wygra w Tobie ten wilk, którego nakarmisz

Tydzień straszny, zjechane 2 koła (co się będę przejmować... :) ) i odbijająca mi szajba.
Listopad był jednak dennym miesiącem, jak co roku. Najwięcej bezsensownych afer i kłótni, zmarnowanego czasu (internecie oddaj mi go!) i pieniędzy na pierdoły (no dobra, żarcie poprawiające humor). Z drugiej strony mam miesiąc, w którym zaczęłam intensywną pracę nad sobą. Autentycznie robię postępy, kasując połowę smsów przed ich skończeniem i wysłaniem. Nie wszystko idzie tak jakbym chciała, ale dzięki anielskiej cierpliwości mojego Mężczyzny jakoś, opornie bo opornie, zaczynam walczyć z narwaństwem i byciem nerwusem. Co prawda dar łez uruchamiał mi się chyba o kilka razy za dużo, ale jest z tego morał na następne dni, tygodnie, miesiące. Mam też nadzieję, że nie zdechnie mi to, co krok po kroku, powoli i misternie staram się w sobie zmienić.
Chociaż nie powiem, jest chwilami ciężko. I to bardzo.

Liczę jednak na to, że jutrzejszy koncert Luxtorpedy i ten Adwent wniesie trochę więcej energii w moje życie, więcej chęci, energii i motywacji.
Liczę też na otrzeźwienie. Po prostu.

A teraz o trochę bardziej przyziemnych rzeczach.
Herbata porzeczkowa czeka, książka Jodi Picoult, zaś później romantyczny wieczór w moim ulubionym trójkącie (i niestety nie mam tu na myśli P. mnie  i Gry o tron) pt. Asia, pan Stasiu i poniedziałkowe kolokwium z matmy. Bleee.

A i popadamy w paranoję świąteczną, pt karp w carfie za 9zł. Najgorsze jest to, że jutro w dzień wolny od pracy, muszę jechać do molo, właśnie po to coś, o fuj :O Mogłabym się rozpisać o tym (po wczorajszym dniu w pracy) i byłby z tego niezły wywód. Ale to zostawię sobie na później, w grudniu przed świętami i w Wigilię, gdzie będę miała tego po prostu DOOOŚĆ.
Chociaż fakt, wczoraj bombki już się tłukły ;)

I chyba zainwestuję w jakąś mocną szamponetkę ^^

Twoja modlitwa złapała Go w sidła, teraz jestem wolny tak jak Ty

im więcej potu podczas treningu, tym mniej krwi w czasie walki

Moje nowe motto życiowe, którym zainspirował mnie wczoraj P. Ładnie ujmuje moje podejście do życia i jakby nie patrzeć, motywuje do dalszej walki.

Jestem w stanie rozdzierającego i rozkładającego mnie na łopatki szczęścia. Niektórzy określiliby to, stosunkowo niezbyt fortunnie, rzyganiem tęczą. Tęcza jest, ale bardziej można to określić promieniowaniem, chodzeniem z głową w chmurach i cieszeniem się ze wszystkiego, z każdej najmniejszej rzeczy.

Zaczyna budować się we mnie spokój. Taki dobry spokój, który (I hope so) będzie za jakiś czas taki mocny i stabilny, że ciężko go będzie zburzyć. Dzisiejsze koło z fizy uświadomiło mi, te moje wewnętrzne zmiany.
Zmiany na lepsze.

I mam nadzieję, że demonizacja pewnych rzeczy niedługo się skończy, a mój szlaban na picie będzie przez to krótszy.
Kwestia samego szlabanu az tak mnie nie kręci, jak opcja jednak wolnych poniedziałkowych popołudni, zwłaszcza w pierwszej mojej kampanii styczniowo-lutowej.

I lubię takie filozoficzne rozmowy, jak ta popołudniowa z H.

A teraz jazda, przyjemniejsza część tygodnia, koło z chemii i kolejna wejściówka z TI (jakim cudem, mam ich więcej niż zaliczeń z nanotechnologii i takich rzeczy?). Jakby nie patrzeć, po tym kole z fizyki, skończyło się określanie tego tygodnia mianem kijowego i strasznego.


Wystarczy, że wypowiem Twe imię, kiedy wszystko się wali i brakuje mi sił.

But all I can do is hand it to you

Nie sądźcie a nie będzie sądzeni, parafrazując- nie potępiajcie a nie będziecie potępieni.
Ostatnio sie tak czuję. Jakbym była na ostrzu jakiegoś noża, który tylko czeka by mnie zranić.
Masakra.
Każdy ma własne sumienie, to niech pilnuje swojego.
Najważniejsze, że moja najukochańsza Mama nie ma mi nic do zarzucenia i mnie nie potępia. I moje Święte Trio psiapsiół (co prawda H. jeszcze nie miałam okazji nakreślić sytuacji, no ale to sie zmieni :) ) . A przede wszystkim, że mam duże, duże oparcie w P.


I tak, bujam sobie w obłokach, myślę o niebieskich migdałach i modlę się o to by się zmobilizować do tego strasznego tygodnia, zaliczyć fizę i nie zasnąć na  żadnym wykładzie.

Wegetuję, ostatnio powoli konam fizycznie. 2 zarwane noce za mną (dzisiaj poddaję się, w końcu mam prawo do 2 poprawek kolokwiów) a od jutra zaczynamy od nowa.

I muszę się zmobilizować w końcu do robienia Mel B.

http://www.youtube.com/watch?v=AKiVttFnqkY

taką sobą jak jestem dziś

Pierwszy czwartek od paru tygodni, który autentycznie spędziłam na słuchaniu wykładów z informatyki i fizyki. Fakt, na informatyce jesteśmy (w końcu!) w tej fajniejszej części pt. informatyka w nanotechnologii (bo tego, lepiej mieć znajomego programistę, niż uczyć się programowania, taki wniosek z dzisiejszego wykładu). I nasza zaplanowana z K. rozgrywka jakże zapychaczoczasowej gry w "państwa miasta" spaliła dzisiaj na panewce, chociaż pod koniec i tak się położyłam i już nie mogłam, jakoś nie miałam serca udawać, że mam siły by tu być.
Chemia też miło i przyjemnie (ale to jak co tydzień) zaś na wykładzie u T. dopiero pod koniec odbiło mi i K. i zaczęłam jej wyrysowywać różne arcydzieła w zeszycie.

Przepracowanie, brak odpoczynku i różne takie w końcu dały o sobie znać. Miałam i w sumie nadal mam podejrzenie zapalenia stawu barkowego. Świetnie, cudownie i takie tam. Chociaż pioruńsko drogie plastry pomogły. I oby nie skończyło się to na bieganiu po ortopedach itp bo się wścieknę.

I zauważam w sobie parę, naprawdę dobrych zmian. I to jest niekoniecznie wpływ wycieczek do OTU.
I jestem z tego powodu naprawdę zadowolona.

Zaś szalona zabawa w zmiany statusów na fejsie.. No cóż, domyślałam się, że nam wszystkim  (tak moja kochana Mamusiu, Tobie też:) nadejdzie chęć by jednak pokazać nawet tam, to jak jesteśmy szczęśliwi.
A przynajmniej mi.
I to jest kolejna rzecz, bardzo nie w moim stylu.

Tak samo jak to, że chyba jednak zacznę oszczędzać glany na rzecz innego obuwia. Co się ze mną dzieje, nie wiem.

nie zostanę elementem tła

nie nie nie, pomyśl o mnie i sobie

To jest taki moment, gdy masz ochotę uciec z domu, uciec od wszystkiego, od samej siebie, najlepiej do tych ramion, które Cię zawsze przygarną, bez słowa, nic nie wspominając o wcześniejszej awanturze, spowodowanej nadmierną wybuchowością i impulsywnością. To jest ten moment, gdy znowu mam ochotę uciec od samej siebie, nie myśleć, odreagować na rowerze, albo znowu wrócić do tego śmierdzącego cholerstwa w postaci szlugów (nikt mi nie wmówi, że uzależnia się tylko fizycznie, psychiczne uzależnienie jest o wiele, wiele gorsze, nie polecam generalnie), albo cokolwiek. Gdy rozwala Cię to, że mimo wysiłków, pewne sytuacje tak czy siak zataczają krąg i powracają. Zamknięcie się w pokoju nic nie pomaga, zatrzaśnięcie drzwi i zamka też nie. Alkoholowe kółeczko znowu zaczęło swój bieg, a mnie skręca, jak myślę o tym co może się dziać w najbliższym czasie.

I tak, powielamy schemat na innych R3.

Mam pokusę odpalenia czegoś ciężkiego w głośnikach. Ale wiem, że mimo wszystko nie powinnam. Bo w szczycie dzisiejszej irytacji popołudniowej Sabaton wcale mi nie pomógł, dopiero Chris Tomlin raniący moje uszy i łagodzący ścisk w głowie i sercu mnie ogarnął, naprzemiennie z najukochańszym (zaraz po Gutku) Janowskim i Metrem.

Poza tym od naukowej melanchujni, po adhd związanego z powrotem do drobnych przyjemności a kończąc na tym "że nie, że granice fuj?" nauka idzie słabo dzisiaj.

A do koła z fizyki i matmy coraz bliżej.

i nie bądź zły, gdy coś poczuję

I hear the wind call your name It calls me back home again

Zbieram siły.
Te duchowe rodzą się we mnie od tygodnia. Po kilkutygodniowej suszy, czuję trochę więcej tlenu i chęci w samej sobie, by się modlić, by moja wiara nie była sucha. Nie jest tak fantastycznie jak było koło czerwca- sierpnia, w sumie całego zeszłego roku. Ale nie jest też tak źle, jak było kiedyś, w tych ciemnych czasach.
Aby zabrać się do nauki, mimo, że mi się nie chce. Mimo, że wizja kolokwium z fizyki, przeraża mnie o wiele bardziej niż cotygodniowych sesji z panem S. Muszę się zmobilizować, chyba znowu zainstalować StayFoccused.
Ale też potrzeba mi o wiele więcej siły i chęci do jednego, bardzo istotnego celu. Do tej pioruńskiej zmiany sposobu odżywiania. I wiem, że jeżeli sama nie wykażę chociaż jakiegokolwiek procenta chęci, to tego nie zrobię. Pragnienie pragnienia się kłania.

Zaraz zrobię sobie czekoladowe cappucino z tych resztek Mokate, które mam. Po tym spróbuję ogarnąć tą dzicz (tfu,  fizykę na poziomie studiów!) a potem spróbuje zasnąć i nie zwariować jutro w pracy.

Potrzeba mi weekendu za 2 tygodnie. Bardzo mi potrzeba.

I will always return

jak, jak?

Zastanawiam się jak mam dokonać cudu i to wszystko połączyć.
Jeszcze połączyć tak, aby NIKT, na czele z moim najwspanialszym MMŻ nie poczuł się zaniedbany, aby zaliczać wszystko na bieżąco, aby dawać korki z tej chemii i naprawdę przygotować dziewczynę do matury, by jak najlepiej wykorzystać najbliższe 12tygodniowe wyzwanie, ku któremu zostałam popchnięta przez p. Martę i Bracha, a i przy okazji wbijać 2/3x w tygodniu do Molo. I przy okazji znaleźć trochę czasu na sen.
I mam zacząć jeszcze ćwiczyć.

Jak to ogarnąć.
Jak?
Rezygnacja z KOGO i CZEGOkolwiek odpada.

I po drodze Luxtorpeda jeszcze i hmm, miałoby się ochotę gdzieś ruszyć z K. i T. Uhuhuhuhuhuhuh.


W moim ogrodzie, gdzie strumień źródła , Zastygł w bezruchu, a czas umyka.