pod okiem, zakatorzona, zasinglowana, w pracy (no tak, za pół godziny muszę się wyturlać z domu) i ze znowu blond włosami (uhuhuhuhu) i w doborowym gronie w postaci Karoliny i Gabrysi. To, że formacja Magisowa dobiegła końca, nie oznacza, że wszystko inne się skończyło. To wszystko inne się dopiero rozpoczyna :)

A na ten rok życzę sobie wiary w to "że się nie zmienię nagle w kogoś, kim nigdy nie chciałabym być'. I tego też Wam życzę.

Bless :)

ukryć Dziecię, bezcenny skarb

Do napisania tej notki zainspirowały mnie 2 artykuły na deonie. Pierwszy o. Jakuba Kołacza  a drugi Arka Recława. Nie, to nie jest kryptoreklama deonu, raczej zademonstrowanie siły inspiracji i tego, jak niby "zwykłe" teksty mogą nas (a przynajmniej mnie) poruszyć i dać coś, cokolwiek do myślenia.

Po pierwsze- w tym grudniowym pędzie, który miał być dla mnie inspirującym, zabrakło czegoś. Zabrakło chodzenia na roraty, tego, żebym zrealizowała wszystkie postanowienia adwentowe. Żebym chociaż raz zmobilizowała się do wstania przed 6. Lenistwo, zakłócenia początkowogrudniowe i miałam wystarczający stek wymówek by nie iść. Śmiać mi się z tego teraz chce ;) Ale takie ludzkie myślenie "na teraz, na chwilę obecną, olać przyszłość, spróbuj lajtowej wersji carpe diem" i wyszło to co wyszło. Nie zmienię tego, ale mam nauczkę. Kolejną zresztą ;)
Niby nie powinno tak być. Ale gdy człowiekiem władają emocje (nie uczucia, emocje) to wtedy się nie zastanawia, tylko dalej robi to co mu w danej chwili przychodzi do głowy. Nie myśli bardziej przyszłościowo, bo po co w sumie. Z tym, że życie bez celu, mija się z celem ;)

Po drugie- tak. Bóg Nas zaskakuje. Coraz bardziej tego doświadczam u siebie w życiu i na podstawie tego, co mówią mi moi bliscy. Coraz bardziej uwrażliwiam się na naturę drugiego człowieka (Boże, czemu nie znajdę pracy w zawodzie nr 1, który jest mi pisany i muszę tzn. chcę studiować by mieć zawód nr 2, który też [chyba] jest mi pisany?)  i te odkrycia i obserwacje, których doświadczam, są coraz bardziej zaskakujące. Niektóre mnie przerażają, a niektóre wręcz przeciwnie- są balsamem dla mojej duszy.
Coraz bardziej Go doświadczam, widzę, czemu dzieje się tak a nie inaczej. I dobrze. Mam wrażenie, że moja wiara powoli się tak krystalizuje. Zresztą nie tylko wiara. Ale też parę innych, bardzo fajnych relacji, rzeczy i sytuacji.  I mam pewność, że większość z nich jest z grafenu* a nie z grafitu ;)

Po trzecie- teraz nie odwołując się do żadnego z tych tekstów, tylko do moich przemyśleń. Jeżeli dojdzie się do szczęścia a przynajmniej do względnej  i całkiem przyzwoitej równowagi psychicznej, nagle dostrzegamy, że coś jest nie halo. Jak to, przecież musi dziać się coś w naszym życiu, coś, co nie pozwoli utrzymać nam tej równowagi! Przecież to jest takie nienaturalne, że jesteśmy szczęśliwi i zadowoleni z życia i, że śmiejemy się sami do siebie na ulicy (tak, a ludzie idący obok mają nas za wariatów, jakie to dziwne, co nie? :D ). Ile razy sama usiłowałam sobie wciskać jakieś smutki, żale i powody do zmartwień, mimo, że nie było ich naprawdę tak dużo, albo nie były takie poważne? Ale teraz dość. Co tam, że palce mam zalane spirytusem gencjanowym ( klik! ), że kombajn z matmy i, że (o zgrozo!) muszę zacząć uczyć się na egzamin z informatyki bo nie chcę mieć tej macareny w plecy (Boże ześlij mi jakiegoś dobrego, znajomego programistę, co bym miała na przyszłość jakieś znajomości). Wydaje mi się, że obecnie media i w ogóle nasze otoczenie, tak nas nakręca, abyśmy starali się szukać dziury w całym. Nie zaprzeczam, są często duże dziury, które musimy załatać, ciągle napotykamy kamienie i kamyczki na swojej drodze, no ale... Chodzi mi o to, że nie można dawać sobie wciskać kitu, że jest się nieszczęśliwym, gdy tak naprawdę, jest całkiem na odwrót. Czasem może nie całkiem, ale mało jest ludzi, którzy mają po 100% wszystkiego. I ja sama taką osobą nie jestem. Z tym, że te mniejsze stawki procentowe trzeba przyjąć, czasem niestety się z nimi pogodzić (odstawienie teiny i kofeiny było bolesne, tak samo jak parę innych wyrzeczeń, ale za to wzorcowe wyniki tsh i ft były znacznie bardziej bezcenne!) albo pozwolić sobie pomóc.
O tym i tak pójdzie notka cała, bo teraz chciałam tylko tak krótko do tego nawiązać.

Po czwarte- odwołując się do artykułu Recława- te święta uświadomiły mi jaką magię mają naprawdę symboliczne prezenty. Czy jest to taki amulet (działający <3 ) i kartka z Norwegii, czy też epickie skarpety (a w dodatku jakie ciepłe <3 ) i przepyszna owocowa herbata, z czego to wszystko okraszone lakierami do paznokciami (coście się uparły na te czerwone i bordowe to nie wiem, ale i tak Was kocham i będę rozkminiać czemu takie a nie inne) i przecudnym misiowatym swetrem. Olać iphony i tablety, takie symbole (jak i również columbus z Hawaii, na który czekam z utęsknieniem) są o wiele piękniejsze. I uświadomiły mi w tym roku, jak mocno kocham Was jak siostry i to, jak dobrze mnie znacie, i to, że jesteście najwspanialsze. I tak już pozostanie. I koniec kropka, bez dyskusji!


Cytat w tytule pochodzi z mojej najukochańszej kolędy. Nie jest to standardowa, należąca do kanonu, tylko ta z Metra. Wspaniały tekst i wykonanie. I mimo, że może być lekko spoganiona, to i tak ją uwielbiam. Zdecydowanie.
Ale moja miłość do Metra jest bezkrytyczna, więc to może też dlatego ;)

Jeszcze nie wiemy, co nam przeznaczone
I choć przeczucia czasem dręczą złe
Ojciec Niebieski weźmie nas w obronę
I znowu Anioł zjawi się we śnie.

uciekamy, uciekamy

*grafen- nie mogłam się powstrzymać od nanoaluzji. Jest to czwarta, "najmłodsza" odmiana alotropowa węgla; jedna cienka warstwa (o grubości rzędu jednego atomu) jest o wiele mocniejsza niż stal i o wiele bardziej wytrzymała, ale też elastyczna i umożliwiająca robić różne fajne dla nanotechnologów rzeczy. Nie jest tak krucha i miękka jak grafit i bardzo dobrze przewodzi prąd.
I nie znajdziecie o nim info na ściągach.pl itp. Tylko ewentualnie w wykazie noblowskim z 2010 roku ;)

najlepszy wstęp do świąt ever!

Bo:
po pierwsze nie było aż tyle tej hołoty w pracy i nie musiałam się użerać z ludźmi (pomijając jutro), tylko z nowymi kasjerami (tak, też kiedyś byłam nowa, ale bez jaj, aż tak skrajnej tępoty nie wykazywałam).
po drugie dostałam najlepszy prezent ever, takiego ataku chomiczego śmiechu, który skończył się turlaniem po podłodze i huczeniem sobie w telefon, dawno nie miałam, Malffu, jesteś najlepsza, pamiętaj! <3 sweter mam już na grzbiecie, rzemykowaty 'amulet' jest już na nadgarstku (w przerobionej formie ale jest) a jeden z lakierów dosycha na paznokciach  :D
po trzecie pojawił się taki mały promyczek na horyzoncie, taki bardzo bardzo fajny (dlatego Malffowy amulet został przerobiony :D ) i co by tu nie zapeszać, będzie co ma być.
po czwarte jako szanowany (podobno) dinozaur zostałam zaproszona na Wigilię mojej wspólnoty i nie powiem, było przyzwoicie i dawno nie jadłam tak dobrego ciasta czekoladowego (brawo Mart!) i nie rozmawiałam na tzw. rogu.
po piąte ostatnio niewiele mi potrzeba do szczęścia. Niezależnie od tego, czy jest to tzw. popracowe piwo od przystanku do przystanku, czy zwykłe uśmieszki, czy to nawet coraz większa świadomość samej siebie.

Metaforyczne podejście dlaczego akurat takie 2 a nie inne lakiery do pazurów dostałam. Sama się proszę o takie rozmyślania, ale lepsze to jest, niż inne bzdurki, które ostatnio wpadały mi do głowy.

I tak. Powracam do mojej równowagi. Do tej równowagi, którą nazywamy szczęściem. Tak. Tak bardzo się cieszę, tak bardzo mam tyle powodów do radości. Takich drobnostek. Bo na te duże, składają się właśnie te drobne, niby nic nie znaczące gesty, słowa, czyny. I nie jest istotne to, że wróciłam do stanu panny, to, że mam kombajn z matmy i to, że jestem cholernie zmęczona. Istotne jest to, że czuję się coraz lepiej sama ze sobą, to, że mam naprawdę kochanych przyjaciół i dobrych ludzi wokół siebie (niezależnie od tego, jak irytują mnie inni) i, że jest po prostu dobrze. Mimo takich kamyczków po drodze (powinno być wózków  i koszyków, co by ładnie się odnieść do mej pracy) to i tak wiem, mam motywacje, by te kamyczki rozgniatać, przeskakiwać nad nimi, lub obchodzić.
Także jest dobrze :)
Pomijając farbę, która udając ciemny brąz (bardzo ciemny) po 3tygodniach stała mi się kilka tonów ciemniejszym moim ciemnym blondem, wpadającym w jasny brąz. Tyle przegrać </3

I wypada napisać jakieś życzenia. Większość dostanie osobiste (bardzo osobiste) życzenia a dla tych, do których nie dojdą, życzę przede wszystkim jak najwięcej Wiary. Wiary to, że można zmieniać nieustannie swoje życie na lepsze, że można odnajdywać, niemalże co krok, oznaki dobroci i szczęścia; tego, aby Miłość Wam nieustannie towarzyszyła w życiu (i nie chodzi mi tu wcale stricte o tę partnerską) i, aby w Waszych sercach nie zabrakło radości! :)

Lubię to wykonanie, chociaż ktoś może zarzucić mi, że jest to profanacja. Trafiłam przypadkiem i od razu wpadło mi to w ucho.
hej hej wstawaj i walcz!

Bless!

szalony naukowy plan

Naukowy. Nie na zostanie naukowcem. Na to przyjdzie jeszcze czas, najpierw zaliczę ewertowską matmę, a potem, w czerwcu, mogę planować w co dokładnie się zaangażuję na tych moich biomateriałach (innymi słowy, w jaki sposób, z paroma znajomymi nanotechnologami* podbijemy świat).

Wczorajsze wyniki wejściówki z matmy, tak mi podniosły ciśnienie, że wróciwszy do domu niemalże becząc od progu, strzelił mi do głowy głupi pomysł. Niebiosa miały mnie w opiece i na szczęście mój kochany tato szybko mi to wyperswadował, sugerując mi, że są inne sposoby na uspokojenie. I w wyniku tego, powstał tzw. mały, (ciśnie mi się na usta słowo 'szatański' ale lepiej nie będę go używać), konkretny plan, jak wygrać z kampanią styczniowo-lutową. Póki co, wygrywam. Pomijając, że nie rozumiem sensu kucia definicji i twierdzeń z matmy na pamięć (słowo w słowo, POLECAM!), ale niech już będzie. Trzeba przejść przez ten pioruński 1 semestr, a potem wygrać z kampanią czerwcową i będzie po sprawie (Chwała Bogu, że nie będzie chemii fizycznej na drugim semestrze).

Mam nadzieję, że uda mi się. W sumie, dużo zależy od nastawienia, a mi za bardzo na tych studiach zależy. Afirmacje i tworzenie, różnych, bardzo optymistycznych scenariuszy poszło już w ruch z 2 tygodnie temu, to teraz trzeba kupić ten przysłowiowy los.
Bo ile można się modlić o wygraną, bez zrobienia jakiegokolwiek kroku w jej stronę?

nie wyjdzie mi to z głowy, no nie wyjdzie!
nerwy szarpią mnie za rękaw, psia wasza mać!

.

Taki wniosek z tego tygodnia- egoizm się szerzy, egoizm zbiera coraz większe żniwo, a ludzie, których byśmy o to nie podejrzewali, w jednej chwili pokazują nam swoją prawdziwą twarz.

Czasem (często*) samą siebie oskarżam o egoizm, o to, że sama zbyt często skupiam się na sobie a nie na innych. Że czasem w rozmowach z przyjaciółmi muszę gadać tylko o sobie, zamiast wziąć się w garść i ich posłuchać, czy pisać z Nimi i o Nich. Czasem myślę, że za dużo uwagi skupiam tylko na sobie, zamiast na drugim człowieku.

Popadamy w skrajne postawy. Albo usiłujemy być Miłosiernymi Samarytanami wobec każdego człowieka i istoty (Bogu niech będą dzięki, że aż w taką nie popadłam) i chcemy się skupiać na wszystkim i wszystkich, a nie na sobie. Po co troszczyć się o siebie, ja sobie dam radę, inni są ważniejsi!

A z drugiej strony możemy dostrzec motyw, gdzie ludzie w pędzie za karierą, jakimiś wartościami i stawianymi sobie kolejnymi celami, zapominają o innych. Nie odezwą się sami, tylko w razie potrzeby otworzą książkę telefoniczną w iphonach czy czymś takim (nie wiem, nie znam się, a książka telefoniczna w telefonie to byłoby masło maślane) albo odpalą listę swoich pseudoznajomych na fejsie. 

Ewentualnie balansujemy na granicy tych dwóch. 

Ja do tej pory nie wiem, po której stronie jestem. Wiem, że chcę uciekać od ludzi preferujących drugie rozwiązanie. Że wolę tę pośrednią i nawet tą drugą skrajną postawę. Ale nie zniosę życia tylko i wyłącznie dla zaspokajania własnych potrzeb. Mam nadzieję, że nie popadnę w ten pęd, który goni tylko dla siebie. Który w życiowych równaniach nie uwzględnia innych ludzi. Który w pewnym momencie zatraca się w kontaktach, tylko wciąż pędzi przed siebie. Nie chciałabym, żeby to się kiedyś stało. Jednocześnie chciałabym, aby moje serce stawało się coraz bardziej pełne dobra, pełne bezinteresowności. I też chrześcijańskiego Miłosierdzia, w które wierzę. Z tym szczegółem, żebym sama dla siebie też stawała się coraz bardziej miłosierna, a nie tak bezlitosna i pełna krytyki, gdy pojawia się jakaś rysa, na tym pancerzu pełnym perfekcji.

Mam to szczęście, że jestem bardzo wyczulona na ludzką naturę. Czasami nie słucham swojej intuicji, tego całego radaru, który każe mi się wycofywać. Ale też przez to wyciągam kolejne nauczki od życia. Miałam teraz niesamowite szczęście, uciec od sporej dawki egoizmu, który ktoś próbował wcisnąć mi w życie, przez co, prawie w ogóle, nie uwzględniałam swoich potrzeb. Głupiaś! Oby nigdy więcej.

"We had a promise made" and...?

belief

Znowu ucichłam. Znowu matma. Znowu nauka. Zaczęłam się nawet uczyć nanotechnologii i zastosowań. Szaleństwo!

Padam na ryło. Nie mam czasu na tak przyziemne sprawy jak sen. Co nie przeszkadza mi siedzieć po nocach na fejsie. A wręcz przeciwnie, rozmowy są o wiele ważniejsze niż sen. Chociaż mam nadzieję, że kiedyś skończę z tymi złymi nawykami.

Jest taki moment, kiedy jest się po prostu rozdartym. Jedna część Ciebie krzyczy- TAK TAK TAK, druga NIE NIE NIE, a jeszcze trzecia - OGARNIJ SIĘ.
Nie wiem, która część przeważa. Jeszcze tlą sie we mnie jakieś pokłady uczuć, emocji i tego, w co mogą ewoluować.

Dostałam misję, bym się na nic nie nastawiała. Staram się. Ale w sumie, nie byłabym sobą, gdybym nie popodnosiła sobie sama ciśnienia tworząc różne dziwne wersje wydarzeń, które mogą, albo nie mogą nastąpić.
Nie wiem. To jest chyba moja uniwersalna odpowiedź na wszystkie dziwne pytania plączące mi się po głowie.


Odkryłam bardzo fajną stację radiową na Spotify. Zdecydowanie odzyskuję czucie w mięśniach, gdy jej słucham. A poniższy kawałek to taki przykładowy, z tych, które można tam odnaleźć. Który pewnie wszyscy znają, a ja dopiero dzisiaj się dokopałam do niego ;)

.

ha.ha.ha.

Tytuł to mój szyderczy śmiech trolla. To całe studiowanie coraz bardziej mnie przeraża, a jeszcze bardziej przeraża mnie to, że do tej pory ani razu na dobrą sprawę nie siadłam do nauki do p. Ewki lub kochanej ElF. za to spędziłam okropnie dużą ilość nad ewertualnym medytowaniem z matmą. Brrr. Całe moje życie zmienia się w funkcję (albo elipsę, jak mówi filozoficzna i bardziej abstrakcyjna część naszych wykładów z fizy), której nigdy, przenigdy nie lubiłam i nie potrafiłam na 100% ogarnąć. Le fu.

A jeszcze terminy ewertualnych egzaminów też są niczego sobie. Bo przecież sobota o 9 rano to idealny czas na zażywanie validolu i nerwowe chodzenie pod takim pokojem w BMW, przed egzaminem ustnym z matmy. Taaak! Taka jestem dzisiaj usatysfakcjonowana moim kochanym kierunkiem i tym całym sylabusem i planem studiów itp.

A tak na serio, to po prostu przekładam moją frustrację wywołaną wczorajszą wycieczką do OTU, na biedną, niczego tu winną, moją uczelnię. 

Wpienia mnie nieziemsko rozszarpywanie takiego fajnego cienkiego naskórka, który pojawił się na dość głębokiej ranie. Wpienia mnie, wyciskanie z niej jak najwięcej krwi i wciskanie mi przez osoby trzecie, że nie powinnam robić pewnych rzeczy. A najbardziej drażni mnie to, że mimo że gojenie ran idzie dość a nawet bardzo dobrze, to i tak są osoby, które to muszą wiercić w nich dziury. Bo to jest przecież takie fantastyczne, przecież Ty robisz masę błędów a ja jestem idealna ;)

Tak samo traktowanie z politowaniem bo niestety jestem na tyle tępa, że zaliczyłam tylko 1/3 koła. Tożto tragedia, nic, tylko się zadźgać i użalać się nad swoją głupotą! 

Tylko, że podstawa to nauka na własnych błędach, a ja przez ostatni tydzień wyciągnęłam całą esencję granic ciągów i funkcji i większości pochodnych (tzn. tego, co do tej pory zrobiliśmy), czego nie mogłam zrobić przez ostatnie parę tygodni.

Można? Można. Trzeba chcieć po prostu. I zdaję sobie sprawę, że jeżeli zacznę robić w końcu na bieżąco pewne rzeczy, to mimo, że nie uda mi się teraz raczej zdobyć stypendium naukowego, to wiem, że robię to, bo tego chcę i nie uczę się tego na pamięć, ale na myślenie. Może nie wszystko wejdzie na myślenie (jak to powszechnie wiadomo,  nanotechnolodzy i studenci nanotechnologii uczą się wszystkiego 2x- pierwszy raz w skali makro a drugi raz w skali nano ;) )  i też nie o to w tym chodzi.

Wiem, wpis ocieka jadem, złością i cynizmem, ale dzisiaj jakoś nie umiem inaczej. Po prostu ;)

Muzycznie- rozkoszuję się teraz Roxette i ich bardzo sympatyczną muzą, na czele, z kawałkiem, w którym się absolutnie zakochałam od pierwszego usłyszenia <3

http://www.youtube.com/watch?v=0vy9VAH1roo