jesteś atomem

Według najprostszej definicji atom składa się z jądra atomowego i krążących wokół niego elektronów. Jądro jest zbudowane z dodatnio naładowanych cząstek zwanych protonami i obojętnymi neutronami. Wokół jądra, które jest zlepkiem tych właśnie cząstek krążą elektrony. Reguła Hunda mówi, że nie ma na powłokach dwóch i więcej elektronów o wszystkich identycznych liczbach kwantowych (stanach energetycznych).

To tyle tytułem chemicznego wstępu, który powinien jakoś tak przybliżyć ideę dzisiejszego postu.

Dawno nie robiłam tzw. mapy życia. Myślę, że dzisiaj wieczorem.... 

*15iminut później*

Dobra, zrobiłam jednak teraz.

Wbrew pozorom to nie było takie trudne...

Generalnie jest tak, że na nasze życie składają się momenty. Chwile, uczucia, emocje.  Może mnie bierze na refleksję, bo jednak te 20ste urodziny dość mocno przeżywam i oaaah (o tym jednak będzie za 2tygodnie).

Te wszystkie momenty, chwile, uczucia, emocje itp. składają się na ludzi, na konkretne relacje i na pewne konteksty życiowe. Czasem dajemy się im za bardzo i nie pozwalamy, aby te najlepsze rzeczy i kontakty rozwijały się w naszym życiu. Jesteśmy zbyt ograniczeni, skupiamy się na pierdołach i powierzchownych kontaktach. I to wcale nie jest dla nas dobre.

Według mnie jest tak, że tym naszym jądrem atomowym jesteśmy MY SAMI. Tymi protonami i neutronami są nasze doświadczenia, nasze cechy charakteru, emocje, które odczuliśmy kiedyś, lub, które nadal odczuwamy. To są rzeczy, które nierozerwalnie nas tworzą. Bez nich tak naprawdę nie bylibyśmy tym, kim jesteśmy.

Elektrony to rzeczy względne. Niektóre są bardzo blisko nas, niektóre zaś krążą po powłokach walencyjnych gotowe na to, aby uciec, gdy tylko uznamy, że chcemy, by nasze życie było lepsze, albo wręcz przeciwnie, czekają na kolejne momenty itp., aby tylko dobić do tej idealnej konfiguracji oktetu czy czegoś takiego.

Ostatnio mam wrażenie, ze za dużo tych elektronów mi się wymienia. Że z godziny na godzinę jestem w coraz większym potrzasku, że muszę podejmować trudne decyzje i modlić się o coraz większą cierpliwość w stosunku do ludzi, którzy ją już dawno wyczerpali.

Nie chcę czegoś takiego, nie chcę być zależna od tych czynników zewnętrznych, jednak im bardziej nie chcę, tym bardziej się taka staję.

Nie chodzi już o to, że tylu rzeczy w życiu nie spróbowałam, że przez moje zdrowotne problemy jestem w pewien sposób ograniczona. Chodzi o to, że gdy skubnęłam trochę innego świata, tego, do którego nie miałam dostępu zachłysnęłam się tym. Mam wrażenie, że aż za bardzo. Z tym, że jak już się zachłysnęłam, to czasem budziłam się z przekonaniem- okej, było fajnie, ale to nie jest jednak to, to nie tu tkwi esencja mojego życia.

Sęk w tym, że chyba muszę ją na nowo odnaleźć i przypomnieć sobie, czego tak naprawdę chciałam kiedyś od życia. I z tego i z moich obecnych pragnień wyciągnąć to, co najlepsze. Ale najlepsze dla mnie.

Zawsze tkwiłam z boku. Lubię to, bo daje mi większe pole manewru i działania. W Magisie nawet jako animator, na spotkaniach na rekolekcjach siedziałam z boku i mówiłam tylko, jak była moja kolej w kółeczku, rzadko kiedy chciałam przejmować inicjatywę zrobienia czegoś czegokolwiek. Na roku byłam pierwszą osobą, która powiedziała, że starostą na pewno nie zostanie, co skończyło się z tym, że "Oszukać przeznaczenie" mi po prostu nie wyszło. 

A z drugiej strony zawsze było takie lekkie ukłucie zazdrości, z tego powodu, że ci, którzy coś robią są na świeczniku. Cholera ja właśnie na nim jestem i to nie jest takie fajne, jak się z boku wydawało. Już nie mówiąc o odpowiedzialności.

Nie chcę nie panować nad tym, co się dzieje w tym moim atomie. Wiem, że wielu rzeczy nie da się przewidzieć, wiele zmiennych nagle ewoluuje w kolejne, ale nie mogę pozwolić, aby te moje protony i neutrony tak ciągle mi się zmieniały w coś innego. Chociażby pod wpływem różnego typu promieniowania.

możecie się śmiać, ale Spotify ciągle mi to przypomina ostatnio...

dlatego spróbuję jeszcze raz

Wypluwam płuca.
Mój nos i zatoki praktycznie podduszają mnie ilością zawartych tam dziwnych substancji (nie wiem co tam jest i wolę nie wiedzieć).
I nie wspomnę o bólu gardła.
I zamiast leżeć grzecznie w łóżku, siedzę owinięta kocem kubkiem truskawkowej herbaty i modlę się się, aby zaliczyć jutro tę cholerną poprawkę z podstaw chemii.

I nawet nie wie nikt, jak męczy mnie czytanie tych samych definicji i praw, których uczyłam się do matury. I jeszcze bardziej męczy mnie to, że mogę tego nie zaliczyć, bo wstawię przecinek nie tam, gdzie szanowna p. Doktor. No i to, że przecież każdy prawdziwy chemik ma układ okresowy wraz z liczbami masowymi i atomowymi w małym palcu ;)

A tak na poważnie to ostatnio miałam tutaj posuchę. Jakoś potąd myśli i postów do napisania, ale żaden nie skończony. Mimo, że wiele z nich obejmuje dość ciekawe moim zdaniem tematy.

A tymczasem jeden przekaz na ten tydzień i na najbliższe 2miesiące- na serio szkoda się poddawać.
Niezależnie od tego, czy walczę o kolejny dzień bez fajków (szkoda mojej mi mojej biednej tarczycy, która w końcu się stabilizuje), bez zadręczania samej siebie i aby w końcu coś zrobić. Coś konstruktywnego. Chociażby nauczyć się na jutro na egzamin.

Zwłaszcza gdy jest się tak blisko celu. Tak blisko, że się prawie go dotyka.

klik!

A i zmiana adresu nie jest przypadkowa ;)

100happy days- dni 4-10

Tak sobie myślę, że wrzucanie tego taką serią nie ma sensu, więc będę starała się wrzucać codziennie, max co 2dni (mam na myśli przyszły wtorek i czwartek chociażby, gdzie opadnę z sił zanim wyjdę z uczelni).
Poza tym to poniekąd traci ten klimat, gdy nie wrzuca się tego codziennie.
Także jeżeli ktoś do tej pory dostawał powiedzmy, że "newslettera" z tym, że jest nowy wpis- przez najbliższe 3 miesiące go nie będzie, chyba, że wrzucę coś mega mega ważnego i ciekawego (no poza tym projektem oczywiście :D )

Dzień 4- 25.04part 1- kawałek bawełny a tyle radości!

Ja tak serio z tym. W czwartek wieczorem przeżyłam mentalną masakrę i w piątek kiedy mama wcisnęła mi to w rękę z komentarzem "ogarnij te milion sztućców i talerzy na jutro (chrzciny siostrzeńca- dopisek autorki)", to byłam wniebowzięta.

Jeszcze bardziej wniebowzięta byłam apropo part2-

Dzień 4 -25.04 part 2- <3 <3 <3

Gościnnie Dominika (+ moja krzywa twarz). Znalazłam się u niej po przebrnięciu przez ostatnie sprzątanie w domu i siedziałam do dość nieprzyzwoitej (jak na naszą dzielnicę) pory. Generalnie za dużo pisać nie będę (zgodnie z naszymi życiową filozofią apropo fejsika itp), ale jedno napiszę- tej relacji czasem nie umiem opisać słowami i jestem naprawdę wdzięczna najlepszej Chemiczce świata, która mnie popchnęła do tego, aby zmienić profil klasy i wierzyła, że sobie tam poradzę. Bo bez tej decyzji nie byłoby tego zdjęcia i miliona innych rzeczy, o których wiemy tylko my obie :)

Dzień 5- 26.04. niemiecki raj

Na chrzcinach Bercika udało mi się przechwycić te 2 czekolady. To był jeden z najpozytywniejszych akcentów tego całego rodzinnego zjazdu ;)

Dzień 6- 27.04 kokos part1!

Czasem opłaca się przychodzić do pracy. Wyznaję filozofię, że jak są na serio dość dobre promocje w molo, to trzeba je wykorzystywać. A, że ja lubię siedzieć w kuchni (w tej serii dość sporo jest na ten temat) i robić coś w tej kuchni (niekoniecznie zmywać) i rozwijać się na tym polu to uznałam, że nic mi się nie stanie jak go kupię. 

Dzień 7- 28.04 kokos part2!

Po jakiejś godzinie i 10 minutach męczarni udało mi się go w końcu otworzyć. Jeżeli nikt sam się nie męczył kiedyś z kokosami to nie zrozumie tej satysfakcji :)

Pomijając walory smakowe samego owocu, z efektu użycia jednej połówki (która wypróżniona z miąższu zdobi jedną z moich półek) byłam całkiem zadowolona. Gdybym poczytała wcześniej na temat użycia kokosów w kuchni na pewno wyszedłby mi lepszy obiad, ale i tak moje wybredne kubki smakowe pieska francuskiego były pozytywnie zaskoczone tym innym i ciekawym smakiem piersi z kurczaka zrobionych w prowizorycznym mleku kokosowym. 

I myślę, że mimo poświęconego czasu kiedyś jeszcze spróbuję coś z nim zrobić. 

Dzień 8- 29.04 Przemyślanin!

Coś mi mówi, że raz w roku (w sumie to dwa) jest mi pisane jeździć jednak pociągiem aż do Rzeszowa! Co prawda w tym roku jadę na festiwal, którego macie tutaj screen plakatu (i, który próbował mnie odciągnąć od chemii i mimo, że mu się to udało to i  w środę dostałam piękne  85%  z wejścióweczki na laboratoriach ). 

W każdym razie po pisku radości udało mi się wstępnie dogadać z moją koncertową kompanką (pozdrowienia dla Nuśki!) i jednak jadę gdzieś na wakacje w tym roku, no kto by pomyślał :)

Dzień 9- 30.04 part1- fartuch!

 Gościnnie Kinia, do której wypaliłam wczoraj jakże sławetne zdanie pt. "you make my day!", ponieważ nie przejmując się światłami, stadem kierowców itp wyjęła fartuch na środku chodnika (i szła tak właśnie przez całe pasy do biedronki naprzeciwko nowej chemii) i szukała tam jakiś pierdoł. Po tych laboratoriach (które są na chwilę obecną ciężkie i bardzo niewdzięczne) mój zryty mózg jakoś się tym ubawił.

Dzień 9- 30.04 part2-  Snuff

Jeżeli ktoś nie wie to właśnie się dowie, że w czarną historię Magisu jest wpisana nieodłącznie tabaka. W sumie jakoś przez Magis zaczęłam używać i w moim przypadku nie ma lepszej rzeczy na katar i rozbudzenie niż tabaka. Bayern snuff i Polar Prise to są nówki sztuki (i kasa, która miała iść na pierdoły poszła w dobrym celu) a Red Bull klasyk klasyków był miłym elementem spontanicznego spotkania z Budną :)

Dzień 10- 1.05- Pasja

Znowu kuchnia. Mam w połowie przygotowany wpis na temat marnowania i rozwijania talentów i hobby. I tutaj próbka tego mojego talentu (co prawda w formie dość słabej jak na to, co to jest). 

Mam to chyba po obojgu i po Mamie i po Tacie. W każdym razie niewiele rzeczy daje mi tyle radości i satysfakcji co to. Zdecydowanie więcej daje oczywiście oglądanie min i słuchanie (z reguły pozytywnych ;P) opinii na temat tego co gotuję i piekę :)

A i to miały być kruche babeczki, ale póki nie kupię sobie formy do 12 sztuk, to chyba zawsze będzie kończyło się zaimprowizowanym pleśniakiem czy czymś takim ;)

Bonus- Pozdrowienia dla Marcysi!

Tym razem moje, dość skrzętnie ukrywane oblicze. Marcysia mi się żaliła na szwagra, to chciałam ją jakoś pocieszyć tym, że nie tylko Ona nie ma majówki. I mam cichą nadzieję, że mi się to udało :)

I nie powiem, bardzo mi się podoba tu moja mina, która jest niezwykle adekwatna do najbliższych 2 miesięcy :D.

I oczywiście muzycznie- cud miód i orzeszki .

100happydays

Dawno nie pisałam. Za dużo nauki, lekarzów, uczelni i modlitw o chwilę, w której nie będę musiała o niczym myśleć ;)

W każdym razie Marcysia  (pod imieniem kryje się adres jej bloga) zainspirowała mnie do podjęcia małego wyzwania czyli po prostu poszukiwania w każdym dniu chociaż odrobiny radości. Zdjęcia będę wrzucać hurtowo raz na tydzień (tak, jestem leniem śmierdzącym) w czwartki właśnie. Niekoniecznie zawsze o tej porze (poprawki z matmy siema <3) ale będą na pewno :) Codziennie wysyłam Marcysi (co by nie było, że robię w czwartki te wszystkie foty ;) ).

Z góry mówię, że te 3dni są w 2/3 poświęcone matmie, ale cóż, taki mamy klimat.

Dzień 1- 22.04. - Gauss!

Krótka historia tego zdjęcia. Wczoraj miałam zaliczenie z matmy, które poniekąd było moim być albo nie być na tych studiach. Metoda eliminacji Gaussa sprawiała mi ogromne problemy, we wtorek też, co jednak zmieniło się po spożyciu bąbolady z biedronki (tylko 1,29zł, polecam, Komaruu!), która jakimś magicznym i sobie jedynie znanym sposobem wpłynęła tak na mój mózg, że nagle zaczęło wszystko mi wychodzić. Powinno być tutaj zdjęcie czekolady, ale samych okruszków nie chciałam prezentować światu.

W każdym razie wiem już, co będę spożywać praktycznie dzień w dzień przez najbliższe 2 miesiące :D

Dzień 2- 23.04.- Doktorze kocham Cię! 

 Powinnam je obrócić, ale już mi się nie chce (energię trzeba oszczędzać na inne rzeczy). W każdym razie jest to moja mała mapa tego, co muszę jeszcze zaliczyć, aby ten cały I semestr studiów w końcu uznać za zamknięty. Zaliczyłam w sumie najprostszą rzecz (aaah przede mną jeszcze 2 ustne przecież), ale to, że w końcu mi się udało dało mi dużo, dużo satysfakcji. I radości. I mocy. I mimo, że to dla mnie jest powód do dumy (do pięciu razy sztuka?), to jednak dużo zawdzięczam naszemu Doktorkowi. I to bardzo dużo. Mimo wszystko :)

Dzień 3- 25.04- Najlepszy substytut kawy na świecie!

Jeżeli ktoś nie wie, to od paru ładnych (i długich) lat męczę się z pewnymi paskudnymi dolegliwościami związanymi z układem immunologicznym w organizmie. Generalnie mam bana na takie przyjemności jak kawa, czarna herbata, czy też oficjalnie na wszystkie produkty zawierające gluten (nieoficjalnie nie stać mnie na przejście na dietę bezglutenową ;) ). Kawę pijam bardzo rzadko (pozdrowienia dla Malffu za najlepszą kawę na świecie, taka tylko z jej ekspresu w Gliwicach, którą popijam w drodze wyjątku <3) i z reguły zastępuję ją cudownymi substytutami w postaci czekoladowego cappucino marki Mokate, które o ile wiem, nie zawiera kofeiny i, które (teoretycznie) mogę popijać. A zrobione w tym kubku, z obowiązkową słomką stanowi dla mnie namiastkę raju.

Dodatkowym miłym akcentem jest tutaj podkładka z kolekcji od mojego brata i oczywiście notatki na poprawkę z podstaw chemii :)

Mam nadzieję, że uda mi się to realizować tak jakbym chciała.

A i błagam o wybaczenie z powodu nie pisania. Mam pozaczynane z 4 posty, ale nijak nie mogę ich dokończyć.

A i kolejna radość (z wtorku)- pod koniec listopada będzie W SZCZECINIE koncert Eluveitie i Arkony. A tutaj jest jeden z moich najukochańszych kawałków Eluveitie właśnie.

oddaję Ci swój czas i czekam na znak!

Na początek tego Wielkiego Tygodnia muszę się przyznać bez bicia- trochę przebimbałam ten Post. Mimo wszystko. Mimo dobrego początku potem znowu coś mi odbiło, generalnie ten Wielki Post był jakże Wielką Sinusoidą. Jednakże cieszę się, że wyszło jak wyszło, bo gdyby każdy Wielki Post był kapitalny i cudowny i taki prosty, byłoby zdecydowanie bardziej nudno.
A i jak wiadomo nie od dziś, takie okresy w naszej duchowej Drodze też są po coś potrzebne, a owoce z nich nie są gorsze od tych, z tych fajnych czasów ;)


W każdym razie dzisiaj nie o tym.
Stresowałeś/aś się czasem tak, że aż skręcało Ci żołądek i melisa/validol/szlugi/cokolwiek Ci nie pomagało? Ja tak. W sobotę przed zalogowaniem się na zutowskiego webmaila. Matura ustna z polskiego przy tym to był pikuś. Tak, czekałam na wyniki kolejnej poprawki z matmy i analizy. Stres w jednej chwili przerodził się w frustrację okraszoną odrobiną ulgi, następnie zaś poczułam się wybitnie strollowana (oj ludzie z mojego roku mogliby się uczyć od mistrza!).
Po czym wbrew trochę zasadom, jakich powinnam się trzymać w Wielkim Poście poszłam na koncert.
Jeden z najcudowniejszych koncertów mojego życia.

3 cudowne punkowo rockowe supporty, następnie The Analogs (nie odrobiłam zadania domowego niestety, nadrabiam teraz), którzy dali naprawdę popis a potem moi najukochańsi The Farben Lehre, którzy promowali na nim swoją najnowszą płytę (dla niezorientowanych- "Projekt Punk" z coverami klasyki polskiego rocka i punku) i na których wybawiłam się naprawdę fantastycznie (mimo paru siniaków w różnych dziwnych miejscach).

Na tej najnowszej płycie Farbenów znajduje się cover jednego z moich najukochańszych kawałków Armii-  Niezwyciężony <3.
Oczywiście trafili w samo sedno.

Jakby nie patrzeć jesteśmy Niezwyciężeni. Jeżeli chociaż trochę ufamy Temu u Góry, to jesteśmy. Nawet jeżeli czujemy, że jesteśmy na duchowej pustyni, że czasem zachowujemy się jak wariaci i nic nie robimy, to On tam jest.
Jesteś niepokonany. Chyba, że sam w to uwierzysz, to wtedy ktoś/coś Ciebie pokona.

Ile razy upadasz, tyle razy powstajesz. Chyba, że lubisz leżeć i gnić. To okej ;)
Są w naszym życiu sytuacje, w których mamy wrażenie, że Boga nie ma koło nas. Że nieźle sobie z nas żartuje, że jest patrzy na nas z góry i się z nas śmieje. Ja sama nawet popadałam w takie myślenie (dziękuję Karolinie, za tamten wykład w marcu, który mi dała). Na szczęście właśnie Karolina mi uświadomiła, że takie myślenie jest głupie.
Bo jest.
On się z nas nie śmieje. On rozkłada bezradnie ręce bo my odpychamy tę pomoc, którą nam daje.
Czasem jesteśmy ogarnięci za dużą ślepotą. Nie widzimy wielu drobnych rzeczy. Nie chcemy też ich widzieć. W sumie wygodniej jest nam zwalić wszystko na to, że to Bóg z nas sobie żartuje, a my tylko jesteśmy poszkodowani.
Bo jesteśmy. Jesteśmy poszkodowani przez różne okoliczności, sytuacje itp. Ale też czasem gubimy się w sposobach ich rozwiązania.

Najfajniejsze jest to, że jak już trochę ogarniesz co się tak naprawdę dzieje i nawet w myślach powiesz najzwyklejsze "Boże, pomocy!" to On pomaga. I wtedy znowu podnosisz się. Niezwyciężony.
Mimo, że wcześniej wydawało Ci się zupełnie inaczej.

Nawet jak Ci się wydaje, że jest zupełnie inaczej, to na serio, jesteś Wygranym tutaj. Bo walczysz. Małymi krokami. Nawet w myślach. Nawet wtedy, gdy wydaje Ci się, że nie walczysz.

niech się stanie to co ma się stać, jeżeli przyszedł na to czas

a tchórzostwu mówimy nie!

Miałam jakiś czas temu sytuację. Sytuację, niemalże analogiczną do tej, w której tkwiłam co jakiś czas w przeciągu paru ostatnich lat. Była jednak subtelna różnica, między tymi epizodami.
W tym paroletnim ja i ta druga osoba przyznawaliśmy się do tej sytuacji. W tej jednej jedynej, ta druga strona nie umiała się przyznać. Po prostu stchórzyła.

Nie cierpię tego, gdy zachowuję się jak tchórz. Nie umiem zdzierżyć samej siebie, gdy uciekam od problemów, gdy podtruwam się szlugami (a brr, szczyt głupoty w moim wykonaniu) czy zaciskam paznokcie na rękach do bólu, prawie do krwi i do ich połamania. A jeżeli nie umiem tego znieść u samej siebie, to tym  bardziej nie umiem tego znieść u drugiego człowieka.

Odwaga to m.in. umiejętność przyznania się do błędów i  wzięcie odpowiedzialności za to, co się zrobiło. Czasem z podkulonym ogonem a czasem z podniesionym czołem, ale jednak.
Odwaga, to pokazanie światu kim tak naprawdę się jest.
Odwaga, to przyznawanie się do siebie- tak, jestem Asia i nie jestem idealna, ale robię co mogę, aby być bliżej tego, co jest dla mnie jak najlepsze.
O odwadze mogłabym napisać cały post (myślę, że to nie jest głupi pomysł).

Wracając do tchórzostwa.
Smuci mnie fakt, że tak łatwo można obarczyć winą wszystko, ale nie siebie. Uciekłam, bo bałam się konsekwencji (jakie to proste wytłumaczenie, no jaa!) i tego, co może się wydarzyć post factum.
Łatwo jest uciec. Udawać, że mnie to nie dotyczy, że zachowywałem/am się jak nie ja. Że okej, mogłam mieć z tym jakąś styczność, ale tak nie do końca, że to dzieje się, ale gdzieś obok mnie, jak najdalej itp.
Łatwo jest stchórzyć. Tchórzostwo to wg mnie forma obrony, forma maski. Łatwiej się nam wycofać, niż wziąć odpowiedzialność za to, co się oswoiło (jak to było w jednej z najbardziej życiowych lektur szkolnych).
Bo jak się wycofam, to nikt nie zobaczy tego, co naprawdę we mnie siedzi. Przecież to takie komfortowe.

Najgorzej jest, gdy dochodzi do tego stres. Mi znowu się trzęsą łapy jak myślę o jutrze (mój najukochańszy mózgu, nie stwórz jutro nowej matematyki w postaci minus*minus=minus czy czegoś podobnego, wiem, żeś kreatywny, ale tym razem zlituj się nade mną). I znowu mam ochotę wmówić sobie, że sobie nie poradzę, że jestem głupia, że po co idę, lepiej pójść po raz nty do doktora i świecić oczami w imieniu grupy o kolejny termin (Panie daj mi siłę do tego, bo czasem często idzie zwariować, gdy robi to się milionowotysięczny raz).
Ale nie. Nie będę uciekać. Nie chcę być tchórzem.

I tu dochodzimy do momentu, gdy wmawiamy sobie, że jesteśmy beznadziejni/głupi/niedouczeni/tacy a owacy  i dlatego się wycofujemy i uciekamy.
Baw się dobrze, gadając do siebie takie bzdury. Może w nie uwierzysz i przez to stracisz w życiu wiele fantastycznych chwil, momentów i generalnie wszystkiego.
W poniedziałek powiedzmy, że przeszłam małą dużą metamorfozę. I gdyby nie moja Siostra, która dosłownie nie pozwoliła mi się wycofać, nie czułabym się teraz o wiele lepiej a moje malinowe włosy nie robiłyby takiej furory.
Czasem ciężko jest nie stchórzyć. Ale może jednak nie warto chować się za bezpieczną spódnicą mamy, bo poza nią też czekają na nas fantastyczne rzeczy? ;)

don't look back
nie sądziłam, że to akurat ten zespół będzie mnie dzisiaj uspokajał i wyciszał, no ale.. :)

cholera jasna ja gram!

Gram. I to nie w to co chciałabym grać.

Uświadomiłam to sobie wczoraj na Mszy u jezuitów.
Temat masek i skrywania się przed światem był już maglowany nie raz i nie dwa, spora część Magisu (zwłaszcza I stopień) mówi o zrzucaniu masek i tak dalej i tym podobnie. Dlatego dzisiaj o innym aspekcie.
O zmęczeniu tą maską.

Są rzeczy, które możemy zrzucić na karb zmian w samych sobie, na otaczające nas środowisko, nawet na to, że ma się akurat zły dzień. Chociażby to, że ma się zły humor, że ma się ochotę co by częściej wychodzić, czy robimy wszystko, aby się komuś przypodobać. I nawet często robimy to nieświadomie.

Ale są też rzeczy, które do nas przywierają. Niczym nowa łatka. I które początkowo się nam podobają bo "zawsze chciałam mieć imprezowe towarzystwo, zawsze chciałam mieć ludzi, z którymi mogę tak o wyjść do klubu i zaszaleć, bo zawsze marzyłam o tym i o tym" etc.
Ale po pewnym czasie zaczynają nas uwierać i dostrzegamy, że jednak nie to jest najważniejsze.

Biegłam. Szłam. Czołgałam się. I w tej drodze poprzyklejały się do mnie jakieś zbędne łatki. Jakieś poniekąd fajne, ale też i zbędne mi naszywki. Niby takie, które w mniejszym lub większym stopniu były tam jakimiś moimi pragnieniami. Były.
Po raz nty wychodzi to, że to czego chcemy, nie zawsze jest dla nas dobre.

I muszę powiedzieć, że jestem zmęczona tą ilością tych naszywek. Nie są tak lekkie jak się wydawały. Są cholernie ciężkie.
To, co teoretycznie czasem przewijało mi się w głowie, okazało się średniej jakości.

Czasem ta ilość łat nawarstwia się tak, że jest ciężko wybić się z nich. Ciężko pokazać, kim tak naprawdę się jest. Jest to cholernie trudne.

Z tym, żeby z tym walczyć musimy to zaakceptować. Okej, wyszło jak wyszło, ale to nie oznacza, że nie można wyjść z tych niechcianych scenariuszy. Dopóki tego nie zaakceptujesz, to NIC z tym nie zrobisz. Tu nie wystarczy teoria. Tu trzeba akceptacji tego, że niekoniecznie jest się jakim chciałoby się być. Jeżeli to zrozumiesz a potem przyjąć to. Jak to zrobisz, wtedy czeka Cię najcięższy krok- działanie. Uczynienie tego Twoją bronią, ewoluowania tego w kolejne doświadczenie i pewne modyfikacje.

już jutro będzie za późno