i poszło z dymem

Siedzimy z Marcinem na murku. Nie, nie z moim rodzonym bratem, tylko z kimś, kto był moim mentalnym bratem. Wtedy. Wyciągnął malboro light i spróbowaliśmy. Niczym szalone dzieciaki mające w ręku kawałek zakazanego owocu. To było jakoś w wakacje przed liceum. Tak mi się wydaje. Im dalej tym sporo wspomnień się zaciera, zwłaszcza tych trudnych.

Koniec I klasy liceum. I nagle te klocki tworzące może nie najwspanialszy, ale względnie stabilny i przewidywalny świat runęły. Musiałam poodnajdywać sporo kawałków, poskładać to do kupy i wierzyć w lepsze jutro. W tej wierze miały mi niby pomóc l&m. Moja pierwsza paczka. Która została wyrzucona przez Kogoś, kiedy tylko wyczuł zapach.

Połowinki. Pierwszy prawie legalny, ale nie do końca browar i jakaś głupia chęć. Nie wiem czego, nie wiem co ja sobie wtedy myślałam. Ale wyszło nie w tą stronę co trzeba. W sumie to dla mnie lepiej. Chociaż wtedy myślałam zupełnie inaczej.

Po tamtej imprezie był spokój. Bardzo długo. Nie chciałam, nie miałam ochoty, a po tym, jak 2 lata temu w styczniu musiałam iść na pogrzeb mojej ś.p. Babci, która odeszła przez pewną chorobę znaną jako mięsak Kaposiego czułam autentyczny wstręt. Do dymu, do smaku. Obiecałam sobie wtedy, że nie będę palić.

A potem nadeszły studia.
I wszystko szlag jasny trafił.

Problemy bolą. Bolą coraz mocniej im jesteśmy coraz starsi. W liceum i wcześniej wszystko było zdecydowanie prostsze.
Decyzja naprawdę nie była trudna. Biorąc pod uwagę to, jaką głupotę strzeliłam paręnaście godzin przez kupnem paczki. Biorąc pod uwagę okoliczności. A może ja na serio szukałam tylko pretekstu. Szukałam powodu, aby po prostu zapalić i nie mieć żadnych wyrzutów sumienia.
I nie miałam.
Dokarmiałam mojego cancera. A potem w sesji nastąpiło jedno wielkie ŁUBUDUBUDU i poziom stresu i różnych substancji we krwi drastycznie wzrósł.
Nigdy nie byłam tak szczęśliwa, jak wtedy w pociągu jadąc do Malwiny.

Niby miałam wtedy rzucić. Ale tu Gliwice, tu urodziny kumpeli z gimnazjum i liceum i tak szło. Aż przestałam.
I niby nie palę teraz. Ostatnio na chrzcinach Bercika i to tylko dlatego, że wyszłam z kuzynem po coś tam do sklepu.

Okazji się nie szuka. Okazja przychodzi sama. A to spotkanie z kimś dawno nie widzianym. A to stres i nerwówka. Albo chociażby to, że jesteśmy ciut wcięci.

Moja Mama mówiła. Mówiła, że bym uważała. Bo prawdą jest to, co mówiła kiedyś na ten temat. Jak ktoś raz spróbuje to nie skończy. Może i nie palić latami, ale to jest w środku.

Co z tego, że nie mam ochoty. Prędzej czy później przyjdzie chęć na zapalenie.
To jest jedna wielka nieustanna walka.
Łatwo się mówi osobom, które nie spróbowały i, które nie miały tej przyjemności.

Moja tarczyca czasem krzyczy. Krzyczy, abym się ogarnęła, abym wróciła do dobrych nawyków. Abym olała studencki tryb życia i abym poszła spać o 00:30 a nie o 1:30 czy nie daj Boże o 2:30.
Abym odpoczywała. Ale odpoczywała a nie siedziała przed kompem.
A z kim jak z kim, ale z moją tarczycą muszę się liczyć.

I ja naprawdę nie chcę tępić ludzi za to, że palą. Bo to jest wybór każdego z nas. I znam wielu cudownych ludzi, którzy palą. Na czele z moimi Rodzicami.


Ktoś kiedyś powiedział, że dostać się na ZUT jest naprawdę łatwo, ale wylecieć z niego jeszcze łatwiej.
Parafrazując- zapalenie szluga jest o wiele prostsze niż ugaszenie go. Ale takie ugaszenie na full.

Having troubles telling how I feel But I can dance, dance dance

idę

Idę. Na uczelnię, która teoretycznie nie zabiera dużo czasu. Przecież te 3 do 7 godzin dziennie można się przemęczyć. 

Wracam. Nie trafiam obiadem do ust zaczytana w kolejną powieść Cooka. Po 40 minutach uświadamiam sobie, że muszę usiąść, pouczyć się.

Nie mogę. Roznosi mnie. Nadmiar energii, robaki w tyłku, a może i to i to. A może to chęć wyrwania się z tego kieratu woła do mnie. Może to chęci do zrobienia czegoś fajnego. Do tego, abym zrobiła moje kolejne mistrzowskie ciasto. Do tego, abym wyszła chociażby na pół godziny na Bulwary i pogapiła się na Odrę. To nie musi być nie wiadomo jakie. To musi być moje.

Wyszłam. Siedzę po turecku na bulwarach. W uszach dźwięki. Te dobre nuty dające ukojenie sercu.

Wolę takie marnotrawienie czasu niż siedząc na fb i gadając. I mimo, że w większości kocham ludzi, z którymi gadam, czasem potrzeba wyjść. Po prostu. Dla samej siebie.

Idę. Co by się trochę pouczyć. Najtrudniej jest zacząć. Usiąść, otworzyć i zrobić pierwsze zadanie, przeczytać pierwszą definicję. Potem idzie z góry. Czasem idzie z góry. Czasem trzeba się napocić jak mysz, by przewrócić kartkę...

Pokasowałam praktycznie wszystkie robocze posty, które nigdy nie ujrzały strony głównej tego bloga. Ich liczba zredukowała się o połowę. I mam nadzieję, że te 8, które zachowałam, zostaną w najbliższym czasie wrzucone tutaj.

....

 

awwrrr

Ból. Ból tworzenia, ból niemocy spowodowanej tym, że ten natłok dziwnych i zaskakujących myśli nie chce mi wyjść z głowy, nie chce się przelać na klawiaturę.

Może po prostu muszą jeszcze trochę urosnąć, zostać podlane a wtedy wypuszczą pąki, które się tutaj znajdą.

Niemoc do nauki rozumiem. Dzień w dzień z nią walczę.

Ale niemoc do pisania... To coś w stylu niemocy do gotowania. Niemoc do robienia rzeczy, które się kocha i, które pozornie przynoszą ulgę to coś niewłaściwego. Coś co nie powinno mieć miejsca.

Dużo weny. Dużo myśli. Wątpię, aby ktokolwiek miał ochotę wejść mi do głowy, aby się utopić w tym strumieniu.

Za głupia na studia, za leniwa, żeby usiąść i poczytać coś bardziej rozwijającego niż kryminały Cooka (które są cudowne i kiedyś ich kolekcja będzie zdobić moją biblioteczkę w domu) i posłuchać czegoś innego.

Za mało odważna by w końcu wygarnąć bratu. Za bardzo skryta by komukolwiek coś powiedzieć ostatnio.
I za bardzo rozbujana ostatnio. W jakimś dziwnym świecie.

I wciąż za mało wdzięczna za cierpliwość ludzi w stosunku do samej siebie. Arrgh.

Jeszcze 42 dni do wakacji. 37 jeżeli zdam matmę w I terminie (he. he. HE.). Chociaż nie, trzeba będzie i tak oddać indeksy.

Nie mogę doczekać się tych wakacji. Zapowiadają się inaczej, śmieszniej. Już to, że nie jadę w tym roku do Starej Wsi jest zupełnie inne. To, że będę psią niańką to też zakrawa na jawne szaleństwo (nigdy nie miałam chomika nawet bo przecież tak mało miejsca w domu...). I to, że wraz z Nuśką jedziemy we dwie, szalone wariatki na drugi koniec na Festiwal. I jeszcze nie wiadomo nawet dokąd nas wywieje po tych 2, w sumie 3 nieprzewidywalnych dniach.

...

lubię

Siedzimy u mnie w pokoju. Będący pierwszy raz u mnie T. rozgląda się po pokoju w zachwycie (takich powierzchni w akademiku się nie uświadczy), N. czuje się jak u siebie i rozwala się na moim łóżku otwierając czeskie piwo. Po opróżnieniu po 1/3 z każdej z 3 butelek zaczynamy dyskusję na temat starożytnych cywilizacji. Mieliśmy wyjść o 18:30, a po spojrzeniu na zegarek ogarniamy, że jest 20.00

Wraz z G. czekamy na K.  Egoizm kazał mi jej nie pozwolić wyjść, ale jedna z jej najbliższych przyjaciółek siedząca we mnie (taką mam nadzieję) kazała jej wyjść i nie wracać dopóki się nie nacieszy spacerem. Wraca cała w skowronkach. Po zjedzeniu unikatowych 3 babeczek przygotowanych na tę okazję otwieram Igristoje. Pijemy za naszą Przyjaźń, za to wszystko co nas łączy. Wyganiam Lejdisy o 5:30 gdy już zbieram oczy z podłogi i nie mam mocy zrobić czegokolwiek.

16,5h jazdy pociągiem. Leżymy powyginane w dziwne figury, każda na każdej, na naszych ciałach 3 koce i śpiwór. Nie wiemy jak ten czas zmieni nas. I co będzie 3 lata później, gdy będziemy odchodzić ze Wspólnoty

D. leży u mnie w pokoju owinięta różowym kocem. Po przegadaniu paru godzin włączamy Skazanych na Shawshank. Po pół godzinie wyłączamy, gadamy dalej. Nie wiem, o której zasypiamy, nie ma to znaczenia. Najważniejsze jest to, że rano znowu udajemy, że nie musimy iść na zajęcia i, że możemy spać dalej. Bo czasem nie trzeba słów, aby wyrazić tak wiele.

Półleżymy na kanapie. Między nami najnowsze chipsy z biedronki oraz czekolada. Parę godzin później oglądamy Atlantydę i zastanawiamy się  z M. nad upadkiem cywilizacji. Kilkanaście godzin później siedzimy w kuchni i robimy kolejną porcję jedzenia. Odruchowo chcemy wysyłać sobie zdjęcia tego, co właśnie zrobiłyśmy mówiąc o dumie, która nas z tego tytułu rozpiera.

Na pobranie krwi trzeba iść przecież z ochroną. Bo może akurat tym razem zemdleję i nie będzie miał mnie kto zanieść do domu. Po wycieczce do szpitala idziemy zahaczamy o piekarnię i idziemy do Columbusa na burżujskie śniadanie. Potem stoimy z H. przez pół godziny na rogu i nie umiemy iść w swoją stronę.

Jesteśmy w CNBN. K. siedzi na burżujskiej kanapie w barwach zutu a ja na podłodze lśniącej czystością. Uczymy się na jej zaliczenie. Pół godziny później wybiega z gabinetu profesor z piskiem, że się udało. Rozpiera mnie duma. Z niej.

To nasz pierwszy wspólny koncert. I wiem, że nie ostatni. Wygrałam los na loterii i cudowną koncertową Kompankę. Znajduję się nagle pod sceną na granicy tego niezwykle ostrego pogo i 2 rzędów ludzi przed barierkami. Takiego pogo nie było nawet na Sabatonie rok temu. W jednej chwili obrywam z łokcia w twarz w drugiej znajduję się tuż przed barierkami. To kolega, z którym wznosiłyśmy toast wepchnął mnie tam, żeby nic mi się nie stało.

Niebo pełne gwiazd kojarzy mi się z Mazurami. Lepszymi i gorszymi wspomnieniami, ale mimo wszystko wspomnieniami. Częścią mojej historii.

Gadam z Bratem. Mimo, że rzadko i, że z reguły jak ja jestem wstawiona a On nietrzeźwy. Ale nie zamieniłabym tych rozmów i wspomnień jak łapał mnie za kostki, na żadne inne. Żadne.

Siedzimy z Mamą na balkonie. Mama odpalając szluga mówi mi, że mam sama nie palić i nie ładować się w to gówno. A ja po raz kolejny wiem, że jeżeli się jej nie posłucham, to będę żałować do końca życia.

Zapominamy o tych wspomnieniach. O tych dobrych i złych. Ja lubię te wspomnienia powyżej. Są dla mnie ważne. Tworzą moją historię, tworzą autentyczną mnie. 

Czasem mam ochotę zmienić swoją skórę. 

Czasem mam tak siebie dość, że nikt nie zdaje sobie z tego faktu sprawy.

Ale potem któraś z tych osób przypomina mi, że taką mnie kocha i, że mało jest takich ludzi jak ja. I, że gdy wątpię to z reguły zawsze powracam do tego dobra, które siedzi. We mnie, dookoła mnie i w tych detalach, które tworzą naszą rzeczywistość.

Powrót czasem nie jest łatwy. Wyzwolenie się z wielu rzeczy tylko wydaje się takie łatwe. 

Ale uśmiech na twarzy, który potem się pojawia pokazuje, że warto.

wyrzucam śmieci

jaaaj!

Dzisiaj dosłownie parę zdań.

Bo wiecie, często się nam wydaje, że jak źle się dzieje w naszym życiu, to Bóg ma nas gdzieś.
A ja na to takiego wała, bo nie ma i wtedy jeszcze bardziej nas ratuje.
I ja Mu dziękuję za to, że mejla od Doktorka odebrałam dopiero koło 21.
A i dziękuję mu za tę serio ostatnią szansę.

Czasem też wydaje się, że mamy nawalone pracy i jeszcze więcej. Czasem wystarczy 10sekundowa rozmowa by okazało się, że to nie było nawalone. Że tak naprawdę teraz masz nawalone.

Trzecie zdanie? O cholera już 19:31 a ja mam niecałe 45 godzin by opanować perfekcyjnie mega mega dużo materiału i przy okazji zaliczyć jutro chemię i laborki z fizyki.

Skończyłam jeść, idę się dalej uczyć.
I oby ta ilość energii, którą mam teraz utrzymała się. I abym nie wypruła sobie resztki żołądka do końca tego tygodnia.

i kij, że eurowizja, ale na koncert bym poszła.

jesteś atomem

Według najprostszej definicji atom składa się z jądra atomowego i krążących wokół niego elektronów. Jądro jest zbudowane z dodatnio naładowanych cząstek zwanych protonami i obojętnymi neutronami. Wokół jądra, które jest zlepkiem tych właśnie cząstek krążą elektrony. Reguła Hunda mówi, że nie ma na powłokach dwóch i więcej elektronów o wszystkich identycznych liczbach kwantowych (stanach energetycznych).

To tyle tytułem chemicznego wstępu, który powinien jakoś tak przybliżyć ideę dzisiejszego postu.

Dawno nie robiłam tzw. mapy życia. Myślę, że dzisiaj wieczorem.... 

*15iminut później*

Dobra, zrobiłam jednak teraz.

Wbrew pozorom to nie było takie trudne...

Generalnie jest tak, że na nasze życie składają się momenty. Chwile, uczucia, emocje.  Może mnie bierze na refleksję, bo jednak te 20ste urodziny dość mocno przeżywam i oaaah (o tym jednak będzie za 2tygodnie).

Te wszystkie momenty, chwile, uczucia, emocje itp. składają się na ludzi, na konkretne relacje i na pewne konteksty życiowe. Czasem dajemy się im za bardzo i nie pozwalamy, aby te najlepsze rzeczy i kontakty rozwijały się w naszym życiu. Jesteśmy zbyt ograniczeni, skupiamy się na pierdołach i powierzchownych kontaktach. I to wcale nie jest dla nas dobre.

Według mnie jest tak, że tym naszym jądrem atomowym jesteśmy MY SAMI. Tymi protonami i neutronami są nasze doświadczenia, nasze cechy charakteru, emocje, które odczuliśmy kiedyś, lub, które nadal odczuwamy. To są rzeczy, które nierozerwalnie nas tworzą. Bez nich tak naprawdę nie bylibyśmy tym, kim jesteśmy.

Elektrony to rzeczy względne. Niektóre są bardzo blisko nas, niektóre zaś krążą po powłokach walencyjnych gotowe na to, aby uciec, gdy tylko uznamy, że chcemy, by nasze życie było lepsze, albo wręcz przeciwnie, czekają na kolejne momenty itp., aby tylko dobić do tej idealnej konfiguracji oktetu czy czegoś takiego.

Ostatnio mam wrażenie, ze za dużo tych elektronów mi się wymienia. Że z godziny na godzinę jestem w coraz większym potrzasku, że muszę podejmować trudne decyzje i modlić się o coraz większą cierpliwość w stosunku do ludzi, którzy ją już dawno wyczerpali.

Nie chcę czegoś takiego, nie chcę być zależna od tych czynników zewnętrznych, jednak im bardziej nie chcę, tym bardziej się taka staję.

Nie chodzi już o to, że tylu rzeczy w życiu nie spróbowałam, że przez moje zdrowotne problemy jestem w pewien sposób ograniczona. Chodzi o to, że gdy skubnęłam trochę innego świata, tego, do którego nie miałam dostępu zachłysnęłam się tym. Mam wrażenie, że aż za bardzo. Z tym, że jak już się zachłysnęłam, to czasem budziłam się z przekonaniem- okej, było fajnie, ale to nie jest jednak to, to nie tu tkwi esencja mojego życia.

Sęk w tym, że chyba muszę ją na nowo odnaleźć i przypomnieć sobie, czego tak naprawdę chciałam kiedyś od życia. I z tego i z moich obecnych pragnień wyciągnąć to, co najlepsze. Ale najlepsze dla mnie.

Zawsze tkwiłam z boku. Lubię to, bo daje mi większe pole manewru i działania. W Magisie nawet jako animator, na spotkaniach na rekolekcjach siedziałam z boku i mówiłam tylko, jak była moja kolej w kółeczku, rzadko kiedy chciałam przejmować inicjatywę zrobienia czegoś czegokolwiek. Na roku byłam pierwszą osobą, która powiedziała, że starostą na pewno nie zostanie, co skończyło się z tym, że "Oszukać przeznaczenie" mi po prostu nie wyszło. 

A z drugiej strony zawsze było takie lekkie ukłucie zazdrości, z tego powodu, że ci, którzy coś robią są na świeczniku. Cholera ja właśnie na nim jestem i to nie jest takie fajne, jak się z boku wydawało. Już nie mówiąc o odpowiedzialności.

Nie chcę nie panować nad tym, co się dzieje w tym moim atomie. Wiem, że wielu rzeczy nie da się przewidzieć, wiele zmiennych nagle ewoluuje w kolejne, ale nie mogę pozwolić, aby te moje protony i neutrony tak ciągle mi się zmieniały w coś innego. Chociażby pod wpływem różnego typu promieniowania.

możecie się śmiać, ale Spotify ciągle mi to przypomina ostatnio...

dlatego spróbuję jeszcze raz

Wypluwam płuca.
Mój nos i zatoki praktycznie podduszają mnie ilością zawartych tam dziwnych substancji (nie wiem co tam jest i wolę nie wiedzieć).
I nie wspomnę o bólu gardła.
I zamiast leżeć grzecznie w łóżku, siedzę owinięta kocem kubkiem truskawkowej herbaty i modlę się się, aby zaliczyć jutro tę cholerną poprawkę z podstaw chemii.

I nawet nie wie nikt, jak męczy mnie czytanie tych samych definicji i praw, których uczyłam się do matury. I jeszcze bardziej męczy mnie to, że mogę tego nie zaliczyć, bo wstawię przecinek nie tam, gdzie szanowna p. Doktor. No i to, że przecież każdy prawdziwy chemik ma układ okresowy wraz z liczbami masowymi i atomowymi w małym palcu ;)

A tak na poważnie to ostatnio miałam tutaj posuchę. Jakoś potąd myśli i postów do napisania, ale żaden nie skończony. Mimo, że wiele z nich obejmuje dość ciekawe moim zdaniem tematy.

A tymczasem jeden przekaz na ten tydzień i na najbliższe 2miesiące- na serio szkoda się poddawać.
Niezależnie od tego, czy walczę o kolejny dzień bez fajków (szkoda mojej mi mojej biednej tarczycy, która w końcu się stabilizuje), bez zadręczania samej siebie i aby w końcu coś zrobić. Coś konstruktywnego. Chociażby nauczyć się na jutro na egzamin.

Zwłaszcza gdy jest się tak blisko celu. Tak blisko, że się prawie go dotyka.

klik!

A i zmiana adresu nie jest przypadkowa ;)