Szeregi takie zbieżne.
Całki takie niewłaściwe.
Kolokwium takie poprawione
Matma taka czterogodzinna.
Równania różniczkowe takie rozwiązywalne.
Tak bardzo bardzo kocham ją, że w nocy kiedy wszyscy śpią ja nie śpię kując ją <3 (Terefere)
Hydroliza taka kationowo-anionowa.
Stopień taki zdysocjowany.
PeHa takie kwasowe.
Osad taki wytrącony.
Karbonyl taki węglowy.
Jesteś idolem, wielbi Cię chemiczny tłum, gdzie się pojawisz słychać rozeźlonych głosów szum.
Sweter taki prehistoryczny.
Grafika taka inżynierska.
Trójnik taki narysowany.
AutoCad 2000 taki włączony.
Szowinizm taki szerzący się.
Chciałabym by moje prace zostały uznane, żeby moja ciągła nauka nie szła na marne.
Gardło takie zdarte.
Rysiu taki sportowy.
Belki takie wyzerowane.
Teoria taka sama.
Sprawozdania takie napisane.
Rozdział taki skończony.
Typek taki naukowy.
Nano takie małe.
Ceramiki takie krzemionkowoglinowe.
Wf taki cudowny.
Dziekanat taki najwspanialszy na świecie i zasługujący na uznanie.
No i ZUT taki wspaniały!
mam na to wszystko wyjebaneeeee!
czwartek, 5 czerwca 2014
sobota, 31 maja 2014
lina
Ostatnie podejście. Zdam i będę miec najwspanialszą tróję w moim indeksie albo nie zdam i będę wisieć ZUT-owi 210zł za analizę i będę mogła mieć max 18pktów kredytu a nie 20.
Skórki przy paznokciach pięknie mi się zagoiły. Każdy, kto chociaż w pewnym stopniu mnie zna to wie, jak potrafią wyglądać. Rozdrapane, z zaschłą krwią.
Co z tego, skoro przed egzaminem Kinga zaczęła mnie prawie bić po łapach, gdy zobaczyła 2 strupy. Jak nie 3. W sumie jest ich coraz więcej.
A było tak dobrze. Było bez ran. I szlag to wszystko trafił.
Ale za to mam w indeksie tróje. 2 najpiękniejsze (póki co) oceny dostateczne, z podpisem najlepszego wykładowcy na świecie. I nie ma co się doszukiwać ironii, Doktor jest cudowny mimo, że za pewne teraz też mnie usadzi. Chociaż staram się wierzyć, że tym razem mi się uda.
Balansuję na granicy. Granicy totalnego załamania nerwowego, dużo głębszego niż po 1 klasie lo.
Jedna część mnie mówi mi, że mam się ogarnąć. Że dam radę, że muszę po prostu wyjść z tego kieratu. Że nie powinnam podduszać każdego, nawet najmniejszego promienia radości i nadziei.
Druga część mówi, że jestem na tyle beznadziejna, że sobie z tym nie poradzę. I, że po co podejmuję jakiekolwiek próby walki z tym.
Balansuję na linie. O wiele łatwiej byłoby mi dosłownie przechylić się i zlecieć. Przecież dojście do celu wymaga stawiania uważnych kroków.
Chciałabym tak operować słowami jak twórczynie moich ukochanych blogów.
Byłoby wtedy łatwiej.
Idę po tej linie. Czasem z niej spadam ale jakimś cudem nie lecę w tej przepaści, pełnej nieokiełznanych duchów.
Czasem mam ochotę z niej skoczyć i zobaczyć jak to jest tam, w niebycie.
Czasem po tej linie skaczę. Tak jak ostatnio. Sprawdzam jej maksymalne naprężenie (niczym okna w CNBN) i jestem ciekawa czy kiedyś na serio się rozerwie.
Tyle, że w przeciwieństwie do CNBN nie mam wielu tych lin. Mam jedną.
Beztroski uśmiech nowo poznanego człowieka. Po 5 minutach rozmowy stwierdził, że ja wcale nie jestem taka narwana jak twierdzę.
Może nie jestem. Ja może tylko taką siebie samą kreuję.
Dzisiejszy tekst to wymieszanie moich wszystkich stylów, w których się poruszam.
Jeden wielki chaos.
Chaos w mojej głowie ma przełożenie na chaos na blogu. Tragedia. A może i nie tragedia. Nie wiem już.
Bednarki itp mogą im czyścić buty <3
muzyczna historia. moja historia.
Skórki przy paznokciach pięknie mi się zagoiły. Każdy, kto chociaż w pewnym stopniu mnie zna to wie, jak potrafią wyglądać. Rozdrapane, z zaschłą krwią.
Co z tego, skoro przed egzaminem Kinga zaczęła mnie prawie bić po łapach, gdy zobaczyła 2 strupy. Jak nie 3. W sumie jest ich coraz więcej.
A było tak dobrze. Było bez ran. I szlag to wszystko trafił.
Ale za to mam w indeksie tróje. 2 najpiękniejsze (póki co) oceny dostateczne, z podpisem najlepszego wykładowcy na świecie. I nie ma co się doszukiwać ironii, Doktor jest cudowny mimo, że za pewne teraz też mnie usadzi. Chociaż staram się wierzyć, że tym razem mi się uda.
Balansuję na granicy. Granicy totalnego załamania nerwowego, dużo głębszego niż po 1 klasie lo.
Jedna część mnie mówi mi, że mam się ogarnąć. Że dam radę, że muszę po prostu wyjść z tego kieratu. Że nie powinnam podduszać każdego, nawet najmniejszego promienia radości i nadziei.
Druga część mówi, że jestem na tyle beznadziejna, że sobie z tym nie poradzę. I, że po co podejmuję jakiekolwiek próby walki z tym.
Balansuję na linie. O wiele łatwiej byłoby mi dosłownie przechylić się i zlecieć. Przecież dojście do celu wymaga stawiania uważnych kroków.
Chciałabym tak operować słowami jak twórczynie moich ukochanych blogów.
Byłoby wtedy łatwiej.
Idę po tej linie. Czasem z niej spadam ale jakimś cudem nie lecę w tej przepaści, pełnej nieokiełznanych duchów.
Czasem mam ochotę z niej skoczyć i zobaczyć jak to jest tam, w niebycie.
Czasem po tej linie skaczę. Tak jak ostatnio. Sprawdzam jej maksymalne naprężenie (niczym okna w CNBN) i jestem ciekawa czy kiedyś na serio się rozerwie.
Tyle, że w przeciwieństwie do CNBN nie mam wielu tych lin. Mam jedną.
Beztroski uśmiech nowo poznanego człowieka. Po 5 minutach rozmowy stwierdził, że ja wcale nie jestem taka narwana jak twierdzę.
Może nie jestem. Ja może tylko taką siebie samą kreuję.
Dzisiejszy tekst to wymieszanie moich wszystkich stylów, w których się poruszam.
Jeden wielki chaos.
Chaos w mojej głowie ma przełożenie na chaos na blogu. Tragedia. A może i nie tragedia. Nie wiem już.
Bednarki itp mogą im czyścić buty <3
muzyczna historia. moja historia.
niedziela, 25 maja 2014
A w te swoje cholerne 20ste urodziny chcę życzyć sobie przede wszystkim tego, abym nigdy więcej nie musiała się o nic prosić.
Bym nie musiała błagać kogokolwiek o cokolwiek, o jakieś zakichane najmniejsze gesty, o rozmowę, o cokolwiek.
A i by ludzie, których mam większą lub zdecydowanie mniejszą przyjemność spotykać, aby nie byli takimi zasranymi egoistami jakimi są.
No to, idę zdychać dalej. Miejscówa na podłodze z oparciem głowy o łóżko/tapczan i zapas papieru toaletowego jest taka idealna na urodzinową wegetację!
Bym nie musiała błagać kogokolwiek o cokolwiek, o jakieś zakichane najmniejsze gesty, o rozmowę, o cokolwiek.
A i by ludzie, których mam większą lub zdecydowanie mniejszą przyjemność spotykać, aby nie byli takimi zasranymi egoistami jakimi są.
No to, idę zdychać dalej. Miejscówa na podłodze z oparciem głowy o łóżko/tapczan i zapas papieru toaletowego jest taka idealna na urodzinową wegetację!
piątek, 23 maja 2014
zniknąć by nie widziano mnie
A może już zniknęłam.
Nie wiem.
I nie wiem czy chcę wiedzieć.
Wszystko dzieje się obok mnie. Jestem w centrum, załatwiam, ogarniam, ale nic poza tym.
Wszystkie emocje, uczucia są obok. Nie wchodzą we mnie, ja nie odczuwam ich aż tak mocno, ani też nie nalegam na nic.
To jest chyba ten etap, że wszystko mi zwisa.
Tworzenie swojego świata jest chwilami tak żmudne, takie niemalże bezowocne. Czasem frustrujące.
Nie wiem z czego wynika ten st. Ze zmęczenia fizycznego? A może z chęci wagarów od życia?
Jednak udało mi się wydobyć z siebie jakieś uczucia. Łzy smakują chlorkiem sodu. Jestem pod ogromnym wrażeniem.
Staram się. Cieszyć itp. Ale coś każe wygaszać to. Dzisiejsza ekscytacja z powodu dobrego poranka z Mamą przeminęła dosłownie po chwili. A nic nie daje mi tyle radości co gotowanie i pisanie.
Chcę się wyrwać z tego otępienia. Trójjodotyna buzuje, zmęczenie i to ogromne zmęczenie czy co to cholery jest.
Nie wiem. Ale trzyma mnie swoimi mackami, z których nie umiem się wyplątać. To wszystko staje się coraz ciaśniejsze. Coraz bardziej oślizgłe.
A może powinnam przestać się winić. Za to wszystko. Za te wszystkie, wszystkie co do jednego problemy.
Chciałabym też nie wiedzieć tyle o życiu. Mieć może mniej doświadczenia, ale nie patrzeć na wszystko przez pryzmat tej odpowiedzialności.
Musiałam dorosnąć gdzieś w wieku 15/16 lat. I mam dość.
Za oknem burza. Błagam o to, aby w moim życiu też coś tak trzasnęło.
By lunął deszcz.
I aby ta duchota, która ostatnio jest odeszła w niepamięć, ku czci świeżego, czystego, postburzowego powietrza.
żeby moja ciągła praca nie szła na marne
Ten tekst to esencja. Esencja mojego myślenia. Tego myślenia na chwilę obecną.
Nie wiem.
I nie wiem czy chcę wiedzieć.
Wszystko dzieje się obok mnie. Jestem w centrum, załatwiam, ogarniam, ale nic poza tym.
Wszystkie emocje, uczucia są obok. Nie wchodzą we mnie, ja nie odczuwam ich aż tak mocno, ani też nie nalegam na nic.
To jest chyba ten etap, że wszystko mi zwisa.
Tworzenie swojego świata jest chwilami tak żmudne, takie niemalże bezowocne. Czasem frustrujące.
Nie wiem z czego wynika ten st. Ze zmęczenia fizycznego? A może z chęci wagarów od życia?
Jednak udało mi się wydobyć z siebie jakieś uczucia. Łzy smakują chlorkiem sodu. Jestem pod ogromnym wrażeniem.
Staram się. Cieszyć itp. Ale coś każe wygaszać to. Dzisiejsza ekscytacja z powodu dobrego poranka z Mamą przeminęła dosłownie po chwili. A nic nie daje mi tyle radości co gotowanie i pisanie.
Chcę się wyrwać z tego otępienia. Trójjodotyna buzuje, zmęczenie i to ogromne zmęczenie czy co to cholery jest.
Nie wiem. Ale trzyma mnie swoimi mackami, z których nie umiem się wyplątać. To wszystko staje się coraz ciaśniejsze. Coraz bardziej oślizgłe.
A może powinnam przestać się winić. Za to wszystko. Za te wszystkie, wszystkie co do jednego problemy.
Chciałabym też nie wiedzieć tyle o życiu. Mieć może mniej doświadczenia, ale nie patrzeć na wszystko przez pryzmat tej odpowiedzialności.
Musiałam dorosnąć gdzieś w wieku 15/16 lat. I mam dość.
Za oknem burza. Błagam o to, aby w moim życiu też coś tak trzasnęło.
By lunął deszcz.
I aby ta duchota, która ostatnio jest odeszła w niepamięć, ku czci świeżego, czystego, postburzowego powietrza.
żeby moja ciągła praca nie szła na marne
Ten tekst to esencja. Esencja mojego myślenia. Tego myślenia na chwilę obecną.
środa, 21 maja 2014
i poszło z dymem
Siedzimy z Marcinem na murku. Nie, nie z moim rodzonym bratem, tylko z kimś, kto był moim mentalnym bratem. Wtedy. Wyciągnął malboro light i spróbowaliśmy. Niczym szalone dzieciaki mające w ręku kawałek zakazanego owocu. To było jakoś w wakacje przed liceum. Tak mi się wydaje. Im dalej tym sporo wspomnień się zaciera, zwłaszcza tych trudnych.
Koniec I klasy liceum. I nagle te klocki tworzące może nie najwspanialszy, ale względnie stabilny i przewidywalny świat runęły. Musiałam poodnajdywać sporo kawałków, poskładać to do kupy i wierzyć w lepsze jutro. W tej wierze miały mi niby pomóc l&m. Moja pierwsza paczka. Która została wyrzucona przez Kogoś, kiedy tylko wyczuł zapach.
Połowinki. Pierwszy prawie legalny, ale nie do końca browar i jakaś głupia chęć. Nie wiem czego, nie wiem co ja sobie wtedy myślałam. Ale wyszło nie w tą stronę co trzeba. W sumie to dla mnie lepiej. Chociaż wtedy myślałam zupełnie inaczej.
Po tamtej imprezie był spokój. Bardzo długo. Nie chciałam, nie miałam ochoty, a po tym, jak 2 lata temu w styczniu musiałam iść na pogrzeb mojej ś.p. Babci, która odeszła przez pewną chorobę znaną jako mięsak Kaposiego czułam autentyczny wstręt. Do dymu, do smaku. Obiecałam sobie wtedy, że nie będę palić.
A potem nadeszły studia.
I wszystko szlag jasny trafił.
Problemy bolą. Bolą coraz mocniej im jesteśmy coraz starsi. W liceum i wcześniej wszystko było zdecydowanie prostsze.
Decyzja naprawdę nie była trudna. Biorąc pod uwagę to, jaką głupotę strzeliłam paręnaście godzin przez kupnem paczki. Biorąc pod uwagę okoliczności. A może ja na serio szukałam tylko pretekstu. Szukałam powodu, aby po prostu zapalić i nie mieć żadnych wyrzutów sumienia.
I nie miałam.
Dokarmiałam mojego cancera. A potem w sesji nastąpiło jedno wielkie ŁUBUDUBUDU i poziom stresu i różnych substancji we krwi drastycznie wzrósł.
Nigdy nie byłam tak szczęśliwa, jak wtedy w pociągu jadąc do Malwiny.
Niby miałam wtedy rzucić. Ale tu Gliwice, tu urodziny kumpeli z gimnazjum i liceum i tak szło. Aż przestałam.
I niby nie palę teraz. Ostatnio na chrzcinach Bercika i to tylko dlatego, że wyszłam z kuzynem po coś tam do sklepu.
Okazji się nie szuka. Okazja przychodzi sama. A to spotkanie z kimś dawno nie widzianym. A to stres i nerwówka. Albo chociażby to, że jesteśmy ciut wcięci.
Moja Mama mówiła. Mówiła, że bym uważała. Bo prawdą jest to, co mówiła kiedyś na ten temat. Jak ktoś raz spróbuje to nie skończy. Może i nie palić latami, ale to jest w środku.
Co z tego, że nie mam ochoty. Prędzej czy później przyjdzie chęć na zapalenie.
To jest jedna wielka nieustanna walka.
Łatwo się mówi osobom, które nie spróbowały i, które nie miały tej przyjemności.
Moja tarczyca czasem krzyczy. Krzyczy, abym się ogarnęła, abym wróciła do dobrych nawyków. Abym olała studencki tryb życia i abym poszła spać o 00:30 a nie o 1:30 czy nie daj Boże o 2:30.
Abym odpoczywała. Ale odpoczywała a nie siedziała przed kompem.
A z kim jak z kim, ale z moją tarczycą muszę się liczyć.
I ja naprawdę nie chcę tępić ludzi za to, że palą. Bo to jest wybór każdego z nas. I znam wielu cudownych ludzi, którzy palą. Na czele z moimi Rodzicami.
Ktoś kiedyś powiedział, że dostać się na ZUT jest naprawdę łatwo, ale wylecieć z niego jeszcze łatwiej.
Parafrazując- zapalenie szluga jest o wiele prostsze niż ugaszenie go. Ale takie ugaszenie na full.
Having troubles telling how I feel But I can dance, dance dance
Koniec I klasy liceum. I nagle te klocki tworzące może nie najwspanialszy, ale względnie stabilny i przewidywalny świat runęły. Musiałam poodnajdywać sporo kawałków, poskładać to do kupy i wierzyć w lepsze jutro. W tej wierze miały mi niby pomóc l&m. Moja pierwsza paczka. Która została wyrzucona przez Kogoś, kiedy tylko wyczuł zapach.
Połowinki. Pierwszy prawie legalny, ale nie do końca browar i jakaś głupia chęć. Nie wiem czego, nie wiem co ja sobie wtedy myślałam. Ale wyszło nie w tą stronę co trzeba. W sumie to dla mnie lepiej. Chociaż wtedy myślałam zupełnie inaczej.
Po tamtej imprezie był spokój. Bardzo długo. Nie chciałam, nie miałam ochoty, a po tym, jak 2 lata temu w styczniu musiałam iść na pogrzeb mojej ś.p. Babci, która odeszła przez pewną chorobę znaną jako mięsak Kaposiego czułam autentyczny wstręt. Do dymu, do smaku. Obiecałam sobie wtedy, że nie będę palić.
A potem nadeszły studia.
I wszystko szlag jasny trafił.
Problemy bolą. Bolą coraz mocniej im jesteśmy coraz starsi. W liceum i wcześniej wszystko było zdecydowanie prostsze.
Decyzja naprawdę nie była trudna. Biorąc pod uwagę to, jaką głupotę strzeliłam paręnaście godzin przez kupnem paczki. Biorąc pod uwagę okoliczności. A może ja na serio szukałam tylko pretekstu. Szukałam powodu, aby po prostu zapalić i nie mieć żadnych wyrzutów sumienia.
I nie miałam.
Dokarmiałam mojego cancera. A potem w sesji nastąpiło jedno wielkie ŁUBUDUBUDU i poziom stresu i różnych substancji we krwi drastycznie wzrósł.
Nigdy nie byłam tak szczęśliwa, jak wtedy w pociągu jadąc do Malwiny.
Niby miałam wtedy rzucić. Ale tu Gliwice, tu urodziny kumpeli z gimnazjum i liceum i tak szło. Aż przestałam.
I niby nie palę teraz. Ostatnio na chrzcinach Bercika i to tylko dlatego, że wyszłam z kuzynem po coś tam do sklepu.
Okazji się nie szuka. Okazja przychodzi sama. A to spotkanie z kimś dawno nie widzianym. A to stres i nerwówka. Albo chociażby to, że jesteśmy ciut wcięci.
Moja Mama mówiła. Mówiła, że bym uważała. Bo prawdą jest to, co mówiła kiedyś na ten temat. Jak ktoś raz spróbuje to nie skończy. Może i nie palić latami, ale to jest w środku.
Co z tego, że nie mam ochoty. Prędzej czy później przyjdzie chęć na zapalenie.
To jest jedna wielka nieustanna walka.
Łatwo się mówi osobom, które nie spróbowały i, które nie miały tej przyjemności.
Moja tarczyca czasem krzyczy. Krzyczy, abym się ogarnęła, abym wróciła do dobrych nawyków. Abym olała studencki tryb życia i abym poszła spać o 00:30 a nie o 1:30 czy nie daj Boże o 2:30.
Abym odpoczywała. Ale odpoczywała a nie siedziała przed kompem.
A z kim jak z kim, ale z moją tarczycą muszę się liczyć.
I ja naprawdę nie chcę tępić ludzi za to, że palą. Bo to jest wybór każdego z nas. I znam wielu cudownych ludzi, którzy palą. Na czele z moimi Rodzicami.
Ktoś kiedyś powiedział, że dostać się na ZUT jest naprawdę łatwo, ale wylecieć z niego jeszcze łatwiej.
Parafrazując- zapalenie szluga jest o wiele prostsze niż ugaszenie go. Ale takie ugaszenie na full.
Having troubles telling how I feel But I can dance, dance dance
idę
Idę. Na uczelnię, która teoretycznie nie zabiera dużo czasu. Przecież te 3 do 7 godzin dziennie można się przemęczyć.
Wracam. Nie trafiam obiadem do ust zaczytana w kolejną powieść Cooka. Po 40 minutach uświadamiam sobie, że muszę usiąść, pouczyć się.
Nie mogę. Roznosi mnie. Nadmiar energii, robaki w tyłku, a może i to i to. A może to chęć wyrwania się z tego kieratu woła do mnie. Może to chęci do zrobienia czegoś fajnego. Do tego, abym zrobiła moje kolejne mistrzowskie ciasto. Do tego, abym wyszła chociażby na pół godziny na Bulwary i pogapiła się na Odrę. To nie musi być nie wiadomo jakie. To musi być moje.
Wyszłam. Siedzę po turecku na bulwarach. W uszach dźwięki. Te dobre nuty dające ukojenie sercu.
Wolę takie marnotrawienie czasu niż siedząc na fb i gadając. I mimo, że w większości kocham ludzi, z którymi gadam, czasem potrzeba wyjść. Po prostu. Dla samej siebie.
Idę. Co by się trochę pouczyć. Najtrudniej jest zacząć. Usiąść, otworzyć i zrobić pierwsze zadanie, przeczytać pierwszą definicję. Potem idzie z góry. Czasem idzie z góry. Czasem trzeba się napocić jak mysz, by przewrócić kartkę...
Pokasowałam praktycznie wszystkie robocze posty, które nigdy nie ujrzały strony głównej tego bloga. Ich liczba zredukowała się o połowę. I mam nadzieję, że te 8, które zachowałam, zostaną w najbliższym czasie wrzucone tutaj.
poniedziałek, 19 maja 2014
awwrrr
Ból. Ból tworzenia, ból niemocy spowodowanej tym, że ten natłok dziwnych i zaskakujących myśli nie chce mi wyjść z głowy, nie chce się przelać na klawiaturę.
Może po prostu muszą jeszcze trochę urosnąć, zostać podlane a wtedy wypuszczą pąki, które się tutaj znajdą.
Niemoc do nauki rozumiem. Dzień w dzień z nią walczę.
Ale niemoc do pisania... To coś w stylu niemocy do gotowania. Niemoc do robienia rzeczy, które się kocha i, które pozornie przynoszą ulgę to coś niewłaściwego. Coś co nie powinno mieć miejsca.
Dużo weny. Dużo myśli. Wątpię, aby ktokolwiek miał ochotę wejść mi do głowy, aby się utopić w tym strumieniu.
Za głupia na studia, za leniwa, żeby usiąść i poczytać coś bardziej rozwijającego niż kryminały Cooka (które są cudowne i kiedyś ich kolekcja będzie zdobić moją biblioteczkę w domu) i posłuchać czegoś innego.
Za mało odważna by w końcu wygarnąć bratu. Za bardzo skryta by komukolwiek coś powiedzieć ostatnio.
I za bardzo rozbujana ostatnio. W jakimś dziwnym świecie.
I za bardzo rozbujana ostatnio. W jakimś dziwnym świecie.
I wciąż za mało wdzięczna za cierpliwość ludzi w stosunku do samej siebie. Arrgh.
Jeszcze 42 dni do wakacji. 37 jeżeli zdam matmę w I terminie (he. he. HE.). Chociaż nie, trzeba będzie i tak oddać indeksy.
Nie mogę doczekać się tych wakacji. Zapowiadają się inaczej, śmieszniej. Już to, że nie jadę w tym roku do Starej Wsi jest zupełnie inne. To, że będę psią niańką to też zakrawa na jawne szaleństwo (nigdy nie miałam chomika nawet bo przecież tak mało miejsca w domu...). I to, że wraz z Nuśką jedziemy we dwie, szalone wariatki na drugi koniec na Festiwal. I jeszcze nie wiadomo nawet dokąd nas wywieje po tych 2, w sumie 3 nieprzewidywalnych dniach.
Subskrybuj:
Posty (Atom)