zagubiona

Mam w głowie taką szufladkę. Opisaną Twoim imieniem i nazwiskiem. Z nazwiskiem kilkukrotnie podkreślonym, bo nie jesteś jedynym człowiekiem o tym imieniu, którego znam. Wpycham tam na siłę wspomnienia o Tobie, te myśli, zdarzenia i emocje, które po czasie wracają do mnie.

Niektóre działy się wbrew logice. Wbrew temu, co jest powszechnie uważane za mądre, dobre, poprawne. Zwłaszcza to ostatnie słowo tak mocno daje o sobie znać ostatnimi czasy. Nie łączyło nas zbyt wiele poprawnych rzeczy. Gdyby opinia publiczna poznałaby chociaż jedną z takich rzeczy, zostalibyśmy wezwani przed publiczny pręgierz i zostalibyśmy zlinczowani. Zlinczowani za świadomość bycia człowiekiem.

Zlinczowani za to, że pokazywaliśmy swoją kruchość, to, że cierpimy na chorobę zwaną człowieczeństwem. To, że funkcjonując w taki a nie inny sposób, dawaliśmy się porwać namiętnościom, dawaliśmy porwać się bliżej niezidentyfikowanym uczuciom, pragnieniom, emocjom. Większość z nich po dłuższym zastanowieniu można by przypisać pewne określone cechy, pewne rzeczy, które ułatwiłyby wepchnięcie ich do określonych ram, tam i szablonów. Ale po co...

Nieznane jest takie piękne. Nieznane pozwala uniknąć prywatnego krzywdzenia samych siebie, możemy uciec przed samokrytyką. Możemy stłumić ten ledwo tlący się płomień wyrzutów sumienia i tego, co nakazuje nam zachowywać się zgodnie z przyjętymi normami.

Chciałabym, aby to było takie proste. Chciałabym umieć nie zastanawiać się, czy to wszystko było potrzebne. Chciałabym umieć otwierać tę szufladę tylko, gdy dochodzą nowe elementy, które pasują tylko i wyłącznie do niej. Chciałabym, aby to miejsce, zawierało tylko Ciebie i nic poza tym. Aby nie było w nim żalu, wyrzutów sumienia i tego chwilowego wstrętu do samej siebie, który dopada mnie w chwilach największego zwątpienia w samą siebie i niewiary w to, co robię.

Ale od tego nie ucieknę. Z wierzchu bardzo poprawna, gdy w środku znajduje się tyle buntu, tyle rzeczy, które mam ochotę zrobić, a na które nie pozwalają mi nasze nowe społeczne schematy zachowania.

Ta szuflada jest pełna. Pełna wielu ciekawych doświadczeń, które miałam okazję przeżyć. Czasem trudnych, wymagających o wiele więcej, niż mogłoby Ci się wydawać. Wychodzenie ze strefy komfortu jest trudne, niezależnie od tego, czy jesteś takim niespokojnym typem jak jak, który często wybiega. Wybiega i nie patrzy.

Tak jak ostatnio, gdy wracałam do domu z ogromną ilością niebieskich siniaków na moich nogach. Albo jak wracałam nad ranem do domu, oniemiała, będąca w szoku, że jednak istnieją rzeczy niemożliwe, że przekraczanie pewnych barier ma smak nocy, ciężar ekologicznych toreb wypchanych dezodorantem i szczoteczką do zębów i ten bliżej nieokreślony zapach.

Chciałabym, aby w te chwile wolne od nauki, od zobowiązujących myśli, od organizowania zaliczeń i czasu tej wymagającej grupy, nie właził mi w myśli. Aby, kiedy mam tę chwilę dla siebie, w której włączam którąś relaksującą mnie setlistę na Spotify, abyś nie wkradał się i nie otwierał tej szuflady. Abyś siedział tam i najlepiej to milczał.

Ta szuflada nabrała tego Twojego charakteru. I uderza we mnie wtedy, gdy się tego nie spodziewam. Znikąd pojawiają mi się pewne sceny przed oczami.

Rozgrzeszyłam się. Może i zachowywałam się jak zachowywałam.
Ale to, co ja wyciągnęłam z tego wszystkiego, to jest moje. I tego nikt i nic mi nie odbierze.
I nie żałuję.

A gdyby ludzie wiedzieli, to kazaliby mi iść pod pręgierz. Pręgierz swoich opinii, ocen, tego, jak patrzą na świat.
Sęk w tym, że nie rzucę się pod darmowy baty, które dostałabym za moje doświadczenia. Nikt, poza mną, tak naprawdę nie wie, co to dla mnie znaczyło, jak odcisnęły się pewne rzeczy na mnie.

Kto pierwszy jest bez winy, niech pierwszy weźmie bat w ręce i uderzy.Za to, że przeżyłam coś, co z perspektywy czasu jest wielkie i niezapomniane?
Ktoś jest dalej chętny?


Good luck!


To nie był łatwy tekst.
Gratuluję dotarcia do końca.

nigdy nie mów nigdy, nie bądź taki dziwny!

Wiecie co chcę powiedzieć w ramach podsumowania?

nigdy nie mów nigdy, nie bądź taki dziwny!

Ten rok mógł być bardziej szalony. Mogłam iść na więcej (*wincyj) koncertów, mogłam częściej mówić "tak" na spontaniczne propozycje. Ale jest dobrze. Jest świetnie wręcz.
Jeżeli nie jesteś sam, to wiedz, że naprawdę jest dobrze.

I standardowo.

W styczniu przeżywałam swoją pierwszą sesję, zrobiłam pierwszy tort w życiu (ale za to jaki dobry, tiramisu, prawda Dominiko?) i zostałam starostą. To ostatnie zapoczątkowało lawinę. Wydarzeń oczywiście.

Dalej był  luty, który był intensywny (bo sesja), szalony (bo te udane wypady) i chillujący (bo Gliwice i Malff i w ogóle).

W marcu filozofowałam.O Boże, za co mnie pokarałeś naturą filozofa ? A i chyba zaczął się nowy semestr. A nie, to w lutym jeszcze.

A w kwietniu przeszłam totalną metamorfozę, która była milowym krokiem w wielu kwestiach. Był też kapitalny koncert.

Pisałam w maju. I to wiele.. Zaliczyłam pierwsze Juwenalia (chociaż tylko jeden koncert był interesujący), zaczęłam powolne poznawanie lżejszej muzyki a no i miałam te 20ste urodziny. Tragedia.

Czerwiec upłynął pod znakiem pisania, zaliczania chemii i sesyjnego dowcipu. A i zmiany pracy, jakże mogłabym zapomnieć o tym drobnym fakcie!

W lipcu niańczyłam dzieciaki . I miałam okres Komaruu'owej alienacji.
No i pierwszy raz od kilku lat nie pojechałam do Starej Wsi.

Sierpień to był miesiąc jednej z największych prób w moim życiu. Ale przynajmniej nauczyłam się sprzątać po psach.  Pojechałam do Warszawy, a w międzyczasie praktykowałam ciąg dalszy alienacji.

We wrześniu przeżyłam niezwykle ironiczną "September campaign" .I pojechałam do mojego najukochańszego Wrocławia. Taki dobry czas z Malwiną i wybitnie dobrego chillu.

W październiku zaczęła się ta intensywniejsza część studiów, ta emanująca nauką i imprezami. I ja naprawdę nie narzekam. Było dobrze.

Listopadowa depresja doszła i do mnie. Potem dostałam zjazd od Mamy a potem zaczęłam się ogarniać.

Energia, zapiernicz i czerwone włosy. To symbole grudnia. A i oczywiście cienie pod oczami. I jedna z najbardziej niespodziewanych rzeczy w tym roku.


Naprawdę. Było dobrze.
Chociaż jakby mi ktoś powiedział, że dojdę do tego poziomu, że nie umiem wyjść z domu bez makijażu (jak to słowo strasznie brzmi!), że zrobię to co zrobiłam w tym roku i, że tacy a nie inni ludzie będą obok mnie, to bym wyśmiała.

Ale cieszy mnie to. Zwłaszcza to ostatnie.

A na ten rok życzę przede wszystkim tego, aby nie był gorszy od tego poprzedniego. I więcej wiary w to, że sami możemy coś zdziałać. I co by wszystkie plany wyszły a te postanowienia, które mamy poukładane w głowie były zrealizowane w 100%.

I sobie życzę sobie tego szaleństwa. Które jest, aby trwało, nawet jak najdłużej.

jest dobrze, bo umiemy żyć,a mogliśmy nie umieć nic!

prepostanowienia

Lubię blogi, które mówią o motywacji, szukaniu inspiracji i pokazują co i jak warto robić. Stawiają nieraz bardzo trudne pytania  (nie, nie jest to kryptoreklama), zmuszają do myślenia i do mobilizowania się do robienia wielu rzeczy.

Ale nie multi. Kończymy z multi w tym roku. Tzn. nic nie odbierze mi czerpania przyjemności z jednoczesnego picia ananasowego* Liptona, czytania Jodi Picoult bądź Robina Cooka i leżenia. A i jedzenia.

Ale w rzeczach wielkich nie chodzi o multi. Multi tylko rozprasza, sprawia, że mamy kilka rzeczy na raz otwartych, rozgrzebanych i sprawia, że nie umiemy skończyć czegoś, co może być naprawdę fajne, wartościowe i pożyteczne.

Nikt poza mną nie wie, ile wpisów nie powstało tutaj, bo właśnie byłam taka multi. Rozmawiałam jednocześnie z kilkoma osobami, robiłam notatki na uczelnię (swoją drogą nie lubię określenia "notatki", muszę znaleźć jakieś inne na to, co wtedy piszę), często też jadłam.
I mimo, że chciałabym, to często nie pamiętam, co to były za wpisy, co to były za rozmowy, albo co jadłam.

Głupie. Niepoprawne. NieKomaruu'owe.


Dość z byciem multi w tym roku. Chwilami się nie da. Chwilami, trzeba będzie przerywać różne rzeczy.
Ale bycie multi mnie męczy. I nie mówię tu, o elementarnych czynnościach. Najlepsze ciasta będą powstawać tylko wtedy, gdy będę śpiewała z całych sił z radiem WAWA.

Dlatego też bardzo ładnie proszę o wybaczenie Marcysię. Wiem, że nagle zniknęłam w trakcie rozmowy, ale sama mnie poniekąd zainspirowałaś do napisania tego. Bo nie zmusiłaś, ja sama wyrwałam się z hangouta i resztkami sił pisałam.


_______________________________________________________________________________

A teraz chcę wspomnieć o rzeczy związanej z tytułem.

W tym roku zrealizowałam tylko 2 postanowienia (tak w stu procentach, jedno nawet w stu pięćdziesięciu) na 11. A częściowo 5. Słabiutki wynik.

Nie stawiałam sobie celów na miarę moich możliwości. Na kij ja stwierdziłam, że zdam matmę w pierwszym terminie, skoro byłam zbyt leniwa, by robić zadania domowe na bieżąco? Ale twardo wmawiałam sobie, że to zrobię.

Czemu nie kupiłam sobie laptopa? Bo nie ustaliłam konkretnego terminu. Czemu nie poszłam na tyle koncertów? Bo się nie zawzięłam na tyle, aby się przełamać by iść samej? Chociażby na listopadowe Eluveitie i Arkonę?

Zupełnie inaczej patrzy się na listę tego wszystkiego z napisanymi datami. Może nie co do dnia i godziny, ale cel pt. "kupię sobie laptopa do urodzin" brzmi i wygląda zupełnie inaczej niż "kupię sobie laptopa".
To jest inny rodzaj motywacji.

Tak samo jak to, że chcę robić regularnie badania krwi pod kątem tarczycy. Nieważne są koszta. Już nie mówiąc o strachu przed igłami ("jeżeli Pani nie wie, gdzie wbić igłę, to ja mogę pokazać Pani taką żyłę, fajna jest, bo ładnie z niej leci krew, na drugiej ręce też mam taką, a nawet dwie" . tak, jestem chora psychicznie w tym aspekcie). Ważne, że już wiem, że w okolicach 15 (tzn.  w przedziale 14-17)  dnia każdego miesiąca będę sobie spacerować do laboratorium. I, że będę pokazywać te fajne żyły.
I nawet o wiele lżej się patrzy na to wszystko, kiedy się widzi, że ma się konkretne plany. Że to się tak nie rozmywa.

Ogólniki są fajne. Ale nie pod względem najważniejszych rzeczy w naszym życiu. W sumie pod względem każdej rzeczy.

O wiele przyjemniej wygląda napisane postanowienie pt. "kupię sobie białą/ecru sukienkę, bo chcę w końcu porządnie wyglądać na święta Wielkanocne" niż to, że "kupię sobie białą kieckę i to nie na swój ślub".


A i chciałabym mocno pozdrowić Lidkę z tego miejsca- rozwijamy gust muzyczny, rozwijamy.

lustro

Poudaję jedną z tych lajfstajlowych blogerek czyli zacznę od zdjęcia. Wykonanego kalkulatorem udającym mój telefon.
Prezent świąteczny. Taki dla siebie. No i dla jeszcze reszty fantastycznej czwórki. I dla niezwiązanych z przemysłem chemicznym- tak, to jest zlewka (na 400ml) i bagietka. A no i oczywiście pierniczki.
Koniec udawania lajfstajlowej blogerki, którą nigdy nie byłam i nie będę. Wracamy do starej formy pisaniny.

Miesiąc nieobecności. Miesiąc tworzenia wpisów w głowie i ani jednego nie napisanego tutaj. Straszne.
Zamiast pisać tutaj układałam rymowanki o polimerach i wiosełkach. W międzyczasie pijąc dla przyjemności soczki owocowe, które pełnią u mnie funkcję energetyków, pisząc jednocześnie kolejne sprawozdania i rysując te obłąkane wzory segmentów giętkich i sztywnych.
Jak fantastycznie, że został nam jeden semestr z hakiem patrzenia się na mieszadło magnetyczne. Życie od razu nabiera o wiele większego sensu.

Chodząc wczoraj po mieście uświadomiłam sobie, że podsumowanie tego roku zbliża się nieuchronnie. Że tylko czekam na wielkie przeglądanie każdego miesiąca, szukanie muzy, która mi towarzyszyła i zastanawianie się, czy to wszystko miało sens.

Wiem, że ten rok, to jedna wielka niespodzianka. Robiłam rzeczy, których by nikt nie powiedział, że zrobię. Przesuwałam granice swojej wytrzymałości, walczyłam z tarczycą, testując ją i wypróbowując ją na wiele różnych sposobów. Weszłam do świata innego, niż w którym funkcjonowałam przez okres Magisu.
Do innego świata. Nie lepszego, ani gorszego, ale innego.
Ale podoba mi się w nim. Jest ciekawie, niespodzianki potrafią zburzyć nawet najbardziej misternie ułożony plan.

Przestaję planować. Mam szkic, który i tak zostanie wywrócony do góry nogami.
Ale to jest o wiele fajniejsze doświadczenie niż planowanie wszystkiego na ostatni guzik.
Życie bez wizji siebie zbudowanej od A do Z jest inne. Daje dużą dozę wolności, którą ostatnio wykorzystuję jak mogę?
Przejście na czerwonym świetle na placu Kościuszki o 21? Czemu by nie. Tak samo jak spontaniczne wypady, spacer czy nawet nauka. Wbrew pozorom nauka też daje dużo, dużo wolności. Przynajmniej tak ktoś kiedyś powiedział mi w liceum.

Chwilami patrzę w lustro i nie poznaję tej rudoblond dziewczyny z pełnym makijażem, która tam stoi.
Ale z drugiej strony, czy też nie o to chodzi? Aby cały czas iść do przodu i podejmować decyzje, które czasem zaskakują nas samych?

I fakt. Grudzień jak zawsze podniósł poziom mojej kondycji psychicznej. O kilka oczek w górę, ale jednak.
Nawet strupy od uderzeń pobitej biurety powodują we mnie salwy śmiechu. A kiedyś bym się rozpłakała z żalu i głupoty.

nie patrzę na tekst. patrzę na dawkę energii, którą to mi daje.

harakiri

Z jednej strony chcę zapewnić stabilność sobie i ludziom. Zawsze byłam twarda, zawsze byłam w pewien sposób opoką dla innych. Nie mogłam, nie chciałam i nie umiałam inaczej.

A teraz.
A teraz zastanawiam się nad tym, jak mogę być dla kogoś jakimkolwiek wsparciem, gdy sama przebywam w swoim własnym, sinusoidalnym świecie, gdzie emocje i nagłe zrywy potrafią z chwili na chwilę zburzyć jakiekolwiek podstawy, jakąkolwiek pewność odnośnie jutra.

Nigdy nie można być niczego pewnym, ani siebie, ani jakichkolwiek myśli. Nigdy nie będziemy w stanie przewidzieć wszystkiego do końca. Kontrola czegokolwiek to naprawdę złudne wyobrażenie tego, że panuje się nad sytuacją; nigdy nie będziemy w stanie przewidzieć czegoś w stu procentach.

Wydaje Ci się, że stąpasz po pewnym gruncie, że nikt nie chce z Tobą walczyć, dopóki nie zobaczysz przyjaciela wychodzącego zza rogu., który w pochwie trzyma katanę, którą chce Cię pokonać, która ma Ci pomóc w wykonaniu rytualnego harakiri. Ów człowiek nie pomoże Ci, wręcz pomoże Ci się odrzeć z godności, aby tradycji stało się zadość, aby żadna część tego tradycyjnego sposobu samobójstwa nie została pominięta.


_________________________________________________________________________________

Nie leży mi  nic.
Mam ochotę zawinąć się pod kołdrą i mieć w nosie wszystko.
Listopad jest beznadziejny jak zawsze.

Chwilami żałuję, że nie mogę sobie pozwolić na jawne piżamowe szaleństwo. Że ciągle coś.

Nie umiem już prosić o pomoc. Jest mi wstyd, że jej znowu potrzebuję.
Bo niby nie jest źle. No ale jednak jest.

Nie mówiąc już o absurdalnych wymaganiach co samej siebie.
I o bólu, który przeszywa moje ciało, gdy o nich myślę.

I nie, to nie jest tak, że nic nie robię.
Ja nie mam ochoty robić tego ze śpiewem na ustach. I z niczym.
Pusta muszla i te klimaty.

I'm not myself, I'm a replica of me...

a w tych sprzecznościach jestem i ja

Świat jest pełny paradoksów. Co wchodzę na jedne z nielicznych blogów, które czytam regularnie, to widzę hasła, że trzeba spełniać marzenia, że nie można żyć według schematów i, że najlepiej byłoby podbić kosmos, niezależnie od obecnej sytuacji w naszym życiu.

Z drugiej moja Mama mi powtarza, że nie mogę podbić kosmosu, jeżeli nie mam podbitego kolejnego dnia (wszystko co mi mówi, sprowadza się do tego podsumowania).

Dopiero Mama zauważyła, że żyję sobie w konflikcie wewnętrznym, który trwa od jakiegoś czasu i, który się nieustannie pogłębia, bo ja nie mam ochoty tego posprzątać.

I nie wiem jak to jest, ale znowu ma rację.

Świat bombarduje nas milionami bodźców. Niektóre bodźce są fajne, bo zwracają naszą uwagę na rzeczy dobre i nam potrzebne.
Na przykład dzięki tym bodźcom jutro idę sobie na dobry koncert. Luxtorpeda takim smacznym, muzycznym kąskiem.

A niektóre są o kant tyłka rozbić (żem się tak kolokwialnie wyrażę). Niektóre zmniejszają zasoby naszej motywacji, powodują, że czujemy się jak idioci itp. Na przykład takie laboratoria z chemii organicznej.

I niby to jest takie oczywiste, ale nie do końca.

Nazywam pomału swój konflikt wewnętrzny, odkrywam co za potwory spowodowały w moim mózgu papkę.

Dlatego chwilami leżę i gapię się w te moje zielono-żółte ściany, a innymi siedzę nad Odrą i gapię w się w te wszystkie elitarne wieżowce zbudowane dla tych firm i ludzi, którzy jakoś powoli (chyba) docierają do naszego pięknego Szczecina.

A chwilami w szaleńczym tempie wpisuję w klawiaturę słowa sprawozdań (fuj) i mejli do wykładowców.

Wydaje mi się, że nie warto popadać ze skrajności w skrajność.

Dlatego najpierw chcę zająć się tym moim codziennym kosmosem, a potem dopiero pojadę do Australii.

<3

PS i tak, tamten dzień był idealny, aby zdać matematykę!

bez tytułu

Ludzie są przezabawni.
Wszyscy jesteśmy hipokrytami, którzy zachorowali na chorobę tych czasów. W mniejszym, lub większym stopniu, ale zachorowali.
Nawet moja mama mi to dzisiaj powiedziała, jak stałyśmy rytualnie na balkonie, Ona paliła papierosa, a ja trzęsłam się z zimna w letniej sukience.

Nie umiemy być spontaniczni, nie umiemy już wielu rzeczy, które kiedyś były normalne. Brakowało mi rozmowy z Mamą, a dzisiaj rano nadrobiłyśmy sporo zaległości. I opowiedziała mi krótką historię- kiedyś padało hasło, że spotykają się na rogu, pod kinem czy z prawej strony kiosku.
I się spotykali.
Nie szukali miliona wymówek, że muszą coś zrobić. Potrafili na tyle ogarnąć się w tej rzeczywistości, że mieli czas na wszystko. A nie wiem czy mi uwierzycie, ale kiedyś szkoła nie opierała się na gotowcach i tablicach wzorów, tylko na czymś innym (błogosławię to, że moi rodzice są nieco starsi i wbrew pozorom jest mi z tym naprawdę dobrze).

Umieli wyjść, umieli się zorganizować i nie zawsze musieli kończyć spruci jak szmaty.
Oni po prostu rozmawiali.
I cieszyli się swoim towarzystwem. Czasem nie trzeba mówić, aby cieszyć się z obecności drugiego człowieka.
Czasem wystarczy siedzieć i chociażby jeść. Na przykład kubełek hot wingsów na pół.
Albo milczeć. Milczenie to złoto. Milczenie to rozumienie drugiego człowieka bez słów.  To dobre milczenie, to zaczynanie zdania gestem jednej osoby, a kończenie go wyrazem twarzy drugiej. Albo na odwrót, zależnie od tego, jak układa się ten dialog.

Ostatnio jestem przepełniona frustracją w stosunku do świata. Do rzeczywistości, która mnie otacza. Do tego, że niemalże ciągle muszę grać i udawać. Do tego, że niewiele rzeczy ostatnio sprawia mi dużo radości. I naprawdę, nikt nie dał mi prawa do narzekania.
Ale jestem przepełniona tymi złymi myślami, tymi niepoprawnymi emocjami, ilością gniewu i frustracji, które się we mnie urodziło.
Bo widzę coraz ostrzej rzeczy, które wcale mi się nie podobają. Zawsze byłam pełna wiary w stosunku do świata, do ludzi, do wszystkiego. Do ludzi zwłaszcza. A ostatnio tę wiarę coraz więcej rzeczy rozkrada i zaczynam już wątpić w pewne mechanizmy.

Nie chcę stracić tę wiary. Chcę ją odzyskać.

Wyłączam myślenie powoli. Jeżeli są we mnie jakieś kruchości, jakieś niestabilne miejsca, to nikt nie musi o tym wiedzieć. W sumie i tak nikogo to nie interesuje tak naprawdę.

Ważne, że Mama to widzi. I, że w porę umie powstrzymać mnie od tego, abym nie straciła równowagi. A przynajmniej próbuje.
I byłabym bardzo niesprawiedliwa, jeżeli powiedziałabym, że Kociu ma to w nosie. Chociaż po wzmiance o hot wingsach powinnaś zauważyć, że doceniam ostatni czas.

I chciałabym podziękować sobie samej za jedną rzecz. Za posprzątanie tego syfu, który kisił mnie, przez ostatnie kilka lat. Brawo Komar!

I’m the one who had to learn to build a heart made of armor