oddaję Ci swój czas i czekam na znak!

Na początek tego Wielkiego Tygodnia muszę się przyznać bez bicia- trochę przebimbałam ten Post. Mimo wszystko. Mimo dobrego początku potem znowu coś mi odbiło, generalnie ten Wielki Post był jakże Wielką Sinusoidą. Jednakże cieszę się, że wyszło jak wyszło, bo gdyby każdy Wielki Post był kapitalny i cudowny i taki prosty, byłoby zdecydowanie bardziej nudno.
A i jak wiadomo nie od dziś, takie okresy w naszej duchowej Drodze też są po coś potrzebne, a owoce z nich nie są gorsze od tych, z tych fajnych czasów ;)


W każdym razie dzisiaj nie o tym.
Stresowałeś/aś się czasem tak, że aż skręcało Ci żołądek i melisa/validol/szlugi/cokolwiek Ci nie pomagało? Ja tak. W sobotę przed zalogowaniem się na zutowskiego webmaila. Matura ustna z polskiego przy tym to był pikuś. Tak, czekałam na wyniki kolejnej poprawki z matmy i analizy. Stres w jednej chwili przerodził się w frustrację okraszoną odrobiną ulgi, następnie zaś poczułam się wybitnie strollowana (oj ludzie z mojego roku mogliby się uczyć od mistrza!).
Po czym wbrew trochę zasadom, jakich powinnam się trzymać w Wielkim Poście poszłam na koncert.
Jeden z najcudowniejszych koncertów mojego życia.

3 cudowne punkowo rockowe supporty, następnie The Analogs (nie odrobiłam zadania domowego niestety, nadrabiam teraz), którzy dali naprawdę popis a potem moi najukochańsi The Farben Lehre, którzy promowali na nim swoją najnowszą płytę (dla niezorientowanych- "Projekt Punk" z coverami klasyki polskiego rocka i punku) i na których wybawiłam się naprawdę fantastycznie (mimo paru siniaków w różnych dziwnych miejscach).

Na tej najnowszej płycie Farbenów znajduje się cover jednego z moich najukochańszych kawałków Armii-  Niezwyciężony <3.
Oczywiście trafili w samo sedno.

Jakby nie patrzeć jesteśmy Niezwyciężeni. Jeżeli chociaż trochę ufamy Temu u Góry, to jesteśmy. Nawet jeżeli czujemy, że jesteśmy na duchowej pustyni, że czasem zachowujemy się jak wariaci i nic nie robimy, to On tam jest.
Jesteś niepokonany. Chyba, że sam w to uwierzysz, to wtedy ktoś/coś Ciebie pokona.

Ile razy upadasz, tyle razy powstajesz. Chyba, że lubisz leżeć i gnić. To okej ;)
Są w naszym życiu sytuacje, w których mamy wrażenie, że Boga nie ma koło nas. Że nieźle sobie z nas żartuje, że jest patrzy na nas z góry i się z nas śmieje. Ja sama nawet popadałam w takie myślenie (dziękuję Karolinie, za tamten wykład w marcu, który mi dała). Na szczęście właśnie Karolina mi uświadomiła, że takie myślenie jest głupie.
Bo jest.
On się z nas nie śmieje. On rozkłada bezradnie ręce bo my odpychamy tę pomoc, którą nam daje.
Czasem jesteśmy ogarnięci za dużą ślepotą. Nie widzimy wielu drobnych rzeczy. Nie chcemy też ich widzieć. W sumie wygodniej jest nam zwalić wszystko na to, że to Bóg z nas sobie żartuje, a my tylko jesteśmy poszkodowani.
Bo jesteśmy. Jesteśmy poszkodowani przez różne okoliczności, sytuacje itp. Ale też czasem gubimy się w sposobach ich rozwiązania.

Najfajniejsze jest to, że jak już trochę ogarniesz co się tak naprawdę dzieje i nawet w myślach powiesz najzwyklejsze "Boże, pomocy!" to On pomaga. I wtedy znowu podnosisz się. Niezwyciężony.
Mimo, że wcześniej wydawało Ci się zupełnie inaczej.

Nawet jak Ci się wydaje, że jest zupełnie inaczej, to na serio, jesteś Wygranym tutaj. Bo walczysz. Małymi krokami. Nawet w myślach. Nawet wtedy, gdy wydaje Ci się, że nie walczysz.

niech się stanie to co ma się stać, jeżeli przyszedł na to czas