Tak właśnie. Po dziwnym początku roku jestem naprawdę zadowolona, że wróciłam na uczelnię, że mimo takich a nie innych układów tutaj, mogę jednak wrócić do normalności. Do postawy pt. spokojnie, stres szkodzi zdrowiu i nie ma co mieć ciśnienia, bo nie warto. Na początku roku zapomniałam o tym na tyle, że zachorowałam na wspomniany wyżej ból.
Na szczęście w sobotę spojrzałam na życie trochę bardziej optymistycznie, dostałam po głowie (jeszcze raz dziękuję N.) i jakoś ruszyłam do przodu. I mimo, że mam ogromne wory pod oczami, to widać z nich uśmiech, uśmieszek. Mimo, że trochę niewyraźny ;)
Rzuca mi się w oczy teraz to, że czasem jest nam zbyt łatwo zapomnieć, że podstawa to bycie sobą. To było takie fajne uczucie znowu włożyć mini i glany i szlajać się z uśmiechem na twarzy po nowej chemii a później po mieście z mamą. Albo znowu napchać się ciastkami. Lub cisnąć krzyżóweczki na arcyciekawym wykładzie z informatyki. To są niby takie szczegóły, ale dużo, dużo dają. Nic nie poprawia humoru, jak nasze małe rytuały, które są tylko nasze. Chociażby jedzenie po omacku obiadu, bo książka jest ciekawsza.
A post ma taki tytuł, bo zauważyłam, że powoli z tego bólu wyrastam, chwilami (i to takimi dłuższymi) nie ma go w moim życiu. Ale mimo to, wiele osób z mojego roku na niego cierpi, przez to zastanawiamy się często z K. czy nas też to nie dotknie,. Nie wiem czy to wpływ studiów, czy czego, ale im bardziej eliminuję stres z mojego życia, tym staje się ono fajniejsze. Nawet uwzględniając przyszły czwartek, o którym jak myślę, to robi mi się cholernie niedobrze.
Trzeba posesjować, niestety odpuszczenie na początku zaowocowało drugimi terminami, które jakoś wszystkie wypadają w tym samym czasie.
Mam nadzieję, że następne tekściwa będą ambitniejsze ;)
misere mani
czwartek, 9 stycznia 2014
sobota, 4 stycznia 2014
zwolnij.
Tak dokładnie, zwolnij Joanno bo się zajedziesz (*już się zajechałaś)!
Jest taki skrajny punkt, w którym nie czujesz już zmęczenia. W którym zwisa Ci to ile śpisz, ile godzin spędzasz przed kompem, ile na nauce, ile tabaki wciągniesz (i tak rozbudza Cię już na chwilę a nie na więcej) i wypijesz wody z podwójną dawką magnezu (wiem, że ileś tam można sobie tylko przyswoić, ale wierzę w placebo).
W czasie tego skrajnego punktu wszystko Ci zwisa. Czy to trupie cienie pod oczami, czy fakt, że ledwo stoisz na nogach, czy to, że właśnie po raz nty sam wkładasz sobie nóż w serce.
Jakby nie patrzeć lepiej się ruszać, nieważne w którą stronę, ale ruszać. Nieważne czy w tył, czy w przód; z dwojga złego lepiej sie potknąć i runąć w tył, niż stać w miejscu i się kiwać, bo prędzej, czy później i tak się wywrócisz i to ze zwielokrotnioną siłą. Dlatego z dwojga złego, po całkiem dobrym okresie, wolę iść opierając się i walcząc z tym, co jest mi rzucane pod nogi, niż stać w miejscu i patrzeć jakby tu uniknąć kamieni.
Przez chwilę przeraziło mnie, że być może unikam tych kamieni, ale w sumie, nie pchałabym się w różne, dziwne rzeczy, gdybym stała ;)
Wyrzuciłam z siebie wczoraj wszystko co leży mi na sercu. Dobrze, że w pracy, są jeszcze ludzie, których bez kitu obchodzisz Ty, a nie plotki na Twój temat, wygrzebywanie syfu i mieszanie w życiu innych. Że jednak nie dziwne tajemnice i różne chore sytuacje są najważniejsze, ale, że z niektórymi traktujemy się jak ludzie.
Chwilami cholernie cyniczni, ale taka praca ;)
Z tym, że co z tego, że wyrzuciłam. Jeżeli ja się nie ogarnę, to nikt tego za mnie nie zrobi. Nikt nie wprowadzi takich a nie innych zmian. Nikt nie powróci do starych nawyków, nikt za mnie nie zluzuje i będzie miał wyjebane (może jak wrócę na uczelnię to będzie lżej? W sumie tam najłatwiej mi wyznawać tę zasadę) i najzwyczajniej w świecie się odetnę. Restart, rzucenie się w morze nauki, randki w książnicy z Krysickim i Włodarskim i może przetrwam. Tzn. wierzę, że się uda.
Wierzę, że może być lepiej. I, że mimo moich sporych potknięć, będzie lepiej.
Ostatnio moich hymnem stał się Spis treści. Bo po pierwsze tekst, który mówi tak idealnie teraz o mnie, jak nic innego. Najlepiej. Po drugie wykonanie też jest kapitalne.
A tymczasem to moje pitu pitu podyktowane jest dzisiaj tym.
Spokojnie. Następnym razem będzie optymistyczniej ;)
I pierwszy raz cieszy mnie wizja walentynek. W końcu spędzanie ich z muzyczną miłością życia na ich koncercie w Słowianinie to kapitalny pomysł na ogarnięcie tego dnia, a nie pijąc do Dirty Dancing ;)
Jest taki skrajny punkt, w którym nie czujesz już zmęczenia. W którym zwisa Ci to ile śpisz, ile godzin spędzasz przed kompem, ile na nauce, ile tabaki wciągniesz (i tak rozbudza Cię już na chwilę a nie na więcej) i wypijesz wody z podwójną dawką magnezu (wiem, że ileś tam można sobie tylko przyswoić, ale wierzę w placebo).
W czasie tego skrajnego punktu wszystko Ci zwisa. Czy to trupie cienie pod oczami, czy fakt, że ledwo stoisz na nogach, czy to, że właśnie po raz nty sam wkładasz sobie nóż w serce.
Jakby nie patrzeć lepiej się ruszać, nieważne w którą stronę, ale ruszać. Nieważne czy w tył, czy w przód; z dwojga złego lepiej sie potknąć i runąć w tył, niż stać w miejscu i się kiwać, bo prędzej, czy później i tak się wywrócisz i to ze zwielokrotnioną siłą. Dlatego z dwojga złego, po całkiem dobrym okresie, wolę iść opierając się i walcząc z tym, co jest mi rzucane pod nogi, niż stać w miejscu i patrzeć jakby tu uniknąć kamieni.
Przez chwilę przeraziło mnie, że być może unikam tych kamieni, ale w sumie, nie pchałabym się w różne, dziwne rzeczy, gdybym stała ;)
Wyrzuciłam z siebie wczoraj wszystko co leży mi na sercu. Dobrze, że w pracy, są jeszcze ludzie, których bez kitu obchodzisz Ty, a nie plotki na Twój temat, wygrzebywanie syfu i mieszanie w życiu innych. Że jednak nie dziwne tajemnice i różne chore sytuacje są najważniejsze, ale, że z niektórymi traktujemy się jak ludzie.
Chwilami cholernie cyniczni, ale taka praca ;)
Z tym, że co z tego, że wyrzuciłam. Jeżeli ja się nie ogarnę, to nikt tego za mnie nie zrobi. Nikt nie wprowadzi takich a nie innych zmian. Nikt nie powróci do starych nawyków, nikt za mnie nie zluzuje i będzie miał wyjebane (może jak wrócę na uczelnię to będzie lżej? W sumie tam najłatwiej mi wyznawać tę zasadę) i najzwyczajniej w świecie się odetnę. Restart, rzucenie się w morze nauki, randki w książnicy z Krysickim i Włodarskim i może przetrwam. Tzn. wierzę, że się uda.
Wierzę, że może być lepiej. I, że mimo moich sporych potknięć, będzie lepiej.
Ostatnio moich hymnem stał się Spis treści. Bo po pierwsze tekst, który mówi tak idealnie teraz o mnie, jak nic innego. Najlepiej. Po drugie wykonanie też jest kapitalne.
A tymczasem to moje pitu pitu podyktowane jest dzisiaj tym.
Spokojnie. Następnym razem będzie optymistyczniej ;)
I pierwszy raz cieszy mnie wizja walentynek. W końcu spędzanie ich z muzyczną miłością życia na ich koncercie w Słowianinie to kapitalny pomysł na ogarnięcie tego dnia, a nie pijąc do Dirty Dancing ;)
środa, 1 stycznia 2014
jeżeli jaki sylwek taki cały rok to...
... to niezwykle się cieszę, że jestem kacoodporna i póki co, tylko raz się męczyłam, a po wczorajszym wieczorze i nocy jestem żywa i mimo tego, że spałam tylko 5h to mam (powiedzmy) dość sporo energii, aby zrobić cokolwiek (pokój się wietrzy, resztki zostały ogarnięte, teraz trzeba się tylko ubrać).
Było dobrze. Od szybkiego tempa, przez nasze tradycyjne karaoke przez wspominanie o 4:30 "jak to było, kiedy byłyśmy w Magisie" .
W każdym razie, jeżeli rok 2014 będzie taki jak ten sylwek to cóż, mam nadzieję, że gotówka wydana na stacji bipi przy molo nie będzie coraz większa, zaś ten gorący imprezowy okres kwietniowo-majowy przeżyję i to nie od kaca do kaca.
I, że wczorajsze upokorzenia zaliczają się do 2013 roku a nie do tego. Bo jakoś nie planuję rozszerzać działalności mojego hipsterstwa na większą skalę ;)
Ten rok będzie lepszy. Może jestem teraz niepoprawną optymistką, ale wierzę, że mimo pewnych kijowości, może być jeszcze lepiej niż w 2013. I wierzę, że tak będzie.
Jak to ktoś ujął, gorzej i tak nie będzie :)
Do listy postanowień dopisuję kolejne. Póki co biję swój rekord życiowy w ich ilości, ale cóż, czasem lepiej jednak więcej niż mniej.
Zwłaszcza, że niezależnie od ich położenia na tej liście, są niezwykle ambitne. Zwłaszcza postanowienie nr 8 ;)
I oczywiście nasz wczorajszy hicior to nic innego jak to-
to od Ciebie zależy jak daleko będziesz mierzyć!
Było dobrze. Od szybkiego tempa, przez nasze tradycyjne karaoke przez wspominanie o 4:30 "jak to było, kiedy byłyśmy w Magisie" .
W każdym razie, jeżeli rok 2014 będzie taki jak ten sylwek to cóż, mam nadzieję, że gotówka wydana na stacji bipi przy molo nie będzie coraz większa, zaś ten gorący imprezowy okres kwietniowo-majowy przeżyję i to nie od kaca do kaca.
I, że wczorajsze upokorzenia zaliczają się do 2013 roku a nie do tego. Bo jakoś nie planuję rozszerzać działalności mojego hipsterstwa na większą skalę ;)
Ten rok będzie lepszy. Może jestem teraz niepoprawną optymistką, ale wierzę, że mimo pewnych kijowości, może być jeszcze lepiej niż w 2013. I wierzę, że tak będzie.
Jak to ktoś ujął, gorzej i tak nie będzie :)
Do listy postanowień dopisuję kolejne. Póki co biję swój rekord życiowy w ich ilości, ale cóż, czasem lepiej jednak więcej niż mniej.
Zwłaszcza, że niezależnie od ich położenia na tej liście, są niezwykle ambitne. Zwłaszcza postanowienie nr 8 ;)
I oczywiście nasz wczorajszy hicior to nic innego jak to-
to od Ciebie zależy jak daleko będziesz mierzyć!
wtorek, 31 grudnia 2013
A tego, no, sylwester!
No właśnie!
Ten ostatni tydzień minął mi tak, że nic nie ogarnęłam na uczelnię (nadal wierzę w to, że się uda mi się zrobić wszystko w 3dni), nie napisałam ani linijki (ale zaczęłam już coś tworzyć, więc robię postępy!) i mimo, że śpię ostatnio po 4/5godzin to jeszcze jestem żywa.
W sumie wczoraj miałam napisać iście poetycki post na pewien temat, ale z racji różnych czynników, nie miałam siły na nic (poza ofkors tapetowaniem paznokci i odpaleniem Dirty Dancing).
Mam w swoim zwyczaju podsumowywać ten rok. Z tymże, z racji zmiany formy bloga, podsumowanie też będzie inne. Po prostu pod nazwą każdego miesiąca jest ukryta nuta, która mi się kojarzy z jakimś ważniejszym wydarzeniem, sytuacją, osobą (tak jak w przypadku czerwca <3 ). Nie podsumowuje całości, ale jest skojarzeniem dla mnie i dla osób związanym z takim a nie innymi motywami przewodnimi.
styczeń- za wiele to ja nie pamiętam z tego stycznia, bo po pierwsze zmieniłam kalendarz po 3miesiącach (ten pierwszy był niezbyt funkcjonalny jak na moje pismo i ilość notatek itp) a po drugie pamiętam jedynie, że wtedy był chyba najgorszy okres w XIV, kminienia nad tym, czy dobrze, że zdaję takie a nie inne przedmioty na maturze itp.
luty- każdy gadał, że studniówka jest ważna itp itd, jak dobrze pamiętam, wraz z Dominiką uznałyśmy, że chcemy ją po prostu przeżyć i mieć później w nosie, dlatego też, wyłamałam się ze schematu ubioru i wiem, że wtedy wyszło to na plus. poza tym jazda z włosami i ścięcie na krótkiego boba (kolejny studniówkowy bunt) i o ile wiem, to była jedna z najlepszych decyzji w tym roku :)
marzec- 'co chcę' znalazłam niedawno dość, ale idealnie obrazuje moje podejście do matury i XIV; ilość godzin biologii, które wraz z Dominiką spędziłyśmy na, jakby to ładnie ująć, obijaniu się, niszczeniem sobie mózgów (tu pada standardowe pytanie- czego?), tworzeniem wielu bajeczek i innych takich, oraz wyklejania sobie kalendarzy. rzucanie cytatami i odnajdywanie tych świstków sprawia mi nie lada uciechę,
i oczywiście 13 marca przeżyłyśmy najbardziej epicką biologię w życiu. Przynajmniej tak mam wpisane do kalendarza :D
kwiecień- bibliografia, pisanie prezentacji od początku, 18stka Karoliny, ślub kuzyna marynarza, impreza Dominiki, ta ostatnia biologia. To tak w skrócie. Poza tym moje bankructwo z racji powyższych imprez. Mimo tego, że był intensywny to był epicki, ostatnie godziny w XIV i ogólnie taki dreszcz podniecenia i ogromnego stresu pamiętam. I też to, że spędzałam sporo czasu z Hawaii.
maj- tak, matury to tam pikuś, ważne, że zaliczyłam swój I koncert życia (dobra, może niektórzy mnie wyśmieją, ale jednak!) czyli Sabaton, ostatnie naście zaczęło mi się odliczać i wróciłam do pracy, gdzie zostałam przywitana tak, że uświadomiłam sobie, że na serio, stęskniłam się za paroma ludźmi.
czerwiec- proszę się nie śmiać, jest to zdecydowanie jeden z hiciorów naszego epickiego weekendu z Malffu, gurby daj pan 5 itp. Maraton Harrego Pottera skończył się właśnie w ten sposób i tyle :) Od tamtej pory nigdy więcej nie tknęłam bosmana, za to, coraz bardziej rozkochałam się w somersbie i śliwkowych winach. Wyniki matur owszem były, mimo ogromnego wkurzenia na samą siebie (awww) to to, że zdałam z polskiego uspokoiło mnie na tyle, że wiedziałam, iż rekrutacją na ZUT się przejmować już nie muszę.
lipiec- kto pierwszy mówi kocham przegrywa! (kurde, za późno...) . W każdym razie takie rekolekcje dobre i IDM! Wisienka na Magisowym torcie, życzę wyjazdu na IV stopień każdemu Magisowiczowi ;) Poza tym oczywiście okazało się, że dostanie się na nanotechnologię nie było aż takim wyczynem, ale tak czy siak, wyniki mnie usatysfakcjonowały.
sierpień- jeden z kawałków zespołu promowanego na IDM, chyba najbardziej podszedł mi do gustu z ich całej płyty. Miesiąc spędzony na bulwarach z Gabrysią i gapieniu się w chmury. I oczywiście w pracy. Ale te chmury i tak były kapitalne :)
Magis - wiem, że po sierpniu jest wrzesień, ale tu chodzi mi o coś zupełnie innego. Magis, bo po pierwsze we wrześniu formacja Magisowa się nam zakończyła. Po drugie- każde spotkanie przez ten czas Czwórki było naprawdę dobre, wiem, że włożyłyśmy dużo, dużo serca i pracy w to, aby wypracować w Grupie harmonię i ład. I mimo, tego, że ciągle o tym mówię- jestem z NAS naprawdę dumna. Bo się nam udało stworzyć coś naprawdę fantastycznego, na dobrą sprawę z niczego. I wierzę, że nie zostaniemy hipokrytkami :)
wrzesień- małe uzależnienie od Spotify, rozkochanie się w Końcu Świata i innych takich, poza tym pożegnanie się oficjalne z Magisem (ożesz, ale z nas Dinozaury się zrobiły!), wyjazd do Wrocławia i kolejna pełna radości wizyta u endokrynologa. I rozpoczęcie pewnej przygody.
październik- tu to się dopiero działo, czas studencki zacząć, pomijając dziwne przygody (specyficznego starostę mieć...) to studia zaczęły się dość przyjemnie.
listopad- matma mną się "zajęła", doigrałam się zapalenia barku (TAAAAK!), przebrnęłam przez I kolokwium (oczywiście niezaliczone :) ) i byłam na koncercie Luxtorpedy. I motałam się bardzo, zgubiłam też.
grudzień- przeminęło z wiatrem i pracą, ambitna Wigilia Magisowa, rzucenie pewnych rzeczy w cholerę i jeszcze mocniej i oczywiście dużo pracy. Nawet nie wiem kiedy mi ten grudzień minął. Minął mi na pewno w oparach zmęczenia i bezsenności, ale tak to nie potrafię za dużo powiedzieć nawet na ten temat.
Się rozpisałam.
Ten rok nauczył mnie mocy prawdziwej, płynącej prosto z serca i duszy Przyjaźni. Jesteście wszystkie wielkie i wierzę, że to co się działo i jak się działo w tym roku, naprawdę nas umocni, a nasze dziwne zdjęcia wiszące u mnie na tablicy korkowej, nie będą musiały być zdjęte, dopóki się nie wyprowadzę :)
To jest jedno z najważniejszych. Resztę zostawię dla siebie.
Poza takim, że jak tyłek odmarza na spacerze (ewentualnie w wersji letniej się gotuje) to się o wiele lepiej myśli.
Ale muszę przyznać rację Karolinie. Kurde, tym razem masz rację- w każdym dniu spotyka nas nawet najmniejsze dobro. Wczorajsza wieść o koncercie Indios Bravos w walentynki udowodniła mi, że nawet najbardziej kijowy i beznadziejny dzień, może czasem obrócić się o 180 stopni.
Dzisiejsze upokorzenia mam nadzieję, że przypadną jeszcze na 2013 rok a nie na ten zaczynający się od jutra ;) A nawet jeśli to trudno, raz się żyje :)
Nowy rok zaczynam z limem pod okiem, zakatorzona, zasinglowana, w pracy (no tak, za pół godziny muszę się wyturlać z domu) i ze znowu blond włosami (uhuhuhuhu) i w doborowym gronie w postaci Karoliny i Gabrysi. To, że formacja Magisowa dobiegła końca, nie oznacza, że wszystko inne się skończyło. To wszystko inne się dopiero rozpoczyna :)
A na ten rok życzę sobie wiary w to "że się nie zmienię nagle w kogoś, kim nigdy nie chciałabym być'. I tego też Wam życzę.
Bless :)
Ten ostatni tydzień minął mi tak, że nic nie ogarnęłam na uczelnię (nadal wierzę w to, że się uda mi się zrobić wszystko w 3dni), nie napisałam ani linijki (ale zaczęłam już coś tworzyć, więc robię postępy!) i mimo, że śpię ostatnio po 4/5godzin to jeszcze jestem żywa.
W sumie wczoraj miałam napisać iście poetycki post na pewien temat, ale z racji różnych czynników, nie miałam siły na nic (poza ofkors tapetowaniem paznokci i odpaleniem Dirty Dancing).
Mam w swoim zwyczaju podsumowywać ten rok. Z tymże, z racji zmiany formy bloga, podsumowanie też będzie inne. Po prostu pod nazwą każdego miesiąca jest ukryta nuta, która mi się kojarzy z jakimś ważniejszym wydarzeniem, sytuacją, osobą (tak jak w przypadku czerwca <3 ). Nie podsumowuje całości, ale jest skojarzeniem dla mnie i dla osób związanym z takim a nie innymi motywami przewodnimi.
styczeń- za wiele to ja nie pamiętam z tego stycznia, bo po pierwsze zmieniłam kalendarz po 3miesiącach (ten pierwszy był niezbyt funkcjonalny jak na moje pismo i ilość notatek itp) a po drugie pamiętam jedynie, że wtedy był chyba najgorszy okres w XIV, kminienia nad tym, czy dobrze, że zdaję takie a nie inne przedmioty na maturze itp.
luty- każdy gadał, że studniówka jest ważna itp itd, jak dobrze pamiętam, wraz z Dominiką uznałyśmy, że chcemy ją po prostu przeżyć i mieć później w nosie, dlatego też, wyłamałam się ze schematu ubioru i wiem, że wtedy wyszło to na plus. poza tym jazda z włosami i ścięcie na krótkiego boba (kolejny studniówkowy bunt) i o ile wiem, to była jedna z najlepszych decyzji w tym roku :)
marzec- 'co chcę' znalazłam niedawno dość, ale idealnie obrazuje moje podejście do matury i XIV; ilość godzin biologii, które wraz z Dominiką spędziłyśmy na, jakby to ładnie ująć, obijaniu się, niszczeniem sobie mózgów (tu pada standardowe pytanie- czego?), tworzeniem wielu bajeczek i innych takich, oraz wyklejania sobie kalendarzy. rzucanie cytatami i odnajdywanie tych świstków sprawia mi nie lada uciechę,
i oczywiście 13 marca przeżyłyśmy najbardziej epicką biologię w życiu. Przynajmniej tak mam wpisane do kalendarza :D
kwiecień- bibliografia, pisanie prezentacji od początku, 18stka Karoliny, ślub kuzyna marynarza, impreza Dominiki, ta ostatnia biologia. To tak w skrócie. Poza tym moje bankructwo z racji powyższych imprez. Mimo tego, że był intensywny to był epicki, ostatnie godziny w XIV i ogólnie taki dreszcz podniecenia i ogromnego stresu pamiętam. I też to, że spędzałam sporo czasu z Hawaii.
maj- tak, matury to tam pikuś, ważne, że zaliczyłam swój I koncert życia (dobra, może niektórzy mnie wyśmieją, ale jednak!) czyli Sabaton, ostatnie naście zaczęło mi się odliczać i wróciłam do pracy, gdzie zostałam przywitana tak, że uświadomiłam sobie, że na serio, stęskniłam się za paroma ludźmi.
czerwiec- proszę się nie śmiać, jest to zdecydowanie jeden z hiciorów naszego epickiego weekendu z Malffu, gurby daj pan 5 itp. Maraton Harrego Pottera skończył się właśnie w ten sposób i tyle :) Od tamtej pory nigdy więcej nie tknęłam bosmana, za to, coraz bardziej rozkochałam się w somersbie i śliwkowych winach. Wyniki matur owszem były, mimo ogromnego wkurzenia na samą siebie (awww) to to, że zdałam z polskiego uspokoiło mnie na tyle, że wiedziałam, iż rekrutacją na ZUT się przejmować już nie muszę.
lipiec- kto pierwszy mówi kocham przegrywa! (kurde, za późno...) . W każdym razie takie rekolekcje dobre i IDM! Wisienka na Magisowym torcie, życzę wyjazdu na IV stopień każdemu Magisowiczowi ;) Poza tym oczywiście okazało się, że dostanie się na nanotechnologię nie było aż takim wyczynem, ale tak czy siak, wyniki mnie usatysfakcjonowały.
sierpień- jeden z kawałków zespołu promowanego na IDM, chyba najbardziej podszedł mi do gustu z ich całej płyty. Miesiąc spędzony na bulwarach z Gabrysią i gapieniu się w chmury. I oczywiście w pracy. Ale te chmury i tak były kapitalne :)
Magis - wiem, że po sierpniu jest wrzesień, ale tu chodzi mi o coś zupełnie innego. Magis, bo po pierwsze we wrześniu formacja Magisowa się nam zakończyła. Po drugie- każde spotkanie przez ten czas Czwórki było naprawdę dobre, wiem, że włożyłyśmy dużo, dużo serca i pracy w to, aby wypracować w Grupie harmonię i ład. I mimo, tego, że ciągle o tym mówię- jestem z NAS naprawdę dumna. Bo się nam udało stworzyć coś naprawdę fantastycznego, na dobrą sprawę z niczego. I wierzę, że nie zostaniemy hipokrytkami :)
wrzesień- małe uzależnienie od Spotify, rozkochanie się w Końcu Świata i innych takich, poza tym pożegnanie się oficjalne z Magisem (ożesz, ale z nas Dinozaury się zrobiły!), wyjazd do Wrocławia i kolejna pełna radości wizyta u endokrynologa. I rozpoczęcie pewnej przygody.
październik- tu to się dopiero działo, czas studencki zacząć, pomijając dziwne przygody (specyficznego starostę mieć...) to studia zaczęły się dość przyjemnie.
listopad- matma mną się "zajęła", doigrałam się zapalenia barku (TAAAAK!), przebrnęłam przez I kolokwium (oczywiście niezaliczone :) ) i byłam na koncercie Luxtorpedy. I motałam się bardzo, zgubiłam też.
grudzień- przeminęło z wiatrem i pracą, ambitna Wigilia Magisowa, rzucenie pewnych rzeczy w cholerę i jeszcze mocniej i oczywiście dużo pracy. Nawet nie wiem kiedy mi ten grudzień minął. Minął mi na pewno w oparach zmęczenia i bezsenności, ale tak to nie potrafię za dużo powiedzieć nawet na ten temat.
Się rozpisałam.
Ten rok nauczył mnie mocy prawdziwej, płynącej prosto z serca i duszy Przyjaźni. Jesteście wszystkie wielkie i wierzę, że to co się działo i jak się działo w tym roku, naprawdę nas umocni, a nasze dziwne zdjęcia wiszące u mnie na tablicy korkowej, nie będą musiały być zdjęte, dopóki się nie wyprowadzę :)
To jest jedno z najważniejszych. Resztę zostawię dla siebie.
Poza takim, że jak tyłek odmarza na spacerze (ewentualnie w wersji letniej się gotuje) to się o wiele lepiej myśli.
Ale muszę przyznać rację Karolinie. Kurde, tym razem masz rację- w każdym dniu spotyka nas nawet najmniejsze dobro. Wczorajsza wieść o koncercie Indios Bravos w walentynki udowodniła mi, że nawet najbardziej kijowy i beznadziejny dzień, może czasem obrócić się o 180 stopni.
Dzisiejsze upokorzenia mam nadzieję, że przypadną jeszcze na 2013 rok a nie na ten zaczynający się od jutra ;) A nawet jeśli to trudno, raz się żyje :)
Nowy rok zaczynam z limem pod okiem, zakatorzona, zasinglowana, w pracy (no tak, za pół godziny muszę się wyturlać z domu) i ze znowu blond włosami (uhuhuhuhu) i w doborowym gronie w postaci Karoliny i Gabrysi. To, że formacja Magisowa dobiegła końca, nie oznacza, że wszystko inne się skończyło. To wszystko inne się dopiero rozpoczyna :)
A na ten rok życzę sobie wiary w to "że się nie zmienię nagle w kogoś, kim nigdy nie chciałabym być'. I tego też Wam życzę.
Bless :)
środa, 25 grudnia 2013
ukryć Dziecię, bezcenny skarb
Do napisania tej notki zainspirowały mnie 2 artykuły na deonie. Pierwszy o. Jakuba Kołacza a drugi Arka Recława. Nie, to nie jest kryptoreklama deonu, raczej zademonstrowanie siły inspiracji i tego, jak niby "zwykłe" teksty mogą nas (a przynajmniej mnie) poruszyć i dać coś, cokolwiek do myślenia.
Po pierwsze- w tym grudniowym pędzie, który miał być dla mnie inspirującym, zabrakło czegoś. Zabrakło chodzenia na roraty, tego, żebym zrealizowała wszystkie postanowienia adwentowe. Żebym chociaż raz zmobilizowała się do wstania przed 6. Lenistwo, zakłócenia początkowogrudniowe i miałam wystarczający stek wymówek by nie iść. Śmiać mi się z tego teraz chce ;) Ale takie ludzkie myślenie "na teraz, na chwilę obecną, olać przyszłość, spróbuj lajtowej wersji carpe diem" i wyszło to co wyszło. Nie zmienię tego, ale mam nauczkę. Kolejną zresztą ;)
Niby nie powinno tak być. Ale gdy człowiekiem władają emocje (nie uczucia, emocje) to wtedy się nie zastanawia, tylko dalej robi to co mu w danej chwili przychodzi do głowy. Nie myśli bardziej przyszłościowo, bo po co w sumie. Z tym, że życie bez celu, mija się z celem ;)
Po drugie- tak. Bóg Nas zaskakuje. Coraz bardziej tego doświadczam u siebie w życiu i na podstawie tego, co mówią mi moi bliscy. Coraz bardziej uwrażliwiam się na naturę drugiego człowieka (Boże, czemu nie znajdę pracy w zawodzie nr 1, który jest mi pisany i muszę tzn. chcę studiować by mieć zawód nr 2, który też [chyba] jest mi pisany?) i te odkrycia i obserwacje, których doświadczam, są coraz bardziej zaskakujące. Niektóre mnie przerażają, a niektóre wręcz przeciwnie- są balsamem dla mojej duszy.
Coraz bardziej Go doświadczam, widzę, czemu dzieje się tak a nie inaczej. I dobrze. Mam wrażenie, że moja wiara powoli się tak krystalizuje. Zresztą nie tylko wiara. Ale też parę innych, bardzo fajnych relacji, rzeczy i sytuacji. I mam pewność, że większość z nich jest z grafenu* a nie z grafitu ;)
Po trzecie- teraz nie odwołując się do żadnego z tych tekstów, tylko do moich przemyśleń. Jeżeli dojdzie się do szczęścia a przynajmniej do względnej i całkiem przyzwoitej równowagi psychicznej, nagle dostrzegamy, że coś jest nie halo. Jak to, przecież musi dziać się coś w naszym życiu, coś, co nie pozwoli utrzymać nam tej równowagi! Przecież to jest takie nienaturalne, że jesteśmy szczęśliwi i zadowoleni z życia i, że śmiejemy się sami do siebie na ulicy (tak, a ludzie idący obok mają nas za wariatów, jakie to dziwne, co nie? :D ). Ile razy sama usiłowałam sobie wciskać jakieś smutki, żale i powody do zmartwień, mimo, że nie było ich naprawdę tak dużo, albo nie były takie poważne? Ale teraz dość. Co tam, że palce mam zalane spirytusem gencjanowym ( klik! ), że kombajn z matmy i, że (o zgrozo!) muszę zacząć uczyć się na egzamin z informatyki bo nie chcę mieć tej macareny w plecy (Boże ześlij mi jakiegoś dobrego, znajomego programistę, co bym miała na przyszłość jakieś znajomości). Wydaje mi się, że obecnie media i w ogóle nasze otoczenie, tak nas nakręca, abyśmy starali się szukać dziury w całym. Nie zaprzeczam, są często duże dziury, które musimy załatać, ciągle napotykamy kamienie i kamyczki na swojej drodze, no ale... Chodzi mi o to, że nie można dawać sobie wciskać kitu, że jest się nieszczęśliwym, gdy tak naprawdę, jest całkiem na odwrót. Czasem może nie całkiem, ale mało jest ludzi, którzy mają po 100% wszystkiego. I ja sama taką osobą nie jestem. Z tym, że te mniejsze stawki procentowe trzeba przyjąć, czasem niestety się z nimi pogodzić (odstawienie teiny i kofeiny było bolesne, tak samo jak parę innych wyrzeczeń, ale za to wzorcowe wyniki tsh i ft były znacznie bardziej bezcenne!) albo pozwolić sobie pomóc.
O tym i tak pójdzie notka cała, bo teraz chciałam tylko tak krótko do tego nawiązać.
Po czwarte- odwołując się do artykułu Recława- te święta uświadomiły mi jaką magię mają naprawdę symboliczne prezenty. Czy jest to taki amulet (działający <3 ) i kartka z Norwegii, czy też epickie skarpety (a w dodatku jakie ciepłe <3 ) i przepyszna owocowa herbata, z czego to wszystko okraszone lakierami do paznokciami (coście się uparły na te czerwone i bordowe to nie wiem, ale i tak Was kocham i będę rozkminiać czemu takie a nie inne) i przecudnym misiowatym swetrem. Olać iphony i tablety, takie symbole (jak i również columbus z Hawaii, na który czekam z utęsknieniem) są o wiele piękniejsze. I uświadomiły mi w tym roku, jak mocno kocham Was jak siostry i to, jak dobrze mnie znacie, i to, że jesteście najwspanialsze. I tak już pozostanie. I koniec kropka, bez dyskusji!
Cytat w tytule pochodzi z mojej najukochańszej kolędy. Nie jest to standardowa, należąca do kanonu, tylko ta z Metra. Wspaniały tekst i wykonanie. I mimo, że może być lekko spoganiona, to i tak ją uwielbiam. Zdecydowanie.
Ale moja miłość do Metra jest bezkrytyczna, więc to może też dlatego ;)
Jeszcze nie wiemy, co nam przeznaczone
I choć przeczucia czasem dręczą złe
Ojciec Niebieski weźmie nas w obronę
I znowu Anioł zjawi się we śnie.
uciekamy, uciekamy
*grafen- nie mogłam się powstrzymać od nanoaluzji. Jest to czwarta, "najmłodsza" odmiana alotropowa węgla; jedna cienka warstwa (o grubości rzędu jednego atomu) jest o wiele mocniejsza niż stal i o wiele bardziej wytrzymała, ale też elastyczna i umożliwiająca robić różne fajne dla nanotechnologów rzeczy. Nie jest tak krucha i miękka jak grafit i bardzo dobrze przewodzi prąd.
I nie znajdziecie o nim info na ściągach.pl itp. Tylko ewentualnie w wykazie noblowskim z 2010 roku ;)
Po pierwsze- w tym grudniowym pędzie, który miał być dla mnie inspirującym, zabrakło czegoś. Zabrakło chodzenia na roraty, tego, żebym zrealizowała wszystkie postanowienia adwentowe. Żebym chociaż raz zmobilizowała się do wstania przed 6. Lenistwo, zakłócenia początkowogrudniowe i miałam wystarczający stek wymówek by nie iść. Śmiać mi się z tego teraz chce ;) Ale takie ludzkie myślenie "na teraz, na chwilę obecną, olać przyszłość, spróbuj lajtowej wersji carpe diem" i wyszło to co wyszło. Nie zmienię tego, ale mam nauczkę. Kolejną zresztą ;)
Niby nie powinno tak być. Ale gdy człowiekiem władają emocje (nie uczucia, emocje) to wtedy się nie zastanawia, tylko dalej robi to co mu w danej chwili przychodzi do głowy. Nie myśli bardziej przyszłościowo, bo po co w sumie. Z tym, że życie bez celu, mija się z celem ;)
Po drugie- tak. Bóg Nas zaskakuje. Coraz bardziej tego doświadczam u siebie w życiu i na podstawie tego, co mówią mi moi bliscy. Coraz bardziej uwrażliwiam się na naturę drugiego człowieka (Boże, czemu nie znajdę pracy w zawodzie nr 1, który jest mi pisany i muszę tzn. chcę studiować by mieć zawód nr 2, który też [chyba] jest mi pisany?) i te odkrycia i obserwacje, których doświadczam, są coraz bardziej zaskakujące. Niektóre mnie przerażają, a niektóre wręcz przeciwnie- są balsamem dla mojej duszy.
Coraz bardziej Go doświadczam, widzę, czemu dzieje się tak a nie inaczej. I dobrze. Mam wrażenie, że moja wiara powoli się tak krystalizuje. Zresztą nie tylko wiara. Ale też parę innych, bardzo fajnych relacji, rzeczy i sytuacji. I mam pewność, że większość z nich jest z grafenu* a nie z grafitu ;)
Po trzecie- teraz nie odwołując się do żadnego z tych tekstów, tylko do moich przemyśleń. Jeżeli dojdzie się do szczęścia a przynajmniej do względnej i całkiem przyzwoitej równowagi psychicznej, nagle dostrzegamy, że coś jest nie halo. Jak to, przecież musi dziać się coś w naszym życiu, coś, co nie pozwoli utrzymać nam tej równowagi! Przecież to jest takie nienaturalne, że jesteśmy szczęśliwi i zadowoleni z życia i, że śmiejemy się sami do siebie na ulicy (tak, a ludzie idący obok mają nas za wariatów, jakie to dziwne, co nie? :D ). Ile razy sama usiłowałam sobie wciskać jakieś smutki, żale i powody do zmartwień, mimo, że nie było ich naprawdę tak dużo, albo nie były takie poważne? Ale teraz dość. Co tam, że palce mam zalane spirytusem gencjanowym ( klik! ), że kombajn z matmy i, że (o zgrozo!) muszę zacząć uczyć się na egzamin z informatyki bo nie chcę mieć tej macareny w plecy (Boże ześlij mi jakiegoś dobrego, znajomego programistę, co bym miała na przyszłość jakieś znajomości). Wydaje mi się, że obecnie media i w ogóle nasze otoczenie, tak nas nakręca, abyśmy starali się szukać dziury w całym. Nie zaprzeczam, są często duże dziury, które musimy załatać, ciągle napotykamy kamienie i kamyczki na swojej drodze, no ale... Chodzi mi o to, że nie można dawać sobie wciskać kitu, że jest się nieszczęśliwym, gdy tak naprawdę, jest całkiem na odwrót. Czasem może nie całkiem, ale mało jest ludzi, którzy mają po 100% wszystkiego. I ja sama taką osobą nie jestem. Z tym, że te mniejsze stawki procentowe trzeba przyjąć, czasem niestety się z nimi pogodzić (odstawienie teiny i kofeiny było bolesne, tak samo jak parę innych wyrzeczeń, ale za to wzorcowe wyniki tsh i ft były znacznie bardziej bezcenne!) albo pozwolić sobie pomóc.
O tym i tak pójdzie notka cała, bo teraz chciałam tylko tak krótko do tego nawiązać.
Po czwarte- odwołując się do artykułu Recława- te święta uświadomiły mi jaką magię mają naprawdę symboliczne prezenty. Czy jest to taki amulet (działający <3 ) i kartka z Norwegii, czy też epickie skarpety (a w dodatku jakie ciepłe <3 ) i przepyszna owocowa herbata, z czego to wszystko okraszone lakierami do paznokciami (coście się uparły na te czerwone i bordowe to nie wiem, ale i tak Was kocham i będę rozkminiać czemu takie a nie inne) i przecudnym misiowatym swetrem. Olać iphony i tablety, takie symbole (jak i również columbus z Hawaii, na który czekam z utęsknieniem) są o wiele piękniejsze. I uświadomiły mi w tym roku, jak mocno kocham Was jak siostry i to, jak dobrze mnie znacie, i to, że jesteście najwspanialsze. I tak już pozostanie. I koniec kropka, bez dyskusji!
Cytat w tytule pochodzi z mojej najukochańszej kolędy. Nie jest to standardowa, należąca do kanonu, tylko ta z Metra. Wspaniały tekst i wykonanie. I mimo, że może być lekko spoganiona, to i tak ją uwielbiam. Zdecydowanie.
Ale moja miłość do Metra jest bezkrytyczna, więc to może też dlatego ;)
Jeszcze nie wiemy, co nam przeznaczone
I choć przeczucia czasem dręczą złe
Ojciec Niebieski weźmie nas w obronę
I znowu Anioł zjawi się we śnie.
uciekamy, uciekamy
*grafen- nie mogłam się powstrzymać od nanoaluzji. Jest to czwarta, "najmłodsza" odmiana alotropowa węgla; jedna cienka warstwa (o grubości rzędu jednego atomu) jest o wiele mocniejsza niż stal i o wiele bardziej wytrzymała, ale też elastyczna i umożliwiająca robić różne fajne dla nanotechnologów rzeczy. Nie jest tak krucha i miękka jak grafit i bardzo dobrze przewodzi prąd.
I nie znajdziecie o nim info na ściągach.pl itp. Tylko ewentualnie w wykazie noblowskim z 2010 roku ;)
poniedziałek, 23 grudnia 2013
najlepszy wstęp do świąt ever!
Bo:
po pierwsze nie było aż tyle tej hołoty w pracy i nie musiałam się użerać z ludźmi (pomijając jutro), tylko z nowymi kasjerami (tak, też kiedyś byłam nowa, ale bez jaj, aż tak skrajnej tępoty nie wykazywałam).
po drugie dostałam najlepszy prezent ever, takiego ataku chomiczego śmiechu, który skończył się turlaniem po podłodze i huczeniem sobie w telefon, dawno nie miałam, Malffu, jesteś najlepsza, pamiętaj! <3 sweter mam już na grzbiecie, rzemykowaty 'amulet' jest już na nadgarstku (w przerobionej formie ale jest) a jeden z lakierów dosycha na paznokciach :D
po trzecie pojawił się taki mały promyczek na horyzoncie, taki bardzo bardzo fajny (dlatego Malffowy amulet został przerobiony :D ) i co by tu nie zapeszać, będzie co ma być.
po czwarte jako szanowany (podobno) dinozaur zostałam zaproszona na Wigilię mojej wspólnoty i nie powiem, było przyzwoicie i dawno nie jadłam tak dobrego ciasta czekoladowego (brawo Mart!) i nie rozmawiałam na tzw. rogu.
po piąte ostatnio niewiele mi potrzeba do szczęścia. Niezależnie od tego, czy jest to tzw. popracowe piwo od przystanku do przystanku, czy zwykłe uśmieszki, czy to nawet coraz większa świadomość samej siebie.
Metaforyczne podejście dlaczego akurat takie 2 a nie inne lakiery do pazurów dostałam. Sama się proszę o takie rozmyślania, ale lepsze to jest, niż inne bzdurki, które ostatnio wpadały mi do głowy.
I tak. Powracam do mojej równowagi. Do tej równowagi, którą nazywamy szczęściem. Tak. Tak bardzo się cieszę, tak bardzo mam tyle powodów do radości. Takich drobnostek. Bo na te duże, składają się właśnie te drobne, niby nic nie znaczące gesty, słowa, czyny. I nie jest istotne to, że wróciłam do stanu panny, to, że mam kombajn z matmy i to, że jestem cholernie zmęczona. Istotne jest to, że czuję się coraz lepiej sama ze sobą, to, że mam naprawdę kochanych przyjaciół i dobrych ludzi wokół siebie (niezależnie od tego, jak irytują mnie inni) i, że jest po prostu dobrze. Mimo takich kamyczków po drodze (powinno być wózków i koszyków, co by ładnie się odnieść do mej pracy) to i tak wiem, mam motywacje, by te kamyczki rozgniatać, przeskakiwać nad nimi, lub obchodzić.
Także jest dobrze :)
Pomijając farbę, która udając ciemny brąz (bardzo ciemny) po 3tygodniach stała mi się kilka tonów ciemniejszym moim ciemnym blondem, wpadającym w jasny brąz. Tyle przegrać </3
I wypada napisać jakieś życzenia. Większość dostanie osobiste (bardzo osobiste) życzenia a dla tych, do których nie dojdą, życzę przede wszystkim jak najwięcej Wiary. Wiary to, że można zmieniać nieustannie swoje życie na lepsze, że można odnajdywać, niemalże co krok, oznaki dobroci i szczęścia; tego, aby Miłość Wam nieustannie towarzyszyła w życiu (i nie chodzi mi tu wcale stricte o tę partnerską) i, aby w Waszych sercach nie zabrakło radości! :)
Lubię to wykonanie, chociaż ktoś może zarzucić mi, że jest to profanacja. Trafiłam przypadkiem i od razu wpadło mi to w ucho.
hej hej wstawaj i walcz!
Bless!
po pierwsze nie było aż tyle tej hołoty w pracy i nie musiałam się użerać z ludźmi (pomijając jutro), tylko z nowymi kasjerami (tak, też kiedyś byłam nowa, ale bez jaj, aż tak skrajnej tępoty nie wykazywałam).
po drugie dostałam najlepszy prezent ever, takiego ataku chomiczego śmiechu, który skończył się turlaniem po podłodze i huczeniem sobie w telefon, dawno nie miałam, Malffu, jesteś najlepsza, pamiętaj! <3 sweter mam już na grzbiecie, rzemykowaty 'amulet' jest już na nadgarstku (w przerobionej formie ale jest) a jeden z lakierów dosycha na paznokciach :D
po trzecie pojawił się taki mały promyczek na horyzoncie, taki bardzo bardzo fajny (dlatego Malffowy amulet został przerobiony :D ) i co by tu nie zapeszać, będzie co ma być.
po czwarte jako szanowany (podobno) dinozaur zostałam zaproszona na Wigilię mojej wspólnoty i nie powiem, było przyzwoicie i dawno nie jadłam tak dobrego ciasta czekoladowego (brawo Mart!) i nie rozmawiałam na tzw. rogu.
po piąte ostatnio niewiele mi potrzeba do szczęścia. Niezależnie od tego, czy jest to tzw. popracowe piwo od przystanku do przystanku, czy zwykłe uśmieszki, czy to nawet coraz większa świadomość samej siebie.
Metaforyczne podejście dlaczego akurat takie 2 a nie inne lakiery do pazurów dostałam. Sama się proszę o takie rozmyślania, ale lepsze to jest, niż inne bzdurki, które ostatnio wpadały mi do głowy.
I tak. Powracam do mojej równowagi. Do tej równowagi, którą nazywamy szczęściem. Tak. Tak bardzo się cieszę, tak bardzo mam tyle powodów do radości. Takich drobnostek. Bo na te duże, składają się właśnie te drobne, niby nic nie znaczące gesty, słowa, czyny. I nie jest istotne to, że wróciłam do stanu panny, to, że mam kombajn z matmy i to, że jestem cholernie zmęczona. Istotne jest to, że czuję się coraz lepiej sama ze sobą, to, że mam naprawdę kochanych przyjaciół i dobrych ludzi wokół siebie (niezależnie od tego, jak irytują mnie inni) i, że jest po prostu dobrze. Mimo takich kamyczków po drodze (powinno być wózków i koszyków, co by ładnie się odnieść do mej pracy) to i tak wiem, mam motywacje, by te kamyczki rozgniatać, przeskakiwać nad nimi, lub obchodzić.
Także jest dobrze :)
Pomijając farbę, która udając ciemny brąz (bardzo ciemny) po 3tygodniach stała mi się kilka tonów ciemniejszym moim ciemnym blondem, wpadającym w jasny brąz. Tyle przegrać </3
I wypada napisać jakieś życzenia. Większość dostanie osobiste (bardzo osobiste) życzenia a dla tych, do których nie dojdą, życzę przede wszystkim jak najwięcej Wiary. Wiary to, że można zmieniać nieustannie swoje życie na lepsze, że można odnajdywać, niemalże co krok, oznaki dobroci i szczęścia; tego, aby Miłość Wam nieustannie towarzyszyła w życiu (i nie chodzi mi tu wcale stricte o tę partnerską) i, aby w Waszych sercach nie zabrakło radości! :)
Lubię to wykonanie, chociaż ktoś może zarzucić mi, że jest to profanacja. Trafiłam przypadkiem i od razu wpadło mi to w ucho.
hej hej wstawaj i walcz!
Bless!
sobota, 21 grudnia 2013
szalony naukowy plan
Naukowy. Nie na zostanie naukowcem. Na to przyjdzie jeszcze czas, najpierw zaliczę ewertowską matmę, a potem, w czerwcu, mogę planować w co dokładnie się zaangażuję na tych moich biomateriałach (innymi słowy, w jaki sposób, z paroma znajomymi nanotechnologami* podbijemy świat).
Wczorajsze wyniki wejściówki z matmy, tak mi podniosły ciśnienie, że wróciwszy do domu niemalże becząc od progu, strzelił mi do głowy głupi pomysł. Niebiosa miały mnie w opiece i na szczęście mój kochany tato szybko mi to wyperswadował, sugerując mi, że są inne sposoby na uspokojenie. I w wyniku tego, powstał tzw. mały, (ciśnie mi się na usta słowo 'szatański' ale lepiej nie będę go używać), konkretny plan, jak wygrać z kampanią styczniowo-lutową. Póki co, wygrywam. Pomijając, że nie rozumiem sensu kucia definicji i twierdzeń z matmy na pamięć (słowo w słowo, POLECAM!), ale niech już będzie. Trzeba przejść przez ten pioruński 1 semestr, a potem wygrać z kampanią czerwcową i będzie po sprawie (Chwała Bogu, że nie będzie chemii fizycznej na drugim semestrze).
Mam nadzieję, że uda mi się. W sumie, dużo zależy od nastawienia, a mi za bardzo na tych studiach zależy. Afirmacje i tworzenie, różnych, bardzo optymistycznych scenariuszy poszło już w ruch z 2 tygodnie temu, to teraz trzeba kupić ten przysłowiowy los.
Bo ile można się modlić o wygraną, bez zrobienia jakiegokolwiek kroku w jej stronę?
nie wyjdzie mi to z głowy, no nie wyjdzie!
nerwy szarpią mnie za rękaw, psia wasza mać!
Wczorajsze wyniki wejściówki z matmy, tak mi podniosły ciśnienie, że wróciwszy do domu niemalże becząc od progu, strzelił mi do głowy głupi pomysł. Niebiosa miały mnie w opiece i na szczęście mój kochany tato szybko mi to wyperswadował, sugerując mi, że są inne sposoby na uspokojenie. I w wyniku tego, powstał tzw. mały, (ciśnie mi się na usta słowo 'szatański' ale lepiej nie będę go używać), konkretny plan, jak wygrać z kampanią styczniowo-lutową. Póki co, wygrywam. Pomijając, że nie rozumiem sensu kucia definicji i twierdzeń z matmy na pamięć (słowo w słowo, POLECAM!), ale niech już będzie. Trzeba przejść przez ten pioruński 1 semestr, a potem wygrać z kampanią czerwcową i będzie po sprawie (Chwała Bogu, że nie będzie chemii fizycznej na drugim semestrze).
Mam nadzieję, że uda mi się. W sumie, dużo zależy od nastawienia, a mi za bardzo na tych studiach zależy. Afirmacje i tworzenie, różnych, bardzo optymistycznych scenariuszy poszło już w ruch z 2 tygodnie temu, to teraz trzeba kupić ten przysłowiowy los.
Bo ile można się modlić o wygraną, bez zrobienia jakiegokolwiek kroku w jej stronę?
nie wyjdzie mi to z głowy, no nie wyjdzie!
nerwy szarpią mnie za rękaw, psia wasza mać!
Subskrybuj:
Posty (Atom)